Waarom falen filmreboots zo vaak? De grootste flops op een rij

Filmstudio's grijpen al decennialang naar bekende merknamen om bioscoopzalen te vullen, maar een harde reboot van een gekoesterde franchise blijkt in de praktijk een riskante onderneming. Waar studiobonzen hopen op een gegarandeerde kaskraker door vertrouwde personages opnieuw uit te vinden, eindigen deze producties geregeld in creatieve ruzies, afwijzing door het publiek en miljoenenverliezen. Auteur Kirsten Howard analyseert in een uitgebreid dossier voor Den of Geek hoe de afgelopen tien jaar meerdere grootschalige herstarts in sciencefiction, horror en superheldenfilms op spectaculaire wijze strandden.

De oorzaken van deze mislukkingen zijn zelden eenduidig. Sommige projecten gaan ten onder aan felle meningsverschillen tussen regisseurs en studiomanagers, terwijl andere titels te maken krijgen met georganiseerde online tegenstand of simpelweg een gebrekkige cinematografische uitwerking. Zoals Howard het verwoordt: "Het creëren van een harde reboot voor een filmfranchise is een mijnenveld. Wanneer een studio zijn grote sterren verliest, van koers verandert of een nieuw pad wil inslaan nadat verleidelijk intellectueel eigendom jarenlang stof heeft verzameld op de plank, moet er uiteindelijk gekozen worden waar men heen wil en of die weg rendabel is. En als je remakes, requels of legacy-sequels vermijdt, kan de gok van een harde reboot maar beter de moeite waard zijn."

Fantastic Four

Regisseur Josh Trank beleefde in 2015 een van de meest beruchte productiedrama's uit de moderne filmgeschiedenis met zijn herstart van Fantastic Four. Nadat eerdere verfilmingen van regisseur Tim Story in 2005 en 2007 commercieel winstgevend waren gebleken, wilde studio Fox het superheldenteam een donkerdere uitstraling meegeven. Achter de schermen botste Trank echter hevig met scenarist Jeremy Slater over de te varen koers. Slater wilde de lichtere toon aanhouden die Marvel in 2012 zo succesvol toepaste in The Avengers, terwijl de regisseur juist streefde naar een duistere stijl in de lijn van Christopher Nolan.

Fox was ontevreden over het werk van Trank, greep hardhandig in en schakelde producenten Hutch Parker en Simon Kinberg in voor omvangrijke herschrijvingen en reshoots. De film castte Michael B. Jordan als Johnny Storm, maar het uiteindelijke montagewerk werd door recensenten neergesabeld. Acteur Toby Kebbell, die de rol van schurk Victor Von Doom speelde, nam het later op voor de oorspronkelijke visie van de filmmaker en noemde de niet-uitgebrachte versie "geweldig". Het mocht niet baten: de titel leverde Fox een geschat financieel verlies op van tussen de 80 miljoen dollar en 100 miljoen dollar.

The Mummy

Acteur Tom Cruise werd in 2017 door filmstudio Universal ingezet als het uithangbord van een nieuw megaproject: de herlancering van The Mummy. Waar de populaire avonturenreeks met Brendan Fraser in 2008 was geëindigd met The Mummy: Tomb of the Dragon Emperor, moest deze herstart de aftrap vormen voor het ambitieuze Dark Universe. Dat onderling verbonden filmuniversum rond klassieke monsters stortte direct na de première volledig in elkaar.

De promotiecampagne kreeg al voor de bioscoopgang een knauw toen de officiële trailer per abuis werd geüpload met een ontbrekend audiospoor, wat online tot spot leidde. Het eindproduct wist het tij niet te keren. Howard oordeelt hard over de productie: "Als harde reboot van Universals geliefde franchise faalde het op vrijwel elk niveau. Het verhaal was niet meeslepend, Cruise voelde miscast, het kostte de studio een berg geld en degenen die de lancering van het Dark Universe van de daken hadden geschreeuwd, bleven vernederd achter om hun wonden te likken." Universal zette de plannen voor het verbonden universum vervolgens permanent stop.

Men in Black en Ghostbusters

Producent Walter F. Parkes en regisseur F. Gary Gray raakten tijdens de totstandkoming van Men in Black: International in 2019 verwikkeld in zware creatieve conflicten. De studio trachtte het succes van de originele trilogie met Will Smith en Tommy Brandon Lee Jones voort te zetten zonder de vertrouwde gezichten. Ondanks de aanwezigheid van Chris Hemsworth en Tessa Thompson verdween het scherpe maatschappelijke commentaar over immigratie door de ruzies op de set naar de achtergrond. Het resultaat was een productie die door critici werd omschreven als volstrekt vergeetbaar.

Regisseur Paul Feig kreeg bij zijn herstart van Ghostbusters in 2016 te maken met een heel ander fenomeen. Samen met co-scenarist Katie Dippold koos Feig voor een volledig vrouwelijke hoofdcast, wat al voor de release leidde tot een golf van misogynie en doelbewuste review-bombing op internet databases. De film zelf bleek een onderhoudende komedie, maar werd overschaduwd door de verbitterde reacties van conservatieve fans die weigerden afstand te doen van de oorspronkelijke formule uit de jaren tachtig.

Hellboy en The Crow

Regisseur Neil Marshall probeerde in 2019 de comicreeks Hellboy opnieuw vorm te geven, nadat Guillermo del Toro eerder twee geliefde bioscoopfilms had afgeleverd. Met David Harbour in de titelrol liep de productie spaak door constante ruzies tussen regisseur Marshall en de filmproducenten. De filmmaker beschikte volgens betrokkenen niet over het recht op de finale montage en talloze herschrijvingen verzwakten het script. Een poging om de reeks in 2024 met Hellboy: The Crooked Man nogmaals opnieuw uit te vinden, werd eveneens gekraakt door recensenten.

Regisseur Rupert Sanders liep in 2024 tegen vergelijkbare barrières aan bij zijn herinterpretatie van The Crow. De productie, waarin Bill Skarsgård de hoofdrol overnam, sleepte al sinds 2022 voort en kende een roerig verleden vol juridische procedures en wisselingen van regisseurs. Omdat hoofdrolspeler Brandon Lee in 1993 om het leven kwam tijdens de opnames van het origineel, stuitte het idee van een nieuwe versie op felle bezwaren van de oorspronkelijke cast en crew. De herstart flopt genadeloos aan de bioscoopkassa's. Binnen het horrorgenre wachtte ook Return to Silent Hill van regisseur Christophe Gans in 2026 een moeizame ontvangst. De adaptatie van de Konami-videogame miste volgens recensenten effectieve spanning en werd geplaagd door een zichtbaar ontoereikend budget. Onderstaand overzicht zet de belangrijkste namen en hun functies binnen de besproken producties op een rij: