Once upon a Time in... Hollywood (2019)

Ik sta volledig achter die tekst en uitleg heb ik al gegeven en daar doe je het verder maar mee.

Ik heb gewoon geen zin om verder met iemand als jij mijn tijd te verdoen, want dit is geen discussie, jij probeert jou mening op te dringen en bij iedere uitleg of argument ga je roepen dat het "huilen" etc. is. Dat is gewoon zonde van mijn tijd. Ik wil alleen op een normale, nette manier met iemand in discussie gaan, maar dat kan jij niet, dat bewijs je keer op keer en dan bedoel ik niet alleen hier. Dat kan jij zwak vinden, maar ik vind dit zonde van mijn tijd.

Je hebt geen uitleg gegeven, alleen een leugen verspreid dat je niet zei wat je letterlijk hebt gezegd.

Om hieronder weer regels lang tegen mij te piepen, maar die tijd had je ook kunnen besteden met een fatsoenlijke verklaring. Je geeft gewoon letterlijk aan dat het grootste deel van de bioscoop een racistisch superioriteitsgevoel bezit tegen andere volkeren. Dat vind ik vies en misplaatst, want daar spreek je net zo goed mij mee aan. Heb namelijk smakelijk gelachen om die scène.

Fantastisch dit is gewoon tarantino's middelvinger naar hollywood . Deze tarantino is anders dan anders durf ik te zeggen, mensen die niet houden van tarantino's stijltje zullen al snel verveeld zijn maar ik vergaapte me op elk detail en dat einde is gewoon geweldig ! 5,0

Dat zeg ik helemaal niet, als dat zo wordt opgevat, dan baal ik daar van, want dat is totaal niet de bedoeling.

Als DAT de reden is dat je kwaad bent, dan snap ik dat,shit! Hier baal ik van, klote, zo bedoelde ik dat niet, ik bedoelde te zeggen dat die scene op mij racistisch over komt, maar dat het publiek die gewoon slikt als koek, omdat ze niet verder kijken dan louter oppervlakkig naar die scene, dat is wat ik ermee bedoel te zeggen, maar ik begin nu te vrezen, dat er een kern van waarheid in zit, wat je in ieder geval bedoelde te zeggen.

Alleen zeg dat dan gewoon zoals je dat nu hebt gedaan, zonder al die persoonlijke aanvallen en emoties, dan was ik het waarschijnlijk nog meteen met je eens geweest ook.

Ik baal hier nu ontzettend van.

Ik word behoorlijk pissig als ik termen als ''superieure blanke gast'' lees ja. Plus de melding dat bioscoopbezoekers dat wel heel fijn vinden. Dan word ik wat onvriendelijk misschien. En dan krijg je momenten dat je kan zeggen dat je je hebt versproken en dan heb ik het gedaan schijnbaar.

Maar goed, ik begrijp uit deze post dat je het anders meende dan je hebt geplaatst. Dat is voor mij voldoende dus zand erover.

Flavio Kunnen we bovenstaande discussie en personen niet even verplaatsen ofzo?

Het gaat (ging, discussie is wel klaar) gewoon over een scène uit deze film. Dus geen idee wat je probeert.

Even los van mijn persoonlijke boodschap (waar ik nu, na de uitleg van thunderball over op zal houden) valt het mij op dat sommigen hier het heerlijk vinden om niet alleen te zeggen dat ze de film stom vinden maar tegelijkertijd met liefde verkondigen dat ‘het volk zich wel in 10 bochten zal wringen om dit gedrocht als een echte top Tarantino te omschrijven’.

Als iemand een film kut vindt volstaat het om het daarbij te houden en te larderen met voorbeelden die die mening onderschrijven.

De behoefte hier om mensen die de film wel mooi vinden weg te zetten als Tarantino verslaafd of zoiets vind ik een zwaktebod en maakt van moviemeter een soort uit zijn voegen barstende kleuterklas.

Ik heb dingen in de film gezien die ik mooi vond, prachtig zelfs. Soms kan ik het niet eens omschrijven wat het was, het is het hele pakket dat mij heeft geraakt. Als iemand er niks aan vond, prima. Maar om de liefhebbers te verwijten dat ze liefhebben gaat wel echt een stap te ver. Hokjesdenken 2.0 ofzo.

De verwachtingen waren vooraf erg hoog en ze zijn grotendeels ingelost. Mijn favoriete regisseur Quentin Tarantino weet als geen ander hoe je een schraal plot toch bijna drie uur lang boeiend kan houden. Want er gebeurt bijna niks in de film, maar tegelijkertijd heel veel.

Zo draait het verhaal om de dagelijkse beslommeringen van acteur Rick Dalton en zijn stuntman Cliff Booth. Het ene moment rijden ze door het sfeervolle L.A. van de jaren '60 en het volgende moment zit je tien minuten te kijken naar een filmscène in een film, die losstaat van de rest. Het zorgt voor veel afwisseling in characters en plotjes, terwijl het hoofdverhaal zowat stilstaat.

De film is doorspekt met onnozele scenes die toch interessant worden door de enorme sterrencast. Pitt en vooral DiCaprio zijn echt weer subliem. Ongelofelijk goed geacteerd, met de woede-uitbarsting in de camper als goed voorbeeld, volledig geïmproviseerd. Voor Al Pacino was speciaal een rolletje geschreven, maar die viel een tikkeltje tegen en Margot Robbie is gewoon een mooie verschijning. En ik heb het helemaal niet zo op kindacteurtjes, maar ik was stiekem ook best onder de indruk van de kleine Julia Butters.

L.A. en de Hollywood Hills ademen veel sfeer. De muziek draagt hier ook zijn steentje aan bij. Tarantino's trademark is ook weer veelvuldig aanwezig: de voetjes. Zoals in alle QT-films wordt er weer met een knal afgesloten. Heerlijk over de top wat precies in de luchtige stijl van de film past. En toch als ik nu terugdenk zijn er, afgezien van het eind, geen scenes die er écht bovenuit springen. Er gebeurt ontzettend veel, maar het voelt meer aan als losse fragmenten dan als één geheel. Ergens wringt er iets waardoor ik deze niet bij zijn beste schaar. Maar geslaagd is ie zeker weten.

Dat lijkt me niet nodig inderdaad, want het gaat om een scène uit de film (Jackie Chan;) vs Cliff Booth). Daarbij nog eens dat ik de discussie zeer smakelijk heb zitten lezen. Lekker op het scherpst van de snede en elkaar met argumenten om de oren slaan. Mede één van de zaken waar MM voor bedoeld is!

Eh... Jackie Chan?

Nou wordt ik pas ECHT kwaad! Nee, geintje.

Net gezien: middelmatige film. Ik heb al veel films gezien van Tarantino maar deze en zijn vorige stelden me teleur.

Aan de acteurs lag het niet, die waren outstanding, topacteurs, genieten om die bezig te zien.

Maar de film zelf..... in het begin gebeurt er sowieso al niks, dan komt er dan toch een scene in die leuk is maar helaas niet zolang duurde, derna heel de tijd mee de oto rijden en het ene muziekje na den andere, was teveel vh goede voor mij. Dan gebeurde er eindelijk nog eens wat die een leuke scene opleverde en toen zat er meer tempo in en was de interesse ook wat gestegen maar dan is het al zo goed als het einde die het beste stukje opleverde en die hard was maar dus ook veel te kort was maar het maakte nog iets of wat goed.

Er zaten gewoon teveel dooie momenten in de film, zaken die er gewoon niet toe deden, geleuter om niks, knip dat weg man en doe het in 2 uren dan.

Ook springt het soms vd hak op den tak waardoor de film niet zo goed in elkaar vloeide.

Teleurgesteld hier, ik had er veel meer van verwacht.

En aan Thunderball hier: het is een film man, zucht.

Die scene was grappig, ik neem dat al helemaal niet serieus ook.

En die kungfu's hebben het al eens opgenomen tegen de MMA'ers hier en ze winnen nikske.

en dan the beach bum een 9 geven haha

Zal ik... Nee, ik doe het niet... Maar toch... Als dit... Dan dat... Ohhhhh, daar ga ik...

Oh, hoe wonderschoon een verschil in perspectief toch kan zijn. Ik gebruik deze account helemaal nooit en ben überhaupt ook niet zo actief op internet. Maar na het zien van deze film MOEST ik gewoon een klein onderzoekje verrichten. Diverse websites media-outlets zijn door mij bezocht omdat ik gewoon wilde weten wat de gemiddelde mening was, en of deze bij die van mij aansloot. Wanneer het aankomt op script en regie (dus niet acteerwerk of opbouw van sets/scenery) zijn er eigenlijk drie soorten mening die ik ben tegen gekomen. Als je dan toch over hokjesdenken wil beginnen.

1- De kijker die niks (of te weinig) weet over de desbetreffende periode waar de film zich in af speelt, en hier ook niks mee heeft, en aan wie dien gevolge ook de referenties/verwijzingen verloren gaan. Deze groep reageert vooral door middel van kreten met een laag aantal lettergrepen. 'K*tfilm' of 'Niks aan'.

2- De kijker die op de hoogte is van de referenties en vindt dat in deze film de 'truukjes' of 'mindf*ucks' die Quentin Tarantino utiliseert niet genoeg zijn om dit tot een prettige kijkervaring te rekenen. Deze groep is geneigd de positieve reacties te wijten aan het feit dat de achternaam van degene die in de regisseursstoel zat Tarantino heet.

3- De kijker die op de hoogte is van de referenties en vindt dat Quentin Tarantino dit geweldig gebruikt om spanning, nostalgie en onzekerheid op te wekken, resulterend in een top kijkervaring.

Natuurlijk zijn er meerdere meningen en is de formule met als uitkomst 'het aantal sterren wat je aan een film geeft' er waarschijnlijk eentje met een aantal variabelen dat gelijk staat aan cijfers achter de komma van het getal π. Echter, dit zijn wel de drie meest prominente meningen die ik ben tegen gekomen in mijn onderzoek. Nu, beste dolfg, wanneer u voor deze film de geschiedenis aan berichten leest op deze website, vindt u dan niet dat uw bericht wat overtrokken is? Ik zie namelijk ook best een aantal kijkers uit groep 3 mensen uit groep 2 uitmaken voor mensen die wel uit groep 1 moeten komen. (Ik krijg ineens zin om Animal Farm te kijken).

Save the best for last. Gelukkig, want het eerste uur is toch wel redelijk overbodig en gewoon saai. Het is best ok om eens geen film van 2 uur 40 te maken. He laatste uur is wel uiterst genietbaar en de apotheose is briljant.

Wat een tegenvaller.
Aan de positieve zijde: levendige evocatie van de sixties met uitstekend productiedesign, een doorleefde vertolking van DiCaprio en misschien twee leuke of interessante scènes. Maar voor het overige? Wat heb ik anders gezien dan dat verpakkingsspecialist Tarantino voor de zoveelste keer een mooie, lege doos heeft gevouwen? Een eindeloze parade van nonsensicale tableaus (scènes kun je het eigenlijk niet noemen want van een plot is geen sprake) gedrenkt in een popculturele, referentiële saus waar niemand op zit te wachten. Ja, het is anderhalve seconde leuk om DiCaprio in de rol van Steve McQueen te zien in The Great Escape maar tegelijkertijd denk je: wat is eigenlijk het punt? En zo gaat dat maar door: een kwartier Sharon Tate laten zien die naar haar eigen film gaat kijken. Wat is de bedoeling van deze 'scène'? Ik onthoud vooral dat Tate een zelfingenomen, ijdele, onbeleefde (blote voeten op de stoel?? ) trut is van wie ik het haast spijtig vind dat ze in het universum van Tarantino niet werd afgeslacht. Ik zal maar zwijgen over de plaatsvervangende schaamte die ik ervaarde bij het tenenkrommend gevecht tussen Bruce Lee en Booth want ik wil niet nog eens olie op het vuur gooien bij bepaalde forumleden.
Kan iemand mij de relevantie uitleggen van het bezoek van Booth aan George Spahn op zijn ranch? Wellicht wilde Tarantino hierwat spanning opwekken en suggereren dat de Mansonbende George zou vermoord hebben maar als je deze film 'blind' zou bekijken (dit wil zeggen zonder enige voorkennis, en dan bedoel ik dat je de historische feiten misschien wel kent maar niet noodzakelijk de filmverhalende - ik kan het mis hebben maar ik denk dat de naam 'Manson' helemaal niet valt in de film. ) dan weet je toch helemaal niet waar deze scène naar toe gaat?
Ik had verwacht dat Tarantino interessante dingen zou te vertellen hebben over deze zaak of over deze periode in het algemeen maar het is één grote zeepbel. In plaats daarvan geeft hij ons een langdradig retrofictioneel relaas en herschrijft hij de geschiedenis die past in zijn puberale fantasie.
Ik was gehypet door de overwegend positieve geluiden bij de professionele pers maar helaas, ik moet eens te meer constateren dat de keizer geen kleren draagt.

Middelvinger naar Hollywood? Wat bedoel je dààr mee? Ik dacht net dat deze film een ode is aan Hollywood.

Het plot /thema van de film zou je toch duidelijk moeten zijn. Rick legt het halverwege de film nog eens expliciet uit aan een kind van 8. Zij begreep het wel.

Maar uiteindelijk is Rick maar één borrel verwijderd van een rol in een nieuwe Polanski film. Zag jij m al met die pleister op z’n neus?

Ik wel... ?

Als ik schrijf dat ‘sommigen hier het heerlijk vinden’ dan bedoel ik ook sommigen.

Ik schrijf niet dat heel MM een kleuterklas is, ik maak een punt van mensen die fans verwijten dat ze fan zijn. Je hebt er een mooi epistel van gemaakt maar je trekt mijn verhaal een tikkie uit zijn verband. Je theorie over groep 1, 2 en 3 lijkt me overigens behoorlijk juist.

Behoorlijke tegenvaller, met één Tarantino scène zoals ik hem graag zie; het gevecht tussen Lee en Booth (wat schijnbaar voor een hoop ophef heeft gezorgd?)

Oog voor detail kan QT niet worden ontzegd. Het is duidelijk dat er heel veel tijd is gestoken in het uitwerken en tentoonstellen van een 60's decor. Je hebt er twee Hollywood powerhouses aan gekoppeld, die hun werk prima doen. Maar het voelt allemaal toch wat aan als te veel fluff. Nu mag je met Tarantino lange dialogen verwachten en een traag tempo, maar daaromheen moet je warm worden gehouden. Dat doet hij deels met de positieve punten die de film heeft en ik hierboven al heb aangestipt, maar met een speelduur van 3 uur is dat lang niet genoeg. Tarantino blijkt eens te meer en ook steeds meer een man van passieprojecten. Ik twijfel er dan ook niet aan dat deze film hem bevredigd heeft achtergelaten, al is het alleen maar om de vele shots van vrouwenvoeten.

Oscars

Iedereen roemt die film om het schitterende tijdsbeeld dat QT heeft neer gezet. Ook op technisch vlak en qua acteerspel licht de lat enorm hoog. Op inhoudelijk vlak zijn de meningen duidelijk wat meer verdeeld, zie de drie subgroepen die hier boven zijn opgesomd.

Maar dan de Oscars. Ben het vaak niet eens met hun keuzes en sla soms de winnaar gewoon over, maar het blijft de meest prestigieuze filmprijs.

Normaliter is de film kansloos voor de belangrijkste prijzen. Die gaan meestal naar de films die op het eind van het jaar worden gelanceerd, om juist dan de aandacht op zich gevestigd te krijgen. Desalniettemin is dit tot nog toe de enige echte kanshebber die dit jaar de bios heeft gehaald. Ik voorzie sowieso een hele verg nominaties. En omdat OUATIH over Hollywood gaat, maakt die wellicht meer kans dan ik denk.

En dan is er nog de kwestie van hoofdrol en bijrol. Ik vind die keuze niet zo lastig. De film gaat in de eerste plaatst over een bijna uitgerangeerde acteur en daarnaast pas over zijn stuntman.

Nominaties, telt u mee?

Film

Regie

M Acteur

M Bijrol

Script

Cinematografie

Editing

Sound Editing

Art direction

Costumes

Dat zijn er alvast 10. Geen idee of sound en of make up ook nog in aanmerking komen. Damesrollen lijkt me niet.

Maar 10 is een mooi aantal. We gaan het zien.

Een ode dat ook dient als middelvinger. Als je het verhaal van Sharon Tate kent , en ook gewoon zo'n film als deze verwacht je niet van Tarantino

Ja, Tarantino wilde daarmee bewust spanning opwekken om die spanning dan met een sisser in plaats van met een explosieve ontlading te laten aflopen. Voortdurend is er een anticlimax in plaats van een climax. En Tarantino wil voortdurend film en werkelijkheid tegen elkaar uitspelen: Tate speelt in een film (werkelijkheid) maar dat wordt dan in deze film nagespeeld (film) en zien we de nep-Tate naar zichzelf op het doek kijken (werkelijkheid) waar wij dan weer naar kijken als de film, etc.

Al met al wilde Tarantino de ultieme antifilm maken, denk ik. En zo'n ultieme antifilm is de slechtst denkbare film maar als zodanig bedoeld misschien weer de beste film aller tijden omdat het alles op zijn kop zet?

Ja en? Is een totaal andere film, ander verhaal, andere acteurs maar het probleem ligt niet bij de acteurs zoals ik al eerder zei.

The Beach Bum was veel beter, betere dialogen, veel aangenamer en leuker om naar te kijken, boeiender ook, meer lachmomentjes ook enz... heel goeie film die the beach bum.

Een teleurstelling. Aan het acteerwerk en de ensemble cast lag het niet; DiCaprio's rol als acteur (met zijn stuntman buddy Brad Pitt) die op hun retour zijn en de hele Hollywood-setting waren uitstekend, maar ik hoopte dat het geheel aan plotlijnen tot een ontknoping zou leiden die alles bij elkaar zou brengen. Dat bleek niet het geval.
Ik had niet verwacht dat Tarantino de geschiedenis zou herschrijven door de Manson-hippies bij Rick Dalton ipv Sharon Tate te laten inbreken, want als die moorden al niet eens plaatsvinden in de film, wat is dan het nut geweest van de toevoeging van Sharon Tate/Roman Polanski en de Manson familie? Het gaf de film naar het einde toe een zekere spanning (want we weten allemaal wat er écht is gebeurd), maar dit alternatieve einde was gewoon underwhelming.

Voor mijn gevoel had Tarantino ook veel scènes kunnen schrappen of inkorten, want ze droegen weinig bij aan de film. We zien wat scènes met Margot Robbie (wiens rol als Sharon Tate nietszeggend is), we zien wat Hollywood-filmshoots die te lang worden uitgesponnen, een paar humoristische dialogen maar qua schrijfwerk wordt nergens het niveau gehaald van Reservoir Dogs / Pulp Fiction of zelfs Inglourious Basterds.

Vandaar dat Once Upon A Time van mij het laagste cijfer krijgt van alle films die Tarantino geregisseerd heeft. Alleen Four Rooms (1995) heeft een lager cijfer (2,5*), maar dat was een vierluik in samenwerking met drie andere regisseurs en tel ik daarom niet mee.
Dus kunnen we, ondanks de hoge production value en prima cast wel stellen dat dit Tarantino's slechtste film ooit is. Dat klinkt misschien wat negatief, want het is nog geen onvoldoende, maar voor een productie van dit formaat, met zo'n cast en zoveel potentieel had ik er veel meer van verwacht.

Misschien draai ik ooit nog bij en heb ik iets over het hoofd gezien, maar ik kan er nu niet meer van maken dan een schamele 3*.

Dat was helaas een behoorlijke teleurstelling.

Ik heb over het algemeen helemaal geen moeite met films waarin niet echt een plot zit maar waar vooral de setting voor zich spreekt. En een aantal van Tarantino's eerdere films, waaronder Pulp Fiction en Reservoir Dogs, bewees al dat alleen wat geouwehoer en dialogen al leuk genoeg op zich kunnen zijn. Helaas ontbrak dat in deze film ook nogal, en dan hou je in dit geval niet meer zoveel over. Tuurlijk ja, de 60's setting is best leuk, maar laten we dat element verder ook niet overdrijven. Echt groots of heel cool wordt het nergens, maar Tarantino had blijkbaar wél zin om mensen minutenlang in hun auto te laten rijden.

De personages zijn op zich oké, hoewel ik heel weinig met Brad Pitt heb. De man heeft weinig range en doet toch altijd min of meer hetzelfde. Leonardo DiCaprio zet op zich een prima rol neer, alleen jammer dat zijn ding, de stukjes van series die je ziet, al vrij snel echt niet leuk meer is. In het begin is het nog wel een grappige gimmick, maar als je op een gegeven moment minutenlang naar een random saloon-scène zit te kijken begin je (ik dan toch) wat ongemakkelijk heen en weer te schuiven, gaat dit nog ergens heen? Dat een film een uur (wat al lang is) opbouwt, geen probleem, maar dit? Dieptepunt was voor mij eigenlijk wel de scène bij de vieze hippies die, toegegeven, een suspensevolle opbouw krijgt, maar wat uiteindelijk echt heel erg nergens heengaat. Ja vooruit, er wordt weer eens iemand enorm in elkaar geslagen, maar moeten we daar dan blij mee zijn? Het zijn wat kruimels die je toegeworpen krijgt, terwijl Tarantino ons vroeger gewoon een dampend brood voor zette.

Eigenlijk pas het laatste half uur, als dé dag is aangebroken, krijgt de film wat spanningsboog, hoewel ik zelfs dat uiteindelijk maar heel flauwtjes vond. Er zit weer wat over de top-geweld in, maar om nou te zeggen dat ik het vond culmineren in een geweldige climax, nou nee. Misschien een grappig idee om op deze manier een alternatieve geschiedenis te schrijven over deze gebeurtenis, maar de rol van Margot Robbie als Sharon Tate was op deze manier ook bijna niets meer dan eyecandy (en weer eens een gelegenheid voor Tarantino om voeten te showen, zucht).

Blijft over de eigenzinnige Tarantino-schwung die af en toe nog wel voor een glimlach weet te zorgen (random tekst in beeld en dat soort dingen), maar ik moet zeggen dat die 'ik doe lekker mijn eigen ding'-houding in deze film nogal vervelend werd. Voelt echt alsof hij een beetje schijt had aan het publiek en of het eindproduct leuk en onderhoudend genoeg werd voor mensen die niet zoals hij geobsedeerd zijn door de tv- en filmwereld uit die tijd.
Volgende keer graag weer een plot en/of wat tof schrijfwerk.

2,5*

OSCARS INCOMING! Ik ga hem denk nog een keer kijken, het was puur genieten, en ja de film begon wat traag voor sommige, maar dat kon ik wel hebben. Het stukje met Bruce Lee en Pitt was zo grappig.

Deze Tarantino is een ode aan de filmwereld tijdens de jaren waar Manson Hollywood teisterde. Wie mij het meest opviel was Brad Pitt , normaal gesproken ben ik niet echt fan van hem. Derest was ook fantastisch (Dicaprio, Robbie, Russel etc.), en ookal was de rol van Pacino minimaal, hij kan het nogsteeds! Deze film kijken we over 20 jaar nog, puik werk van Tarantino! (al mocht hij die voeten fetisj van hem wel achterwege houden, maar that's al).

Het laatste halfuur is het gewoon hilarisch en bruut tegelijk met die hippies, echt een dikke middelvinger naar Charles Manson haha . Het einde is nogal wat onverwacht als Rick Dalto bij Sharon Tate op bezoek gaat, net op het punt dat je nog wel een uur door wil kijken is het ineens poef, afgelopen...


(Ps: blijf tijdens de aftiteling nog even zitten!!!!!)

Jongens, jullie vergeten een belangrijk detail.

Cliff werd naar huis gestuurd om de antenne te maken, omdat er voor hem geen baantje als stuntman in zat.

Eenmaal op het dak, werkende aan de antenne, fantaseerde hij dat ie toch was aangenomen en het onderonsje met Bruce Lee had. Je ziet 'm na die scene ook gewoon weer op het dak staan.. Met een blik en een uitspraak in de zin van 'ach het is ook maar beter zo' (dat hem geen werk gegeven was voor die film).

Het is mijn inziens dan ook niet als beledigend bedoeld dat ie Bruce z'n ass kickte. Het was enkel een fantasie. Alsof Cliff de hele wereld aankon..