Song to Song (2017)

Klassiek driehoeksverhouding verhaal, maar hoe Malick in Song to Song een transcendentale betekenis toekent aan liefde en dit invoelbaar maakt is toch ongeëvenaard?

Ondanks een sterrencast, ondanks de cameo's van topsterren uit de muziekscène en ondanks de mooie beelden, vond ik deze film maar niets.

Veel te saai en te langdradig.

En ook de muziek, op enkele nummers na, beviel me niet.

Voor mij was deze film een teleurstelling...

En weer een zweverig, pretentieus werkje van regisseur Terrence Malick, die er flink wat vaart achter zet de afgelopen jaren. Hij perst er de ene na de andere film uit, allemaal voorzien van een indrukwekkende cast en fenomenaal camerawerk. Inhoudelijk is het helaas ook ditmaal wat minder interessant. De geïmproviseerde stijl en de eindeloze reeks voice-overs irriteren meer dan eens en de dunne plotlijntjes rommelen maar een beetje door. En toch heeft het wel weer iets. De dromerige sfeer blijft aangenaam en her en der weet de film de juiste snaar te raken. Maar na The Tree Of Life, To The Wonder en Knight Of Cups is de verrassing er wel een beetje af.

Iemand heeft de moeite genomen een totale playlist te maken van de vele nummers die langskomen in Song to Song. Met name het nummer wanneer BV en Faye uitgaan, en BV speelt met lichtjes in Faye's gezicht is werkelijk betoverend. Blij dat ik het eindelijk heb kunnen vinden.

Julianna Barwick - Envelop - YouTube

(en wat te denken van het nummer van Plasmatics in de scene waarin Faye het zwembad in duikt...1 vd sterkste scenes naar mijn mening)

Eigenzinnige film die af en toe ten onder gaat aan haar eigen eigenzinnigheid. Ik heb altijd een haat-liefdeverhouding gehad met de films van Malick. Enerzijds vaak een audiovisuele droom, anderzijds evenzo vaak stuurloos en pretentieus. Song to Song balanceert op het randje, maar eindigt aan de goede kant van de streep. De film ijlt verder wat lang na; een half uurtje eraf en deze had zeker vier sterren gehad.

Je hebt zogenaamde zuchtmeisjes, en dit is een zuchtfilm.

Volwassen mensen die op zachte toon luchtige en zweverige gesprekjes voeren. Betekenisvol, of juist betekenisloos. Een droomwereld, waar niets 'echt' lijkt te zijn, de personages leven in een wereld van uiterlijke schijn en leven van kicks die geen voldoening lijken te geven. Verveling ligt constant op de loer.

Het heeft wel wat, maar na een tijd begint deze 'vorm' me aardig tegen te staan. Bij een speelduur van 90 minuten had ik het vermoedelijk wat beter kunnen waarderen. Nu geloofde ik het wel op een gegeven moment.

Maar zo bedoel jij het niet, volgens mij

Nee haha, klopt!

Een zuchtmeisje is een zangeres die zucht tijdens het zingen. Dat is een bekende term, die Giphart blijkbaar verkeerd heeft begrepen.

De personages in Song to Song zuchten tijdens het praten.

Ik weet het niet hoor, Natalie is wel degelijk een zuchtmeisje voor mij

althans, zuchtvrouw tegenwoordig...

Haha. Voor mij ook hoor. Closer (2004).

Een redelijke drama/muziek/romantiek film...

Redelijk verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Bekende acteurs Ryan Gosling en Michael Fassbender...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Af en toe onrustig camerabeweging...

Prima achtergrond geluid/muziek met Dolby Digital...

Niet te moeite waard...

Song to Song volgt twee muzikanten en wat andere personages in een reeks Fernando Pessoa-achtige verhandelingen. Gosling en Mara, twee muzikanten, worstelen met hun plaats in de muziekscene en met zichzelf. Zij acteren beide over het algemeen heel natuurgetrouw: alsof het geen speelfilm is, maar authentieke hipstercamera-beelden van de festivals, huisfeestjes en privésferen die worden aangedaan.

Daarentegen valt de rest van de cast me behoorlijk tegen. Vooral Fassbender speelt bedroevend onecht.

Een echt plot heeft deze film niet en dat maakt dat het het voor mij net niet doet. Af en toe hoor je een leuk liedje. Patti Smith zegt iets zinnigs. Daar is wat mij betreft het meeste wel mee gezegd.

Werd hier niet echt vrolijk van, een liedje ga je er niet spontaan van zingen. Wat Malick betreft: different story, same shit. De kritiek die gold voor Knight of Cups en To the Wonder geld ook voor Song to Song: schitterende beelden, een masterclass wat betreft camerawerk, maar film gaat primair om het vertellen van een verhaal, en daar schort het weer behoorlijk aan. Een imposante rolbezetting, maar al die bekende koppen lopen vooral erg wazig te doen. Dacht eerst door de opzet dat dit een soort vervolg was op zijn vorige film, mede omdat Blanchett en Portman ook weer van de partij zijn, maar dat is niet zo. Weer ligt de focus op mooie, rijke mensen die verveeld ogen en daardoor wellicht emotioneel geremd zijn. Na verloop van tijd, en geloof me die tijd breekt sneller aan dan je denkt, ga je je vervelen, zeer boring uiteindelijk. Who cares? Malick had ooit een cultstatus door zijn eerste drie films, daar had hij het bij moeten laten.

Maar gaat een film niet ook over het ter discussie stellen van wat een 'verhaal' precies is, en vooral 'hoe' je dat dan 'vertelt'?

Zag dat er afgelopen week een uitgebreide reportage over Terrence Malick is geupload op Vimeo. Ziet er best interessant uit:

The Directors Series - Terrence Malick [Part I] on Vimeo

[quote]nummer2 schreef:

Maar gaat een film niet ook over het ter discussie stellen van wat een 'verhaal' precies is, en vooral 'hoe' je dat dan 'vertelt'?

Als dit het uitgangspunt bij iedere film zou zijn, dan wordt het kijken voor de meeste van ons een vermoeiende bezigheid, denk ik. Maar als je, meer in zijn algemeenheid, wil duiden dat een verteller/kunstenaar de creatieve vrijheid moet hebben om zijn verhaal op zijn eigen manier te brengen, geef ik je volmondig gelijk. Alleen heeft dan ook een ieder die zijn film ziet het recht om daar iets van te vinden, en bij Malick(zie bijvoorbeeld de lage scores alhier) pakt dit dermate ongunstig uit dat hij zo langzamerhand de status van een onbegrepen talent heeft gekregen. In dat kader vind ik het wel tekenend dat je kunt aanvoelen dat zijn laatste drie films op een of andere manier een bepaalde samenhang suggereren, maar niemand precies kan duiden hoe dit nou precies zit. Uiteindelijk hoef je een kunstenaar misschien niet helemaal te begrijpen, maar het zou helpen als je wel dicht bij dit helemaal begrijpen uitkomt. Ik begrijp je adoratie voor deze regisseur overigens helemaal. De man is duidelijk bovengemiddeld getalenteerd, maar mijn irritatie is dat hij daar veel te weinig mee doet. Ik vermoed een bepaalde gemakzucht die niet hoort bij iemand met zijn talent en zijn eerder verworven status. Zou mooi zijn als hij, desnoods weer jarenlang, even niets meer van zich laat horen of zien, en ons allen over lange tijd weer verrast met een volstrekt nieuwe, extreem bijzondere filmervaring. De klasse heeft hij, laat hij zich nog een keer de tijd gunnen om daar iets meer unieks mee af te leveren. Ik hoop.

Synergie van beeld en geluid, Malick is one of a kind

I'm a-walkin' in the rain

Tears are fallin' and I feel the pain

Wishin' you were here by me

To end this misery

Waar is dat ooit vastgelegd? Wat mij betreft kan een film veel meer zijn. Het kan primair een sfeer scheppen, een situatie tonen, een Idee communiceren, shockeren, verwonderen, etc. Daar heb je soms helemaal geen verhaal voor nodig.

Je stelling doet een beetje aan alsof een foto perse scherp moet zijn. Een liedje tussen de 3 en 4 minuten moet duren of een schilderij fotorealistisch moet zijn.

Film is in de eerste plaats een kunstvorm. Dat laat zich gelukkig niet inkaderen.

Weer niet best.

In principe vind ik Malick's doel nog wel lovenswaardig. Niet elke film hoeft vastgebeiteld te zitten in genreclichés of braaf een narratief neer te leggen. Malick's pogingen om visual poem op te dienen werken alleen voor geen meter.

Het doet mij meer denken aan een 2 uur durende reclame van één of ander healthy lifestyle merk. Met veel fluisterende en mijmerende voice-overs, wat mooie natuurshots en een overmatig gefocus op kleine maar veelbetekenende gebaren.

Het is zo gewichtig, maar ook zo cheap en cheesy. En het duurt vooral ook zo lang allemaal. Voor een kwartiertje is het nog behapbaar (hoewel nog steeds niet geweldig boeiend), maar 129 minuten is minstens een uur van het goede teveel. Vooral wanneer er verder ook niet bijster veel gebeurt. Noch qua narratief, noch qua stijl.

Muziek wordt verder ook maar matig aangewend. Wat klassieke nummertjes, brakke rock en de andere pop verdwijnt vaak erg snel naar de achtergrond. Mnee, ik sta best achter het idee, maar de uitwerking is niet om te pruimen.

Maar nog wel steeds iets beter dan Tree of Life, vanwege het ontbreken van die intro.

1.0*

Dat is net waar ik op doel. Verder mag iedereen voor zichzelf bepalen, wat men ergens van verwacht. Met ‘erkende meesterwerken’, heb ik hekemaal niks. Er zijn er zat die mij totaal niet kunnen bekoren. (En ook veel die dat wel doen, maar het is dus geen criterium om op af te kunnen gaan. De door jou geluefe Godard, heeft mij tot nog toe enkel kunnen verveken.)

Ik mag 'm wel, die Malick. Had persoonlijk nog nooit een film van hem gezien en inderdaad, de film oogt als een uit de hand gelopen parfumreclame, maar wát een prachtige beelden. Daarbij zijn Rooney Mara en Ryan Gosling enorm aan elkaar gewaagd als acteurs en spelen ze krachtig tegen elkaar op. Voordeel aan deze regiestijl is dat je nu écht kunt zien wat een acteur of actrice qua acteervaardigheden in huis heeft en Gosling en Mara weten daar perfect mee om te gaan. Michael Fassbender valt daarentegen enorm uit de toon in deze rol en lijkt niet op zijn plek in een film als deze. Ook jammer dat Natalie Portman weinig te zien is. Al met al toch een film die me, vanwege zijn stijl, zal bijblijven.

Oh wauw. Ik vond dit dus echt hè-le-maal niks. Man wat ben ik teleurgesteld.

Ik weet niet waar ik moet beginnen...

Het begon al heel rommelig, maar omdat het net was begonnen, kon ik er nog wel doorheen kijken. Maar naarmate de minuten vorderden, jeetje wat een slap gelul.

Het was chaotisch, het was zwak, het was saai, het was slaapverwekkend.

Dit soort films zijn gewoon niet voor mij bedoeld. Ik word er slaperig van. Enige reden dat ik hem afkeek, is omdat ik Ryan zo'n geweldig leuke acteur vind. Maar anders had ik hem allang uitgepleurd.

2 sterren voor de cast. Meer kan ik er niet van maken.

Gaap

Heb je wel eens over een andere hobby nagedacht, jordorientje? Niet specifiek vanwege deze ‘recensie’ hoor, meningen verschillen en dat is prima. Maar als je na ruim honderd films gemiddeld op nog geen 4 staat en constant negativiteit neerpent is films kijken misschien gewoon niet zo jouw ding?

Joh misschien moet jij niet zo bezig zijn met mij, maar met andere dingen. Misschien heb jij zelf dringend een hobby erbij nodig, aangezien je zoveel tijd hebt om continu op mij af te geven.

Accepteer gewoon dat de films die jij als goed bestempelt, ik zwaar slecht vind en andersom. Smaken verschillen inderdaad. Begin met dat te accepteren en deze discussies zijn niet meer nodig. Er zijn zat films die ik goed vind, maar toevallig zijn er meer films die ik slecht vind, inderdaad. Betekent niet dat ik een andere hobby moet zoeken ?

??

Een film over angst, onrust, verlangen, weemoed, en wanhoop - maar ook over nederigheid, liefde, en uiteindelijk genade.

Angst die mensen drijft tot het maken van kunst, muziek, en film. Angst die de mens doet zoeken naar het hogere, het echte en ware, naar hetgeen ons individu overstijgt, naar zingeving en betekenis. Waardoor we ons hulpeloos in de armen van om het even wie werpen. Die ons jaagt van lied tot lied. Altijd zijn er de onrust en het verlangen naar het volgende lied, nooit is het goed genoeg.

Angst die maakt dat we onszelf het liefst vergeten; vluchten in de extase, de roes, de seks, de hoogte en de diepte. We maken onszelf wat wijs, verzachten de angstige omstandigheden van het bestaan, menen dat succes, roem of welke vorm van waardering dan ook ons beter over onszelf kan doen voelen. Alles om de angst maar niet te hoeven voelen.

Angst dat de ander ons niet ziet, waardeert, of ons diepste wezen kent; dat we de ander nooit volledig zullen doorgronden; maar ook vooral dat we in essentie voor onszelf altijd onbekenden zullen blijven. Angst voor de leegte van binnen die even groot is als de oneindige leegte van het heelal daar buiten. Voor eenzaamheid, verlating, en de dood. Dat het er allemaal niet toe doet.

Het doet er ook niet toe. Laat het los. Dan is er genade: hier, dit, alleen maar dit.

Toch een beetje teleurgesteld in deze film van Malick helaas.

"What don't I know?“

“How to yearn."

Met Malicks (christelijk-)mystieke/filosofische sleutel winnen zijn films ineens aan ontzettend veel diepgang en rijkdom. Zo ook Song To Song bij herziening. Dit is toch echt een beauty. Meer dan bij laatst herziene Knight Of Cups is deze gerichter, doelbewuste qua thema, bespiegelingen, maar ook...magischer, betoverender? Visueel vind ik hem ook mooier; de camera/kijker als gewichtloze toeschouwer is minder twijfelend ofzo, lijkt de juiste lichtval en hoeken beter te vinden. Er is meer verbale interactie ipv enkel een dromerige voice-over, een balans hierin. Mooi om het ontwikkelen van Malick te zien naar z'n m.i. perfecte A Hidden Life, waar de zoekende bewustwordende/geworden zielen gevonden hebben wie ze willen (móeten) zijn en moeten (wíllen) doen.

"Let's decide what's right and wrong."

"We thought we could just roll and tumble... live from song to song... kiss to kiss."

Een samenloop van levens, bijzonder mooi in beeld gebracht met oog voor omgeving, detail en geluid. Spelers hebben onderling een sterke chemie en dat werkt goed, waardoor de 2 uur voor mij voorbij zijn gevlogen. Zweverig, dromerig, maar toch realistisch. De zoektocht naar jezelf en de uiteindelijke verlichting als de berusting komt in de liefde en het 'simpele' leven.

Mwah.

Typische film van Terrence Malick: veel mooifilmerij, maar aan het einde van de rit toch een lege huls. Ik weet uiteindelijk ook niet wat ik ervan moet denken. Een film hoeft van mij absoluut geen afgelijnd plot te hebben, iets wat een film in een bepaald hokje kan duwen - en ik begrijp dat Malick dat wil vermijden -, maar ik wil wel het idee hebben dat ik naar iets gekeken heb. Song to Song is zweverig, zagerig bij momenten, en het aantal bekende koppen heeft wederom weinig nut. De speelduur duurt zeker een half uur te lang. Gelukkig blijft het aantal mooie shots, hoe 'leeg' ook, wel de moeite.

2,5

Uiterst vermoeiende en vooral amper te doorgronden kunstfilm die aanzienlijk vermoeiender is dan de overige werken van regisseur Terrence Malick. Song to Song vormt niet de eerste binnen zijn soort, maar biedt de kijker op visueel vlak een beduidend stuk minder in vergelijking met Malicks overige films. Daar komt ook bij kijken dat geen enkel castlid hier in de film past, met veel schrikbarend niet-overtuigende acteerprestaties van doorgaans gerespecteerde acteurs. Specifiek Michael Fassbender en Rooney Mara kunnen geen kaas maken van hun personages en lijken verder ook geen moeite te doen om daar verandering in te brengen. Ryan Gosling en Natalie Portman daartegenover lijken vooral op de automatische piloot te spelen en maken evenmin indruk. Ondanks dat de film niet ontdaan is van mooie plaatjes en energiek cameragebruik oogt de algemene beeldcompositie hier veel minder verzorgd en gedetailleerd als dat waarschijnlijk de bedoeling is geweest. Uiteindelijk is het vooral jammer dat Malick dit soort eigenzinnige kunstwerkjes steeds langer blijft uitrekken terwijl ze zelden een unieke ervaring (meer) bieden. Toen de eindcredits over het scherm rolden heb ik even naar adem gesnakt.