Song to Song (2017)

Bij mijn recensie van het voor mij zeer teleurstellende "Knight of Cups" schreef ik o.a. dat ik er alle vertrouwen in had dat Malick's volgende film mij wel weet te raken. Na het zien van het wederom zeer teleurstellende Song to Song is dit vertrouwen nu wel helemaal weggeëbd. De irritante en zeurderige voice-over, af en toe mooie beelden met mooie muziek maar die ineens afgebroken werden door nietszeggende scènes. OK, die vrouwen waren best wel aantrekkelijk maar hun blikken verraadden een zeer leeg bestaan. Met het verhaal kon ik verder ook niks. Dat zat als los zand aan elkaar. Gevolg van dit alles dat ik een paar keer mijn ogen niet open kon houden ... gáááp. Neen, Malick, ga maar lekker met pensioen. Oh wacht, hij heeft hierna nog een paar films gemaakt, maar of ik die ga bekijken, ik weet het niet. Malick staat voor mij inmiddels voor slaapverwekkende cinema. De late Malick wel te verstaan, want zijn eerste drie films staan voor mij nog steeds voor uitstékende cinema.

2.0*

Voor de kern van deze film moeten we terug naar de titel. Song to Song is duidelijk een toespeling op the Song of Songs, het Bijbelse Hooglied. Treffender kon die verwijzing niet zijn: ook Malicks poëtische liefdesepos voelt aan als een lyrische viering van gevoelens en fysieke aantrekkingskracht. Deze film gaat over mensen die elkaar aankijken, knuffelen, begeren en weer verlaten, zonder dat ze precies weten waarom.

Tijdens de aftiteling is er ruimte voor stilte en bezinning. Dit is werkelijk een prachtige film, binnen én buiten Malicks karakteristieke oeuvre. Ergens rijst het gevoel dat Song to Song nog onvoltooid is, maar geraakt Malick daar niet aan de essentie van menig mensenleven?

Klik voor de volledige recensie.

Qua stijl en vorm een herhaling van zetten inderdaad. Opvallend is wel dat de religieuze toets naar de achtergrond is gedrongen, en de focus expliciet op de zuiver menselijke liefdesrelatie wordt gelegd.

Heel erg rock ‘n’ roll wil het ook niet worden, het is hier meer het wereldje van de kicks en van het zoeken naar fysieke en emotionele extase als kapstok, als een levenshouding die in Malicks visie die menselijke relaties in de weg staat. Bruce Springsteen zei eens in een documentaire dat hij zingt over levens van anderen, maar dat hij als artiest eigenlijk geen... eigen leven heeft.

Zeker in vergelijking met zijn twee voorgangers vind ik Song to Song niet heel overtuigend, hoe mooi het er ook nu af en toe weer uit ziet. Dat steeds weer in een afgepaste choreografie om elkaar heen draaien, dat wordt op een gegeven moment ook mij wel iets te veel.

Toch weet Malick ook in deze film, zo gaandeweg het tweede uur, weer aan die lyrische toon te raken; een lofzang op de liefde wordt het, waarin vergeving en mededogen onmisbare elementen zijn. En wederom zou je zeggen: dit wordt onverdraaglijk stichtelijk, maar opnieuw gaat het naar mijn gevoel gewoon heel goed; word ik toch weer geraakt.

En ik weet het, het is ‘oud’, maar ik vond het zeer aardig om weer eens wat stukken te horen van Patti Smith’s Horses en Easter. Een popdichteres. Over extase gesproken...

Navelstaarderige ijdeltuiterij van het meest onuitstaanbare soort. Vier yuppen doen alleen maar leuke dingen, maar klagen toch dat ze een heel zwaar leven hebben. Stuk voor stuk zijn ze alleen maar met zichzelf bezig en kramen ze in tergend langzame, eindeloos slome gedachtenstromen alleen maar onzin uit. Iggy Pop, Red Hot Chili Peppers en Val Kilmer hebben volstrekt nutteloze cameo's en hoewel Patti Smith een iets minder zinloze bijdrage levert, kan ik ook haar verschijning geen zegening noemen. De enige zegening is het moment dat de aftiteling verdwijnt en je jezelf een flink compliment mag geven dat je deze onzin hebt uitgezeten. Denk aan het liedje "Ik heb een heel zwaar leven" van Brigitte Kaandorp, maar dan 129 minuten en zonder enige humor of ironie. Geloof me, dit is een zware zit.

Ha, ik kan me grotendeels wel in jouw stukje vinden. Ben het er alleen niet mee eens dat de religieuze toets naar de achtergrond is gedrongen. Malick behandelt weer veel van dezelfde thema's uit zijn vorige films en doet daarin niets nieuws (geen probleem wat mij betreft, zijn sterk autobiografische films - vooral van na The Tree of Life - behandelen eigenlijk dezelfde vragen en vertellen hetzelfde verhaal van mensen op zoek naar verlossing). Maar vooral de kritiek of observatie dat de focus in Song to Song puur op de menselijke liefdesrelatie ligt is wat mij betreft of het punt missen of het niet goed verwoorden (dat laatste lijkt me het meest waarschijnlijke).

Naast voor de hand liggende allusies naar Adam en Eva, Faust en het Hooglied, lijkt deze film vooral te gaan over de representatie van het goddelijke beeld in de mens. De personages kunnen pas dit goddelijke beeld in elkaar zien en dus werkelijk van elkaar houden wanneer ze de andere christelijke deugden bezitten. BV - door toenadering tot zijn zieke vader te zoeken en uiteindelijk een 'eenvoudiger' leven te gaan leiden door van baan en omgeving te veranderen - en Faye komen op het eind wel tot deze 'goddelijke' (en onschuldige - of naïeve voor de cynici) liefde, terwijl Rhonda de omgekeerde weg bewandelt onder invloed van de duivel Cook. Dit wordt inderdaad allemaal vrij direct in de film naar voren gebracht (zo citeert Faye William Blake's The Divine Image), maar plat zou ik het niet noemen. Volgens mij is Knight of Cups ook redelijk direct wat dat betreft? De wereld wil bedrogen worden, maar Malick draait er niet omheen (dat doet Lubezki wel voor hem).

Ik vind het vooral jammer dat de (pop)muziek niet luider in de mix is gezet, wat al meteen opvalt bij Die Antwoord. Verder vind ik de film in stijl en vorm toch ook niet helemaal een herhaling van zetten. De montage kwam me hier nog weer een stap radicaler over in de zin dat het nog meer heen en weer springt in tijd/plaats/acteurs zonder dat het ten koste gaat van de flow. Wel voelt de film juist door dat springerige wat monotoner aan dan Malick's vorige films, wellicht doordat er minder naar climaxen middels aanzwellende muziek wordt toegewerkt. Ook blijf ik zijn gebruik van lo-fi beelden niet effectief genoeg vinden en ontgaat mij daar regelmatig de esthetische/inhoudelijk functie van.

Ook zit in Song to Song volgens mij juist veel alledaagsheid en heb ik nog nooit zoveel humor en luchtigheid in een film van Malick gezien (Badlands wellicht daargelaten). De acteurs dragen zeker bij aan deze speelsheid, want met name Gosling brengt iets wat Affleck en Bale nooit zouden kunnen, maar ook Fassbender leeft zich uit en kijkt bijvoorbeeld ergens in het begin zelfs recht in de camera (volgens mij zonder dat de camera een persoon moet voorstellen, leek meer een spontaan moment te zijn). Vind Song to Song daarom misschien ook iets zelfbewuster (zonder een parodie van zichzelf te worden, wat sommige recensenten al vanaf To the Wonder beweren). Of wanneer Faye, tegen BV aan de piano, zegt: Go slower, it's a love story. Ironie?

Ook ik twijfel tijdens het kijken in de beste katholieke traditie of ik Malick's stijl en bespiegelingen nou geniaal of onzinnig vind, maar uiteindelijk komen zijn films toch altijd op hun pootjes terecht. Zeker, niet alles werkt, maar dat lijkt me vrijwel inherent aan zijn filmstijl, en ik kan zijn films bijna eindeloos herzien om te kijken wat ik er deze keer weer van vind. Nee, saai wordt het voor mij nooit.

Bij de (latere) films van Malick is het inderdaad een kwestie van of het bij jou werkt of niet: het gaat niet om een spannend verhaal of om de andere gebruikelijke criteria om een film te beoordelen maar de films zijn in wezen een alternatief voor bewustzijnsverruimende middelen met het doel de kijker iets van een mystieke ervaring te geven. En bij mij werkt het: ook bij Song to Song kreeg ik het gevoel iets van het mysterie van het leven te hebben kunnen zien of ervaren. Het gaat overigens niet alleen om de mooie beelden maar ook zeker om de filosofische vragen en poëtische beeldtaal die met de voice-over worden ingefluisterd terwijl je zit te kijken naar een dwarrelend blad of hoe twee mensen hun verliefdheid op elkaar uiten.

Bij deze film lijkt de thematiek vooral het mysterie van de liefde te behelzen en het contrast ervan met oppervlakkige liefde/seks zoals gangbaar achter de schermen van een rock-festival c.q. in onze hedendaagse cultuur (‘song to song, kiss to kiss’: men schakelt net zo makkelijk over naar de volgende minnaar als men op een rockconcert overschakelt op het volgende liedje). Ongetwijfeld heeft Malick enig moralisme dat er erg dik op zit bewust vermeden: jonge mensen die willen leven en daarom zo veel mogelijk willen ervaren (met zo veel mogelijk minnaars) doen niets immoreels (en hij brengt het flirten en de verliefdheden zo mooi en puur in beeld dat zelfs die oppervlakkige lust al bijna iets religieus en wonderschoons wordt: reeds in elke flirt of verliefdheid zit iets van liefde als transcenderende ervaring), al vraagt Malick zich wel af of die weg geen doodlopende weg is omdat die weg uiteindelijk geen geluk brengt. Op dat punt aangekomen komt er naar mijn idee ook een Kierkegaardiaanse (of ‘christelijk’) tintje bij: het mantra leven = ervaren = vrijheid/losbolligheid leidt alleen maar tot leegte en ongeluk; echt geluk vergt liefde die juist het opgeven van je vrijheid vereist omdat je je aan een ander moet (ver)binden, de ander moet durven vertrouwen en jezelf aan een ander moet kunnen overgeven (jezelf zelfs kunnen wegcijferen voor de ander). Bij Kierkegaard is die Ander aan wie je je moet overgeven om het ware geluk of vrijheid te vinden uiteindelijk God, maar ik heb het idee dat Malick die conclusie wel open laat (voor de gelovige) maar niet per se nodig acht (zodat ook de ongelovige de boodschap kan verstaan).

Al met zuigt de film je zo een meditatie over het leven en de liefde binnen en kom je een ervaring rijker uit de bioscoop. Het is waar dat Malick telkens hetzelfde trucje herhaalt, maar de film leert ons juist dat de weg naar geluk niet het telkens zoeken van een nieuwe ervaring behelst: geluk of liefde is de enige ervaring die er toe doet en die moet je koesteren, die moet je niet inwisselen voor iets nieuws. Ook al zijn alle films van Malick hetzelfde: zolang ze ‘werken’ en je als een ander mens de bioscoop verlaat zijn ze alle het koesteren waard.

Belevingscinematografie.

Narratief is het droef tot en met, zowel de manier van vertellen als de inhoud is het niet echt. Zelfs de manier waarop de voice over stemmen hun tekst afdraaien is af en toe als nagels op het spreekwoordelijke schoolbord - met de eerste twee zinnen van Mara wel als triest dieptepunt. Maar de film heeft wel wat meer dan alleen dat.

Want als je het verhaal laat gaan, er niet meer op let maar je laat meenemen door de beelden - ok, dan niet de eerste muziekscene - dan is het toch wel erg indrukwekkend wat Malick laat zien met zijn tot in de perfectie doorgevoerde mooifilmerij. En hoewel ik deze film eigenlijk veel minder toegankelijk denk te vinden dan KOC, kan ik hem beter hebben geloof ik. Misschien komt dat wel door de combinatie van de acteurs, Mara en Portman spatten dan ook zowat van het scherm af. En hoewel ik me nog steeds dringend afvraag of Malick's werk eigenlijk de titel 'film' wel dragen mag, intrigeerde deze me toch ook weer zoveel dat ik hem meteen maar voor een tweede keer wilde zien. Net als KOC indertijd overigens.

Qua oordeel blijf ik daar ook wel een beetje op hangen. Mooi, en het verdient lof dat Malick zijn visie zo nietsontziend durft door te voeren. Maar of het film is vraag ik me toch echt wel af.

Pfoeh, hier kan ik heel erg weinig mee. Geen plot, geen karakters, veel nietszeggende voice-overs en close-ups en een hoopje steracteurs wiens talent eigenlijk verknoeid wordt door deze 'film' te maken. Aan de titel zou je verwachten dat het over muziek gaat maar het gaat eerder om de emoties van de personages. Erg slordige montage ook, het ene geknip na het andere lijkt het wel, bah. Ik veronderstel dat je ervan moet houden maar deze Malick kon me geen seconde interesseren.

”We thought we could just roll and tumble, live from song to song, kiss to kiss.”

Met deze Terrence Malick kan ik weinig. Met Malick als regisseur en Mara, Gosling, Fassbender en Portman samen in een film verwacht je iets bijzonders. Maar wat Malick met Song to Song voor ogen had is onduidelijk en de vier personages zijn vooral onuitstaanbaar. De voice-overs zijn vervelend en het neigt soms naar pretentieus geneuzel. We hebben allemaal veel geld, maar zie het ons eens zwaar hebben. Dat werk.

Maar waarom iedereen Song to Song toch één keer gezien moet hebben is het visuele aspect. Werkelijk magistraal op wat voor manier Malick toch altijd weer de mooiste locaties in beeld weet te brengen. Met een Rooney Mara die als enige acteur ook echt indruk weet te maken. De camera is duidelijk verliefd op haar, en dat wordt je als kijker ook. Puike actrice.

De eerste 10 en de laatste 20 minuten van deze film hebben hem voor mij kapot gemaakt. Daartussenin werd ik beetje bij beetje gewonnen door de chaos van lust en liefde, die prachtig naar die elementen – wild, chaotisch, betoverend – in beeld werd gebracht.

Maar dat punt waarop, naar mijn gevoel, Mallick begint te prediken met ware liefde en religie in het achterhoofd – daar ging voor mij alles kapot.

Zoals mijn score aangeeft, ben ik niet echt enthousiast en ik had ook iets anders verwacht maar naar gewoonte laat ik mij nogal eens misleiden door een trailer Malick heeft de personages wel duidelijk gemaakt op scherm in die zin dat het sterk uitstraalt dat ze allemaal nogal ongelukkig lopen en veel tegen hun zin doen wat zich uit in dat rusteloze gedrag dat neigt naar het manisch-depressieve.

Maar bij dit soort film verwacht ik toch meer passie ja, niet zozeer positief maar ik miste een scherp kantje. Dat extreme komt iets te weinig naar voor, hoewel er ook sterke scènes inzitten zoals de dood van de serveerster. Het zweefde er wat tussenin en als het dan toch moet gaan om gevoel en beleving, verwacht ik dat de personages zich volledig laten gaan en ze echt getoond worden. Nu leek er vaak een muur tussen te zitten, het kwam er niet uit. Ondanks die hoeveelheid affectie, leek het zo afstandelijk en wanhopig en ik wist niet goed wat ik ervan moest maken. Dat in combinatie met de nietszeggende dialogen en te lange speelduur, maakten het weinig interessant voor mij.

Dat je met zo'n sterrencast uiteindelijk zo'n oninteressante, veel te lange film kunt maken is toch een hele prestatie.

Categorie mooifilmerij.

Redelijke film over een liedjesschrijver en een muziekproducent en hun relaties. De onnavolgbare vertelwijze, de spaarzame dialogen en de onduidelijke montage stonden me tegen. Maar toch bleef er nog genoeg over om van te genieten: De mooie cameravoering, de bijzondere en prachtige locaties en uiteraard de goeie acteurs die hier vaak improviserend aan het werk zijn. Een nipte 3.0 sterren.

Beduidend fijner dan Knight of Cups, wat mij betreft. Toch vereist dit soort cinema wel wat moeite van mijn kant (en de pro-actieve belofte me niet aan ge-twirl te gaan ergeren): Het simpelweg over me heen laten komen is er niet bij, aangezien ik naast de overduidelijke kwaliteiten, toch ook wel mijn bedenkingen heb bij de cinema die Malick de afgelopen jaren heeft gemaakt. Het ziet er fijn uit (hoe kan het ook anders met Emmanuel Lubezki achter de camera), het blik acteurs is prima, daagt zo nu en dan uit en laat de kijker de ruimte voor een grote mate van interpretatie. Anderzijds kan het ook soms nogal lukraak voelen, en snap ik tevens de kijkers die weglopen of het pretentieus noemen ergens wel.

Toch, ik vond het veel makkelijker relateren aan deze film dan aan KoC. Dat komt (groten)deels door Rooney, maar ook door de structuur van de film. Fassbender en Gosling spelen prima, met name die eerste, maar worden voor mij nooit echt mensen van vlees en bloed. En soms weet ik niet helemaal wat ik met die cameo's van Kilmer en Kiedis aan moet.

Desalniettemin zijn 4* gelukkig weer op hun plaats, zij het dan misschien wat afgerond naar boven. Dat gold voor To the Wonder eveneens.

Straks wellicht (en anders sowieso de komende maand) nog even Voyage of Time: Life’s Journey (2016) er achteraan en dan ben ik weer helemaal bij tot eindelijk Radegund (2017) uitkomt, Malicks schijnbare terugkeer naar meer gestructureerde, narratieve cinema

3,8*

Edit: Dit is lang geleden, maar ik heb hem direct nog een keer gekeken. Terwijl ik de laatste hand legde aan dit bovenstaande stukje had ik op de tweede monitor nog even een aantal scènes op staan die ik terugspeelde, wat soms fijn is tijdens het schrijven van je mening. Op dat moment kwam Ms. John Milton thuis, verongelijkt dat ik naar Rooney Mara zat te kijken zonder haar. 'en hee, is dat Natalie? Kom we gaan dit in de woonkamer kijken!'. Zo gezegd, zo gedaan. Ik wilde hem nog wel een keer zien, en nadat ik Knight of Cups van haar uit moest zetten destijds (en later alleen kijken), wilde ik de kans om haar nogmaals recente Malick te laten proeven, niet laten schieten. She loved it.

En ik moet zeggen, ook mijn 4* is niet meer afgerond naar boven, en de karakters worden wel mensen van vlees en bloed, Gosling helemaal. De film bleek na de tweede keer kijken nog een stuk rijker dan ik al dacht.

4,2*

En weer een zweverig, pretentieus werkje van regisseur Terrence Malick, die er flink wat vaart achter zet de afgelopen jaren. Hij perst er de ene na de andere film uit, allemaal voorzien van een indrukwekkende cast en fenomenaal camerawerk. Inhoudelijk is het helaas ook ditmaal wat minder interessant. De geïmproviseerde stijl en de eindeloze reeks voice-overs irriteren meer dan eens en de dunne plotlijntjes rommelen maar een beetje door. En toch heeft het wel weer iets. De dromerige sfeer blijft aangenaam en her en der weet de film de juiste snaar te raken. Maar na The Tree Of Life, To The Wonder en Knight Of Cups is de verrassing er wel een beetje af.

Je hebt zogenaamde zuchtmeisjes, en dit is een zuchtfilm.

Volwassen mensen die op zachte toon luchtige en zweverige gesprekjes voeren. Betekenisvol, of juist betekenisloos. Een droomwereld, waar niets 'echt' lijkt te zijn, de personages leven in een wereld van uiterlijke schijn en leven van kicks die geen voldoening lijken te geven. Verveling ligt constant op de loer.

Het heeft wel wat, maar na een tijd begint deze 'vorm' me aardig tegen te staan. Bij een speelduur van 90 minuten had ik het vermoedelijk wat beter kunnen waarderen. Nu geloofde ik het wel op een gegeven moment.

Een redelijke drama/muziek/romantiek film...

Redelijk verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Bekende acteurs Ryan Gosling en Michael Fassbender...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Af en toe onrustig camerabeweging...

Prima achtergrond geluid/muziek met Dolby Digital...

Niet te moeite waard...

Song to Song volgt twee muzikanten en wat andere personages in een reeks Fernando Pessoa-achtige verhandelingen. Gosling en Mara, twee muzikanten, worstelen met hun plaats in de muziekscene en met zichzelf. Zij acteren beide over het algemeen heel natuurgetrouw: alsof het geen speelfilm is, maar authentieke hipstercamera-beelden van de festivals, huisfeestjes en privésferen die worden aangedaan.

Daarentegen valt de rest van de cast me behoorlijk tegen. Vooral Fassbender speelt bedroevend onecht.

Een echt plot heeft deze film niet en dat maakt dat het het voor mij net niet doet. Af en toe hoor je een leuk liedje. Patti Smith zegt iets zinnigs. Daar is wat mij betreft het meeste wel mee gezegd.

Werd hier niet echt vrolijk van, een liedje ga je er niet spontaan van zingen. Wat Malick betreft: different story, same shit. De kritiek die gold voor Knight of Cups en To the Wonder geld ook voor Song to Song: schitterende beelden, een masterclass wat betreft camerawerk, maar film gaat primair om het vertellen van een verhaal, en daar schort het weer behoorlijk aan. Een imposante rolbezetting, maar al die bekende koppen lopen vooral erg wazig te doen. Dacht eerst door de opzet dat dit een soort vervolg was op zijn vorige film, mede omdat Blanchett en Portman ook weer van de partij zijn, maar dat is niet zo. Weer ligt de focus op mooie, rijke mensen die verveeld ogen en daardoor wellicht emotioneel geremd zijn. Na verloop van tijd, en geloof me die tijd breekt sneller aan dan je denkt, ga je je vervelen, zeer boring uiteindelijk. Who cares? Malick had ooit een cultstatus door zijn eerste drie films, daar had hij het bij moeten laten.

Weer niet best.

In principe vind ik Malick's doel nog wel lovenswaardig. Niet elke film hoeft vastgebeiteld te zitten in genreclichés of braaf een narratief neer te leggen. Malick's pogingen om visual poem op te dienen werken alleen voor geen meter.

Het doet mij meer denken aan een 2 uur durende reclame van één of ander healthy lifestyle merk. Met veel fluisterende en mijmerende voice-overs, wat mooie natuurshots en een overmatig gefocus op kleine maar veelbetekenende gebaren.

Het is zo gewichtig, maar ook zo cheap en cheesy. En het duurt vooral ook zo lang allemaal. Voor een kwartiertje is het nog behapbaar (hoewel nog steeds niet geweldig boeiend), maar 129 minuten is minstens een uur van het goede teveel. Vooral wanneer er verder ook niet bijster veel gebeurt. Noch qua narratief, noch qua stijl.

Muziek wordt verder ook maar matig aangewend. Wat klassieke nummertjes, brakke rock en de andere pop verdwijnt vaak erg snel naar de achtergrond. Mnee, ik sta best achter het idee, maar de uitwerking is niet om te pruimen.

Maar nog wel steeds iets beter dan Tree of Life, vanwege het ontbreken van die intro.

1.0*

Ik mag 'm wel, die Malick. Had persoonlijk nog nooit een film van hem gezien en inderdaad, de film oogt als een uit de hand gelopen parfumreclame, maar wát een prachtige beelden. Daarbij zijn Rooney Mara en Ryan Gosling enorm aan elkaar gewaagd als acteurs en spelen ze krachtig tegen elkaar op. Voordeel aan deze regiestijl is dat je nu écht kunt zien wat een acteur of actrice qua acteervaardigheden in huis heeft en Gosling en Mara weten daar perfect mee om te gaan. Michael Fassbender valt daarentegen enorm uit de toon in deze rol en lijkt niet op zijn plek in een film als deze. Ook jammer dat Natalie Portman weinig te zien is. Al met al toch een film die me, vanwege zijn stijl, zal bijblijven.

Oh wauw. Ik vond dit dus echt hè-le-maal niks. Man wat ben ik teleurgesteld.

Ik weet niet waar ik moet beginnen...

Het begon al heel rommelig, maar omdat het net was begonnen, kon ik er nog wel doorheen kijken. Maar naarmate de minuten vorderden, jeetje wat een slap gelul.

Het was chaotisch, het was zwak, het was saai, het was slaapverwekkend.

Dit soort films zijn gewoon niet voor mij bedoeld. Ik word er slaperig van. Enige reden dat ik hem afkeek, is omdat ik Ryan zo'n geweldig leuke acteur vind. Maar anders had ik hem allang uitgepleurd.

2 sterren voor de cast. Meer kan ik er niet van maken.

Gaap

"We thought we could just roll and tumble... live from song to song... kiss to kiss."

Een samenloop van levens, bijzonder mooi in beeld gebracht met oog voor omgeving, detail en geluid. Spelers hebben onderling een sterke chemie en dat werkt goed, waardoor de 2 uur voor mij voorbij zijn gevlogen. Zweverig, dromerig, maar toch realistisch. De zoektocht naar jezelf en de uiteindelijke verlichting als de berusting komt in de liefde en het 'simpele' leven.

Mwah.

Typische film van Terrence Malick: veel mooifilmerij, maar aan het einde van de rit toch een lege huls. Ik weet uiteindelijk ook niet wat ik ervan moet denken. Een film hoeft van mij absoluut geen afgelijnd plot te hebben, iets wat een film in een bepaald hokje kan duwen - en ik begrijp dat Malick dat wil vermijden -, maar ik wil wel het idee hebben dat ik naar iets gekeken heb. Song to Song is zweverig, zagerig bij momenten, en het aantal bekende koppen heeft wederom weinig nut. De speelduur duurt zeker een half uur te lang. Gelukkig blijft het aantal mooie shots, hoe 'leeg' ook, wel de moeite.

2,5

Uiterst vermoeiende en vooral amper te doorgronden kunstfilm die aanzienlijk vermoeiender is dan de overige werken van regisseur Terrence Malick. Song to Song vormt niet de eerste binnen zijn soort, maar biedt de kijker op visueel vlak een beduidend stuk minder in vergelijking met Malicks overige films. Daar komt ook bij kijken dat geen enkel castlid hier in de film past, met veel schrikbarend niet-overtuigende acteerprestaties van doorgaans gerespecteerde acteurs. Specifiek Michael Fassbender en Rooney Mara kunnen geen kaas maken van hun personages en lijken verder ook geen moeite te doen om daar verandering in te brengen. Ryan Gosling en Natalie Portman daartegenover lijken vooral op de automatische piloot te spelen en maken evenmin indruk. Ondanks dat de film niet ontdaan is van mooie plaatjes en energiek cameragebruik oogt de algemene beeldcompositie hier veel minder verzorgd en gedetailleerd als dat waarschijnlijk de bedoeling is geweest. Uiteindelijk is het vooral jammer dat Malick dit soort eigenzinnige kunstwerkjes steeds langer blijft uitrekken terwijl ze zelden een unieke ervaring (meer) bieden. Toen de eindcredits over het scherm rolden heb ik even naar adem gesnakt.