Once upon a Time in... Hollywood (2019)

Leuk bedacht, maar die scene is niet als fantasie bedoeld, dat zou ook haaks staan op het karakter van Booth.

Ik vond de scene met Bruce Lee een erg geslaagde grap. Iemand die als heilig wordt gezien zo presenteren vereist lef. Na Jezus Christus en Moeder Theresa is nu Bruce Lee aan de buurt, of het nou terecht is of niet. Juist door Bruce Lee's status is het een hilarische scene.

De scène waarin hij Bruce Lee aanpakt was zeker geen fantasie. Dit was juist de reden dat Booth geen onderdeel meer uitmaakte van de cast. Dalton vertelde aan hem dat de producer van The Green Hornet aan het werk was, en er voor Booth dus waarschijnlijk geen werk in zat.

Wat is nu precies het probleem met die scène?

Dat Bruce Lee als een arrogante eikel wordt afgebeeld en vervolgens door een stuntman (en oorlogsheld) in elkaar wordt getimmerd. Dat blijkt bij veel fans van Lee pijn te doen.

Je hebt gelijk inderdaad. Mijn fout.

Nu ik eraan terugdenk, je zag Cliff in die Bruce Lee scene een tuxedo dragen, net als Rick in de trailer. Tijdens die pilot speelde hij echter een cowboy. Was dus geen fantasie, maar een flashback.

Hij wordt ook helemaal niet in elkaar getimmerd. Het gaat gelijk op. Daarbij is de scene ook vooral bedoeld om Cliff credibility te geven volgens de ‘theorie van Schwarz. Hoe goed die opgaat blijkt wel uit alle ophef. Vooral omdat het Lee zelf is en geen rol gespeeld door Lee. De kijker ziet Lee, zelfs al hij het niet is.

Kortom een ingenieus gebeuren.

Je hebt gelijk. Ik wou alleen even kort de publieke perceptie als reactie op die scene schetsen.

En die enorme deuk in die auto kwam absoluut over als een nederlaag voor Bruce Lee.

10 essential films to watch after Once Upon a Time... in Hollywood

Ik zou daar The Tragedy of Macbeth (1971), The Life and Times of Judge Roy Bean (1972) en The Illustrated Man (1969) aan toe willen voegen, maar daar kom ik later nog op terug.

Dat overal achteraan plakken maakt het alleen niet ingenieus. Wat je opnoemt is veelal erg basic.

Wat een stuitend slechtgeschreven recensie is dit trouwens.

Een film die overal wordt gepromoot als 'de 9e film van Tarantino', en Roderik Six schrijft doodleuk:

Als je zo begint, dan ben je wat mij betreft gewoon meteen af.

Even later:

Samuel L. Jackson zit helemaal niet in de film.

Men kan nog zoveel dubbele bodems en referenties naar m’n hoofd slingeren, maar dat verandert niets aan het feit dat dit gewoon een vreselijk saaie, langdradige en plotloze film is. Het laatste stuk vond ik niet meer dan irritant en voorspelbaar. Tarantino en ik zijn gewoon geen vrienden denk ik.

Dat is natuurlijk onzin. De hele Schwarz theorie heeft (vrijwel) niemand eerder van gehoord. Laat staan dat het verderop in de film met de driedubbele salto achterover wordt uitgevoerd.

Maar kennelijk heb jij m zelf nog niet helemaal door.

Toffe Tarantino weer. De sfeer wordt voortreffelijk neergezet en het tijdsbeeld klopt helemaal. Die autoritjes zijn heerlijk om naar te kijken. Een aantal scenes die erg tof zijn waren de Bruce Lee scene, Cliff bij de ranch en het geweldige laatste half uur, vanaf het moment dat ze terugkomen van Italië.

De cinematografie en soundtrack zijn echt genieten, op dat gebied is dit wel één van de betere Tarantino’s naar mijn mening. Wel vond ik de film, zeker in het middengedeelte erg traag, en soms zelfs wat saai. Sharon Tate die een boek gaat kopen, naar de bios gaat of Rick Dalton die in een western speelt vond ik niet veel aan. Die flipscene in die caravan was dan weer wel genieten. Het zou ook kunnen dat de verwijzingen mij ontgaan zijn. Ook waren de dialogen in de ene scene net wat sterker dan in de andere scene. Tja, ik ben het er wel mee eens met dat er hier en daar wel wat weggeknipt had mogen worden.

De climax bij Rick Dalton thuis is wel een hoogtepuntje. Het maakte het wachten er naartoe wel degelijk waard. Leuk ook hoe Tarantino met je verwachtingen speelt en je soms ook ‘een film in een film’ kijkt, vooral die cutaways zijn dan tof gedaan. Moet het geheel nog even laten bezinken of het een 3.5 of 4 ster film voor mij is.

Schwarz niet nee, maar de credibiliteitsuitleg zwerft overal rond is en weinig speciaal. Ook niet effectief trouwens, het levert enkel een weinig overtuigende en ongeloofwaardige scene op die makkelijk wil scoren en op snel effect aast.

Kortom een redelijk simplistisch gebeuren.

Ja, maar jij gaat er zo wel aan voorbij dat je die scene wel in relatie met de Schwarz theorie moet zien en QT er nog een extra laag bovenop legt. Dus het is bewust over the top.

Maar fijn dat je me duidelijk hebt gemaakt, dat je m nog niet door heb.

Nee, als iets niet werkt is het ook lastig om het door te hebben. Daarnaast is het ook allerminst essentieel voor de eindscene, dus het enige wat ik zie ik iemand die draadjes aan elkaar probeert te knopen die verder niks met elkaar te maken hebben.

Dat heb ik in ieder geval wel door.

Het punt is dat Tarantino vindt dat TV en B-films acteurs zoals Rick Dalton eigenlijk net zo goed zijn als de Steve McQueens van deze wereld. Alleen hebben ze niet het momentum gehad (of gegrepen) en zijn ze veroordeeld tot het spelen in TV series en B-films. Hij laat de scène uitspelen omdat ie wil laten zien dat Dalton de Steve McQueen rol in TGE (bijna) net zo goed vertolkt.

Ik vond juist dat dat thema het beste werkt in de film. Tarantino is dol op B-acteurs (lees: in T's ogen A-acteurs die voor B-spul opdraven) Hij laat ook een lange scène zien waarin Dalton de heavy (booswicht) in de serie Lancer (toch?) speelt en die scène is ook lang, omdat ie wil aantonen dat Dalton echt een goed acteur is, ook al is het in een eenmalig optreden in een TVserie.

Verder heb ik sterk het vermoeden dat de fictieve carrière van Rick Dalton gedurende de film, identiek verloopt aan de real-life carrière van Burt Reynolds destijds. Er zit ook bewerkte footage in de film van een aflevering uit de serie F.B.I, en Dalton/DiCaprio vervangt in die beelden Burt Reynolds.

Volgens dit clipje Leonardo DiCaprio & Quentin Tarantino Break Down Once Upon a Time in Hollywood’s Main Character - YouTube is Rick Dalton gebaseerd op de acteurs Edd Byrnes en George Maharis.

En Di Caprio heeft zich in zijn spel voornamelijk laten inspireren door Ralph Meeker en (onder dwang) Steve McQueen.

Grandioos eerbetoon van Tarantino aan de oude Hollywood films, en dan met name de zogenaamde B-film. Liefde voor film en het spelplezier spatten van het doek. De combinatie van de soundtrack, de locaties, de prachtige auto's en de heerlijke jaren 60 vibe zorgen voor een betoverend sfeertje.

Pitt en DiCaprio vormen een prima duo waarvan ik hoop dat ze vaker gaan samenwerken.

Komt het qua vorm het dichtste in de buurt van Pulp Fiction, waarin ook meerdere verhalen parralel naast elkaar lopen, al was deze laatste nog net ietsje beter.

Het leuke van Moviemeter is dat er mensen op zitten met veel meer filmkennis dan ikzelf. Heb daardoor 'n aantal zaken die ik gisteren in de bioscoop niet meteen begreep of verkeerd interpreteerde achteraf alsnog in de juiste context kunnen plaatsen. Dank daarvoor. Ga er bij herziening van deze film nog meer van genieten.

Weer Quentin Tarantino als ik hem ken. Leuke opbouw, die nogal moeizaam ging in het begin. Sommige dingen hadden wel ingekort gemogen. Verder een prima film, misschien wel een van de leukste van het jaar. Een grandioos einde, waardoor ik nog nieuwschieriger ben naar wat Tarantino met de content in zijn tiende en laatste film gaat doen.

Mooie interpretatie van je, maar ik vind dit soort zelfreflexieve cinema in alle geval zeer vermoeiend. Wat draagt het in godsnaam bij tot het algemeen filmplezier? Het was allemaal noch spannend, noch ontroerend, noch humoristisch, noch interessant. Integendeel.

Tergend slechte, tenenkrommende Tarantino.

Een onnodig lange opbouw zónder scherpe dialogen, zónder verrassend camerawerk, zónder écht interessante personages die de sterren van het scherm spelen.

Dan plots deel twee waar het geheel enigszins op stoom komt, leuk de link met het waargebeurde en vervolgens de plichtmatige bovengemiddeld hoeveelheid agressie, ja leuk. Wat een slap trucje rolt Tarantino hier eventjes af. Onvergelijkbaar met vorige films. Het lijkt wel een stijlbreuk met zijn stijl.

Ik ben blijkbaar toch niet zo'n fan van de nr. 1 regisseur. Hop hop. Verder.

Grappig, ik vond het zowel heel spannend als erg ontroerend. En daar is geen woord van gelogen.

Geestig vond ik de eindscene wel, maar zou deze specifieke aanpak niet als zodanig willen kwalificeren.

Absoluut interessantste (Hollywood) film van dit jaar.

Dus kennelijk beleef ik het totaal anders dan jij. Ben dan ook juist wel dol op zelfreflective cinema. Zo ook C’est arrivee pres de chez vous en The Player.

Toch maar voordeel van de twijfel. Het is er eentje die in m’n hoofd blijft zitten en typisch eentje die bij een herziening beter gaat uitpakken, heb ik het idee. De sfeer is echt heel sterk, net zoals het personage van Pitt, wat een gast is dat. Helemaal als ie aan de lsd zit. En bij de climax komt het allemaal geweldig samen.

Once Upon a Time in... Hollywood...

De titel suggereert een fictief verhaal dat in feite ook Pulp Fiction genoemd had kunnen worden, ware het niet dat Tarantino deze titel al vergeven heeft. Hollywood is immers het Mekka van fictie en pulp - met hier en daar een aangename uitzondering op de regel.

Once Upon a Time in Hollywood valt niet in bovengenoemde categorie, ondanks en juist door de Tarantinoïaanse aanpak die een hoger niveau ambieert, maar slechts leegheid verheerlijkt. Enerzijds is het briljant om zo veel details te tonen en eigenlijk niets te laten zien. Als nihilistische satire op het 'glorieuze' Hollywood met een mix van nonexistentiële en actuele elementen is de film dan ook zeer geslaagd.

Het has-been/wannabe thema markeert de bodem van deze lege verpakking. Werkelijk niemand kijkt verder dan zijn ambities. Zo woont Dalton naast Polanski en Tate. Uitgenodigd worden in hun huis vindt hij belangrijker dan het drama dat zich heeft afgespeeld - connecties betekenen inmiddels alles. Ook het leven van stuntman Booth laat zich kenmerken door leegheid: zonder eigen carrière is hij niet meer dan het manusje van alles voor Dalton. En Tate draagt weliswaar onschuld uit, maar gaat tegelijkertijd naar de bios om haar eigen film te bekijken en de reacties van het publiek te meten.

Leegheid symboliseren is een ding; diezelfde leegheid op een interessante wijze naar het witte doek vertalen een ander. DiCaprio is briljant als de aan lager wal geraakte acteur Dalton en Pitt kleurt zijn rol zo goed mogelijk in, maar krijgt - tot op het laatst - weinig om mee te werken. Het genietbare acteergeweld wordt bewust naar de achtergrond verdrongen door ellenlange autoritten en slepende stapels aan anticlimax scènes met een gebrek aan scherpe dialogen, die sfeer boven inhoud karakteriseren. Dit wordt in zo'n grote mate gedoseerd dat er weinig anders overblijft, waardoor het op den duur enorm gaat vervelen.

De aanwezigheid van Tate en haar welbekende tragische lot is niet meer dan een poging om suspense te creëren waarmee de kijker op het verkeerde been wordt gezet. Het einde toont wederom de Hollywoodiaanse leegheid. Ergens is het triest en zelfs misplaatst dat Tate daarvoor gebruikt wordt - haar personage had met gemak een fictief persoon kunnen zijn met dezelfde achtergrond.

Tarantino verheerlijkt leegheid, maar schiet hierin zo ver door dat hij ten onder gaat aan zelfverheerlijking. Een lange, doelloze en jammer genoeg teleurstellende zit die ik gauw wil vergeten.

Slechte film!

Er wordt vanuit gegaan dat iedereen het verhaal van Sharon Tate en Charles Manson kent. Dus op basis daarvan zit je te wachten op een plot en draagt dit als het ware de spanning door de hele film. Ben je niet bekend met dat verhaal zit je naar een boel willekeurige scenes te kijken die zelfs tot na het einde van de film, willekeurig blijven.

Hierdoor is deze film, in tegenstelling tot alle andere Tarantino film's niet de moeite waard om het voor een tweede keer te zien. Ik verwacht dat deze film veel lager gaat scoren, naarmate meer mensen deze film hebben gezien. De eerste die zo'n film beoordelen zijn toch vaak fans of filmliefhebbers die een film op een andere manier beoordelen. Een nuchter persoon zou dit niet meer dan 3 sterren geven. Het laatste kwartier die zeer vermakelijk is, maakt het niet op voor de andere 2,5 uur waar je echt naar niets zat te kijken.

Al met al beter dan de gemiddelde Fast and Avengers troep dat uitkomt met commerciële doeleinden. Je verwacht alleen meer van film met oprechte artistieke doeleinde.

Everybody loves Pussy.

Eén van de betere van Tarantino. Vooral die eerste 2 uur zijn helemaal gemaakt voor mij. Weinig plot maar vooral veel sfeer en meer een slice of life. Dit is gewoon een verzameling van losse scènes die wisselen in kwaliteit, maar genoeg leuke momenten opleveren en ondertussen de vriendschap tussen twee mannen weet te tonen, al wordt het vrijwel nergens echt grappig of bijzonder - dit is zeker geen tweede Pulp Fiction. Alleen het eind is oprecht grappig met die enorm overdreven en bloederige overval.

Dit is ook een veel serieuzere film met weinig hip taalgebruik maar juist opvallend sereen en volwassen. Dan helpt ook mee dat de film er heerlijk uitziet qua production design, het zonnige L.A. voelbaar is door het scherm en waarin behoorlijk wordt geacteerd.

Hoewel sec gezien die hele Tate in deze film niets toevoegt - even ervan uitgaande dat je haar verhaal niet kent en de verrassing op het eind geen verrassing is, maar eerder zorgt voor de vraag wat de rol van Tate nu was- vond ik die scènes met haar er zelfs nog bovenuit steken. Heerlijk kijken hoe zij naar zichzelf in een bios kijkt, een boek koopt, op een feestje rondloopt. Volledig plotloos maar oneindig boeiend. 4,0*