Meningen

Herzien op blu-ray, in een netjes opgepoetste versie. De visuele aanpak is aan de theatrale kant, met een overdaad aan interieurshots, maar het akteerwerk is ontegenzeggelijk van zeer hoog niveau. Zowel Meryl Streep als Kevin Kline heb ik nooit beter gezien. De plot ontvouwt zich erg langzaam, iets dat veel vlotter had gekund, maar de film heeft eigenlijk best een prettig tempo en de plot is doorgaans boeiend genoeg. Eén en ander werkt toe naar een emotioneel verwoestende finale, die nog steeds indruk weet te maken.

Ooit een stukje van de inrukwekkende hangbrug-scene op televisie gezien bij het programma Simonskoop (ja, ik word oud), waarna de film heel wat jaren onvindbaar was. Deze opgepoetste bluray-versie is het lange wachten echter meer dan waard geweest. De film ziet er fantastisch uit na ruim 40 jaar en heeft ook inhoudelijk nog steeds heel wat moois te bieden. De ijzingwekkende hangbrug-scene is duidelijk het hoogtepunt van de film, maar ook de rest van Sorcerer is spannend en meeslepend. Hier en daar wat knullige scenes, vooral in het begin van de film, en bepaalde dialogen komen slecht uit de geluidsmix naar voren, maar waar hebben we het over. Sorcerer verdient herwaardering.

Vermakelijke avonturenfilm met veel vaart en een stortvloed aan fraaie special effects. Het verhaaltje is aan de oubollige kant en Alfred Molina's bad guy mist charisma, maar Cage en Baruchel vormen een onderhoudend duo en de film zit verzorgd in elkaar. De onderkoelde humor werkt sporadisch ook best goed. Geen topper maar wel een degelijk product uit de Bruckheimer-fabriek.

Onzinnige, veel te dik aangezette slasher-film. Het fraaie lange trackingshot waarmee de film begint doet veel goeds vermoeden, maar al snel loopt het stupide, ongeïnspireerde script vast in een lange en vooral saaie reeks zeer voorspelbare moordpartijen. De personages zijn daarnaast behoorlijk irritant. Misplaatste humor ook. Mooie meiden, dat wel, maar dat is een vaste waarde bij dit soort films.

Typisch bevlogen sociaal drama van regisseur Ken Loach, over het gezin Turner dat sinds de financiële crash in 2008 worstelt met geldproblemen. Het soms wat amateuristische akteerwerk doet een beetje afbreuk aan de stootkracht van het schrijnende geheel, al zijn sfeer en problematiek goed getroffen. Hier en daar ook wel wat mooie emotionele momenten.

Typisch ingetogen en subtiel uitgewerkt drama van regisseur Hirokazu Koreeda. Zoals bij meer van zijn films het geval is duurt het even voordat plot en personages interessant beginnen te worden, maar gaandeweg kreeg hij me toch weer te pakken. Vooral de ontwikkeling die de ogenschijnlijk wat kille en afstandelijke vader Ryota (Masaharu Fukuyama) doormaakt is prachtig gerealiseerd.

2020 was ondanks het ontbreken van bioscoopreleases toch een uitstekend jaar voor Pixar. Onward was eersteklas en ook deze Soul is erg goed. Visueel wordt er behoorlijk uitgepakt, de stemmencast is prima, de plot behoorlijk complex maar net overzichtelijk genoeg en ook op emotioneel vlak raakt de film de juiste snaar. Zo op de valreep toch nog één van de betere films van het afgelopen jaar.

Degelijke, onderhoudende documentaire over opkomst en ondergang van de popgroep Spandau Ballet, één van de new wave-grootheden uit de jaren '80. Geen pratende hoofden; de geluidsfragmenten (oftewel de interviews) zijn onder het memorabele archiefmateriaal gemonteerd, een aanpak die hier goed werkt. De documentaire volgt verder wellicht iets te braaf de beproefde formule, maar overwegend is dit een feest der herkenning, gebracht met veel humor.

Onderhoudende duitse komedie, best leuk binnen het genre, als je van het genre houdt. Ik eigenlijk niet. De film is herhaaldelijk erg flauw en het akteerwerk is veel te dik aangezet. De plot steekt aardig in elkaar en de kleurrijke personages zorgen ervoor dat de film zich in ieder geval weet te onderscheiden, maar ik kon er helaas niet zoveel mee. Geef mij maar het meer serieuze werk van regisseur Fatih Akin.

Oubollige feelgood-movie, vlot in elkaar gezet maar erg sentimenteel en met een hoog EO-gehalte. Hoofdrolspeelster Robb is gelukkig erg leuk, waardoor de film het aanzien nog enigzins waard is. De spectaculaire surfscenes zijn ook niet verkeerd.

Fijne documentaire over de opkomst en uiteindelijke ondergang van de beroemde Sound City-studio in de San Fernando vallei. Zeer uiteenlopende artiesten hebben er albums opgenomen; van Fleetwood Mac tot Metallica, van Barry Manilow tot Slipknot. Regisseur Dave Grohl weet aan de vele geïntervieuwde betrokkenen geweldige anecdotes te ontlokken. Uiteindelijk wordt het nog mooier, wanneer Grohl een grote reeks artiesten bij elkaar weet te krijgen om een album te maken met behulp van de unieke geluidsinstallatie die hij heeft overgenomen van Sound City. Geweldig om bijvoorbeeld de overgebleven leden van Nirvana te zien jammen met Paul McCartney.

Zeer onderhoudende, zij het wat rommelige en van-de-hak-op-de-tak springende documentaire over de muziek in de James Bond-films. De meeste aandacht gaat uit naar de spraakmakende titelsongs, maar ook de scores van componisten John Barry en David Arnold komen aan bod. Hier en daar mis ik wel wat artiesten (waar zijn bijvoorbeeld A-ha, Chris Cornell en Madonna?) en wat mij betreft wordt er teveel aandacht besteed aan de prietpraat van Billie Eilish en haar irritante muzikale partner. Afgezien daarvan een feest der herkenning, met veel leuke anecdotes.

Hopeloos simplistisch en sentimenteel (alsmede langdradig) drama over een huilebalk van een CIA-agent (een waardeloze Jim Caviezel) die zich vol overgave op een missie stort om kinderen uit de handen van mensenhandelaren te houden. Verwacht geen aktie of spanning; de film bestaat hoofdzakelijk uit oeverloos geleuter, vaak met een religieuze inslag, en opnamen van kinderen die na seksueel misbruikt te zijn gezellig gaan zingen en dansen tegen de achtergrond van een ondergaande zon.

Sterke, subtiel aangrijpende film met een prachtige hoofdrol van Riz Ahmed. Regisseur Darius Marder neemt rustig de tijd om zijn personages te introduceren en zijn rauwe, realistische aanpak van de plot werpt gaandeweg vruchten af. Vooral indrukwekkend is de soundtrack, die het steeds verder afnemende gehoor van hoofdpersoon Ruben op treffende wijze weergeeft.

Ik heb lang tegen deze onverwoestbare musical aan zitten hikken maar, wat blijkt; de film is helemaal zo slecht nog niet. Als je de vreselijke liedjes wegdenkt heb je best een aardig verhaaltje, met leuke personages en grappige dialogen. Zonder de liedjes, die veelal dubbel voorkomen, zou de speelduur ook behapbaar zijn. Helaas moeten we het doen met de bestaande versie van bijna drie uur. De film heeft zeker zijn momenten en is tegen het einde nog best spannend ook, maar het is en blijft een logge bedoening.

Intelligent uitgewerkt maar uiteindelijk nogal dun SF-verhaaltje (of juist niet?), waarin een vermeende tijdreizigster een stel volgelingen om zich heen verzameld. De cultus wordt geïnfiltreerd door twee sceptici, die in het geheim opnamen maken voor een documentaire. Brit Marling is net als in het eerdere Another Earth fascinerend en erg mooi in de hoofdrol, maar de film heeft uiteindelijk weinig om het lijf.

Een leuk concept op zoek naar een passend script, zo zou je deze film wel kunnen omschrijven. De scenes met de 'terroristische' muziek zijn erg leuk en origineel, maar alles daaromheen hangt maar een beetjes als los zand aan elkaar. De personages zijn zeer oppervlakkig uitgewerkt en de gebeurtenissen zijn weinig interessant.

Sterke, fraai in beeld gebrachte en emotioneel beladen documentaire over de band Life Of Agony uit New York. De bewogen geschiedenis van de band komt uiteraard aan bod, maar de focus ligt vooral op de vriendschap tussen de drie belangrijkste bandleden. De transseksuele zangeres Mina Caputo krijgt uiteraard veel aandacht, maar de meest aangrijpende scenes zijn wat mij betreft die tussen gitarist Joey Zampella en zijn vader, een herstellende alcoholist die op latere leeftijd de band met zijn zoon probeert te herstellen. Dergelijke indringende momenten zorgen ervoor dat de documentaire zich met gemak weet te onderscheiden binnen het genre.

Complexe, intelligent uitgewerkte SF-thriller die een standaard Hollywood filmplot weet te combineren met een interessante visuele aanpak en minder conventionele verhaalelementen. Regisseur Jones kan prima uit de voeten met het materiaal en levert een vlotte en constant interessante film af. Gyllenhaal is perfect in de hoofdrol. Spannend en vooral tegen het einde best aangrijpend. Leuk ook om Chesney Hawke's The One And Only uit Moon weer langs te horen komen, ditmaal als ringtone!

Na de intense en prachtig gerealiseerde openingsscene had ik goede hoop dat dit één van de betere haaienfilms binnen het genre zou kunnen worden, maar helaas. Ook deze franse poging stapt in de bekende valkuilen, met vooral een overdaad aan matige tot slechte cgi-shots. Jammer, want bepaalde andere special effects zijn wel heel goed gelukt. De plot wordt steeds waanzinniger naarmate de film vordert, wat dan wel weer bijdraagt aan het vermaak. Eigenlijk valt er best wat lol met deze film te beleven, zolang je de verwachtingen maar laag houd.

Intrigerend, mysterieus drama over een vrouw (Charlotte Rampling) wiens man tijdens hun vakantie spoorloos verdwijnt. Na terugkomst doet ze alsof er niets gebeurd is en haar man nog steeds bij haar is. Het script biedt geen duidelijke verklaring en de gebeurtenissen zijn voor meerdere interpretaties vatbaar, maar hoofdzakelijk is dit een film over rouwverwerking. Rampling is uitstekend en draagt de film met het grootste gemak. De kijker wordt continu op het verkeerde been gezet en moet zelf maar uitvogelen wat er precies is gebeurd. Niet iedereen zal die aanpak kunnen waarderen, maar ik kon er wel iets mee.

Sfeervol maar iets te vrijblijvend horror-vijfluik, waarin de verschillende verhalen allemaal met elkaar verbonden zijn. De raamvertelling en het derde verhaaltje zijn het beste; met de overige delen is het een beetje behelpen. Visueel zit de boel best oké in elkaar, met degelijk camerawerk en uitstekende special effects, maar het akteerwerk is erg matig en de plotlijnen worden eigenlijk nergens bevredigend uitgewerkt. Echt zo'n film die het moet hebben van bepaalde geslaagde creepy momenten (en die zijn er zeker). Het geheel weet echter niet voldoende te overtuigen.

Begin jaren '80 in crappy kwaliteit op videoband gezien. Vervolgens heeft het heel lang geduurd tot er een knappe widescreen-versie van de film uitkwam. De beeldkwaliteit van de nederlandse dvd-release in 4:3 formaat was om te janken zo slecht. Een paar jaar terug verscheen de film eindelijk op bluray, in een fraaie opgepoetste versie. Inhoudelijk heeft Southern Comfort de tand des tijds helaas niet zo heel goed doorstaan; eigenlijk stellen plot en personages bar weinig voor en zijn er veel saaie stukken. Gelukkig maken de sfeervolle naargeestige setting en de spannende, knap gemonteerde climax veel goed.

Jake Gyllenhaal leverde het afgelopen jaar Christian Bale-achtige prestaties met het creepy Nightcrawler (uitgemergeld) en deze dik aangezette boksfilm (opgepompt). Vol overgave stort Gyllenhaal zich op zijn rol; jammer dat zijn inzet hier slechts sporadisch leidt tot een goede film. Het voorspelbare en niet bepaald subtiele script zwalkt een beetje tussen melodrama en harde knokfilm, waarbij Rocky-achtig sentiment niet bepaald wordt geschuwd. De akteurs maken gelukkig veel goed; naast Gyllenhaal duiken de altijd leuke Rachel McAdams en de altijd betrouwbare Forest Whitaker op in fijne bijrollen. Overigens moet gezegd worden dat de vele boksscenes er bijzonder overtuigend uitzien.

Subtiel uitgewerkt drama gebaseerd op ware gebeurtenissen, met een geweldige hoofdrol voor Nick Offerman als verwarde rechtse extremist die steeds meer in het nauw wordt gedreven, met tragische gevolgen. Het portret dat wordt geschetst van de arme onderbuik van de Verenigde Staten is schrijnend en aangrijpend, zonder te vervallen in politiek gezever. Regisseur Christian Swegal's stijl van filmen is sfeervol en zelfverzekerd, met veel aandacht voor detail. De spanning wordt daarnaast knap opgebouwd.

Lekkere retro SF-film met een intrigerend, bizar verhaal en een redelijk geslaagde vormgeving. Bepaalde elementen van de film zijn natuurlijk wel wat gedateerd, maar qua toekomstbeeld heeft de film met terugwerkende kracht een verrassend vooruitziende blik gehad. Charlton Heston is uitstekend in de nogal maffe hoofdrol. Het had allemaal wel wat vlotter verteld kunnen worden en er wordt teveel stilgestaan bij ontwikkelingen die er weinig toe doen, maar al met al is de film ook na bijna 40 jaar nog steeds de moeite waard. En de gruwelijke onthulling aan het einde blijft natuurlijk top.

Best leuke romantische SF-film, gericht op een jeugdig publiek. Ondanks de vergezochte plot doet één en ander gelukkig niet al te geforceerd aan. Wie van logica houdt komt bedrogen uit; wie bereid is een aantal zeer ongeloofwaardige plotdetails op de koop toe te nemen (live bellen met Mars!?) is dit een vlot gemaakt en leuk gespeeld filmpje. Verrassend sympathieke rol van Gary Oldman ook. Lang niet alles werkt, maar langzaam maar zeker wint het geheel aan emotionele kracht, vooral naar het einde toe.

Verrassend goed te volgen japans animatiespektakel, van regisseur Shinji Aramaki. Zijn Appleseed-films kan ik altijd wel waarderen en eigenlijk is dit qua kwaliteit ongeveer van hetzelfde laken een pak. Stijlvolle, spectaculaire animatie en best een leuk plot, bevolkt door makkelijk te plaatsen personages. Het had allemaal wel wat vlotter verteld mogen worden en de aktiescenes zijn niet altijd even dynamisch uitgewerkt, maar alles ziet er zo fraai uit dat je de minpuntjes op de koop toeneemt. En dat ruimteschip van die Harlock is echt heel cool.

Vreemde, bijzonder trage science fiction-film over een tsjeschische astronaut (Adam Sandler) die op een missie naar Venus een existentiële crisis doormaakt. Goed gemaakt, met leuk retro production design en mooie visuele effecten, maar de plot stelt bijzonder weinig voor en Sandler's personage is erg eendimensionaal en saai. Gelukkig maakt Paul Dano één en ander goed als het maffe ruimtewezen dat opeens aan boord verschijnt. Al met al een flinke tegenvaller van regisseur Johan Renck, wiens vorige wapenfeit de magistrale miniserie Chernobyl was.

Leuke, onderhoudende documentaire over het mysterieuze en nogal maffe muzikale duo Sparks, dat al sinds 1969 bezig is om de wereld te veroveren. Dat dit nog steeds niet gelukt is ligt in ieder geval niet aan de productiviteit van de broers Mael. De documentaire heeft ook moeite om alle albums bij te benen en is hierdoor een beetje eenzijdig, met meer aandacht voor de muzikale output dan in de sympathieke broers zelf. Toch kom je her en der wel wat over ze te weten en de interviewfragmenten zijn vaak bijzonder grappig. Regisseur Edgar Wright komt als fanboy zelf ook af en toe in beeld.