Logboek

“If it's a quiet night out at the beach and your ex-old lady suddenly out of nowhere shows up with a story about her current billionaire- developer boyfriend, and his wife, and her boyfriend, and a plot to kidnap the billionaire and throw him in a loony bin...”

Geweldige film van P.T. Anderson. Meestal kiest hij voor donkere en wat naargeestige verhalen, maar Inherent Vice is eigenzinnig, uitzinnig en soms ronduit hilarisch. Inherent Vice is een kleurrijke cocktail waarin Anderson de teugels wat laat vieren. Het verhaal zit ingewikkeld in elkaar en de film is lang, maar toch zat ik tweeënhalf uur met een glimlach op m'n gezicht naar alle chaos te kijken. Phoenix, Waterston, Brolin, Wilson, Del Toro etc. Allemaal zijn ze geweldig op dreef. En daar komt dan ook nog het heerlijke jaren 70 sfeertje en de schitterende muziek en cinematografie bij.

Mononoke-Hime

Geweldig. Miyazaki heeft met Mononoke-Hime een inventieve, originele en fantasierijke animatiefilm gemaakt met ook nog een maatschappijkritische (ecologische) boodschap. Ik ben een fan van dit soort animatie, en het oog voor detail is weergaloos en verbluffend.

Het verhaal is ook intrigerend, en vooral wanneer Ashitaka terecht komt in de oorlog tussen de bosgoden en de inwoners van Tatara, en Prinses Mononoke en de wolven geïntroduceerd worden, komt het verhaal echt tot leven. De speelduur is lang en vooral tegen het einde gaat het iets te lang door, maar dat is maar een klein minpunt. Mononoke-Hime is pure filmmagie.

“He's not my son!”

IJzersterke film van Clint Eastwood. Sfeervol, en dat komt vooral door de schitterende cinematografie en production design. Je waant je echt in de jaren 20/30, en acteurs als Jolie, Malkovich, Feore, Kelly en Amy Ryan passen zich ook moeiteloos aan. Het verhaal is interessant en hartverscheurend, en er gebeuren dingen in de film waardoor je soms zit te schelden tegen je scherm. Complimenten voor Eastwood en de betreffende acteurs, want het betekent dat je meeleeft met de strijdt en zoektocht van Christine Collins naar haar zoon. Complimenten ook voor de fantastische score (gecomponeerd door Eastwood zelf).

“No that's fame. Fame has a fifteen minute half-life, infamy lasts a little longer.”

Vakkundig gemaakte dramafilm. Een film over de gevaren van roken en de manieren waarop de tabaksindustrie de waarheid probeert te verdoezelen kan al snel een taaie en saaie film opleveren, maar Michael Mann zorgt er met een strakke regie en een vlijmscherp script voor dat je aandacht eigenlijk geen moment verslapt. En met acteurs als Crowe, Pacino en Plummer kan er op acteervlak ook weinig mis gaan. In het tweede gedeelte komt de focus op de journalistieke verantwoordelijkheid te liggen, en ook dit gedeelte maakt indruk.

La Isla Mínima

Sfeervolle politiethriller. Qua cinematografie, locaties en camerawerk is dit echt briljant gedaan, en acteurs Gutiérrez en Arévalo doen het ook goed. Een beetje True Detective, een beetje Se7en, en vooral die lekkere rauwe en naargeestige sfeer waar de Spaanse thrillers om bekend staan. La Isla Mínima heeft al die ingrediënten. In de jaren 80 zucht het land nog onder de erfenis die Franco heeft achtergelaten, en vooral de verhaallijn rond Juan Robles is interessant. Het is knap dat de verschillende verhaallijnen zo goed samenkomen, en eigenlijk alleen de onthulling van de uiteindelijke moordenaar stelt teleur. Een klein minpuntje.

Im Labyrinth des Schweigens

Fantastische film over een jonge (in het begin nog naïeve) Duitse advocaat die er voor wil zorgen dat veel oorlogsmisdadigers uit de Tweede Wereldoorlog achter de tralies verdwijnen. Hij wil vooral Josef Mengele vervolgen, maar zoals we in deze film te zien krijgen gaat Radmann´s maniakale zoektocht naar Mengele bijna ten koste van de andere oorlogsmisdadigers die wel vervolgd kunnen worden.

Het is een zeer interessant verhaal, en regisseur Ricciarelli heeft er ook een film van gemaakt met een fijn tempo en een duidelijk en goed te volgen verhaal. Zelfs het romantisch subplot gaat niet ten koste van het hoofdverhaal maar voegt ook echt iets toe. De boodschap van Im Labyrinth des Schweigens is dat het uiteindelijk gaat om het verhaal van de oorlogsslachtoffers, en dat hun verhaal gehoord moet worden in een Duitsland dat ruim tien jaar na de Tweede Wereldoorlog het liefst alles zo snel mogelijk wilde vergeten.

“You've seen a general inspecting troops before haven't you? Just walk slow, act dumb and look stupid!”

Vakkundig gemaakte oorlogsfilm die een serieus onderwerp en oorlogsgeweld knap weet te combineren met wat luchtige en humoristische momenten. The Dirty Dozen bestaat eigenlijk uit twee gedeeltes, met het eerste gedeelte dat bestaat uit de training, en het tweede gedeelte waarin de film zich ontwikkelt tot een avontuurlijke oorlogsfilm.

Hard en compromisloos, maar ook avontuurlijk en spannend. Het eerste gedeelte doet denken aan Full Metal Jacket, maar Major Reisman (de fantastische Lee Marvin) is geen keiharde drill sergeant. Ook de andere acteurs doen het goed, en ondanks de lange speelduur vliegt de tijd voorbij. Knap werk van Robert Aldrich.

Biutiful

Indrukwekkende film van Iñárritu. Biutiful komt als een sneeuwbal van ellende op je af, en steeds als je denkt dat het niet erger kan komt Iñárritu weer met iets nieuws. Je moet er tegen kunnen, maar door de realistische en rauwe aanpak word je helemaal het leven van Uxbal ingetrokken. Fantastisch geacteerd door Bardem, en ook actrice Maricel Alvarez en de kindacteurs verdienen alle credits. Barcelona heeft er waarschijnlijk nog nooit zo lelijk uitgezien, en zelfs de zonnestralen brengen maar weinig verlichting. Het einde is tragisch en mooi, en ik denk dat de film op geen enkele andere wijze had kunnen eindigen.

“Is everyone okay?”
“Well... the fuckin' hippies aren't. That's for goddamn sure.”

Tarantino word milder. Once Upon a Time… in Hollywood is een liefdesbrief aan het oude Hollywood, en zoals we van Tarantino gewend zijn barst de film weer van de meest obscure details over oude films. De relaxte sfeer, de sets, de kostuums, de muziek, de auto’s, de acteurs, drugs, sigaretten etc. Alles straalt de ‘Swinging Sixties’ uit. Tarantino maakt ook weer gebruik van zijn kenmerkende stijloefeningen zoals de korte intermezzo’s van het hoofdverhaal. De korte films om te laten zien wat voor carrière Rick Dalton tot nu toe heeft gehad is hier een voorbeeld van (net zoals de Bruce Lee scene). De film straalt rust uit met een fijn soort traagheid, en het is heerlijk toeven in de wereld die Tarantino heeft gecreëerd.

In het eerste gedeelte moest ik er nog even inkomen, maar zodra je jezelf laat meevoeren in het rustige tempo en de relaxte sfeer staat je een heerlijke filmbeleving te wachten. DiCaprio, Pitt en Robbie zijn geweldig, maar ook acteurs zoals Qualley, Olyphant, Pacino, Fanning en de jonge Julia Butters zijn erg goed op dreef. Rick Dalton en Cliff Booth zijn ook interessante personages en je wilt ze het liefst blijven volgen, en het acteerwerk van Pitt en DiCaprio heeft hier een groot aandeel in. Het middengedeelte is het sterkst, met DiCaprio, Olyphant en Butters die de sterren van de hemel acteren in een Western tv-serie, Robbie die als Sharon Tate naar zichzelf gaat kijken in een bioscoop, en Pitt die terecht komt op de ranch waar Manson en zijn sekte verblijven. In deze scenes is de magie en het vakmanschap van Tarantino voelbaar en zichtbaar, en in het laatste gewelddadige maar ook hilarische gedeelte gaan alle remmen los. Vooral de nu al iconische scene met een vlammenwerper zorgde voor veel gelach in de bioscoopzaal. Tarantino neemt op glorieuze wijze een loopje met de realiteit en de geschiedenis. Once Upon a Time… in Hollywood explodeert in een gewelddadige climax, maar voor de rest is dit een relaxte, grappige, swingende en melancholische film van een duidelijk door voeten geobsedeerde Tarantino. Deze milde versie van QT bevalt me wel.

“In those ten second, there's no black or white, only fast or slow.”

Uitstekende film over het leven van Jesse Owens. We volgen vooral zijn sportleven en zijn intensieve voorbereidingen op de Olympische Spelen van 1936. Belangrijk voor Hitler, en ook dit gedeelte wordt belicht. Vooral door de rol van David Kross, en je ziet hoe Hitler de Olympische Spelen als propagandamiddel wilde gebruiken.

Maar Owens wint vier gouden medailles en gooit roet in het eten. De rollen van Kross en Carice van Houten zijn belangrijk, want je ziet dat niet alle Duitsers achter de propagandamachine van Hitler stonden. Stephan James draagt echt de film als Owens, maar Sudeikis mag ook niet onvermeld blijven als trainer Larry Snyder. De band tussen Owens en Snyder vormt het hart van de film. De laatste scene rond een hotel, waar een gala wordt georganiseerd voor Owens, vertelt eigenlijk alles wat je moet weten over hoe het er toen aan toe ging in Amerika en de wereld in het algemeen in die tijd.

“Make believe you're happy Johnny, please, for the kids.”

Sprookjesachtig. In In America zien we door de ogen van een jong meisje hoe zij en haar zusje, vader en moeder emigreren van Ierland naar Amerika. En in een oud gebouw/buurt komen te wonen met nogal wat criminaliteit en armoede.

Maar het gezin weet er het beste van te maken, en je voelt de liefde die de gezinsleden voor elkaar hebben. Sentimenteel en soms niet al te realistisch? Het zal best, maar voor mij werkte het, vooral ook omdat we alles bezien vanuit het perspectief van Christy. Fantastisch geacteerd door Sarah Bolger, die ik vooral kende uit The Tudors. Considine, Hounsou, Morton en Emma Bolger (zusje van) verdienen ook alle credits.

“Observe, Lord Burghley, I am married. To England.”

Sterke film rond koningin Elizabeth the First. Ze zat op de troon van 1558 tot haar dood in 1603, en het wordt gezien als één van de belangrijkste en sterkste periodes in de geschiedenis van Engeland. De film zelf laat vooral de politieke intriges gezien, en het laat zien hoe Elizabeth de politiek naar haar hand zette.

En hoe ze de publieke opinie in haar voordeel wist uit te buiten. Scarface en The Godfather zijn er niets bij, en vooral op het laatst zitten er scenes in die aan het einde van The Godfather part 1 deden denken. Blanchett is ijzersterk, en ook acteurs als Rush, Mortimer en Joseph Fiennes weten allemaal indruk te maken. Je ziet dat de acteurs een theaterachtergrond hebben, en dat komt in Elizabeth wel van pas.

“There's no hurry, you see. We have all the time in the world.”

On Her Majesty’s Secret Service is een uitstekende Bondfilm en een persoonlijke favoriet. De film werd in 1969 en de jaren erna neergesabeld (want geen Sean Connery), maar gelukkig komt er de laatste paar jaar steeds meer waardering. OHMSS heeft dan ook alles wat een goede bondfilm moet hebben. Een geweldige bad guy in Telly Savalas als Blofeld, de perfecte Bondgirl (Diana Rigg staat voor mij op eenzame hoogte), Zwitserland, heel veel sneeuw, skiachtervolgingen, schitterende locaties, spetterende actiescènes en het beste werk van John Barry uit zijn Bond loopbaan.

George Lazenby speelt een hardere en krachtigere Bond, en in de actie/vechtscènes komt hij tot zijn recht. Maar ook in de humor/romantische scènes doet hij het niet slecht. Diana Rigg is een uitstekende actrice, en ze laat als Tracy een combinatie van felheid, humor en slimheid zien. Telly Savalas is ook uitstekend als Blofeld. On Her Majesty’s Secret Service heeft een paar goede actiescènes die er voor die tijd schitterend uitzien. De lawine, de skiachtervolgingen, het laatste gevecht rond het onderkomen van Blofeld, de bobsleeachtervolging. En allemaal met op de achtergrond dat schitterende Zwitserse landschap. Het einde is voor Bond begrippen donker en triest, en ´We Have All the Time in the World´ van Louis Armstrong is nog een extra klap in het gezicht.

“James Bond. Allow me to introduce myself. I am Ernst Stavro Blofeld. They told me you were assassinated in Hong Kong.”
“Yes, this is my second life.”
“You only live twice, Mr. Bond.”

You Only Live Twice is een erg vermakelijke Bondfilm. De 5de Bondfilm met Sean Connery, en ook hier is hij weer uitstekend op dreef. Het script is geschreven door Roald Dahl en zit goed in elkaar. You Only Live Twice speelt zich grotendeels af in Japan en staat natuurlijk bekend om de grote set binnenin een vulkaan, en de introductie van Blofeld.

Rusland en Amerika worden door Blofeld en SPECTRE tegen elkaar uitgespeeld door middel van het stelen van ruimtecapsules, en James Bond moet in Japan uitvinden waar de ruimtecapsules zijn en wie er achter zit. De twee Japanse Bondgirls doen het goed en ook Tetsuro Tanba is uitstekend als Tanaka, die James Bond helpt in zijn zoektocht naar de ruimtecapsules. De film werkt natuurlijk toe naar het grote gevecht in de vulkaan. Zoals gezegd is de set indrukwekkend, en het gevecht tussen de mensen van SPECTRE en de ninja’s is geweldig om naar te kijken. Pleasence als Blofeld is ook een kleurrijke bad guy. You Only Live Twice is al met al een indrukwekkende Bondfilm met een Connery die er hierna geen zin meer in had, maar hier zeker nog laat zien het kunstje niet verleerd te zijn.

“It's not easy sharing your man with a fire.”

Indrukwekkend. Only the Brave komt traag op gang en de film is wat aan de lange kant, maar de sfeervolle beelden en het echte familiegevoel wat wordt gecreëerd vergoedt veel. Je voelt echt de band tussen deze brandweermannen en hun families, en de meeste personages worden ook goed uitgewerkt.

Brolin, Connelly, Teller en Jeff Bridges zijn altijd sterk, maar ook Kitsch en Badge Dale maken indruk. Je leeft echt mee met de personages, wat het einde hartverscheurend maakt. Dat beeld van de verschroeide aarde, en de zakken met de mannen die er middenin liggen, zal me nog wel even bijblijven. Net zoals de schreeuw van Connelly.

“This is The Virginia Jean with an SOS call, over.”

Sterk. All Is Lost laat weer eens zien wat voor fantastisch acteur Robert Redford is. Hij zegt geen woord, maar je blijft gefascineerd kijken naar hem en zijn activiteiten op zijn boot kijken. De naamloze hoofdrolspeler is een ervaren zeezeiler, maar zelfs hij heeft geen antwoord op de veelheid pech en een grote en verwoestende storm.

Het is een uitstekende keuze om in de beginscene Redford al aan het woord te laten, want het laat zien in wat voor gemoedstoestand hij is, en het geeft hem ook gelijk wat menselijks. Niet dat Redford daar woorden voor nodig heeft, maar het geeft de film wel iets extra's. Net zoals de fantastische regie van Chandor de film iets extra's geeft, en het einde is lekker ambigu.

“There's only one word that describes Ayrton's style, and that is "fast." He would take the car beyond its design capabilities. He would brake later, fly into these corners where the car was just over the edge, and somehow he could dance a dance with that car to where it stayed on the track.”

Schitterende documentaire over Ayrton Senna. Ik ben de Formule 1 pas echt gaan volgen na Senna's dood, maar zijn reputatie is indrukwekkend en zijn nalatenschap groot. Niet alleen als Formule 1 rijder, maar ook als man die veel voor goede doelen deed en echt een held van het Braziliaanse volk was. Zijn strijd met Alain Prost is interessant en je ziet dat er respect was, maar ook dat ze soms elkaars bloed wel konden drinken.

Maar dat Prost uiteindelijk één van de dragers van Senna’s kist was zegt veel over hun relatie. De racescènes zijn geweldig in beeld gebracht, en de hoeveelheid materiaal waarover Asif Kapadia kon beschikken is overweldigend. Het moment dat je Senna net voor de start van zijn laatste race (Imola) nog even zijn ogen dicht ziet doen is een emotioneel moment. Sowieso zie je dat tijdens dat gehele weekend er al een donderwolk boven de rijders hing (ook door de dood van Ratzenberger), en het gezicht en het nerveuze gedrag van Senna spreekt boekdelen. Senna is een schitterend portret van een rustig en religieus man, die door Formule 1 een held van het volk werd. En één van de beste rijders in de geschiedenis van de sport is.

“Aren't you in the wrong room, Mr. Bond?”
“Not from where I'm standing.”

De vierde Bondfilm en de persoonlijke favoriet van Sean Connery. Thunderball heeft een goed plot, een sterke bad guy in Largo, mooie exotische locaties (Nassau) en schitterende bondgirls (Claudine Auger, Luciana Paluzzi, Martine Beswick…). Eigenlijk alles wat je in een goede Bondfilm wilt zien. Toch heeft de film wel wat minpunten.

Thunderball komt erg traag op gang, en de film heeft problemen om een constant hoog niveau te houden. Het laatste onderwatergevecht is indrukwekkend gedaan, maar echt spannend is het niet. De versnelde beelden op het laatst van de Disco Volante zijn een beetje lachwekkend. Daar staan gelukkig genoeg dingen tegenover die wel werken. Naast Largo, de locaties en de Bondgirls is het interessant om S.P.E.C.T.R.E. in actie te zien, en de scene met alle nummers is goed gedaan. Het is altijd fijn om James Bond echt chemie te zien hebben met de Bondgirls, en Sean Connery is in absolute topvorm.

“The fear may never leave here…”

Sterk. Om films over verkrachting kan ik me altijd ontzettend kwaad maken, maar als er een film over dit onderwerp wordt gemaakt ben ik soms ook een beetje terughoudend en huiverig. Want dit soort verhalen kunnen als het fout gedaan wordt ook snel melodramatisch en totaal verkeerd uitpakken.

Gelukkig maakt Open WIndow deze fout niet, en de verkrachter verdwijnt na een akelig begin zelfs helemaal uit beeld. De film focust zich op hoe Izzy en haar verloofde ermee omgaan, en het is keuze die uitstekend uitpakt (de zoektocht naar de dader valt zelfs helemaal weg). Het einde is iets te sentimenteel, en de keuzes die Izzy maakt zullen sommige mensen frustrerend vinden. Maar Tunney en Edgerton (leuk ook om Cybill Shepherd weer eens in een film te zien) zorgen ervoor dat het allemaal herkenbaar en invoelbaar is.

“Do not pity the dead, Harry. Pity the living and above all, those who live without love.”

Geweldig sluitstuk van de Harry Potter franchise. De speelduur is korter dan die van de voorgaande films, en het tempo ligt gelijk hoog. Alle acteurs zitten na acht films perfect in hun rol. Radcliffe, Watson, Rickman, Grint, Fiennes, Bonham Carter etc. Allemaal zijn ze in deze laatste film ijzersterk op dreef.

De film ziet er ook geweldig uit, en de production design en special effects lijken iedere film beter te worden. De strijdt tussen Harry Potter en Voldemort staat in dit laatste deel centraal, en het zorgt voor een spannende en enerverende film waarin genoeg te genieten valt. Alle personages hebben hun moment om te laten zien wat ze waard zijn, en vooral het trio Harry, Ron en Hermione blijft een sympathiek trio waar je makkelijk mee meeleeft. En daar gaat het uiteindelijk om.

“I won't pretend to be your friend, Mr. Potter. But I'm not your enemy.”
“Forgive me minister, but it's a little hard to tell the difference now-a-days.”

The Deathly Hallows: Part 1 is een geweldige film waarin we Harry Potter en zijn vrienden zien worstelen met Voldemort en zijn handlangers, maar waarin we ze ook zien ruzie maken met elkaar. Het gevaar ligt overal op de loer, en de frustraties lopen hoog op.

De Harry Potter films worden met iedere film duisterder en volwassener, en zeker in dit deel (in de openingsscene alleen al) krijgen Harry Potter en zijn vrienden veel te verduren. Zoals het hoort in de op één na laatste film van de franchise. Deathly Hallows 1 zit propvol, en vooral qua personages moest ik soms weer even goed nadenken wie ook alweer wie was. Maar de acteurs zitten allemaal goed in hun rol, en het belangrijkste is dat Fiennes ook echt dreiging uitstraalt als Voldemort. Het fantasierijke verhaal, de donkere sfeer, de fantastische sets en production design, de special effects die er steeds beter uit gaan zien, de personages die je nu al 7 films lang met plezier volgt in hun avonturen etc. Kom maar op met de finale.

“Once again, I must ask too much of you, Harry.”

The Half-Blood Prince is weer een prima Harry Potter film. Vooral de grotere rol voor Professor Dumbledore pakt goed uit, en ondanks de lange speelduur vliegt de tijd voorbij. Zoals bij elke Harry Potter film eigenlijk. Het subplot rond Voldemort/Tom Riddle had wel wat beter uitgewerkt mogen worden, en sowieso had deze verhaallijn een grotere rol mogen spelen in de film.

De romantische strubbelingen van Ron en Hermione voelen wat misplaatsts aan, en dit is een verhaallijn dat ik eigenlijk al eerder had verwacht. Maar gelukkig hebben we Harry Potter, Dumbledore, Snape (Rickman blijft fantastisch in de rol) en het intrigerende subplot rond de zeven Horcruxes nog. Regisseur Yates zorgt er ook voor dat The Half-Blood Prince een enerverende en vermakelijke film blijft om naar te kijken. En de production design en cinematografie zijn weer van het allerhoogste niveau, maar dat zijn we wel gewend na zes films.

“This connection between me and Voldemort... What if the reason for it is that I am becoming more like him? I just feel so angry, all the time.”

De minste Harry Potter film tot nu toe. Nog steeds blijven de avonturen van Harry Potter vermakelijk om te volgen, maar het wordt nu wel heel duidelijk dat alle Potter films een beetje dezelfde opzet hebben. Met op het laatst de strijd tussen Potter en Voldemort, wat hier wel voor de beste scenes in de film zorgt.

Order of the Phoenix heeft weer dezelfde donkere sfeer als vorige twee films, maar het verhaal is gewoon een stuk minder interessant en komt moeizaam op gang. De film mist ook een beetje de avontuurlijke sfeer van de vorige films. Het acteerwerk is wel sterk, en visueel zitten er weer een aantal zeer fraaie scenes in (ook een paar discutabele). En nogmaals, het laatste gedeelte met Voldemort is schitterend gedaan.

“No spell can reawaken the dead, Harry. I trust you know that. Dark and difficult times lie ahead. Soon we must all face the choice between what is right and what is easy.”

Uitstekende Harry Potter film. In Goblet of Fire doet Voldemort eindelijk echt zijn intrede (en Ralph Fiennes), en dat laatste gedeelte met de strijd tussen Harry Potter en Voldemort is fantastisch gedaan. De rest van de film is ook sterk, en het hele ‘Triwizard’ toernooi zit goed in elkaar. Complimenten voor Mike Newell, want zo'n verhaallijn kan als snel saai en repeterend worden. Maar qua regie, acteerwerk en vooral audiovisueel komt alles mooi samen, en Goblet of Fire laat zien dat een meer volwassen Harry Potter mij wel ligt.

“A child's voice, however honest and true, is meaningless to those who've forgotten how to listen.”

Harry Potter wordt volwassen. Prisoner of Azkaban is donker, duister en spannender dan de voorgaande twee films, en de hand van Alfonso Cuarón is duidelijk zichtbaar. Dit wordt gezien als het beste boek, en ik snap wel waarom.

De film kent een beetje dezelfde opzet als de vorige films en alle acteurs zijn weer van de partij, maar het verhaal zit een stuk beter in elkaar. Je moet wel je aandacht erbij houden, want het plot kan soms rommelig en chaotisch overkomen. Maar tegen het einde passen wel alle puzzelstukjes. Met sterk acteerwerk van alle acteurs, en met Oldman als zeer fijne nieuwkomer. Geen Voldemort deze keer, maar zijn schaduw hangt wel over de gehele film.

“Let's match the power of Lord Voldemort, Heir of Salazar Slytherin, against the famous Harry Potter.”

Prima tweede Harry Potter avontuur. Chamber of Secrets kent eigenlijk dezelfde opbouw als de eerste film (er is weer een nieuwe professor voor de ‘Dark Arts’, en het duurt een tijdje voordat het verhaal zich verplaatst naar Zweinstein. De film is lang, maar eigenlijk heb ik me de gehele speelduur wel vermaakt.

De regie van Columbus is misschien iets te degelijk en weinig frivool/avontuurlijk, maar het verhaal is interessant, de sets en de cinematografie zien er verzorgd uit en het acteerwerk is weer sterk. Personages zoals Dumbledore en Professor Snape worden wat verder uitgediept, en het laatste gedeelte laat ook weer de grote slechterik Voldemort zien. Stukje bij beetje krijg je steeds meer uitleg over Voldemort en zijn geschiedenis/beweegredenen, en tot nu toe is het zeer interessant om te volgen. Er moet soms wel heel veel uitgelegd worden, en vooral Rickman en Harris moeten soms de vreemdste monologen uitspreken. Maar dat hoort er ook wel een beetje bij.

“It does not do to dwell on dreams, Harry, and forget to live.”

Uitstekend begin van de Harry Potter films. De wereld die J.K. Rowling in haar boeken heeft gecreëerd komt op mooie wijze tot leven, en de casting van alle acteurs is geweldig. Watson, Radcliffe, Smith, Grint, Harris, Rickman etc. Iedereen zit gelijk goed in zijn/haar rol. De sets, het fantasierijke en interessante verhaal, het acteerwerk, de special effects etc. Alles komt op een ingenieuze manier samen. Dit is nog wel echt een kinderfilm, maar dat stoort geen moment (vooral door de avontuurlijke sfeer en het acteerwerk). Daarvoor heeft The Sorcerer’s Stone te veel sterke punten, en de tweeënhalf uur vliegt voorbij.

“You don't make history by following the rules, you make it by seizing the moment.”

Aardige film van Paul Verhoeven. Het is een tijd geleden dat ik Hollow Man voor het laatst heb gezien, en het grootste minpunt blijft nog steeds staan. Er had veel meer met het intrigerende gegeven van een onzichtbare man gedaan kunnen worden, en het blijft allemaal opvallend braaf en inspiratieloos. Iets wat je toch niet verwacht bij een film van Verhoeven. Visueel ziet het er allemaal wel goed uit en Kevin Bacon heeft duidelijk het grootste plezier als charismatische en arrogante psychopaat. Maar er had zeker meer in gezeten.

Braqueurs

Aardige Franse misdaadfilm. Vooral de rauwe en realistische sfeer kan ik wel waarderen, en ook de actiescènes zien er goed uit. Het verhaal is niet erg origineel, maar door de realistische en soms spijkerharde aanpak stoorde dat geen moment. Het acteerwerk is ook goed, en acteur Sami Bouajila heeft precies de juiste uitstraling voor dit soort rol. Ook de andere acteurs doen het goed, en het donkere en harde einde past precies bij de toon van de film.

“Hey Luke Skywalker, use the force.”

Lekkere jaren 90 actieknaller. Snipes en Stallone hebben zichtbaar het grootste plezier in het spelen van hun rollen en dragen de film, maar ook Sandra Bullock doet het uitstekend. Haar positiviteit en naïviteit zorgen voor een aantal zeer komische scenes. De "seksscène" tussen Bullock en Stallone is geweldig, en ook de manier waarop de makers het appartement van Lenina hebben vormgegeven is leuk gedaan. Alles wordt met een knipoog benaderd, en de film weet dat ook tot het einde vast te houden.

“To the world, they were just numbers. But to us, they were invisible signs.”

Prima film. In het begin is het allemaal nog wat vreemd en zeer rommelig, maar An Invisible Sign wordt naarmate het verhaal vordert steeds interessanter om naar te kijken. Dat komt ook door Jessica Alba, die de verlegen, onhandige en sociaal niet al te handige Mona perfect weet neer te zetten. De film heeft een lekker relaxt sfeertje, en de chemie tussen de acteurs onderling zorgt voor een film die prettig wegkijkt. Het wordt op het laatst ook wat serieuzer, zonder dat feel good gevoel te verliezen.

“Hi Mom. It's me. I don't really know what it is I wanna say. But I don't think I have much time so. I just want you to know I'm OK with how this ends. And that I'm sorry. I'm sorry for everything.”

Matig. 6 Below: Miracle on the Mountain is het saaie en religieuze broertje van 127 Hours en Into the Wild, en de regisseur en hoofdrolspeler Josh Hartnett (die echt beter kan) komen niet in de buurt van een Danny Boyle of een James Franco. Het grootste probleem is de voorspelbaarheid, zowel in het heden als wat er allemaal in het verleden van Eric is gebeurd. Een overambitieuze vader, mamma issues, opstandigheid, vechten, drugsgebruik etc. We kennen het allemaal wel, en het wordt allemaal ook zeer saai opgediend.

Perdida

Redelijke en mysterieuze politiethriller. Ik zeg mysterieus, maar eigenlijk zie je iedere twist van een kilometer afstand aankomen. Het probleem van Perdida is dat de film net doet alsof de kijker dom is, en de twists ook echt als iets briljants brengt. Sommige zijn zo belachelijk dat je er alleen maar om kan lachen. Wat de film nog een beetje bij elkaar houdt is het acteerwerk, het sterke eerste gedeelte en het wat naargeestige sfeertje. Jammer dat het tweede gedeelte zo belachelijk en lachwekkend is.

“Fourth place at your first meet? That's not too shabby.”
“Fourth out of four; also known as last place.”

Feel good Disney film. Dit soort films kan ik meestal wel waarderen, en ook McFarland, USA is weer een sentimentele sportfilm geworden met sterk acteerspel van Kevin Costner en de andere acteurs. Voorspelbaar, maar dit verhaal over een groep Latino kinderen die aan cross country doen en samen veel problemen overwinnen, om uiteindelijk het Staatskampioenschap te winnen, straalt een onweerstaanbare positiviteit uit. Ook wel eens lekker.

“There's a perfectly good reason I don't have any friends. Friends are people. And people are dishonest, ingenuine, and let's face it, not that smart.”

Fijne film over een jonge vrouw met een bovengemiddeld IQ, die moeite heeft om een sociaal leven op te bouwen. Ze weet alles, maar toch ook nog zo weinig. Bel Powley speelt het allemaal zeer overtuigend en regisseur Susan Johnson zorgt ook voor een fijne sfeer met veel humor, maar ook genoeg menselijke en oprechte momenten. Verassend is het nergens, maar dit soort feel good films smaken mij altijd wel goed.

“Are you military?”
“Hell no. I just like my guns.”

Aardig. De titel Machine Gun Preacher, en het feit dat Gerard Butler de hoofdrol speelt, zet je wel even op het verkeerde been. Want dit is geen keiharde actiefilm, maar meer een dramafilm over een man die religie omarmt en in Sudan een beter leven probeert te creëren voor de kinderen aldaar. Al dat religieuze gedoe moet je even voor lief nemen, maar daaronder zit best een interessant verhaal. Door het matige script komt dat er niet helemaal goed uit, maar het acteerwerk verbloemt veel. Michelle Monaghan is altijd een pluspunt.

“There is a time for diplomacy and a time for action. Diplomacy is dead.”

Prima actiefilm. Na het sterke begin heeft de film wel moeite om dat niveau vast te houden, en de makers hebben rond alle actiescènes ook nog een mager plotje bedacht. Geen verstandige keuze, want Kiss of the Dragon is toch op zijn best als Jet Li zijn vechtkunsten mag vertonen. Bridget Fonda acteert sterk, maar haar subplotje hangt er een beetje bij en is matig uitgewerkt. Tchéky Karyo is altijd wel een fijne bad guy.

“So, we got ourselves a video of the murder.”

Indrukwekkend welke acteurs er allemaal te zien zijn in Cut Bank. Vooral omdat de film zelf redelijk standaard en middelmatig is, en het script rommelig. Bruce Dern, Stuhlbarg, Malkovich, Teresa Palmer en Thornton moeten toch iets in het script gezien hebben, en waarschijnlijk hadden ze gewoon zin in een screwball-achtig misdaadverhaal dat veel gelijkenissen vertoont met Fargo. Beetje jammer dat Liam Hemsworth dan weer de hoofdrol speelt.

“You don't turn me off, I TURN YOU OFF!”

Prima film met een ijzingwekkende en claustrofobische spanning en uitstekend acteerwerk van Stephen Dorff. Brake doet mij denken aan Buried met Ryan Reynolds, en vooral de spanning die zo'n kleinschalige setting met zich meebrengt wordt door regisseur Gabe Torres optimaal benut. Jeremy heeft wel iets meer bewegingsvrijheid en het einde kon mij niet echt bekoren, maar voor de rest is Brake een vakkundig gemaakte thriller waarvan er niet genoeg gemaakt kunnen worden.

“But what if we try and it doesn't work?”
“Well, maybe you'd regret not trying more.”

The Intervention is een echte praatfilm. Daar moet je van houden, maar voor het grootste gedeelte heb ik me wel vermaakt met de strubbelingen van de verschillende personages. Ze zwelgen allemaal wel heel erg in zelfmedelijden en de term ‘first world problems’ is hiervoor uitgevonden, maar acteurs als Lynskey, Lyonne, DuVall, Smulders en Shawkat weten het allemaal wel te verkopen.

“Conscious machines are the last thing we need. Have you any idea how dangerous that would be?”

Prima sci-fi film. The Machine kan wat afstandelijk en emotieloos overkomen, maar net zoals in bijvoorbeeld Ex Machina gaat er een intrigerend verhaal onder schuil over de gevaren van AI, en hoe ver je moet gaan met de ontwikkeling ervan. Want vanaf welk punt kun AI als menselijk beschouwen? En tot hoe ver kun je gaan voordat robots een gevaar gaan vormen voor de mensheid? Caity Lotz doet het goed en weet te overtuigen zowel als gevechtsrobot, en als AI die menselijke emoties ontwikkeld. Complimenten ook voor de ondergrondse sets en de score. Het levert een sfeervolle film op.

“There's nothing wrong with Garfield. He's just a happy, fat, lazy cat.”
“No need for a second opinion.”

Bill Murray weet met alleen zijn stem deze film te redden. Want voor de rest heeft Garfield weinig te bieden, maar Garfield met de stem van Murray maakt veel goed. Sommige grappen werken ook wel aardig, en alles omtrent Garfield en zijn dierenvrienden levert humoristische situaties op. Te weinig voor een echt geslaagde komedie, maar vermakelijk is het wel.

“I don't mind the pain. It's the hope that kills me.”

Voor films als A Long Way Down is het woord 'dramedy' uitgevonden. Het onderwerp is triest en zwaarmoedig, maar de regisseur en scriptschrijvers zorgen er voor dat er ook veel te lachen valt. Een moeilijke combinatie, maar voor het grootste gedeelte werkt het wel. Brosnan, Collette, Paul en Poots zijn een vreemde combinatie van acteurs, en vooral Brosnan lijkt zich soms niet helemaal thuis te voelen in de film. Maar nogmaals, de combinatie drama/komedie werkt, en dat is op zich al een compliment waard. Veel films falen op dit gebied.

“I just hear the drumbeat of endless war.”

Matig. Halo 4: Forward unto Dawn is het vierde deel in een franchise en ik zal dus best wat gemist hebben, maar dan nog is dit een film waar van alles fout gaat. Saaie actiescènes, slecht acteerwerk, een slap verhaal en personages die nauwelijks worden uitgewerkt. Dat laatste hoeft ook niet in dit soort films, maar een minimale betrokkenheid is wel nodig. Visueel ziet het er wel aardig uit, en gezien de eindcredits hebben de acteurs en makers veel plezier gehad. Jammer genoeg is dat in de film niet te zien.

“Maleficent doesn't know anything about love, or kindness, or the joy of helping others. You know, sometimes I don't think she's really very happy.”

Aardig. Niet één van de beste Disney klassiekers, maar Sleeping Beauty is vermakelijk en gelukkig ook een zeer korte film. Gezien het verhaal had het ook niet langer hoeven duren. De animatie ziet er weer uitstekend uit, en vooral de manier waarop Maleficent wordt vormgegeven is zeer sterk gedaan. Ze straalt kracht en pure kwaadheid uit, en dat zorgt er voor dat het verhaal ook wat meer indruk maakt. En het gevoel dat er echt gevaar dreigt. Hoewel je ook wel weet dat het met Doornroosje/prinses Aurora en haar prins wel goed komt.

“Oh no! Not in Big Momma's house!”

Redelijke film. Big Momma's House is niet heel grappig en het verhaal slaat nergens op, maar Martin Lawrence verdient de complimenten voor de manier waarop hij helemaal opgaat in zijn rol. De man weet dat hij onzin verkoopt, maar hij doet het wel in stijl en vol overtuiging. En met Nia Long en Paul Giamatti in de bijrollen kan je ook weinig fout doen. De film kijkt lekker weg, maar qua humor had er meer ingezeten.

“Maybe every girl in my family have to sleep with you.”
“I don't know if they have to, but they certainly have.”

Redelijke romcom. Dit is duidelijk een Jennifer Aniston vehicle, en ze wordt ondersteund door fijn acteerwerk van Costner, Ruffalo, Jenkins en de altijd sterke Shirley MacLaine. Maar Aniston draagt Rumor Has It..., en ze laat weer eens zien dat ze gemaakt is voor dit soort rollen. Het is wel jammer dat ze het moet doen met een matig script, en buiten het acteerwerk straalt alles aan Rumor Has It… middelmaat uit.

Weg van Jou

Na een slecht begin vreesde ik even het ergste. Maar Weg van Jou is best vermakelijk, en zeker nadat het verhaal zich verplaatst naar Zeeland wordt het een stuk beter. Herbers en Heijmans zijn ook een leuk duo, en ondanks dat alle clichés over Zeeland langskomen zijn de beelden van de uitgestrekte landschappen en stranden schitterend. Wie wil er nou in Rotterdam wonen… Ik heb in ieder gelijk weer even zin om uit te waaien op het strand.

“You're an asshole!”
“Yeah, maybe I am. But i'm the only asshole here who gives a shit about you.”

Aardige romcom. Het probleem van Something Borrowed is dat de verkeerde acteurs de hoofdrollen hebben gekregen. Want John Krasinski is de MVP van de film, maar hij wordt weggestopt in een bijrol. Goodwin en vooral Egglesfield zijn saai en matig, en wat Kate Hudson aan het doen is weet ook zij waarschijnlijk nog steeds niet. Is dit dezelfde actrice uit Almost Famous? Het einde is ook waardeloos, en ik had gehoopt dat Ethan en Rachel bij elkaar zouden komen (hoewel hij waarschijnlijk beter verdient). Laat die saaie Dex maar lekker in de stront zakken. Een gemiste kans.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Comfort

Prima walk and talk film. Chris Dinh en Julie Zahn vormen een leuk duo, en de momenten dat ze samen zijn en praten over van alles en nog wat leveren de sterkste scenes op. Helaas zit er ook nog een (te groot) subplot in rond de vader van Jasmine, die uiteraard niet tevreden is met bepaalde beslissingen van zijn dochter. Overbodig, en het haalt alleen maar de glans af van de relatie tussen Cameron en Jasmine.

Stalingrad

Uitstekende oorlogsfilm over de slag om Stalingrad. Het was een grote miscalculatie van Hitler om te denken dat de Duitsers Stalingrad wel even zouden veroveren, en het resultaat was een slachtveld waarbij over een miljoen soldaten zijn gesneuveld.

Stalingrad laat dit op rauwe en realistische manier zien, en de manier waarop regisseur Vilsmaier de zinloosheid van de oorlog en het superioriteitsgevoel van de Duisters laat zien is indrukwekkend. De leiding stuurden jonge soldaten hun dood in, allemaal in naam van het Duitse Rijk. Het platgebombardeerde Stalingrad wordt werkelijk magistraal in beeld gebracht, en ook het acteerwerk is sterk. Het laatste shot van de twee jonge mannen in de sneeuw, doodgevroren, is briljant en zal me nog wel een tijdje bijblijven.

Umimachi Diary

Mooie film van Koreeda. Op een trage en rustige manier weet hij de wereld van drie zussen neer te zetten die hun jongere halfzus Suzu in huis nemen. Je verwacht ieder moment dat er iets dramatisch gaat gebeuren, maar Koreeda houdt zich in en stelt de relatie tussen de vier zussen centraal.

Ze krijgen te maken met tegenslag en persoonlijke problemen, maar het blijft behapbaar en nergens kiest Koreeda voor vals sentiment of over the top plotontwikkelingen. De regisseur laat zien dat je weinig nodig hebt om een interessante film af te leveren. De laatste scene tussen Sachi en Suzu boven op de berg is een pareltje, en het heeft eigenlijk alles in zich wat Umimachi Diary zo'n sterke film maakt.

Kahaani

Leuk. Kahaani barst van de energie en de zoektocht van Vidya (de ijzersterke Vidya Balan) naar haar man in het drukke en warme Kolkata is spannend, interessant, belachelijk en soms ook humoristisch. Er zit op het laatst een twist in het verhaal die eigenlijk totaal niet zou moeten werken, maar doordat de makers het allemaal ook niet al te serieus nemen werkt het opvallend goed. Het einde is ook opvallende emotioneel, en Balan weet de pijn en het verdriet op het laatst fantastisch te spelen. Het verhaal is belachelijk, maar dat is ook de charme van de film.

“Some killed so many people who have gone mad. A man climbed a palm tree, every morning, to call for prayer. Killed too many people. There is only one way to avoid it. Drink the blood or go crazy. But if you drink blood, you can do anything.”

Geweldige documentaire van Joshua Oppenheimer. Het is bijna niet te bevatten hoe makkelijk deze mensen over hun moorden (en vooral de manier waarop de moorden zijn gepleegd) praten, en de manier waarop ze het goedpraten is frustrerend maar ook intrigerend om te zien. De moordenaars worden nog steeds beschermd, wat het natuurlijk ook makkelijker maakt om vrijuit te kunnen praten.

De beheersing van Adi Rukun, die zijn broer heeft verloren door diezelfde mensen, is ongelooflijk en je ziet het verdriet van hem afstralen. Vooral als blijkt dat zijn oom ook geen schone handen heeft. De regie van Oppenheimer is registrerend en hij komt zelf niet aan het woord, maar hij laat de beelden het werk doen. En met Rukun heeft hij ook iemand die zeer bedreven is in het stellen van de juiste vragen en er voor zorgt dat je emotioneel betrokken raakt bij zijn verhaal. Dat de moordenaars nog steeds zo'n grote invloed hebben op de Indonesische politiek en worden beschermd is schandalig, maar helaas niet verrassend.