menu

Once upon a Time... in Hollywood (2019)

Alternatieve titel: Once upon a Time in Hollywood

mijn stem
3,72 (884)
884 stemmen

Verenigde Staten / Verenigd Koninkrijk / China
Komedie / Drama
161 minuten

geregisseerd door Quentin Tarantino
met Leonardo DiCaprio, Brad Pitt en Margot Robbie

De zomer van 1969. Rick Dalton, een acteur op zijn retour, voelt aan dat zijn dagen als leading man in tv-westerns stilaan geteld zijn. Hij vindt troost bij zijn rechterhand en stuntman, Cliff Booth genaamd, die tevens zijn chauffeur en klusjesman is. Rick ziet met lede ogen aan hoe Hollywood een nieuw tijdperk ingaat, waarin het toeval wil dat Daltons huis zich vlak naast dat van de beroemde Poolse regisseur Roman Polanski en diens mooie vrouw Sharon Tate bevindt.

  • vanaf 20 december te koop op dvd en blu-ray

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=yDmrMXN_51Y

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van mjk87
4,0
De zonderling schreef:
(quote)

Grappig hoe iedereen toch anders kijkt naar een film. Ik vond die scenes oneindig frustrerend en saai, omdat het totaal nergens aan bijdroeg of naar toe werkte.


Dat kan ik heel goed begrijpen, maar dit soort scènes liggen mij enorm. Ik ben niet per se geïnteresseerd in mensen, wel in wat ze doen en uitvoeren, liefst naturel neergezet. Daar kijk ik heel graag naar. Kôhî Jikô (Café Lumière), in mijn top 10, bestaat vrijwel alleen maar uit dat soort scènes.

avatar van Basto
5,0
joaquim05 schreef:
Slechte film!

Er wordt vanuit gegaan dat iedereen het verhaal van Sharon Tate en Charles Manson kent. Dus op basis daarvan zit je te wachten op een plot en draagt dit als het ware de spanning door de hele film. Ben je niet bekend met dat verhaal zit je naar een boel willekeurige scenes te kijken die zelfs tot na het einde van de film, willekeurig blijven.

Hierdoor is deze film, in tegenstelling tot alle andere Tarantino film's niet de moeite waard om het voor een tweede keer te zien.


Bij elke film is de inhoudelijke en intellectuele bagage die je met je meedraagt van belang. Voor iemand die nog nooit van WW2 heeft gehoord, en dat zijn er steeds meer, zal Ingourious Basterds niet volledig binnen komen.

Overigens vond ik m de tweede keer ook heel vermakelijk, omdat je dan juist meer oog hebt voor het verhaal van Rick (en Cliff). Ga binnenkort zelfs voor een derde keer, want de setting en het hele sfeertje spreekt mij gewoon erg aan. Vind het juist een van de rijkste Tarantino films doordat het op verschillende niveau’s iets te vertellen heeft.

avatar van tattoobob
FillumGek schreef:
(quote)
Nuchter zijn is maar saai

Maar wel verstandig soms.

avatar van Uier
joaquim05 schreef:
Slechte film!

Slechte film! 3*
Kreeg ik maar altijd een voldoende voor de dingen die slecht waren.

2,0
Ik snap die hoge score echt niet...... Flinterdun verhaal, nergens boeiend, gewoonweg niet doorheen te branden.
Zelden zo'n slaapverwekkende film afgezien

avatar van JeroenFR08
4,5
Ja, als er dan eens in de zoveel tijd een nieuwe Tarantino uit komt moet je die wel op het witte doek zien.

Zo gezegd zo gedaan. Wat een ervaring was het weer. Uiteraard zijn al Tarantino zijn bekende concepten weer aanwezig: een heerlijke soundtrack, blote voetjes, shots vanuit rijdende auto’s en een climax waar je ‘u’ tegen zegt. Echter moet het gezegd dat het tempo lager ligt in deze film dan in Tarantino zijn meeste films. De sfeer, mede gevormd door de mooie plaatjes en muziek maken een hoop goed. Wat een plaatje.

Tijdens de film kwam het bizarre idee in me op dat dit weleens de eerste film van Tarantino kon zijn zonder keihard geweld. Hoe erg kon ik er dankzij de net benoemde uiteindelijke climax naast zitten.

Het acteerwerk kan ik niet onbespreekbaar laten. Brad Pitt deed me denken aan zijn rol in Inglorious Bastards en speelde goed. Het was naar mijn idee Dicaprio die de show stal. Wat een knotsgekke en heerlijke over de top rol zet hij neer. Lekker ook dat hij een vette kop kreeg na de 6 maanden sprong die de film maakte. Ik herkende hem haast niet terug. Met die vette kop gaat zijn verval als acteur nog meer samen, wat ook tot uiting komt in zijn alcoholisme en uitspattingen. Fantastisch, dit moet een van de betere acteurs van dit decennium zijn.

Margot ‘blij ei’ Robbie deed me niet al teveel in de film. Haar rol is wel onmisbaar en zorgt voor een rode draad binnen het typische Tarantino-verhaal.

Langzamere films maken kan Tarantino wel. Daar hij dit al liet zien in Pulp Fiction en The Hafefull Eight. Wel steekt deze er naar mijn idee met kop en schouders bovenuit en een nieuw bezoekje aan de bios ligt dan ook in het verschiet.

Misschien wel op naar de 5* voor dit plaatje.

0,5
Dat er serieus mensen zijn die deze film goed vinden verbaast mij nog het meest. Op de laatste scène na is het een onsamenhangend hoopje ellende met langdradige en nutteloze scènes zonder enige toegevoegde waarde.

Het enige gevoel wat bij mij achterlijft is dat ik mijn verloren tijd terug wil.

Als dit Quentin Tarantino nu is mag de man heel snel met pensioen.

avatar van de grunt
5,0
Welkom op het forum Djef

avatar van Warp
4,0
DJEFFRIE schreef:

Als dit Quentin Tarantino nu is mag de man heel snel met pensioen.

Dan heb ik goed nieuws voor je. De beste man zegt dat hij nog maar 1 film gaat maken.

3,0
Wellicht waren mijn verwachtingen te hoog, maar ik vond dit toch wel de slechtste QT film tot nu toe.

Rommelig verhaal, oninteressante dialogen, langdradige stukken. Met zo'n topcast verwacht je toch meer. De rol van Al Pacino bijv had totaal geen toegevoegde waarde net als die blonde dame die me totaal niet interesseerde.

Er zaten zeker een aantal leuke elementen in maar je moest er steeds lang op wachten, als je weet wanneer ze komen kun je de wekker zetten en slapen bij de rest van de film.

De laatste scene is dan wel tof maar je moet wel eerst 2.5 uur wachten voor een paar minuten spektakel.

Dan was de Hateful Eight toch echt stukken beter, nee QT kan beter met pensioen gaan als dit het niveau wordt.

avatar van TheDiningDead
3,0


'Net omwille van het postmodern karakter is Once upon zo urgent. In identitaire tijden, waarin de rechterflank hunkert naar éénduidigheid, toont deze film hoe meerlagig de werkelijkheid is. Is het toeval dat de film zich tegen de achtergrond van de turbulente jaren zestig afspeelt? Dé periode waarin de gevestigde orde aan het wankelen werd gebracht door kritische studenten en vrije geesten die het gezag tartten door voluit met drugs en seks te experimenteren. De rigide denkschema’s van de jaren vijftig werden toen finaal aan diggelen geslagen en alle huidige reactionaire oprispingen ten spijt: de geest gaat niet meer terug in de fles.'


Dit is toch een opmerkelijk stukje in de recensie. Als de film iets suggereert, is het volgens mij dat die geest van de jaren 60 snel weer terug in de fles moet. Het zijn de halfbakken filmsterren van de jaren 50 die uiteindelijk de genadeklap geven aan de gehersenspoelde hippies. De hele film wordt 'hippie' uitgesproken met een overmaat aan dedain. If anything is Tarantino's film zelf een 'reactionaire oprisping', een eerbetoon aan het onversneden, heroïsche machismo van de pre-hippiedagen.

avatar van Lucaij
Basto schreef:

Bij elke film is de inhoudelijke en intellectuele bagage die je met je meedraagt van belang. Voor iemand die nog nooit van WW2 heeft gehoord, en dat zijn er steeds meer, zal Ingourious Basterds niet volledig binnen komen.


Ik denk dat Inglorious Bastards juist wel binnenkomt bij de mensen die niet echt weet hebben van de tweede Wereldoorlog. Hij komt juist niet binnen bij mensen die er enigszins iets van af weten, aangezien het de grootste onzin is, zoals een Iron Sky.

Hopelijk bevalt deze film me dan beter, aangezien ik niks weet van Charles Manson en hij interesseert me ook niet. Die Amerikanen met hun rare obsessies. Als Hollywood in België lag dan hadden we waarschijnlijk tientallen films mogen aanschouwen van Dutroux.

avatar van Basto
5,0
Lucaij schreef:
(quote)


Ik denk dat Inglorious Bastards juist wel binnenkomt bij de mensen die niet echt weet hebben van de tweede Wereldoorlog. Hij komt juist niet binnen bij mensen die er enigszins iets van af weten, aangezien het de grootste onzin is, zoals een Iron Sky.

Hopelijk bevalt deze film me dan beter, aangezien ik niks weet van Charles Manson en hij interesseert me ook niet. Die Amerikanen met hun rare obsessies. Als Hollywood in België lag dan hadden we waarschijnlijk tientallen films mogen aanschouwen van Dutroux.


Voor de juiste ervaring is het wel vrij essentieel dat je op de hoogte bent van hetgeen Manson daar heeft uitgespookt.

avatar van TheDiningDead
3,0
Lucaij schreef:
(quote)


Ik denk dat Inglorious Bastards juist wel binnenkomt bij de mensen die niet echt weet hebben van de tweede Wereldoorlog. Hij komt juist niet binnen bij mensen die er enigszins iets van af weten, aangezien het de grootste onzin is, zoals een Iron Sky.

Hopelijk bevalt deze film me dan beter, aangezien ik niks weet van Charles Manson en hij interesseert me ook niet. Die Amerikanen met hun rare obsessies. Als Hollywood in België lag dan hadden we waarschijnlijk tientallen films mogen aanschouwen van Dutroux.


Als je blanco de film in wil, zou ik onderstaande 'spoilers' niet lezen, maar ...

dat die moord op Tate en haar ongeboren vrucht in het Amerikaanse collectieve geheugen gegrift is (of dat overigens nog steeds het geval is, vraag ik me af) vind ik niet zo raar. Zeker niet door de merkwaardige toedracht en de culturele lading als eindpunt van een tijdperk - trouwens ook over de landgrenzen heen is die hele tragische toestand in fictie verwerkt, bijvoorbeeld door Van der Heijden in het Schervengericht en Van Warmerdam alludeert er in Borgman ook aan.

Ik vraag me trouwens af of de film werkt als je er blanco ingaat, aangezien de trieste moord op Tate de voornaamste bron van spanning is. Anderzijds zorgde die voorkennis er bij mij voor dat ik het luchtige vertier dat aan de ontlading van de ontknoping voorafgaat niet echt onbevangen tot me kon nemen.

Tot slot is de fictieve vereffeningsfantasie een centraal motief geworden in het latere oeuvre van Tarantino, waarin hij de schandvlekken van de geschiedenis (holocaust, slavernij) met veel narratief geweld wegpoetst hoewel aan flarden schiet, of wegschroeit allicht meer op z'n plaats is.

avatar van Fisico
4,0
Deze negende Tarantino is niets meer dan een ode aan het bruisende en gezegende jaar 1969. Er hangt een geweldige sfeer rond de film over het sprankelende LA en Hollywood. Prachtige auto’s, vintage meubilair, een geweldige soundtrack. Alles doet je gewoon hunkeren naar dat magische jaar 1969, behalve de hippies dan misschien, want die kwamen er toch maar berooid vanaf.

Daarnaast een topcast met DiCaprio en Pitt die elkaar uitstekend aanvoelen. Beiden leiden ze wat een leeg bestaan nadat hun tot elkaar gedoemde carrière in het slop zit. Niet eenvoudig overigens om als acteur een acteur te spelen in een film. Bij momenten grappige sketches, ook na de eindgeneriek. Ook leuk waren de verwijzingen naar echte films zoals The great escape. DiCaprio laat zien dat hij van alle markten thuis is. Ook Pitt bevestigt toch weer dat hij heus wat in zijn mars heeft.

Deze twee elementen, sfeer en acteerprestaties, zijn uiterst belangrijk om dit een geslaagde film te noemen. Het entertainment gehalte zit hem namelijk niet in het verhaal, want dat is vrij plotloos. Desalniettemin vlogen de ruim 160 minuten voorbij. Robbie is een knappe verschijning en liep, huppelde en danste vrij nutteloos door het scherm, maar het boeide me ... mede door een goed doordachte montage van telkens zinloos lijkende aan elkaar gebreide scènes.

Het einde dreef de spanning op en leidde tot een miniclimax. De afloop is een eigen invulling van Tarantino waarbij aan Sharon Tate niet geraakt wordt. Het geweld is kenmerkend voor een Tarantino, grappig ook op zijn manier, maar vond het in de overdreven stijl te grotesk. Een beetje less was more geweest. Dat gillend kalf bvb kon ook letterlijk een minuut eerder het zwijgen opgelegd worden, net als het feit dat het “headbangen” een keer of 5 minder kon. Maar het bedierf de pret allerminst. Uitermate geslaagd!

avatar van Lucaij
Basto schreef:

Voor de juiste ervaring is het wel vrij essentieel dat je op de hoogte bent van hetgeen Manson daar heeft uitgespookt.


Dat lijkt me een groot minpunt, want ik vind dat een film op zichzelf moet staan. weet dat het een moordenaar is en dat Marilyn Manson zich naar hem vernoemd heeft, maar daar blijft het dan ook bij.

TheDiningDead, ik durf je spoilers niet te lezen, maar in Borgman heb ik niks gemerkt van een referentie naar Charles Manson. Maar naar mijn mening is het gewoon een gestoorde en wordt die veel te interessant gemaakt in diverse films en documentaires, die ik daarom vermijd. Dan vind ik gekken die wat bereikt hebben toch interessanter.

avatar van Basto
5,0
Lucaij schreef:
(quote)


Dat lijkt me een groot minpunt, want ik vind dat een film op zichzelf moet staan. weet dat het een moordenaar is en dat Marilyn Manson zich naar hem vernoemd heeft, maar daar blijft het dan ook bij.


Je statement is vrij onzinnig. Een film of elk ander kunstwerk staat per definitie niet op zichzelf. Het komt altijd voort uit de geest van de maker die reflecteert op de wereld om hem / haar heen.

Zonder context is er immers geen enkel verschil tussen Captain Marvel en Schindler’s List.

avatar van de grunt
5,0
1x was genoeg Basto

Please

avatar van TheDiningDead
3,0
Lucaij schreef:
(quote)


Dat lijkt me een groot minpunt, want ik vind dat een film op zichzelf moet staan. weet dat het een moordenaar is en dat Marilyn Manson zich naar hem vernoemd heeft, maar daar blijft het dan ook bij.

TheDiningDead, ik durf je spoilers niet te lezen, maar in Borgman heb ik niks gemerkt van een referentie naar Charles Manson. Maar naar mijn mening is het gewoon een gestoorde en wordt die veel te interessant gemaakt in diverse films en documentaires, die ik daarom vermijd. Dan vind ik gekken die wat bereikt hebben toch interessanter.


Het is niet zo gek dat je er niks van merkt als je er niks van af weet. Maar de referentie is een stuk implicieter dan in Tarantino’s film.

Toch zou ik ondanks je autonome kunstopvatting even Tate en Manson googelen als ik jou was voordat ik deze ging zien anders werkt het sprookje niet.

avatar van rep_robert
4,0
De film is prima te doen zonder de kennis over Manson en Tate.. Ik heb ook met een vriend gekeken die er geen enkele kennis over had.

Enige nadeel dan is wel dat je een boel dingen gewoon niet begrijpt. Niet zozeer in dat het plot ingewikkeld is. Maar bepaalde connecties leggen met gebeurtenissen die plaatsvinden en personages die daarbij betrokken zijn maken de filmervaring uiteindelijk een stuk beter.
Ik heb dan ook meer genoten dan die vriend van mij.

Ja, bij IB heb je ook enige kennis over WOII en de dood van Hitler nodig om te begrijpen. Hetzelfde geldt voor Django Unchained (slavernij), om maar wat te noemen. Alleen dat zijn wat algemeen bekendere historische gebeurtenissen/verschijnselen dan het hele Charles Manson verhaal. Een naam die bijna iedereen wel eens heeft gehoord, maar wat heeft hij nou precies gedaan?

Dat is verder ook niet aan Tarantino. Niet alles hoeft hap, slik, weg te zijn. Mensen mogen zelf ook wel investeren in een film en onderzoek doen. Willen mensen dat niet doen, dan is de ervaring ook minder. Maar dat is dan puur een gemis voor diegene die alleen even oppervlakkig een film willen zien en verwachten dat alles simpel en voorgekauwd is.

avatar van Ramon K
3,5
De film is prima te doen zonder de kennis over Manson en Tate.........Dat is verder ook niet aan Tarantino. Niet alles hoeft hap, slik, weg te zijn. Mensen mogen zelf ook wel investeren in een film en onderzoek doen. Willen mensen dat niet doen, dan is de ervaring ook minder.


Ik snap niet wat je precies wilt melden nu. Het is echt essentieel dat je als kijker van deze film vooraf weet dat Sharon Tate in 1969 op gruwelijke wijze aan haar eind kwam. Heb je die voorkennis niet dan kijk je dus 161 minuten lang naar een film waarin ook een blond, blij, dartel actricetje rondwandelt die op het eind van de film contact zoek met Dalton via de intercom.. Dat is wat er dan overblijft. Dan heb je (bijna) niets meegekregen van wat Tarantino ons wilde vertellen.

4,0
De zonderling schreef:
(quote)

Grappig hoe iedereen toch anders kijkt naar een film. Ik vond die scenes oneindig frustrerend en saai, omdat het totaal nergens aan bijdroeg of naar toe werkte.


Dat deze film mensen gaat verdelen en dat meer doet dan andere films van QT, begrijp ik zeer goed. Ik ben het zeker niet oneens met veel van de commentaar maar voor mij speelt ze niet omdat ik de film anders beleefd heb. Dat is een kwestie van smaak.

Maar dat het nergens naar leidt, klopt gewoon objectief gezien niet. Het boek dat Tate voor haar man gaat kopen is Tess of the d'Urbervilles. Dat zou later verfilmd worden door Polanski die het opdroeg aan zijn overleden vrouw. Als je dit weet dan snap je dus dat QT je op het verkeerde been zet want daardoor krijgt de scene iets tragisch tijdens het kijken van de film (je verwacht ondanks IB toch een ander einde). Als je de film opnieuw zou bekijken en je bent wel op de hoogte van het alternatieve einde dan kun je je afvragen of QT je niet wilt aanzetten tot nadenken. Gaat Polanski in de wereld van QT, Tess überhaupt maken want dat boek was het laatste cadeau van zijn overleden vrouw? Gaat dat dezelfde impact op hem hebben en wordt dat dan geen heel andere film? Of toch op zijn minst een film die anders benaderd wordt door de regisseur? De potentiële impact van dat soort details op de geschiedenis is gigantisch, ook in de filmindustrie. Als die dronken washed up acteur niet de verkeerde hippies voor het hoofd stoot dan vermoorden die de hele party ten huize Polanski en gaan ze niet bij Rick binnen. De rest is geschiedenis... In deze wereld, waar dat niet gebeurt, zou de geschiedenis volledig hertekend worden wat dat betreft.

Als je dit soort dingen niets vindt dan blijft er inderdaad een vrij oppervlakkige film over. Nog steeds vind ik dan de sfeer, de acteerprestaties en het in beeld brengen van de film vrij mooi maar dat is iedereen van QT intussen al wel gewend. Dus ik snap die kritiek heel goed, voor de een maken dergelijke verwijzingen de film totaal niet beter (in tegendeel, het maakt het saaier en chaotischer) terwijl voor de ander dat de film net een geniale touch geeft.

4,0
thunderball schreef:
Dat zeg ik helemaal niet, als dat zo wordt opgevat, dan baal ik daar van, want dat is totaal niet de bedoeling.
Als DAT de reden is dat je kwaad bent, dan snap ik dat,shit! Hier baal ik van, klote, zo bedoelde ik dat niet, ik bedoelde te zeggen dat die scene op mij racistisch over komt, maar dat het publiek die gewoon slikt als koek, omdat ze niet verder kijken dan louter oppervlakkig naar die scene, dat is wat ik ermee bedoel te zeggen, maar ik begin nu te vrezen, dat er een kern van waarheid in zit, wat je in ieder geval bedoelde te zeggen.

Alleen zeg dat dan gewoon zoals je dat nu hebt gedaan, zonder al die persoonlijke aanvallen en emoties, dan was ik het waarschijnlijk nog meteen met je eens geweest ook.

Ik baal hier nu ontzettend van.


Ging dit over die Bruce Lee scene? Ik las ook al dat zijn dochter het enorm misplaatst vond en de racisme kaar trok. Nu geloof ik wel dat Bruce Lee dat in zijn tijd wel ervaren zal hebben maar dat deze scene daarom ongehoord is, vind ik wel echt snowflake bullshit van de bovenste plank. Het gaat er niet om dat een Aziaat verliest van een blanke stuntman. In mijn ogen is het gewoon weer typisch QT om een icoon uit de filmindustrie die iedereen als bad ass ziet en in elke film, documentaire, forum... ook een beetje vereerd wordt als een geniaal acteur en een onverslaanbare krijger, neer te zetten als het omgekeerde. Iemand die zelf die verering van zijn fans is gaan geloven en claimt sterker te zijn dan Cassius Clay (die hij wel respecteert) maar uiteindelijk wel het hulpje van the Green Hornet speelt in een enorme pulp serie. Dat vind ik persoonlijk wel grappig eigenlijk, net omdat het zo atypisch is. Wat wel weer typisch is voor de fucked up tijdsgeest waarin we leven, is dat men dan weer op zoek moet gaan naar discriminatie. Dat vind ik, toch eerder politiek links geïnspireerd, dan weer enorm frustrerend en zielig.

3,0
Ramon K schreef:
(quote)


Ik snap niet wat je precies wilt melden nu. Het is echt essentieel dat je als kijker van deze film vooraf weet dat Sharon Tate in 1969 op gruwelijke wijze aan haar eind kwam. Heb je die voorkennis niet dan kijk je dus 161 minuten lang naar een film waarin ook een blond, blij, dartel actricetje rondwandelt die op het eind van de film contact zoek met Dalton via de intercom.. Dat is wat er dan overblijft. Dan heb je (bijna) niets meegekregen van wat Tarantino ons wilde vertellen.


Dat gold dus voor mij, ik had werkelijk geen idee en vond haar rol totaal oninteressant en zelfs irritant. Nu ik dit lees wordt het ineens duidelijker.

3,5
Zoals al meerdere malen beschreven is dit Tarantino op zijn zelfgenoegzaamst, met zó veel ruimte voor echte en denkbeeldige films, posters en bioscopen dat het zelfs voor liefhebbers iets teveel dreigt te worden. Het hele 'what if' plot over Manson en Tate, voor zover al echt goed uitgedacht, wordt bijna teniet gedaan door de nadruk op alle geinige bijzaken. Ook doet hij wat weinig met zijn sterrencast: de dialogen tussen DiCaprio en Pitt hadden best wat meer vuurwerk mogen opleveren, de rol van Pacino had wat groter gemogen en die van Robbie is nietszeggend.

Natuurlijk kennen de meeste films van deze regisseur wel dergelijke aanmerkingen, en ook deze keer compenseert hij weer met geweldige sfeer - het jaar 1969 ziet er superecht uit, terwijl de feiten zijn verknipt - en prachtige losse scènes. Die met Bruce Lee is toch ook wel mijn favoriet.

yeyo schreef:
Met veel welkome onderbuikgevoelens naar hippies toe (en de huidige 'woke' generatie door Lena Dunham als één van de Manson meiden te laten opdraven?). Di Caprio charmeert en krijgt met de jaren steeds meer de allure van een rechtse bullebak. In die scène waar hij haast schuimbekkend van woede de Manson hippies van zijn oprit verjaagt, evoceert hij meer Howard Hughes dan in The Aviator...waar hij Howard Hughes moest vertolken. Tarantino heeft gewoon gelijk, alles was vroeger veel beter. Die stelling zet hij kracht bij met enkele magistrale sekswensen waar Brad Pitt achter het stuur woordloze uitwisselingen heeft met een liftend Manson delletje. In die tijd wist men tenminste dat een gebaar soms veel krachtiger is dan eindeloos geouwehoer.


Zo dik ligt het er niet bovenop, maar dat Tarantino deze discussie op zijn manier aandacht wilde geven leek mij ook evident. Schuine grapjes als 'we all love pussy' en de lange billenshots lijken de tijdsgeest te willen uitdagen. Opvallend, ook vanwege zijn historie met Weinstein.

Brad pitt... matige acteur. Snap niet dat Tarantino steeds bij 'm uitkomt. Film die ik maar zal overslaan.

avatar van de grunt
5,0
bavarois27 schreef:
Brad pitt... matige acteur.


Pardon

4,0
Ach ja ik vind Pitt ook geen ge-wel-di-ge acteur, maar om daarom niet naar deze film te gaan... Het is nou ook weer niet zo dat de rol van Cliff door Steven Seagal wordt ingevuld.

4,0
Matige acteur

avatar van Ste*
2,5
Ramon K schreef:
(quote)


Ik snap niet wat je precies wilt melden nu. Het is echt essentieel dat je als kijker van deze film vooraf weet dat Sharon Tate in 1969 op gruwelijke wijze aan haar eind kwam. Heb je die voorkennis niet dan kijk je dus 161 minuten lang naar een film waarin ook een blond, blij, dartel actricetje rondwandelt die op het eind van de film contact zoek met Dalton via de intercom.. Dat is wat er dan overblijft. Dan heb je (bijna) niets meegekregen van wat Tarantino ons wilde vertellen.


Nou ja. Ik wist wel van het Manson/Tate-verhaal, en ik heb óók 161 minuten lang naar een blond, dartel actricetje gekeken. Kan niet zeggen dat het voor mij nu wel per se een geniaal, of zelfs maar verrassend einde was. Nou ja, misschien wel verrassend, maar niet op zo'n manier dat ik de film ineens in een ander briljant licht ging zien. Eerder werd het 'eh, wat een nutteloze 2,5 uur' gevoel alleen maar versterkt.

Gast
geplaatst: vandaag om 08:11 uur

geplaatst: vandaag om 08:11 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.