Carrie Pilby (2016)

Klein, leuk, charmant filmpje. Hoofdrolspeelster doet het leuk en regie hanteert mooi rustig tempo in het verhaal.

Staat inmiddels op Netflix.

Een aanrader als je van feelgood movies houd. Er zit veel in. Erg voorspelbaar, maar dat is het meestal wel snel met dit soort films. Er zit komedie in, romantiek, drama en nog wel wat meer. Acteerwerk is goed en de sfeer is ook goed. Wat ik al zei, erg voorspelbaar, maar dat dan wel weer goed uitgewerkt.

mumblecore-achtige speciale mensen film over slimme mooie mensen met goede smaak voor literatuur en daar dan heel grappig en onhandig over doen, en constant praten. Zwaar irritant dus.

Een redelijk coming of age filmpje over een hoogbegaafde maar eenzame jongedame die van haar therapeut nieuwe mensen moet leren kennen. Het verloop is niet al te verfrissend maar er zitten wel wat leuke momenten in en de cast speelt naar behoren. Een kleine voldoende.

Matige film over een jonge, uiterst intelligente vrouw die van haar therapeut te horen krijgt hoe ze haar leven kan opvrolijken. Een aantal aardige dialogen, maar het verhaal is aan de saaie kant. Typisch een gevalletje, al eens eerder en vooral beter gezien. Vervelend wordt het niet en Bel Powley zet wel een leuke rol neer. Net geen 3.0 sterren.

Een comming of age filmpje die mij niet even goed wist te boeien.

Het was allemaal vrij traag en het verhaal wist me ook niet al te goed te boeien.

Misschien ligt het aan mij maar ik vond Bel Powley ook niet fijn om naar te kijken, bij vlagen zelfs een beetje irritant.

Had meer verwachtingen van de film vanwege de rating.

2,0*

“There's a perfectly good reason I don't have any friends. Friends are people. And people are dishonest, ingenuine, and let's face it, not that smart.”

Fijne film over een jonge vrouw met een bovengemiddeld IQ, die moeite heeft om een sociaal leven op te bouwen. Ze weet alles, maar toch ook nog zo weinig. Bel Powley speelt het allemaal zeer overtuigend en regisseur Susan Johnson zorgt ook voor een fijne sfeer met veel humor, maar ook genoeg menselijke en oprechte momenten. Verassend is het nergens, maar dit soort feel good films smaken mij altijd wel goed.

Een leuk, klein filmpje met Bel Powley die een meisje speelt met een hoog IQ en de daarbij behorende sociale struggles die ze ervaart. Het kijkt makkelijk weg en het verhaal kent een verloop die gelukkig niet teveel op de zenuwen werkt en af en toe zelfs aandoenlijk is. Er zitten vele valkuilen bij het maken van een film met dit thema, waarin bijvoorbeeld dates of andere sociale interacties gruwelijk over de top kunnen zijn. Dat valt in Carrie Pilby gelukkig mee.

3,0*

Geinige goedgevoel film over een superintelligente jonge meid, die geleidelijk aan leert dat de wereld en de mensen, die er leven, tekortkomingen kennen en daarom niet kunnen voldoen aan haar hoge morele standaard. De film is rijkelijk voorzien van kostelijke dialogen. De slotscène is meesterlijk.

Een ware tour-de-force van Bel Powley, die mij met elke film die ik van haar zie steeds beter begint te bevallen.

Leuke ontwapende film over een meisje Carrie met hoog IQ maar stuntelig in sociale omgang. Bel Powley draagt deze film helemaal en is als actrice juiste keuze voor deze film. Actrice nog nooit eerder gezien maar heeft blauwe ogen die opvallen en een onvergetelijke mimiek. Beetje de nieuwe Renée Zellweger in Bridget Jones's Diary maar haalt dit niveau net niet. Toch goed geamuseerd en misschien wel nog een Carrie Pilby 2. Krijgt wel 4*

Nou, hier kon ik dus helemaal niks mee...

Samen met de Misses deze film uitgezocht en dan moet het voor haar in ieder geval niet te spannend zijn. Gelukkig voorziet Netflix met de tag 'feelgood', zodoende kwamen we op deze dramedy uit. Maar wat werd het een lange zit... werkelijk niks klopte in mijn ogen.

Matige acteurs, geen sympathieke karakters, vreselijke dialogen, en een krakkemikkig verhaallijntje die na een slecht uitgewerkt maar voorspelbaar eind sukkelde. Was er dan echt werkelijk niets wat goed was aan deze film? Nee, voor mij niet. *1.0

Wel aardig.

Jammer dat zo halverwege de vaart er nogal uit valt en het einde wat weinig indruk maakt - na de mooie scene van Gabriel Byrne is het eigenlijk op. Bel Powley moet de film dragen, en komt daar maar net mee weg - iets meer personaliteit, iets dikker aangezet was misschien beter geweest. De vergelijking met mumblecore is al gemaakt zie ik, en daar zit beslist wel wat in hoewel het niet precies hetzelfde genre is - meer misschien dat als dat je niet ligt, je deze film ook wel niet zal trekken.

Nooit fan van titels die naar de hoofdpersoon verwijzen, ik vind dat maar weinig creatief. Niettemin is dit een aardige film zonder veel pretenties. Ik kan me relateren aan de hoofdpersone in een bepaalde manier, maar de conclusie die zij trekt, zich onttrekken aan de wereld, is niet de mijne. In ieder geval is het interessant te zien hoe zij zich hervindt in de wereld en leert omgaan met dat niet iedereen perfect is. Verder helpt het dat ze goed gebekt is, wat voor de nodige lichte momenten zorgt. 3*.

Fijn filmpje inderdaad, niks spectaculairs maar wel sympathiek en met een paar ontroerende scènes. Het einde was net iets té gemakkelijk en feel-good, maar tegen die tijd heb je als kijker al heel wat leuks gezien.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Carrie Pilby

Nadat ik het boek Het (niet zo) coole leven van Carrie Pilby had gelezen, wilde ik natuurlijk ook graag de film zien. De vertaling van het boek verscheen eerder dit jaar, en toevallig verscheen ook de film dit jaar op Netflix. Ideaal voor diegenen die graag beide onder de loep willen nemen.

Inleiding en diepgang mist

Wat ik mij afvraag is of mensen die het boek niet hebben gelezen alles zullen begrijpen. Ik vind het hier en daar namelijk allemaal wat van de hak op de tak gaan. Er mist een beetje inleiding bij sommige dingen. En veel dingen gaan een stuk sneller. Terwijl ik het boek niet geweldig vond, vond ik hem wel beter dan de film. De diepgang die juist zo belangrijk is bij een personage als Carrie mist in de film compleet. Ze komt niet echt over als het onhandige wonderkind. Ik voelde in het boek al bijna geen band met haar, in de film al helemaal niet.

Verschil boek en film

Wat opvalt is het grote verschil tussen het boek en de film. Je herkent het boek er zeker wel in, soms zelfs letterlijk. Maar ze hebben ook veel aanpassingen gedaan. Er zijn scènes/situaties samengebracht, er zijn personages die minder in beeld komen (of zelfs helemaal niet), personages zijn aangepast (Kara is bijvoorbeeld nu Tara, en lang zo intelligent niet meer), en ook toegevoegd, of dat ze juist meer in beeld komen. Een voorbeeld is Cy; ik vond dat hij te weinig in het boek naar voren kwam, dat moeten de makers van de film ook hebben gedacht, want nu heeft hij een grotere rol. Hij is echter een heel ander personage nu, meer een soort hippie. Wat mist, is het hele gebeuren rondom de kerk.

Leuke acteurs

Wat ze goed hebben gedaan is knappe en bekende acteurs strikken voor de mannen die voorbij komen in Carries leven. Colin O’Donoghue (Hook in Once Upon a Time) speelt de rol van professor, Jason Ritter speelt Matt, en mijn persoonlijke favoriet: William Moseley als Cy. Ik hou van William Moseley (zeker in de serie The Royals, check it out als je dat nog niet hebt gedaan!). Jammer genoeg had ik al deze personages wel anders voorgesteld in het boek. Sowieso had de professor veel ouder moeten zijn. Dan zou het verschil in leeftijd veel duidelijker overgekomen zijn, want daar draait het om bij hun twee.

Wonderkind

Sowieso vind ik het in de film niet duidelijk overkomen dat Carrie echt een wonderkind is, en hoeveel problemen ze eigenlijk heeft met de wereld, hoeveel vragen ze zichzelf de hele tijd stelt. Ze hebben een punt op de lijst aangepast naar iets anders zodat haar gedachtegang hardop uitgesproken zou kunnen worden in de film, maar toch komt het niet helemaal van de grond.

Conclusie

Ik ben hierboven veel ingegaan ook op de verschillen met het boek, maar dat komt omdat ik de film nog saaier vond dan het boek. Het boek was stiekem eigenlijk gewoon veel interessanter. Ik denk dat de film beter had gewerkt als het óf meer de diepgang had opgezocht, óf meer humor erin had proberen te brengen. De film is nu vrij plat, en daardoor helaas ook vrij saai.