Song to Song (2017)

Interessant, ik zou 'em weer moeten zien om het einde nog eens te beoordelen. Ik weet wel dat ik me, naarmate de film vorderde, steeds meer gefocust heb op hoe ik de film ervoer (in hoeverre kan ik mee met de personages, de bespiegelingen etc) dan op het rationeel beoordelen van de narratieve afwikkeling (hoe miniem ook, het blijft allemaal scriptloos natuurlijk). Malick slaagde er hier weer in me mee te nemen in zijn wereld, en dat heeft denk ik mede kunnen voorkomen dat ik al te veel viel over aspecten die me normaliter wellicht wél zouden tegenstaan.

Er zijn niet zoveel regisseurs die dat bij mij voor elkaar krijgen (Refn is nu een goede tweede).

Ja, dit is er eentje om in te lijsten hoor. Zo steken we nog eens wat op hier. Helder geschreven ook, en dat over Heidegger, waar ik me nooit aan heb durven wagen.

En natuurlijk heb je wel gelijk, Richardus, maar juist bij Malick geldt dat denk ik niet, en lijkt me dit verhaal behoorlijk to the point.

Oh, ik zeg ook niet dat het niet zo is. Maar zo'n extreem uitvoerig diepgaande verhandeling komt mij zelfde over zoals men het over boeken placht te doen en dat dan de schrijver zoiets heeft van "huh hoe kom je daar nou bij". Je zou over een zelfde film vanuit een andere hoek net zo'n theoretisch verhaal op los kunnen laten. Ik moet aan Tarkovsky vs Tarr denken; bij eerste heeft regen symbolische betekenis van een zegening, bij Tarr is het gewoon iets wat modder veroorzaakt. En hij was stomverbaasd hoe diep kijkers betekenis erin zochten/legden terwijl hij gewoon een verhaal had verfilmd. Wil dus niet zeggen dat Malick niet zo'n keten van filosofie in al zn films heeft gestopt. Mij persoonlijk interesseert die laag niet zo; ik vond zn pre-knight of cups films gewoonweg filmisch gezien geen hoogvliegers, zo'n filosofie erbij betrekken komt mij te kunstacademie-achtig verantwoordend over (maak maar wat, als je er maar een goed verhaal bij hebt).

Het doet er ook niet zoveel toe of de auteur het er bewust heeft in gestopt , de auteur is immers reeds dood! Het is meer een manier om betekenis te geven aan de film, denk ik.

Van de 12 aanwezigen liepen er 4 halverwege de zaal uit !!

Dat is jammer voor ze.

Waarom heeft u niet hetzelfde gedaan ?

Polariserende film als ik zo de recensies van mijn voorgangers mag lezen. Ik neig zelf een beetje naar de negatieve kijk op de film, maar zal het niet gelijk afschrijven als een mislukking.

Dit is mijn eerste ervaring met een Malick film dus neme het met een korreltje zout. Had geen flauw idee van zijn stijl van filmmaken - de trailer van deze film ook niet gezien - noch de rest van zijn oeuvre, al heb ik Tree of Life en Knight of Cups wel een aantal keer voorbij zien komen op de forums.

Totaal niet bekend mee verder, dus toen de film begon had ik gelijk een gevoel van 'wat is dit?' Nu ik de trailer zie is het daar al te merken. Het lijkt een soort collectie van momentopnames (zoals het leven ook is, o.i.d.) die in willekeurige volgorde aan elkaar zijn geplakt. Niet erg, maar was zeker even wennen. Vooral als de audio zelden gelijk loopt met wat je ziet op het scherm. Loopt vaak een aantal shots voor of achter. Verwarrende boel, maar tegen de tijd dat ik eraan wende kon ik het wel waarderen.

Ook de manier waarop de personages wat meer diepgang kregen was aardig gedaan. De film schommelt heen en weer tussen de personages in verschillende tijden van het "verhaal", en naarmate dat hij vordert weet je dus steeds meer over wat er nou precies gebeurd is (bijv. hoe personages elkaar hebben leren kennen, waarom ze niet meer met elkaar omgaan, etc.)

Rooney Mara vind ik super en ook Ryan Gosling zet zelden een verkeerde stap. Ook in deze film stralen ze. Fassbender, Portman en Blanchett mochten er ook zeker zijn. Verder ook wat fraaie beelden - ook in combinatie met audio.

Waar de film mij toch begon te irriteren was ten eerste de lengte. Op een gegeven moment had ik het wel gezien. Doordat je als kijker geen idee hebt van hoeveel je van het verhaal al hebt gezien krijg je sterk de neiging de film af te keuren het moment dat je er wel klaar mee bent. De combinatie van de manier waarop deze film gemaakt is en de lengte gingen dus niet goed hand in hand.

Vind verder het verhaal tamelijk oninteressant met wat oppervlakkige personages. Ook de zeer diepzinnige teksten en beelden tussendoor konden mij niet bekoren - ben toch iets meer van de in-my-face symboliek als het nodig is.

Zou het niet aanraden en wil hem ook niet nog een keer zien, maar kan hem niet bepaald slecht noemen.

2.5* gaat er wel van af.

Bij mij 4 van de 10

Bij mij niemand. Ik was minder blij verrast dan bij Knight Of Cups. Dat kan komen door de bekendheid met de stijl maar meer met de inhoud, me dunkt.

Qua stijl is het lekker dromerig zwevend. We duiken weer in de gedachten van de personen met voiceover en Lubezki doet weer z'n dichtopdehuid-kunstje en levert wat prachtige beelden op. De man is een held imo en maakt hier (weer) de film.

Want qua inhoud is het niet veel soeps. Standaard liefdesverhaal met twijfel tussen zekerheid van satanisch financieel gemak en aardser simpeler genot, tussen een vast thuis en vrij dolend zweven. Misschien goed in Malicks oeuvre in te passen, an sich een clichématig gegeven. Je kunt er hele filosofieën op loslaten, en dat kun je op elk universeel thema, ook in Pinkeltje.

Het maakte, incl bekendheid met de filmstijl, dat ik halverwege al op de horloge begon te kijken. Gelukkig kwam er toen wat progressie in het verhaal, en de beeldschone dames hielden me wel gekluisterd. Maar Knight Of Cups deed dit niet voor me, dat vond ik thematisch een stuk boeiender. Hier kreeg ik een platgetreden thema verpakt in voortdreinende mooipraterij- en filmerij.

Onderhand begin ik me flink te ergeren aan die pedante arrogantstoïcijnse kop van Gosling. Als een betrouwbare puppy komt hij oo mij absoluut niet over. Maar zo extreem verwaand satanisch mooie kop als Fassbender glukkig ook net weer niet.

Rooney Mara...om te vreten. Wat een snoes van een schoonheid, mijn hemel. Wat steekt Portman daar bot bij af.

Ik heb 7 blote borsten geteld (hij met 3 heeft toch wat gemist haha) dus komt wel overeen met het eindoordeel alhoewel het krap is.

Leuk dat de film in de stad Austin is opgenomen, wat een geweldige plaats.

Malick toont nog weinig tot niets verleerd te zijn, alhoewel deze cast helaas niet de magie uitstraalt die we kennen van zijn vroegere werk.

Belevingscinematografie.

Narratief is het droef tot en met, zowel de manier van vertellen als de inhoud is het niet echt. Zelfs de manier waarop de voice over stemmen hun tekst afdraaien is af en toe als nagels op het spreekwoordelijke schoolbord - met de eerste twee zinnen van Mara wel als triest dieptepunt. Maar de film heeft wel wat meer dan alleen dat.

Want als je het verhaal laat gaan, er niet meer op let maar je laat meenemen door de beelden - ok, dan niet de eerste muziekscene - dan is het toch wel erg indrukwekkend wat Malick laat zien met zijn tot in de perfectie doorgevoerde mooifilmerij. En hoewel ik deze film eigenlijk veel minder toegankelijk denk te vinden dan KOC, kan ik hem beter hebben geloof ik. Misschien komt dat wel door de combinatie van de acteurs, Mara en Portman spatten dan ook zowat van het scherm af. En hoewel ik me nog steeds dringend afvraag of Malick's werk eigenlijk de titel 'film' wel dragen mag, intrigeerde deze me toch ook weer zoveel dat ik hem meteen maar voor een tweede keer wilde zien. Net als KOC indertijd overigens.

Qua oordeel blijf ik daar ook wel een beetje op hangen. Mooi, en het verdient lof dat Malick zijn visie zo nietsontziend durft door te voeren. Maar of het film is vraag ik me toch echt wel af.

Pfoeh, hier kan ik heel erg weinig mee. Geen plot, geen karakters, veel nietszeggende voice-overs en close-ups en een hoopje steracteurs wiens talent eigenlijk verknoeid wordt door deze 'film' te maken. Aan de titel zou je verwachten dat het over muziek gaat maar het gaat eerder om de emoties van de personages. Erg slordige montage ook, het ene geknip na het andere lijkt het wel, bah. Ik veronderstel dat je ervan moet houden maar deze Malick kon me geen seconde interesseren.

Zit toch weldegelijk een plot in.

Voelt misschien niet zo omdat Malick de emoties op de voorgrond plaatst en narratieve ontwikkelingen (ver) op de achtergrond. Ze zijn er inderdaad wel degelijk. Alleen al in de basis, hoe verhouden de personages zich tot elkaar (en waar gaat dat naartoe).

Even om terug te komen op Rooney Mara...Mij viel ze ook op in The Discovery...In Song to Song ben ik verliefd op haar geworden moet ik toegeven...maar het gaat wel ver om te zeggen dat mevrouw Portman hier bot bij afsteekt. Naar mijn mening nog steeds 1 van de mooiste verschijningen op het witte doek...ze onderscheidt zich door haar mysterieuze schoonheid...

”We thought we could just roll and tumble, live from song to song, kiss to kiss.”

Met deze Terrence Malick kan ik weinig. Met Malick als regisseur en Mara, Gosling, Fassbender en Portman samen in een film verwacht je iets bijzonders. Maar wat Malick met Song to Song voor ogen had is onduidelijk en de vier personages zijn vooral onuitstaanbaar. De voice-overs zijn vervelend en het neigt soms naar pretentieus geneuzel. We hebben allemaal veel geld, maar zie het ons eens zwaar hebben. Dat werk.

Maar waarom iedereen Song to Song toch één keer gezien moet hebben is het visuele aspect. Werkelijk magistraal op wat voor manier Malick toch altijd weer de mooiste locaties in beeld weet te brengen. Met een Rooney Mara die als enige acteur ook echt indruk weet te maken. De camera is duidelijk verliefd op haar, en dat wordt je als kijker ook. Puike actrice.

Zeer wazige, dromerige film die gaandeweg steeds donkerder wordt. We zien veel luxe en pracht maar het oogt allemaal zo leeg en gevoelloos, net als de personages waarop je maar moeilijk vat kan krijgen. Ze lijken allemaal onder invloed te zijn van iets. Rondzwervend op zoek naar betekenis en geluk, van de ene partner naar de andere, verblind door hun hebzucht en verdoofd door verdriet. Je wordt er niet echt vrolijker van. Dat gefriemel is om onnozel van te worden en kwam eerder wanhopig en rusteloos over in plaats van romantisch en passioneel. Veel nodeloze close-ups en het duurt gewoon te lang. Gelukkig zitten er meer dan voldoende knappe beelden tussen. Dus als je het gezever tussen de koppeltjes beu bent, kan je je altijd nog laten vangen door de visuele sfeer. Waardoor de film nog net overeind blijft.

Beschouw je de manier waarop Malick de personages in beeld heeft gebracht dan als iets positiefs, of negatiefs?

Ik denk dat je de kern aardig hebt verwoord met de woorden die ik cursief heb gemaakt, maar ook daar is het me niet zo duidelijk of je dat als compliment aan de film bedoelt. Had een romantisch en passioneel beeld van de relaties beter gepast, in jouw ogen?

De eerste 10 en de laatste 20 minuten van deze film hebben hem voor mij kapot gemaakt. Daartussenin werd ik beetje bij beetje gewonnen door de chaos van lust en liefde, die prachtig naar die elementen – wild, chaotisch, betoverend – in beeld werd gebracht.

Maar dat punt waarop, naar mijn gevoel, Mallick begint te prediken met ware liefde en religie in het achterhoofd – daar ging voor mij alles kapot.

Zoals mijn score aangeeft, ben ik niet echt enthousiast en ik had ook iets anders verwacht maar naar gewoonte laat ik mij nogal eens misleiden door een trailer Malick heeft de personages wel duidelijk gemaakt op scherm in die zin dat het sterk uitstraalt dat ze allemaal nogal ongelukkig lopen en veel tegen hun zin doen wat zich uit in dat rusteloze gedrag dat neigt naar het manisch-depressieve.

Maar bij dit soort film verwacht ik toch meer passie ja, niet zozeer positief maar ik miste een scherp kantje. Dat extreme komt iets te weinig naar voor, hoewel er ook sterke scènes inzitten zoals de dood van de serveerster. Het zweefde er wat tussenin en als het dan toch moet gaan om gevoel en beleving, verwacht ik dat de personages zich volledig laten gaan en ze echt getoond worden. Nu leek er vaak een muur tussen te zitten, het kwam er niet uit. Ondanks die hoeveelheid affectie, leek het zo afstandelijk en wanhopig en ik wist niet goed wat ik ervan moest maken. Dat in combinatie met de nietszeggende dialogen en te lange speelduur, maakten het weinig interessant voor mij.

Heeft iemand enig idee wanneer de dvd release datum is?

Bijzondere beelden van prachtige locaties, mooie scènes en dialogen ook wel, maar als geheel enorm chaotisch. Het is een onoplosbare puzzel zo'n 1e kijkbeurt.

De voice-overs zijn hooguit te begrijpen voor hoogbegaafde literatuur studenten en de soundtrack krijg je door alle nummers op deze aardbol op Spotify te zetten en vervolgens op 'willekeurig afspelen' te klikken. Niet dat sommige nummers niet mooi zijn, maar net als de chronologie van het verhaal zit er geen enkele logica in lijkt wel.

De cast verdient een aparte alinea. Rooney, Ryan, Wow. Heerlijk om die 2 (favorieten van me) samen te zien. Ook Fassbender speelt angstaanjagend goed en als kers op de taart komt Cate Blanchett nog even een rol spelen.

Dit product lijkt een pure fantasie of gedachtegang van Malick zonder enige rekening te houden met de kijker. Begrijp dat enerzijds wel, maar toch sta je een beetje voor lul.

Bij zulke films baal ik dat de pluspunten meegaan in de sleur van de rest, en hoop ik vooral dat ooit alles wel op z'n plaats valt, wat waarschijnlijk een top-10 notering zou opleveren (het gevoel bij Lost In Translation met deze sfeer laat maar zeggen). Nu even een nachtje slapen om het voordeel of nadeel te geven van de twijfel.

Dat je met zo'n sterrencast uiteindelijk zo'n oninteressante, veel te lange film kunt maken is toch een hele prestatie.

Categorie mooifilmerij.

Heb aan het begin van de zomer de film nog eens opgezet, want hij bleef kriebelen, en ik moet toegeven dat ook deze Malick gewoon beter wordt per kijkbeurt. Het einde blijf ik wat problematisch vinden, maar verder toch wel een bijzondere film die op sommige momenten ook wel echt weet te beklijven.

Vond persoonlijk Lykki Ly wel een fraaie verrassing, zeker het moment dat ze tijdens 'Runaway' danst op de rood/blauwe lampen op de grond.

Wat me opvalt bij alle films van Malick is dat ze bij mij echt vele malen beter tot hun recht komen op m'n kamer met een 13-inch laptop + koptelefoon dan in de bioscoop. In de bios blijft het toch allemaal iets te afstandelijk, en Malicks films zijn vaak ook te persoonlijk om met een groter gezelschap te kijken (met 2 is al vreselijk).

Er zijn overigens ook aardig wat 'fanvideos' op youtube, wat mij wel verbaast gezien het toch kleine publiek dat deze film zal hebben bereikt: Song to Song (2017) - Runaway ♪♫♬ - YouTube

Crime Story - Del Shannon Runaway (Original Video) - YouTube

Crime Story - S01E01 - Opening scene - Del Shannon - Runaway - YouTube

Crime Story - Del Shannon - Runaway - YouTube

In Crime Story van Michael Mann komt dit nummer beter tot z'n uiting . Hoe dan ook , ik zal dit nummer altijd blijven associëren met Crime Story van Mann ...

Redelijke film over een liedjesschrijver en een muziekproducent en hun relaties. De onnavolgbare vertelwijze, de spaarzame dialogen en de onduidelijke montage stonden me tegen. Maar toch bleef er nog genoeg over om van te genieten: De mooie cameravoering, de bijzondere en prachtige locaties en uiteraard de goeie acteurs die hier vaak improviserend aan het werk zijn. Een nipte 3.0 sterren.

Malick, wat een kunstenaar is het toch. Wordt alleen maar beter naarmate hij ouder wordt. Pareltje op pareltje levert hij af waar je zo weinig mogelijk woorden aan moet vuilmaken; ze vatten het gevoel toch nooit die zijn films oproepen.

Beduidend fijner dan Knight of Cups, wat mij betreft. Toch vereist dit soort cinema wel wat moeite van mijn kant (en de pro-actieve belofte me niet aan ge-twirl te gaan ergeren): Het simpelweg over me heen laten komen is er niet bij, aangezien ik naast de overduidelijke kwaliteiten, toch ook wel mijn bedenkingen heb bij de cinema die Malick de afgelopen jaren heeft gemaakt. Het ziet er fijn uit (hoe kan het ook anders met Emmanuel Lubezki achter de camera), het blik acteurs is prima, daagt zo nu en dan uit en laat de kijker de ruimte voor een grote mate van interpretatie. Anderzijds kan het ook soms nogal lukraak voelen, en snap ik tevens de kijkers die weglopen of het pretentieus noemen ergens wel.

Toch, ik vond het veel makkelijker relateren aan deze film dan aan KoC. Dat komt (groten)deels door Rooney, maar ook door de structuur van de film. Fassbender en Gosling spelen prima, met name die eerste, maar worden voor mij nooit echt mensen van vlees en bloed. En soms weet ik niet helemaal wat ik met die cameo's van Kilmer en Kiedis aan moet.

Desalniettemin zijn 4* gelukkig weer op hun plaats, zij het dan misschien wat afgerond naar boven. Dat gold voor To the Wonder eveneens.

Straks wellicht (en anders sowieso de komende maand) nog even Voyage of Time: Life’s Journey (2016) er achteraan en dan ben ik weer helemaal bij tot eindelijk Radegund (2017) uitkomt, Malicks schijnbare terugkeer naar meer gestructureerde, narratieve cinema

3,8*

Edit: Dit is lang geleden, maar ik heb hem direct nog een keer gekeken. Terwijl ik de laatste hand legde aan dit bovenstaande stukje had ik op de tweede monitor nog even een aantal scènes op staan die ik terugspeelde, wat soms fijn is tijdens het schrijven van je mening. Op dat moment kwam Ms. John Milton thuis, verongelijkt dat ik naar Rooney Mara zat te kijken zonder haar. 'en hee, is dat Natalie? Kom we gaan dit in de woonkamer kijken!'. Zo gezegd, zo gedaan. Ik wilde hem nog wel een keer zien, en nadat ik Knight of Cups van haar uit moest zetten destijds (en later alleen kijken), wilde ik de kans om haar nogmaals recente Malick te laten proeven, niet laten schieten. She loved it.

En ik moet zeggen, ook mijn 4* is niet meer afgerond naar boven, en de karakters worden wel mensen van vlees en bloed, Gosling helemaal. De film bleek na de tweede keer kijken nog een stuk rijker dan ik al dacht.

4,2*

Mooi verhaal Milton! Ik heb een vergelijkbaar proces doorgemaakt met Song to Song. Hoe het precies komt weet ik niet, maar ik zit maanden na de release nog altijd scenes terug te kijken. Malick heeft er een heel eigenaardig onrustig levensgevoel in weten te verbeelden, wat per kijkbeurt beter voelbaar lijkt te worden. Buitengewoon knap gemaakt, moet ik uiteindelijk toegeven. Hoewel ik bij deze film - meer dan bij z'n andere werk - het wel kan begrijpen wanneer mensen afhaken.

(en Song to Song is ook de film die mij verliefd heeft doen worden op Rooney Mara)