A Long Way Down (2014)

"I decided to kill myself."

Met het bronmateriaal ben ik niet bekend, maar ik ga ervan uit dat het boek vele malen beter is dan deze gezapige bedoening.

In principe zit er helemaal geen beweging in het plot; het blijft maar bij het gegeven van vier vreemden die zelfmoord willen plegen. Elk personage wordt voorzien van een achtergrondverhaal, maar er vindt wonderbaarlijk nul karakterontwikkeling plaats. Hierbij hangt de cast er ietwat verloren bij zonder daadwerkelijk iets speciaals toe te voegen. Er is onderling dan ook geen chemie te bespeuren.

Verder zijn zowel het comedy- als het drama aspect ondermaats te noemen. Dit komt omdat je als kijker geen band krijgt met de - onontwikkelde - personages, daardoor laat het je koud wat er met ze gebeurt. Tevens vallen zowat alle pogingen tot humor in het water. Met zo een opzet had ik namelijk wel wat leuke zwarte humor verwacht, maar helaas niets van dat.

Al met al een flinke teleurstelling die me gelukkig niet lang zal bijblijven.

1,0 Sterren.

Ik vond dit een verrassend leuk plaatje. Het is een uiterst simpel verhaal met een hoog voorspelbaarheidsgehalte, maar soms werkt een simpele formule gewoon goed. De sfeer was lekker en de cast was leuk. Ik was erg gecharmeerd van Imogen Poots. Ik kan de bovenstaande reactie begrijpen, maar dan ga je toch met een verkeerd gevoel de film in.

Mijn advies is om niet al te kritisch te kijken. Gewoon ervaren

Ruim voldoende!

Een enigszins ongewone, maar nette, onschuldige, menselijke en sympathieke komedie over zelfdoding, afwisselend gebracht met zwarte humor (die helaas bij regelmaat ook plat was) en ernstige noten, waarbij de regisseur zo nu en dan de diepte opzocht. jammer dat lopende de rit het licht toch uitging. Ook de vier personages, ieder met een eigen noodlot, bleven aan de oppervlakkige kant, al had de cast er duidelijk plezier in.

Sympathieke film over een meer dan aardig thema ( Zelfmoord) daarnaast een meer dan goede cast ook nog met Toni Collette.

Leuke zaterdagavondfilm die niet lang bij zal blijven maar wel een ruime anderhalf uur vermaakt.

Je wordt snel in het zeer losse verhaal gegooid door Brosnan en al binnen enkele minuten is het kwartet compleet waar je 90 minuten lang bij blijft. Brosnan speelt een veroordeelde ex TV presentator en krijgt gezelschap van een kamille thee neuroot, een jong meisje teleurgesteld in de liefde en een gesjeesde pizza bezorger die de boel voorliegt. Het groepje blijkt meer gemeen te hebben dan ze in eerste instantie denken en besluiten de toegesnelde media te ontvluchten.

Er volgen wat enigzins voorspelbare momenten maar de cast doet het naar mijn mening prima. Het percentage Brosnan lijkt bovendien de obsessieviteit tussen media en celebrity status belachelijk te maken.

Zwaar thema, zeer luchtig aangepakt.

Al is het onderwerp zelfmoord enkel een rode draad en aanknopingspunt om van start te gaan met een verhaaltje over een groepje mensen met ieder zijn eigen problemen.

Aangrijpend wordt het nergens, emotioneel ook niet en echt lachen is er ook niet bij.

Gemoedelijk filmpje. Maar vlees noch vis.

Net geen 3 sterren voor mij.

2.5*/3*

Niet vervelend om naar te kijken. Verder heeft het niet veel om het lijf. Als drama is het totaal ongeloofwaardig. Brosnan zou zelf nooit op het idee komen van zelfdoding, en weet zich ook geen raad met dit onderwerp al heeft hij er duidelijk wel lol in. Allemaal wel zo lijkt het, al is het maar om het reisje te maken......... ( naar Italië?), echte chemie is er niet. Er gebeurt ook verder nauwelijks iets in het plot.

matige film over mensen die op het punt staan om zelfmoord te plegen. Tussendoortje van Brosnan om snel te vergeten. Hopelijk krijgt hij in de toekomst betere scenarios voorgeschoteld. 2,5 sterren

Goed komedie/drama film...

Goed verhaal...

Goed acteerwerk...

Bekende acteur Pierce Brosnan...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Leuke cast, geen straf om naar te kijken. Maar het bleef toch eigenlijk niks.

Best een aardige film. Maar geen sterk verhaal. Flauwe humor. Toni speelt wel weer heel goed een onnozel duf type. Ik vind haar altijd nog wat ondergewaardeerd als actrice. Misschien komt dit ook door de type rollen die ze krijgt aangeboden.

Matige film waarin vier vreemdelingen besluiten zelfmoord te plegen op het dak van een hoog gebouw op hetzelfde tijdstip. Een leuk gegeven voor een film waarin zeker tijdens de eerste helft luchtig met zelfmoord wordt omgegaan, maar de vier personages komen niet goed uit de verf en weten niet echt te boeien (dit ondanks een leuke cast die het verder ook goed doet). Niet vervelend, maar net geen 3.0 sterren waard.

Wederom een film die op een luchtige manier zware onderwerpen benaderd.

Johnny Depp kocht de filmrechten. De hoofdrollen worden o.a. vertolkt door Pierce Brosnan, Toni Collette, Imogen Poots en Aaron Paul. Het was de 3e samenwerking voor Brosnan en Rosamund Pike na Die Another Day (2002) en The World's End (2013). De rol van J.J. zou oorspronkelijk worden vertolkt door Emile Hirsch, maar hij werd uiteindelijk vervangen door Aaron Paul. De opnames vonden plaats vóór Need for Speed (2014) waar Paul en Poots al beiden onderdeel van uitmaakten.

Alles bij elkaar pakt de film redelijk uit. Ook voor de liefhebbers die het boek van Nick Hornby niet hebben gelezen. Helaas zijn er sterkere films m.b.t. dit soort onderwerpen gemaakt.

2,5 *

“I don't mind the pain. It's the hope that kills me.”

Voor films als A Long Way Down is het woord 'dramedy' uitgevonden. Het onderwerp is triest en zwaarmoedig, maar de regisseur en scriptschrijvers zorgen er voor dat er ook veel te lachen valt. Een moeilijke combinatie, maar voor het grootste gedeelte werkt het wel. Brosnan, Collette, Paul en Poots zijn een vreemde combinatie van acteurs, en vooral Brosnan lijkt zich soms niet helemaal thuis te voelen in de film. Maar nogmaals, de combinatie drama/komedie werkt, en dat is op zich al een compliment waard. Veel films falen op dit gebied.

Gewoon een slechte film.

Aaron Paul is al volkomen miscast, laat ik daarmee beginnen. Brosnan laat zich van zijn slechtste kant zien, Toni Collette bakt er niks van met haar Phoebe lookalike. En Imogen Poots is dan nog redelijk, maar ze kan dit gezonken schip niet redden.

Het hele idee is ook wellicht al wat fout - een zwaar onderwerp, zonder humor in een soort van comedy proberen om te buigen. Nouja, het lukt dus ook echt niet, het einde voelt onnatuurlijk en geforceerd aan, en als ik er wat bij stilsta is dat eigenlijk wel voor de hele film zo.

113, dat is het nummer wat je belt als je met iemand praten wil na deze film, als je het niet meer weet, als je het niet meer ziet zitten en enge gedachten krijgt. Gewoon bellen, dat helpt echt.