Once upon a Time in... Hollywood (2019)

Al jaren heb ik een zwak voor de films voor Quentin Tarantino. Hoewel zijn producties niet altijd even sterk zijn, hebben ze altijd scherpe dialogen, verrassende wendingen en bovenal een geweldige soundtrack. The Hateful Eight viel mij enigszins tegen, maar dat zou ditmaal weer goed komen toch?

Nee dus. Once Upon a Time in Hollywood is een opeenschakeling van langdradige scènes, oninteressante dialogen en er is feitelijk geen plot. Hoewel de film er fantastisch uitziet, is het vooral een lege huls. Wat dat betreft is de rol van Margot Robbie tekenend: ze ziet er geweldig uit (heel overtuigend '60s ook met minirok en bijpassende make-up) maar haar personage stelt werkelijk geen fluit voor.

Ik zal het gemist hebben in recente interviews, maar wat is precies de reden dat Bruce Lee belachelijk wordt gemaakt? Tarantino heeft een zwak voor B-acteurs/B-films maar een écht icoon wordt te kakken gezet. Is het een soort superioriteitsgevoel van Hollywood jegens Aziatische cinema? Pitt doet het verder leuk als macho stuntman maar kan bij lange na niet tippen aan DiCaprio. Het blijft indrukwekkend hoe gelaagd hij een karakter kan neerzetten. Wat mij betreft één van de beste acteurs van zijn generatie en dé reden dat de film nog enigszins wordt gered.

Met Once Upon a Time in Hollywood begint Tarantino een karikatuur van zichzelf te worden. In het verleden hadden zijn films een duidelijke kop en staart; in zijn laatste 'kunstje' zet hij vooral in op herhaling, lange stiltes en word je als kijker getrakteerd op een anti-climax. Eén van de dieptepunten vond ik de interessantdoenerij op de Manson-ranch. Er wordt een spanning opgebouwd terwijl de schurk een totaal ongevaarlijke, slapende oude gek is. Wat is de bedoeling van deze onzin?

In het eerste uur werd ik nog geboeid door de prachtige beelden; na de pauze leek de koek op en werd de film genekt door een gebrek aan spanning. Fraai om de oude auto's en levensmiddelen etiketten te zien, maar zonder een sterke clue levert dit geen goede film op. Overigens apart dat The Beatles ontbreken in de soundtrack. Het is namelijk bekend dat Manson geobsedeerd was door The Fab Four en als er toch íets is wat de jaren '60 met vlag een wimpel hebben overleefd...

Tarantino moet zichzelf duidelijk opnieuw uitvinden. Als dit werkelijk zijn afscheidsfilm wordt, is het een roemloos einde van een schitterende carrière.

2*

Plot?

Plot vind ik doorgaans niet zo belangrijk, maar dat is toch prima op orde hier? Word je zelfs halverwege de film uitgelegd. Vreemd als je dat gemist hebt, dat 8-jarige meisje begreep het wel.

Maar wat me wel duidelijk werd is het muziek concept. Er wordt hier wat geklaagd over de autoritjes en de verschillende muzieknummers. Die vele autoritjes zijn natuurlijk kenmerkend voor LA. Daarnaast past QT de muziek heel ’realtime’ toe. Als de auto in een volgend shot een paar kilometer verder is, is er vanzelfsprekend een ander nummer op de radio. En wanneer er een andere auto voor in het beeld voorbij rijdt hebben ze daar een andere zender op.

Zo maakt de montage van Cliff un zijn auto duidelijk dat Cliff 5 a 6 nummers van Rick verwijderd woont. Dus een heel ander deel van LA. Erg leuk concept! Het was natuurlijk ook een tijd waarin muziek een grote rol speelde.

Ik kreeg gelijk zin om GTA V er ook in te drukken en even lekker over die straten heen te rijden.

Rondje door de Vinewood Hills

Saaiste film die ik ooit heb gezien. Afgezien van de laatste 15 minuten, gebeurt er HELEMAAL niets!

Over dat plot, ik denk dat het plot met name is dat Rick Dalton probeert te groeien als acteur. Aan het begin kijkt hij op tegen Roman Polanski, aan het einde gaat hij na het fiasco bij hem thuis op bezoek bij de vrouw van Polanski. Wat eigenlijk aangeeft dat er een grote rol aan komt voor Dalton. Ik denk dat zijn reis naar de allerbeste filmrol het verhaal is.

Het verhaal is wel wat bredere dan dat. Of eigenlijk is het vooral een portret van een acteur in Hollywood, die zijn succesvolste periode achter zich heeft. Met alle onzekerheden, verslavingen en manisch gedrag dat daarbij komt kijken. Pacino legt de vinger op de zere plek en de scene met het kindsterretje en het boek bevestigen zijn situatie. Verder laat de film heel mooi zien hoe het keven van een acteur once upon a time in Hollywood was. Zijn ups, zijn downs, zijn verslavingen, zijn vriendschap met zijn stuntman (hier mooi verhaal over Jeff Bridge en zijn stand in, de werking van de filmindustrie en uiteindelijk, typisch Hollywood, een happy end. Want inderdaad, de eindscene volgt op de wens ‘one cocktail party away from a role in a Polanski film’ uit de openingsscene.

Dat alles tegen de achtergrind van de jaren 60 en de Manson family. dus iedereen die zegt dat de film nauwelijks plot heeft, heeft niet erg goed opgelet.

Jeff Bridges' Stand-in Reflects on 50 Years Working With Globes Honoree | Hollywood Reporter - google.com

Zoals ik het hier al met een scherpe analyse voorbij heb zien komen: Tarantino maakt met OUATIH een ode aan de B-acteur. Had ik persoonlijk geen aandacht aan besteed of überhaupt meegekregen, maar die observatie past precies.

Basto

Je omschrijving van het tijdsbeeld + de sfeer, de context, het portret van de acteur en de verweving van 'echte' personen / een stukje geschiedenis (op Tarantino's manier) klopt wat bij betreft wel. De film is inhoudelijk dan ook best rijk en heeft veel oog voor detail. Neemt niet weg dat de film nog steeds nauwelijks plot heeft. Voor mij persoonlijk niet erg overigens.

Het is inderdaad niet erg ‘plot driven’, zelf heb ik daar ook geen enkel probleem mee. Al zorgt de eerste kijkbeurt het hele Manson gebeuren wel voor een fantastische spanningsboog. Achteraf blijkt dat een briljante afleidingsmanoeuvre die een tweede kijkbeurt noodzakelijk maakt.

Vreemd hoe de nevenfiguren uiteindelijk weinig met de plot te maken hadden. Normaal gezien introduceert Tarantino veel personages die naar het einde toe op de één of andere manier samenkomen, maar hier worden ze geïntroduceerd voor... tja, voor wat eigenlijk?

Verder een fijne film, maar inderdaad niet de beste Tarantino.

Slecht voor een film waar je meer van verwacht. Als ik naar Transformers zou gaan, zou ik mijn verwachtingen bijstellen.

Diehard QT fan maar dit viel me wel wat tegen. Te veel langdradige niet boeiende scenes. Pitt en Dicaprio waren goed maar werden in de steek gelaten door de rest van de film. De geweldscenes waren genieten. Zonde dat Russels rol

zo klein was. Had meer ingezeten....zonde.

Ik heb echt ontzettend genoten van Once Upon A Time in Hollwyood. Als sfeerbeeld van eind jaren 60 echt onovertroffen. De beelden, muziek, kleding.. De production value was echt fantastisch. DiCaprio en Pitt waren echt heel goed in hun rollen. Zit er sterk aan te denken om hem nog een tweede keer te bekijken.

Toch niet helemaal foutloos wat mij betreft.
Zo vind ik de voice over in het tweede gedeelte van de film echt totaal misplaatst. Was waarschijnlijk nodig voor wat duiding, maar ik vond het echt een zwaktebod.
Ook al vond ik Robbie heel erg fijn als Sharon Tate, haar karakter voegt eigenlijk niet heel veel toe aan de film. Ik ben het wel met Basto eens dat het misschien sterker was geweest al had je inderdaad echt alleen op het laatst via de intercom had gehoord.

Maar verder zijn dit wel redelijk kleine nitpicks voor een verder heerlijke film.

Gisteren met een groep van 6 man naar de film geweest, en de reacties zijn wel een juiste weergave van de algemene opinie. 2 man vonden het dodelijk saai, 2 man hadden genoten (waaronder ik) en 2 man wisten niet zo goed waar ze naar hadden zitten kijken. Misschien dat het mij ook hielp dat ik als enige een klein beetje voorkennis had van Sharon Tate en Charles Manson en zijn sekte. Als je hiervan geen voorkennis hebt dan kan ik me heel goed voorstellen dat je niet begrijpt waarom deze personen in de film zitten. Tarantino gaat er dus eigenlijk van uit dat je hier kennis van hebt, dat is jammer voor degenen die dat niet hebben en daardoor een hoop van de film missen.

Dit is geen spektakelfilm, dit is een rustige zit waarbij je mag meekijken met een B-acteur en zijn stuntman in de 60's. De film greep me door het lome sfeertje in het LA van de jaren 60 en door het fantastische acteerwerk van Leo en Pitt. Niet Tarantino's beste, zeker niet, maar de film zit wel nog steeds in mijn hoofd. Tussen al het hap-slik-klare Disney en Marvel geweld is het fijn om weer eens een Tarantino in de bios te zien.

Eigenlijk een geniale Tarantino film. Als ik zelfs na jaren de moeite neem om een zegje te doen.

Zoals hier boven ook werd gezegd is het eigenlijk wel van belang dat je vooraf kennis hebt van het hele gebeuren rondom Charles Manson in de jaren 60. Juist doordat ik hier goed van op de hoogte was vond ik het laatste half uur een geniale twist. Want je verwacht het één maar het andere gebeurd. En dat uiteraard geheel op zn tarantino’s.

Ja uiteraard is de eerste 1.5 uur een lange zit waarin je afvraagt of er nog wat gaat gebeuren, maar nu zo nabeschouwend vind ik het allemaal wel perfect opgebouwd.

De heerlijke 60’s vibe met daarin centraal de afglijdende carriere van een Western acteur met daarnaast als sideshow de aanwezigheid van de craziness van de Manson Family.

Ik liep iig met een verraste big smile de bios uit! Maar zag wel bij mijn maat dat hij het laatste half uur wel vet vond maar niet helemaal kon plaatsen.

Ja eens. Maar ik denk ik geef even een subtiele samenvatting van het plot . Dit zijn vooral details. De kern blijft toch Rick Dalton.

Wat betreft de voice over ben ik het met je eens, die kwam onverwacht en overbodig. Het trok me uit de relaxte sfeer, erg jammer.

Wat betreft het Tate verhaal zie ik het toch anders. Het Manson-Tate verhaal is in Amerika, en vooral in Hollywood kringen natuurlijk, heel bekend. Voor mij belichaamt Tate hier de onschuld van het jaren 60 Amerika, terwijl Manson en zijn cult het kwade gezicht vormen. Volgens de mythe waren de Manson moorden en de Altamont-moord (ook 1969) schokkende momenten die de jaren ‘60 haar onschuld deed verliezen, waarop de veel cynischere jaren ‘70 volgden.

Natuurlijk is dat veelal achteraf bekeken, maar Tarantino lijkt in deze film juist de onschuld van de 60’s vast te willen houden. Hij wil zijn eigen ideaalbeeld van Hollywood in de gloriedagen voor altijd onschuldig en zonnig laten zijn. En net zoals het vrolijke en mooie personage Tate, overleeft Hollywood, de jaren 60 eindigen met een positief gevoel. Tate lijkt in deze film dus de belichaming te zijn van Hollywood in de jaren 60.

“Is everyone okay?”
“Well... the fuckin' hippies aren't. That's for goddamn sure.”

Tarantino word milder. Once Upon a Time… in Hollywood is een liefdesbrief aan het oude Hollywood, en zoals we van Tarantino gewend zijn barst de film weer van de meest obscure details over oude films. De relaxte sfeer, de sets, de kostuums, de muziek, de auto’s, de acteurs, drugs, sigaretten etc. Alles straalt de ‘Swinging Sixties’ uit. Tarantino maakt ook weer gebruik van zijn kenmerkende stijloefeningen zoals de korte intermezzo’s van het hoofdverhaal. De korte films om te laten zien wat voor carrière Rick Dalton tot nu toe heeft gehad is hier een voorbeeld van (net zoals de Bruce Lee scene). De film straalt rust uit met een fijn soort traagheid, en het is heerlijk toeven in de wereld die Tarantino heeft gecreëerd.

In het eerste gedeelte moest ik er nog even inkomen, maar zodra je jezelf laat meevoeren in het rustige tempo en de relaxte sfeer staat je een heerlijke filmbeleving te wachten. DiCaprio, Pitt en Robbie zijn geweldig, maar ook acteurs zoals Qualley, Olyphant, Pacino, Fanning en de jonge Julia Butters zijn erg goed op dreef. Rick Dalton en Cliff Booth zijn ook interessante personages en je wilt ze het liefst blijven volgen, en het acteerwerk van Pitt en DiCaprio heeft hier een groot aandeel in. Het middengedeelte is het sterkst, met DiCaprio, Olyphant en Butters die de sterren van de hemel acteren in een Western tv-serie, Robbie die als Sharon Tate naar zichzelf gaat kijken in een bioscoop, en Pitt die terecht komt op de ranch waar Manson en zijn sekte verblijven. In deze scenes is de magie en het vakmanschap van Tarantino voelbaar en zichtbaar, en in het laatste gewelddadige maar ook hilarische gedeelte gaan alle remmen los. Vooral de nu al iconische scene met een vlammenwerper zorgde voor veel gelach in de bioscoopzaal. Tarantino neemt op glorieuze wijze een loopje met de realiteit en de geschiedenis. Once Upon a Time… in Hollywood explodeert in een gewelddadige climax, maar voor de rest is dit een relaxte, grappige, swingende en melancholische film van een duidelijk door voeten geobsedeerde Tarantino. Deze milde versie van QT bevalt me wel.

Geen idee waar het nou precies allemaal over ging, maar ik vond het geweldig. Komende week zeker nog eens kijken. Hopelijk zit ik dan weer in mijn eentje in een zaal van 160+ stoelen. Wat een feest.

Dank voor het schrijven van mijn review. Could not agree more. Ik liep gisteren de zaal uit met de vraag waar ik werkelijk 2, 5 uur naar heb zitten kijken.

De hele film zat ik me al af te vragen hoe Tarantino de gruwelijke Manson murders in vredesnaam in beeld ging brengen- en achteraf is het het natuurlijk makkelijk duiden. Want net als in wraakfilms als Inglorious Basterds en Django Unchained speelt Tarantino ook hier met de werkelijkheid. Tarantino is een beetje het zwakke jongetje die droomt van fysiek overwicht en al zijn bullies neerhoekt in lang uitgesponnen fantasieën. En passant moet Bruce Lee het trouwens ook nog even ontgelden in een leuke maar ook wel een beetje aparte scène .

Di Caprio is erg goed- hij trekt vrijwel elke film waar hij in zit naar een hoger niveau en toont weer aan dé acteur van zijn generatie te zijn. Pitt doet het ook naar behoren maar blijft ook als vijftiger nog te veel afhankelijk van zijn looks. Robbie als Tate voegt misschien op het eerste oog niet zo heel veel toe maar ze sprankelde als de tragische Sharon Tate: charmant, lief, belezen, een beetje ijdel- maar ja welke acteur is dat niet. Een onmisbaar personage uiteindelijk. Verder veel bekende Tarantino acteurs waarvan sommigen verder maar weinig aan de bak lijken te komen zoals Zoe Bell en de onvermijdelijke Michael Madsen.

Once upon a Time...in Hollywood ziet er verder fantastisch uit, de zorg voor details met drukke verkeersscènes en straatbeelden is verbluffend. En het kijkt gewoon ontzettend lekker weg. Ik blijf moeite houden met de steeds grotere lengte van films, maar ik heb me tijdens het kijken (zonder pauze gelukkig) geen seconde verveeld. De scene op de Spahn ranch was beklemmend en grappig en de scenes omtrent Rick Dalton die een gastrol speelt in Lancer vond ik ook erg goed. Het laatste half uur gaat het natuurlijk helemaal los in een nu al legendarische finale. Beste van Tarantino sinds Kill Bill 1 wat mij betreft.

Een mooi verhaal over een acteur op zn retour die zichzelf opnieuw moet zien uit te vinden en zijn stunt-double/buddy. Niet geheel wat we van Tarentino gewend zijn maar wat mij betreft prima passend in de Tarentino Gallery. Vooral de gedetailleerde weergave van de sfeer van de late '60 deed mij glimmen van plezier. Het is zo jammer dat dit zijn laatste echte film is.

1/3 van de film was onderhoudend mooi. Mooie shots, actie en sfeer.

Daarna zwakte het zienderogen af tot het fluteinde.

Omdat een film van QT is wil dat niet zeggen dat je moet gaan zoeken naar goede stukken in de film.

Of hem nog een keer kijken om iets geniaals te ontdekken.

Je moet helemaal niets. Niemand ook die zegt dat je iets moet.

Heerlijke film, lekker in tegen type en mythevorming. Mooi ook dat zoveel mensen vinden dat een film iets moet, een beeld voor ze moet invullen, precies dat zet QT opzij. Gewoon een lekkere lome sfeer neergezet, de 60's in al zn facetten mooi uitgelicht en daarnaast doen wat je niet verwacht. Ode ook aan de B-film. Toch even het brute erin. QT's middelvinger naar conformiteit en verwachtingen. Klasse

Sfeervolle film.

De nieuwe Tarantino. Het is geen regisseur meer waarvoor ik echt wakker lig. Maar wel geinig dat hij nog steeds hele stammen naar de bios weet te krijgen. In dat opzicht is het wel aardig dat hij weinig concessies doet aan de speelduur. Deze is uiteraard veel te lang. Het is niet eens dat de film saai is. Maar sommige scenes zijn gewoon niet leuk genoeg om zo lang te rekken. Dat had ik bij Pitt op de ranch en bij Tate naar de bioscoop.

Toch blijft door de verhaaltjes het allemaal wel lekker wegkijken. Ook ik voelde die LA vibe weer. Vorig jaar voor de tweede keer geweest. Veel mensen vinden San Fran leuker ik heb altijd een zwak voor LA.

Ook Leonardo speelt weer geweldig. Elke keer vind ik hem weer zo lekker spelen. Pitt is weer erg Pitt maar hier werkt het wel. De scenes samen zijn leuk.

Ook het einde is welkom. Ook door de heren werkt het allemaal wel.

Het is zoals ik bij recente Tarantino meestal heb niet meer erg speciaal. Ondanks ik hier wel wat andere beats voelde blijft het in alles een typische Tarantino.

3,5 sterren.

Ps: Die scene van Dicaprio dat hij die rol van Steve Mcqueen in de great escape bijna had. Ik begreep het niet helemaal. Was hij ontslagen van die film of droomde hij dat hij die rol had gespeeld in dat stukje? Niet heel belangrijk maar vind het beetje vreemd gesneden.

Die scene ontmaskert de manier waarop men in Hollywood vaak spreekt dat men ‘bijna een rol had gekregen, of ‘was considered’. Het laat zien dat je daar als acteur zelf vaak feitelijk helemaal buiten staat maar het door agents vaak gebruikt wordt en opgeklopt om je in de pers / grapevine on top of mind te houden. Beetje vergelijkbaar met de transfer geruchten bij voetballers. Hoop lawaai, weinig wol.

QT vond het leuk om die scene te ondersnijden met beelden hoe het er dan uit zou hebben gezien, terwijl hij in wezen nooit echt in de buurt gekomen is bij die rol.

Dat is helemaal niet uitgesloten hoor. Wordt namelijk nergens duidelijk gemaakt. Kan net zo goed een auditie zijn geweest.