Once upon a Time in... Hollywood (2019)

Nou. Die Brad Pitt kan er helemaal niks van!

Vooral die 6 MTV movie awards en die 2 Teen choice awards tellen zwaar mee.

Dit is absoluut een film die ik aan zou halen in een gesprek met Braadput critici, naast Jesse James, als bewijs van zijn kwaliteiten.

Mijn eigen Miss Milton behoorde tot de naysayers, maar dat is (echt beetje bij beetje en met frisse tegenzin - 'Hij is gewoon niet goed!') weggetrokken toen ze meer van hem zag. En deze rol bezegelde dat traject. Het schrijfwerk telt natuurlijk mee, maar ik vond zijn karakter interessanter dan DiCaprio's Rick Dalton. En Pitts spel had daar veel mee te maken.

Het is overigens prima als een acteur je niet ligt, of dat je iemand overschat vindt. Maar om nou te zeggen dat een acteur als Pitt er niks van kan, dan vraag ik me af hoeveel je van de man gezien hebt en met welke mate van aandacht, Bavaroitje.

O ik vind een prima acteur hoor. Ook hier heeft die een hele fijne rol, maar erg uitdagend is die niet. Knap en cool zijn, dat is m op het lijf geschreven.

Dan vind ik DiCaprio’s rol veel rijker en ook knapper gespeeld. Die heeft de nodige emotionele ups en downs. Erg hilarisch!

Wat Brad Pitt in Jesse James heeft laten zien, daar mag DiCaprio van dromen.

Vind Casey veel sterker in die film. Vind Pitt er goed in Fight Club, maar zijn range vind ik toch wat beperkt. Het is geen Gary Oldman of Sean Penn.

3x raden wie fan van Gary Oldman is.

Michael Fassbender!

Pitt is fantastisch in Jesse James; DiCaprio blijkt weer (net als in TWoW) een begenadigd komisch acteur.

Zoals verwacht geen seconde verveeld met deze volwassen, door en door kenmerkende Tarantino. Geen aaneenschakeling van (geniale) (legendarische) fragmenten zoals in Pulp Fiction, maar een dynamisch doorlopend geheel dat werkt op vele niveaus.

Tarantino’s verworven reputatie en grootsheid zorgt ervoor dat hij dit sprookje, wat in essentie een hevig geromantiseerde terugblik op zijn eigen jeugd is, kon maken. Gelukkig. Zijn liefde voor films, het schrijven ervan en de filmmakerij spat van het doek. Hij neemt de kijker meer dan ooit mee in zijn (guilty) pleasures, zijn fantasieën maar geeft wie deze geneugten niet ten volle deelt genoeg om van te genieten.

Had voor mij zelfs nog een paar graden trager gemogen, aangezien ik direct in het verhaal (lees: sfeer) zat. Verschillende technische aspecten zijn van erg hoog niveau, de periode en aankleding fascineren mateloos. Ik hield van de vele referenties naar bestaande personen, films en TV-shows. Steve McQueen en Polanski lijken levensecht. Duizend keer jammer dat Burt Reynolds de film niet heeft gehaald. De soundtrack ligt me volledig, Cliff Booth kon niet lang genoeg rondrijden in zijn bak.

De sociale strata in het Hollywood van de late jaren 60 worden levendig voorgesteld met goed uitgewerkte personages. Heel mooi hoe Tarantino tijd neemt het gewone leven van Cliff Booth, Sharon Tate en Rick Dalton te tonen. Deze hadden wat mij betreft elkaar nog veel meer mogen doorkruisen, naast vooral een individuele tour in hun levens te geven. Momenten tussen bv. Booth en Dalton & Booth en zijn hippiemeisje zorgen nl. voor vuurwerk maar zijn net te beperkt.

Tarantino neemt, naast het scheppen van de periode die hem zo nauw aan het hart ligt, op zijn manier wraak op de Manson Family. Deels door hen bloederig te laten afslachten, maar ook door hen karikaturaal/realistisch af te beelden als hersendode nietsnutten. Het gesprek dat vier leden hebben voor hun aanslag loopt parellel met kritiek die Tarantino wel eens krijgt. Geweld in film resulteert in geweld in real life. Enkel bij deze niet-relativerende misbaksels. Dat het geweld vanwege de twee helden (incl. eerder gebruikte vlammenwerper) hier niet toe gerekend wordt is paradoxaal maar mooi en zet aan tot nadenken.

Het laatste moment uit de film grijpt naar de keel en komt hard aan. Na een bevredigende, gewelddadige finale waarin de leden op heroïsche wijze hun verdiende loon krijgen, zet de tune uit The Life and Times of Judge Roy Bean de kijker opnieuw met beide voeten op de grond. Wat had kunnen zijn, is niet gebeurd. De hoogzwangere, beeldschone Tate is weldegelijk samen met haar vrienden bruut vermoord. Wegdromen in een sprookje is tijdelijk en weegt bijlange niet op tegen de messteken die Tate en haar ongeborene te verduren kregen.

Ben ik dan de eerste die het over Brandy gaat hebben. Geweldig beest !!

Aankomende week ga ik hierheen,

Ben zeer benieuwd.

Ben een groot fan van tarentino,

bijna al zijn films zijn goed.

En nu leonardo dicaprio er in,

dat moet haast wel goed zijn ook met brad pitt.

Ik vond het tweede deel van de film echt wel tegenvallen. Leonardo was zoals altijd, fenomenaal, brad kwam aardig in de buurt, maar snap nog steeds niet wat voor een zinloze rol margot heeft gekregen. De bijrollen waren ook van een hoog niveau ...

De film begint héél goed, er zit wat humor in van de bovenste plank, en halverwege stopt het een beetje ... ik had hoge verwachtingen, maar denk dat dit toch 1 van de mindere quentin films is. Moest de film enkel de eerste 90 minuten vertonen, dan zou ik daar echt mee kunnen leven, sterker nog, ik zou het zelfs meer waarderen.

Voor mij was dit echt wel de slechtste quentin film uit de reeks. Ik ben echt wel iemand die houdt van zinloze conversaties, mits ze goed zijn, maar wat er op de hippie ranch gebeurt, de aanloop naar het einde toe (behalve hoe leo het afmaakt (en dat kon eigenlijk ook wel wat met meer special effects)misschien, en erna opschept), elke scene met margot (hoe kan je zo'n knap madam zo onnutig doen lijken?

Nee nee, ik zou enkel de eerste helft van de film kunnen aanraden, had hoge verwachtingen, en ben echt wel teleurgesteld in deze film. Komt zeker niet in de buurt van hatefull eight, pulp, reservoir ... zelfs niet de kill bill films ... ik zou zelfs kunnen zeggen dat moest het geen supercast zijn, dat deze film echt op niets zou trekken. De individuele talenten zorgen er voor dat quentin niet buist met zijn slechte productie ...

Dit is waarschijnlijk de film die tarantino het liefst zelf wilde maken, met allerlei verwijzingen naar de film wereld die je als kijker misschien niet altijd begrijpt. Ik kan niet uitleggen waar de eerste 2 uur over gaan behalve dat we het leven krijgen te zien van enkele personen uit Hollywood van die tijd. Alleen tarantino kan een film die ogenschijnlijk nergens over gaat zo interessant maken door de manier hoe het in beeld word gebracht, door de acteurs, de muziek en door een perfect beeld van die tijd neer te zetten. Daarnaast zit er natuurlijk een laag onder deze film dat je weet dat er enorm gruwelijke misdaden zijn gepleegd in die tijd. Wat dan eigenlijk weer de tegenhanger is van de alledaagse scenes.

De beelden van allerlei oude films die erin verweven zitten zijn erg gaaf en knap gemaakt.

Daarnaast is het mooi dat tarantino Sharon tate een soort van ode geeft. Maar deze film is in mijn ogen voornamelijk een statement van tarantino tegen mensen die zeggen dat geweld veroorzaakt wordt door films. Alleen voor deze mensen maakt tarantino een uitzondering in een verder geweldloze film, om er op ouderwetse tarantino stijl mee af te rekenen. De draai die hij hiermee aan de werkelijkheid geeft is nog altijd vele malen minder gruwelijk dan de werkelijkheid van de daden van de manson family.

Ik kan me voorstellen dat dit een film is die tarantino moest maken maar het zal niet iedereen kunnen bekoren. Het zal geen film zijn die je vaker zult willen zien voor het verhaal maar gezien bovenstaande punten toch wel een steengoede film die een cult status verdiend.

Lastig te beoordelen film. Hadden meer mensen hier het idee dat ze naar een ruwe versie van de film zaten te kijken? Ik wel in ieder geval. Met name voor het slot van de film werd er wel een hele hoop overbodige shit achter elkaar getoond. De voice-over werd ook wel erg slecht ingezet. Show, don't tell??

Overigens heb ik het vermoeden dat de vertoning in de bioscoop waar ik was ook niet geweldig was. Het geluid viel 2 keer een halve seconde weg?? Ook was er 2 keer een jumpcut waardoor een acteur plotseling een hoed op had?? Of was dat weer zo'n vage verwijzing naar Godard.

Ik weet het niet. Sommige dingen waren geniaal, sommige dingen niet zo...

De verhaallijn van Dicaprio vond ik leuk. De struggles van een acteur en het westerngebeuren vind ik wel interessante materie. Hij speelde ook goed. Pitt speelt ook goed, maar zijn personage vind ik vreemd uitgewerkt. Als het gedeelte dat hij zijn vrouw zou hebben vermoord hebben er compleet uitknipt zou worden, zou het weinig uitgemaakt hebben. Die flashback op die duikboot was ook erg vaag?? Hij is ook veel te sympathiek neergezet.

Ik denk dat ik hem nog een keer ga kijken. Wellicht wordt mijn oordeel dan beter.

Ik was niet bekend met het Manson-Tate verhaal, waardoor ik de grote lijn niet goed begreep. Het eerste uur was dan ook ronduit saai, met DiCaprio als lichtpuntje. De scène op de Ranch en het einde redden de film van de ondergang.

Misschien dat hij de volgende keer, nu ik meer achtergrondinformatie ken, beter valt.

3*

Fenomenaal in elkaar gezet. Leonardo die me echt verbaasd heeft. Wat speelt die geweldig zeg. Brad Pitt ook zeer zeker. Maar die Leo echt ijzersterk. Heb me niet verveeld. Voldoende spanning, mysterie en uiteindelijk duidelijkheid. Geweldig!

Wat een heerlijke verrassing van Tarantino! Ik wacht nog even met de review, binnenkort nog maar even herzien. Mijn stem zit ergens tussen 4 en 4,5. Maar om dat zeker te weten, binnenkort een rewatch.

Pfff wat een waardeloze film. Met de pauze was nog niet duidelijk waar de film naartoe wilde. Veel te lange “ik film iemand die auto rijdt” scenes en weinig inspirerende dialogen. Kortom, met de pauze maar weggegaan en met ons een heleboel andere mensen die het niet meer aan konden zien. We waren niet de enige die er zo over dachten. Ik begrijp totaal niet hoe mensen hier 4 of 5 sterren voor kunnen geven. Dat moeten haast wel uitsluitend Tarantino Die Hard Fans zijn, die zelfs de meest waardeloze film nog maximaal raten. Nee mensen, laat je niet verleiden door een hoge gemiddelde score, zoals ik helaas wel heb gedaan. Ben je geen Tarantino fan, dan kun je beter een andere film uitkiezen. 0,5 ster voor de moeite.

Ik dacht altijd dat John McTierman die film had geregisseerd.

Ik kan je recensie goed begrijpen. Het is ook 1 van de redenen dat ik bleef zitten. Ik ben echt een fan, maar ook erg teleurgesteld over deze film. Hoewel ik alle scenes met Dicaprio wel erg goed vond, vooral alle westerngedeeltes. Tarantino moet gewoon weer een pure western maken met een gestructureerd verhaal, dan komt het wel goed.

Haha. Ik vond Brad Pitt in deze film wel goed spelen. Goed gecast ook denk ik. Pitt en Dicaprio is sowieso wel een duo waarvoor je naar de bioscoop gaat.

Helemaal eens, de western stukjes waren echt goed! Ben ook echt een QT fan maar ik vond bijv Inglorious Bastards ook niks.

Ik had liever heel de film lang Bounty Law gezien ook al was het in zwart/wit en 4:3

Of die pilot waar hij de bad guy speelde met dat meisje, dat was ook echt briljant.

De rest was mehh...

Mescaline schreef:

(quote)

Dus een 2de keer kijken is sowieso een aanrader? Voor mij was dit echt een verrassing, ik had er echt niks bij voorgesteld toen ik de zaal inliep en ik ga ook pas stemmen na een 2de keer, er kwam zo veel op mij af dat het een 2de kijkbeurt verdiend. (En wie weet ook die derde wel ja!)

Ik ga zo voor de derde keer. Film is 2e keer sowieso anders, omdat je het plot dan kent. Benieuwd hoeveel vermaak de 3e keer biedt. Kan me nu in ieder gevan op de details focussen.