Im Labyrinth des Schweigens (2014)

De film draait om ontkenning en acceptatie van de gruwelen uit de 2e wereldoorlog door het Duitse volk begaan in o.a Auschwitz 1-2 en Birkenau.

De tijd waarin zich dit afspeelde is zeer goed weer gegeven in de film.

Gewoon........een topfilm!!!

Sorry, ik heb de film niet kunnen uitkijken zo saai.... Het is een en al welles/nietes gedoe. Verschrikkelijk.

Het onderwerp sprak me aan, film op zich viel tegen........had meer in gezeten........3,0

In een documentaire hadden waarschijnlijk meer feiten gepresenteerd kunnen worden, maar een film is beter geschikt om de impact van de gebeurtenissen op mensen te laten zien.

hele goede film over ontkenning en het proberen in de doofpot te stoppen.

over de gebeurtenissen oftewel de gruwelen van de nazi's in oa Auschwitz.

over de kamparts Josef Mengele etc etc.

de zoektocht,juridische rompslomp.

echt een film in die past in mijn straatje topfilm

Uiterst boeiende film over schuld in de nazzipraktijken tijdens WO II en de vraag hoever die schuld draagt en hoe er achteraf door betrokkenen en nakomelingen wordt mee omgegaan.

Titel is zeer goed gekozen want uit het verhaal blijkt de neteligheid van de kwestie en hoe dun de scheiding tussen wel en niet betrokken zijn blijkt.

Keurige opbouw en gelukkig verdrinkt de film niet in te veel details of ondergeschikte verhaallijnen.

Het is een feitenfilm, waarbij filmische hoogstandjes niet te verwachten zijn, wel enkele inslaande getuigenissen en een bijzondere scène nabij de plaats van het vroegere kamp.

Acteurs kwijten zich goed van hun rol. Gert Voss valt het meest op terwijl Alexander Fehling toch eerder zachtmoedig overkomt dan van het doordrijvende type te zijn.

Een film over de soms dunne scheiding tussen goed en kwaad in een oorlog en de naïve, bijna kinderlijke visie van de hoofdpersoon hierop a la mijn papa was een superheld. Ik vond het toch jammer dat er niet meer mee gedaan werd: want wanneer was in een Duitsland opgegroeide man nou fout ? Het is natuurlijk kinderlijk naief om als de hoofdpersoon te denken dat 'goede' mensen aan de Duitse kant verzetshelden werden, de meesten gingen ook gewoon maar mee in de keuzes die de overheid voor hen maakte. Bovendien vond ik daarin de keuze voor het volgen van Mengele een heel ongelukkige, ten eerste omdat de meeste mensen wel weten dat hij nooit gepakt is, dus spannend was het al niet en ten tweede omdat hij natuurlijk het foutste was van iedereen, dus een ethische vraag speelt daar helemaal al niet. Interessanter had ik het gevonden als men wat dieper in was gegaan op een gemiddelde Duitse soldaat, zoals misschien de vader van de hoofdpersoon, die misschien gewoon orders opvolgde, iets wat door veel mensen waarschijnlijk meteen veroordeeld wordt, maar dat soort dingen zijn natuurlijk niet zo zwart/wit, want wat voor een keuze had je nou echt als je met je familie daar woonde en je een kogel door je kop kreeg als je je order niet uitvoerde? Voor vluchten naar de VS had je veel geld nodig en moest je dan familie/vrienden/bezittingen/ ALLES achter laten en met gevaar voor eigen leven vluchten ? En waar ligt dan die grens dat je wel MOET als je je zelf nog in de spiegel wilt kunnen aankijken ? En al helemaal als je ook nog eens door de overheid wordt geindoctrineerd over wat goed en slecht eigenlijk is ?

Het was me ook niet helemaal duidelijk wat Ricciarelli daarin nou wilde laten zien. Wilde hij nou laten zien dat IEDEREEN aan de Duitse kant fout was of wilde hij nou juist laten zien dat je daar helemaal niet zo makkelijk over kan oordelen en ook JOUW eigen vader waarschijnlijk gewoon foute dingen zou hebben gedaan ? Ik gok op dat laatste, maar dan vind ik het dus heel jammer dat hij dat niet verder uitdiepte en de keuze voor de verhaallijn rondom dr Mengele was dan dus een ontzettend slechte.

Resumerend vond ik het dus vrij oppervlakkig. Verder vond ik het acteerwerk soms minder dan middelmatig en ook die hele romance voegde bijzonder weinig toe.

Krappe 3 *

Dan mag je volgens mij ook niet stemmen .

Spreken of zwijgen? Gewoon verder doen of uit de kast komen? Het verleden begraven of het open woelen?

Doe maar open. Open rijten. Tot misdaad na misdaad, gruwel na gruwel, lijk na lijk naar boven komt.

Omdat er nu eenmaal dingen zijn die de toekomst moet weten. Alleen door de verschrikkingen collectief onder ogen te zien, krijgt het “nie wieder” van het Duitse volk echt betekenis. Nie wieder. Dankzij de onverschrokken ambitie van een jongeling die in fabels geloofde. In schuld en onschuld. Want…bestond dat eigenlijk, onschuld, daar in het Duitsland van de jaren ’30 en ’40?

Geen idee. Wat wel bestond, en nog altijd bestaat, zijn gradaties van schuld. Je kunt verzaken aan je plicht als mens – zwijgen en toezien – dat heet: schuld. Je kunt echter ook het kwaad van het systeem zelf incorporeren – een verlengstuk worden van het slechte – verder gaan dan je mandaat je opdraagt – dat heet: schuld. Het woord “schuld” schiet eigenlijk te kort om de misdaad van een jongen die erbij stond en ernaar zat te kijken af te wegen tegenover die van iemand die een baby murw sloeg tegen een muur in de nabijheid van de moeder. Schuld. Schuld en schuld. Schuld en schuld is drie.

Schuld en schuld is zes miljoen. Daarom moest deze film gemaakt worden. Om, in een labyrint van zwijgende stemmen, herinnerd te worden aan de oerkreet van de rechtvaardigheid. Die stem in ons die brult. Die door omstandigheden, door lafheid of door angst misschien de kiem in kan gesmoord worden. Echter die stem die vroeg of laat opnieuw weergalmt door de zenuwbanen die samen ons moreel kompas uitmaken. Die stem die zegt “nie wieder”. Nooit meer.

Als film is ‘Im Labyrinth des Schweigens’ niet volmaakt. De psychologie van de belangrijkste personages wordt niet uitzonderlijk invoelbaar gebracht. Er wordt niet door iedereen schitterend geacteerd – Friederike Becht is prachtig, maar haar vertolking evenaart haar schoonheid niet. Het verhaal is bovendien zo klassiek als maar zijn kan. En toch is dit een wezenlijke geschiedenisles. Met tentakels richting Fritz Bauer, de Mossad en het proces van Nürnberg. Waar de geallieerden enkele Duitse kopstukken veroordelen – het Duitse volk haar recht op een eigen proces ontzeggend.

Enfin, we zijn nog niet uitgepraat. Voer voor op café dus. Wat alleen maar kan betekenen dat deze film aanbeveling verdient, toch? Santé!

3,25*

Redelijke film waarin een jonge advocaat de kampbewaarders van Auschwitz wil berechten. De film speelt zich af in het na-oorlogse Duitsland waar onwetendheid over de concentratiekampen onder de bevolking regeert. Zeker een boeiend verhaal, maar de film wist me nergens echt te raken. Zo komen een aantal personages wat eenzijdig over en is het soms wat aan de langdradige kant.

Ik was onmiddellijk verkocht.

Saaier worden ze niet gemaakt. Volbloed tv-film.

Volgens mij heb ik het hier op MoMe al eens eerder geroepen, maar de 20ste eeuw is een tijdperk waarin gigantisch veel gebeurde in Duitsland. Veel verschrikkelijke dingen, veel mooie dingen en daar heeft de (Duitse) filmindustrie ongelooflijk veel voordeel bij. Dat er bij onze oosterburen een aantal zeer getalenteerde cineasten rondlopen, is dan ook de reden waarom ik regelmatig mag smullen vanwege wat zij op het grote witte doek projecteren.

Maar laten we meteen eerlijk zijn. Im Labyrinth des Schweigens is niet het beste wat er in de afgelopen twintig jaar in Duitsland gemaakt is. Het is dan ook praktisch onmogelijk om het niveau te halen van Das Leben der Anderen, Goodbye Lenin, laat staan Der Untergang. Het fijne is: dat hoeft ook niet. Deze film kent de sfeer en de degelijkheid die de Duitse cinema zo geweldig maakt. Duitse steden en landschappen zien er fantastisch uit. Dat werkt natuurlijk ook mee. Ten slotte lijkt het acteurspalet altijd een stuk groter dan die van pak em beet de Verenigde Staten of Engeland. Je hebt een stel bijzonder charismatische koppen, maar er lopen voor mijn gevoel meer lelijke (normale) mensen rond. Van dat laatste heb je er nogal wat in Im Labyrinth des Schweigens met als gevolg dat de film lekker natuurlijk aanvoelt.

Van alles wat vorige eeuw in Duitsland gebeurde is het Auschwitzproces niet bepaald de belangrijkste gebeurtenis. Oorlogsmisdadigers werden al in Neurenberg berecht. Toch legt deze film een gevoelige zenuw bloot. Éën die een hoop onvoldoendestemmers (PVV-stemmers?) duidelijk gemist hebben. De film vergt enig inlevingsvermogen. Dat de gemiddelde Duitser er weinig voor voelde om de 'foute' landgenoten uit de oorlog te vervolgen, snap ik eigenlijk wel. Ieder proces zou oude wonden openrijten. In dat opzicht is de strijd van de hoofdpersoon erg interessant om te volgen en tegenwoordig kunnen we er veel bewondering voor opbrengen.

Wat me wel enigszins schokte, was de onwetendheid. Het feit dat eigenlijk niemand wist wat er zich in de concentratiekampen afspeelde. Een tragedie die weliswaar bekend was na het einde van de oorlog, maar het besef blijkbaar heel langzaam doorsijpelde. Tegenwoordig weten we dat er in Auschwitz meer dan een miljoen mensen vermoord zijn. Die twee feiten zorgen voor een interessant spel in Im Labyrinth des Schweigens. Met name de jacht op Mengele wordt in een interessant daglicht gezet.

Het meest schokkende moment was voor mij de scene waarin de overlevende van Auschwitz vertelt hoe hij, onwetend, zijn tweelingdochters toevertrouwde aan een dokter, Joseph Mengele, en vervolgens zijn experimenten opsomt. Nu heb ik een sterke maag, maar met mijn pasgeboren dochtertje naast me slapend op de bank, werd ik onwel. Op het moment was het heel ongemakkelijk, maar nu twee dagen later voelt het nostalgisch aan, omdat ik als ervaren filmkijker die extreme gevoelens al heel lang niet meer ervaren heb.

Zo is de film een alleraardigste prent met een intrigerend historisch verhaal. De zoektocht van de hoofdpersoon is eigenlijk wel een must voor iedereen die de beladen geschiedenis van Duitsland interessant vindt. Het einde is wat zwakjes, maar de film heeft genoeg sterke momenten.

Deze komt vanavond niet op Npo2 hoor....

Klopt inderdaad, wou hem opnemen maar er blijkt een andere op te zijn. Jammer, was erg benieuwd naar deze film

Eind jaren '50 is Europa weer enigszins opgebouwd en hersteld van de Tweede Wereldoorlog. Johann Radmann is een jonge openbaar aanklager die werkt aan verkeersovertredingen, tot op een dag een journalist het kantoor binnenstormt met een Holocaust-overlevende die een van zijn kampbewakers op een schoolplein heeft gezien. Radmann weet net als de meeste Duitsers niets van de gruwelen die plaats hebben gevonden in Auswitzch. Na het horen van getuigenissen is hij vastbesloten om iedere ex-Nazi die oorlogsmisdaden heeft gepleegd op te sporen en te berechten wegens moord, in het bijzonder Jozelf Mengele 'de witte engel'. Hij krijgt te maken met veel weerstand. Mensen willen de oorlog vergeten en in de ogen van de Amerikanen waren alle Duitsers even schuldig. Langzaam maar zeker begint Radmann overal oorlogsmisdadigers te zien...

Im Labyrinth des Schweigens is een erg goede recente Duitse film. Het haalt niet het niveau van Der Untergang, maar is toch zeker interessanter dan de meeste Hollywood rechtbank-thrillers die ik gezien heb. De opnames waren bijzonder degelijk en het tijdsbeeld was goed gedaan. Op een of andere manier zagen zelfs oude gebouwen er splinternieuw uit. Alexander Fehling (Inglourious Basterds) zet een sterke en overtuigende hoofdrol neer.

Vreemd dat deze film niet bekender is, want het gaat over een erg belangrijk stukje Duitse geschiedenis. Is het niet ongelofelijk schokkend hoe weinig Nazi's eigenlijk zijn berecht voor hun misdaden? En van degene die wel berecht zijn, zijn er veel ook weer vrijgekomen na een gevangenis straf. Vreemde gedachte toch, dat iedere bejaarde Duitser een moordenaar geweest zou kunnen zijn? En ook vreemd dat je er blijkbaar gewoon mee weg kan komen.

Ook schokkend hoe weinig men toentertijd op de hoogte was van alles dat is voorgevallen in de oorlog en daarom onverschillig is tegenover ex-Nazi's. Vandaag is dat wel anders, tenminste, er schijnen in Nederland zat mensen te zijn die niet weten wat de Holocaust is. Ook zijn er toeristen die vrolijk selfies maken tijdens een bezoek aan Auschwitz of het Holocaust mahnmal. Het kan dus zeker geen kwaad om ieder jaar opnieuw stil te staan bij de oorlog...

Maar dan moet ie wel ouder dan 95 zijn!

Goede film over een belangwekkend onderwerp. En op een juiste datum op tv uitgezonden, maar dan wel op Canvas. Nederland volstaat met herhalingen van WO II films die eerder al (meerdere keren) werden uitgezonden. Tja ... ...

Op historische feiten gebaseerde kruising tussen een historisch drama en een thriller.

De jonge Duitse advocaat Johann Radmann (Alexander Fehling) ontdekt in 1959 dat bepaalde overheidsdiensten en instituten samenzweren om de nazi misdaden in de doofpot te stoppen en werkt als een bezetene om het bewijs boven water te halen.

Televisieacteur Giulio Ricciarelli maakt met deze film een mooi debuut als regisseur en scenarioschrijver. Hij gebruikt geen sensationele beelden om het sensationele verhaal en het tijdsbeeld van de jaren vijftig effectief over te brengen. Het liefdeslijntje dat door het goedgemaakte, maar net iets te zwaarwichtige drama is vervlochten is een tikje larmoyant, en Johann Radmann is aan het begin van zijn obsessionele zoektocht wel erg naïef.

Al met al aardige Duitse Drama / Thriller film, over een belangrijke, nog altijd relevante geschiedenis.

Sterke verfilming.

Een onderzoeks- of rechtbankfilm sla ik niet gauw af. Het redeneringsvermogen en vaak sterke dialogen doen me steeds met volle aandacht kijken. Giet er een Nazi-sausje omheen en mijn interesse is helemaal gewekt. Im Labyrinth des Schweigens gaat openbaar aanklager Johann Radmann als een Don Quichote op zoek naar Nazimisdadigers. Specifiek onderzoekt hij de misdaden in het beruchte kamp van Auschwitz en tracht hij 'De Engels des Dood', Joseph Mengele te berechten.

Iets waarvan ik helemaal niet op de hoogte was en dat me vrij schokte was de wetenschap dat de bevolking begin jaren 60 nauwelijks tot niet op de hoogte was van het begrip "Auschwitz" en de gruwelen die daar plaatsvonden. De berechtiging van Nazi-misdadigers was reeds afgehandeld tijdens de Nurembergprocessen en daarmee was de kous af. De rest werd doodgezwegen en het leven ging zijn gewoon gangetje, net zoals dit was alvorens de oorlog begon. De film biedt vervolgens een aantal morele vraagstukken die me aan het denken hebben gezet. Hoe moet de nieuwe generatie omspringen met hun sadistische vaders in het oorlogsverleden? Hoe ver gaat de eigen verantwoordelijkheid van het partijlidmaatschap? Hoe kan het dat schijnbaar eerbare vaders zo beestachtig te werk konden gaan? Waren misdaden een gevolg van een politiek systeem of was het vrije keuze. Vooral de stelling dat het enkel Hitler, Himmler en Goebbels slecht en verantwoordelijk waren, werd doorprikt. AL had ik gehoopt dat deze morele vraagstukken nog beter uitgewerkt gingen worden in de film waarbij het aan de kijker zélf was om een opinie te vormen.

Johann Radmann bijt zich vast in de zaak, maar wordt vaak tegengewerkt of zelfs bedreigd. Het na-oorlogse Duitsland kende een collectieve schaamte en angst voor de waarheid: Nur die Zukunft ist wichtig! De film is voorts onderhoudend, maar een aantal subplots waren niet nodig zoals zijn relatie met die dame. De heroïsche Johann Radmann neigt op het randje en oogt melodramatisch. Ook de ontdekking van het verleden van zijn vader doet geen goed aan de nuchtere film. Goed debuut van ene Giulio Ricciarelli die zich niet liet vangen aan sensatie of goedkope sentimentaliteit. Het verhaal van de tweeling werd in dit opzicht sereen verteld. Dit belooft voor een volgende productie. Zwevend tussen 3,5*en 4,0*.

Een goede drama/historie film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Goed achtergrond geluid/muziek, geen Dolby Digital aanwezig...

Goed beeld, geen HD aanwezig...

Prima camerabeweging...

Toch knap dat een film die helemaal niets van de Holocaust laat zien, toch de gruwel weet over te brengen. Het zijn de verhalen van de overlevenden (Auschwitz) die beelden bij je oproepen. Ergens in de film laat Radmann een foto zien aan een huishoudster en zegt daarbij met klem dat dit het werk is van Mengele, de man die ze zoeken. Het is een foto van een tweeling waar wrede experimenten op zijn uitgevoerd. Je ziet niet wat er op de foto staat, maar je kunt je er wel een voorstelling van in je hoofd maken natuurlijk, hoe gruwelijk ook.

Verder een naar mijn smaak iets te nadrukkelijke weergave van de jaren vijftig. Té perfect, té gelikt. Maar het ziet er desondanks allemaal wel heel mooi uit. Ik vond het een bijzondere film.

In 1958 probeert de idealistische, jonge advocaat Johann Radmann [Alexander Fehling] officiers en soldaten die werkzaam waren bij Auschwitz voor het gerecht te krijgen. Maar hij merkt dat zowel de ambtenarij in West-Duitsland als zijn naaste omgeving eigenlijk niet zit te wachten op een confrontatie met het eigen verleden. Instanties die hem zouden moeten helpen liggen dwars, maar lijken ook het oorlogsverleden en het historische belang van een rechtszaak tegen Nazi's in het land van herkomst te bagatelliseren.

Deze reconstructie van de aanloop naar de eerste Auschwitz-rechtszaak in West-Duitsland richt zich ook op de sleutelrol van Simon Kirsch [Johannes Krisch], een Auschwitz-overlevende die tot zijn grote schrik op een dag in een basisschoolleraar de commandant herkent die verantwoordelijk was voor de dood van zijn vrouw en kinderen. Kirsch was een vriend van journalist Thomas Gnielka [hier gespeeld door André Szymanski] die één van de eerste stemmen werd die publiekelijk opriep tot de controversiële rechtszaak. Een integer gemaakt en boeiend drama over die eerste grote stap die Duitsland moest nemen om met zichzelf in het reine te komen, een proces dat nog steeds gaande is.

Een film over een heel boeiend onderwerp, want waren bleven ze allemaal? Verschillende inlichtingendiensten of overheden, zoals de Amerikanen en de Russen, schroomden niet om hooggeplaatste Nazi's in dienst te nemen. Veel Nazi's en SS'ers namen de wijk naar Zuid-Amerika om godbetert hun werkzaamheden daar voort te zetten voor de regering van Péron, en er waren legio die als huurling naar Afrika vertrokken of via het Vreemdelingenlegioen in Azie terecht kwamen. Bij de door de Fransen verloren slag van Dien Bien Phu waren veel onderofficieren van Duitse afkomst.

Toch bleven er uiteraard ook veel in Duitsland, mannen die in alle anonimiteit geaccepteerd werden omdat men maar al te graag wilde vergeten. En vooral dat vergeten vind ik schokkend. 'Weet u wat Auschwitz was?' Het collectief geheugen laat in de steek en een grote periode wordt in de geschiedenisboekjes een wazige vlek. 'Nee, dat waren wat niet, dat waren de Nazi's!' En zoals de Amerikaan zegt; plotseling zat iedereen in het verzet tegen de Nazi's. Radmann heeft er dan ook volstrekt geen notie van waar hij in begint te graven en wat er allemaal naar boven komt en hoeveel tegenstand hij gaat treffen, wat op zich niet zo raar is want het hele land was in die zin onder de wapenen. Wie heeft in zo'n geval wel een schoon verleden? Die kern breekt hem halverwege de film dan ook al snel op, want iedereen blijkt een schimmig verleden te hebben. Zelfs zijn vader.

Ondanks het zeer boeiende verhaal komt de film toch een tikkeltje stroef en droog over. Nergens krijg ik nu echt een beklemmend moment van 'ze zitten overal', pas wanneer hij de geschiedenis van zijn vader en die van Marlene uitpluist is dat enigszins het geval. Nergens krijg ik ook echt het gevoel van tegenwerking of een gespannen sfeer. Op zijn aanvragen en arrestatiebevelen wordt slechts aanmatig gereageerd, terwijl ik juist het beeld heb dat ie veel meer tegenwerking en pesterijtjes had kunnen ontvangen zoals dat ene moment in de kantine tegenover Herr Friedberg. Intimidatie, bedreiging, er wordt wel een steen bij die journalist door het raam gesmeten vanwege een stuk, maar het is toch Radmann die de echte troep aan het bovenhalen is, dus waar is die spanning, dreiging of anders paranoia van Radmann zelf? Dit laatste is het manco van de film. Het is een bijster interessant verhaal, ronduit schokkend dat men van niets weet, en het uiteindelijke spitten naar de waarheid brengt de verschrikkelijke waarheid naar boven maar spanning of dreiging komt weinig vanaf daar in het stuk voor. Ik ben van mening dat men nog heel veel uit deze film had kunnen halen met wat spanning, sfeer en paranoia van Radmann zelf.

Ondanks de gemiste kans prima acteerprestaties van onderandere Fehling, Szymanski en Gert Voss die niet lang na deze film is overleden. Verder een interessante film, daar valt niets tegen in te brengen.

Im Labyrinth des Schweigens

Fantastische film over een jonge (in het begin nog naïeve) Duitse advocaat die er voor wil zorgen dat veel oorlogsmisdadigers uit de Tweede Wereldoorlog achter de tralies verdwijnen. Hij wil vooral Josef Mengele vervolgen, maar zoals we in deze film te zien krijgen gaat Radmann´s maniakale zoektocht naar Mengele bijna ten koste van de andere oorlogsmisdadigers die wel vervolgd kunnen worden.

Het is een zeer interessant verhaal, en regisseur Ricciarelli heeft er ook een film van gemaakt met een fijn tempo en een duidelijk en goed te volgen verhaal. Zelfs het romantisch subplot gaat niet ten koste van het hoofdverhaal maar voegt ook echt iets toe. De boodschap van Im Labyrinth des Schweigens is dat het uiteindelijk gaat om het verhaal van de oorlogsslachtoffers, en dat hun verhaal gehoord moet worden in een Duitsland dat ruim tien jaar na de Tweede Wereldoorlog het liefst alles zo snel mogelijk wilde vergeten.

Een jonge openbaar aanklager verneemt het verhaal van een overlevende uit de kampen die een van de kampbewaarders herkent. De man werkt op een school en heeft strafvervolging altijd ontlopen. En daar zit hem de crux; na het Neurenberg tribunaal werkte Duitsland aan zijn herstel en waren de communisten in het oosten de nieuwe vijand. Op veel maatschappelijk belangrijke posities zaten genoeg Duitsers met een dubieus verleden... Het berechten van voormalige foute Duitsers kwam dus niet zo goed uit. Maar Johann is vastbesloten de daders van misdadige praktijken, onder wie Mengele, voor het gerecht te dagen. Ingetogen film over gerechtigheid met enkele kippenvelscenes, zoals de kaddisj bidden in kamp Auschwitz Birkenau.

Wilde deze film gisteravond niet laten lopen op tv. Altijd leuk zo'n verhaal over een toegewijde doorzetter met een missie, in dit geval om de kampbewaarders uit Auschwitz achter de tralies te brengen. Alexander Fehling doet het prima als de wat stijve officier van justitie die er eind van de jaren vijftig mee aan de slag ging en merkte dat ze er toen niet op zaten te wachten dat iemand oude wonden openreet en dat hoge nazi's de hand boven het hoofd gehouden werd. Dat die missie van officier Radman ten koste gaat van zijn relatie met familie, vrienden en collega's moge ook duidelijk zijn. Ik heb er geboeid naar gekeken.

Maar die eenzame kruistocht van Radman is mooi voor een film, maar in werkelijkheid zijn die Auschwitzprocessen, het waren er drie, niet door één man opgestart, er is met velen aan gewerkt. Schokkend is het wel dat toen niemand van het grote publiek gehoord leek te hebben van Auschwitz en wat daar gebeurd is. De sfeer van de jaren vijftig vond ik mooi getroffen, maar misschien iets te gelikt, las ik hier ergens. Echt niemand reed toen rond in zo'n Opel Rekord cabriolet (wist niet eens dat die gemaakt waren). Dat bezoek aan Auschwitz kun je niet afdoen met een willekeurig hek van prikkeldraad waarvan het overduidelijk is dat dat niets met de werkelijkheid te maken heeft. Als je daar geen geld aan wilt besteden laat het dan weg. Wat weer wel mooi was, was de fotografie van de interieurs van gebouwen uit die jaren, met hun strakke ijzeren trappen.

Erg goede film. Alles is eigenlijk al gezegd. Alleen vind ik de beschrijving een beetje vreemd: 'journalist Thomas Gnielka moet in Frankfurt voor de rechtbank verschijnen'?

Het onderwerp is natuurijk interessant, maar wat jammer dat het zo'n standaard onderzoeksfilm is geworden. De naïeve jongen die langzaam wordt meegezogen in een wereld vol onrecht. Zo'n scène met een kamer vol dossiers dat de hoofdpersoon niet weet waar te beginnen en dan maar begint bij het eerste stapel papier, is zo'n cliché. En de film zit er vol mee, het lijkt Hollywood wel. De hele ontwikkeling van de ontdekkingen van de hoofdpersoon, zijn onvermoeibaarheid, de persoonlijke inzinking zo 30 min tegen het eind, om dan toch zich op het einde te herpakken zit bijna letterlijk in elke feelgood film. Het voelt bedacht aan. De cinematografie, de muziek, de acteurs. Alles is te glad en gemaakt. Voer voor oude besjes die het leuk vinden af en toe eens cultureel te doen in het filmhuis. Cinematografische waarde zo goed als nul.