Once upon a Time in... Hollywood (2019)

Dan blijft het humorloze lange tenengezelschap toch lekker thuis. Avondje masturberen op Lee plaatjes zal ze goed doen.

Vind het ook allemaal wat vergezocht. Anderzijds wil ik het MM forum wel een keertje zien als hij in z'n volgende film bijvoorbeeld een Rutger Hauer uit het niks voor lul zet.

Touché. Hoop dat ik er dan gewoon om kan lachen. Ben zelf overigens wel fan van Lee, maar vond het juist wel verfrissend dat hij een keer in twijfel werd getrokken (het heeft echter geen fuck met ras te maken). En die ‘Woohoo’ van Pitt was gewoon erg geestig.

Okay, daar heb je wel gelijk in. Ben zelf tijdens films kijken nooit zo bezig met "dat kan niet" want dan blijf je bezig, maar in dit geval is het inderdaad op zijn zachtst gezegd raar.
Ben toch wel benieuwd waar die aversie van QT tov Lee vandaan komt.

Wat een onzin zeg. Cliff Booth is fictie. Waarom zou hij niet in staat zijn Bruce Lee te verslaan? Het is nu ook weer niet zo dat Bruce Lee een onverslaanbare Superman is. Bovendien eindigt het gevecht in een gelijkspel. Je zou zelfs kunnen beredeneren dat dat een enorme stap voorwaarts is voor een Chinees. In vrijwel elke andere Hollywood film (voordat de Chinezen grote investeerders werden) had hij verloren. En in het licht van het verhaal en de ‘Schwarz monoloog’ eerder in de film, gebruikt QT deze scene overduidelijk en tongue in cheek om de status van Cliff te verhogen. Iets wat noodzakelijk is om de eindscene goed te laten landen.

Kortom het is gedaan vanuit dramaturgisch perspectief (en humor) met rasisme heeft het niks te maken (tenzij je Sunny Bergman heet)

Maar de scènes die jij noemt vind ik ook goed, en met ons vele anderen. Maar die scène met Madsen en DiCaprio zit er enkel in zodat wij kunnen zeggen 'hey, das Michael Madsen'! (de cameo), en 'hey, dat lijkt net een scène uit de serie Wanted: Dead or Alive met Steve McQueen'! (de referentie). Maar de jongeman van 23 naast me spot zowel de cameo als de referentie niet, maar vindt de film uiteindelijk toch wel vet omdat de film de laatste 20 minuten eindelijk losgaat.

De scène op zich heeft geen enkele functie en zit, net zoals verschillende andere scènes in de eerste 90 minuten (waaronder zeker 3 uit 5 autoritjes) de pacing enorm in de weg en had moeten sneuvelen op de montagetafel. 30 minuten eruit en het had een veel betere film opgeleverd.

Zojuist deze film gezien in de Bioscoop. Zeer sterk verhaal met een goede opbouw. Veel historie verwerkt in de film. Dit is wel een film voor liefhebbers en zeker niet voor iedereen geweldig. Zeker als de verwijzingen in de films totaal onbekend zijn vanwege historie. Het geduld waarmee ieder detail de film opbouwt is heel goed gedaan. Een film voor liefhebbers, zeker geen allemansvriend. Persoonlijk is dit de beste die ik gezien heb dit jaar tot nu toe.

Racisme (met een c he ) zie ik er sowieso niet in, maar ik vind dat thunderball wel een punt heeft dat het wel wat raar is dat een ietwat verlopen stuntman, die zijn dagen vult met wat in een auto rondrijden, bier drinken en lanterfanten, hem even de baas kan.

Maar goed, genoeg over Lee, wat mij betreft.

Eh... nee. Dat geldt alleen als het om een niet bestaand persoon was gegaan. Dat het jou verder niet interesseert hoe hij echt was en dat hij hier gewoon gebruikt wordt om in een "grappige scene" voor lul gezet te worden, zegt alles over je eigen domheid.

De echte Lee, als hij er al op in was gegaan (wat erg onwaarschijnlijk is) had hem in een fractie van een seconde verslagen.

Dat ben ik met je eens, maar dat geldt eigenlijk voor al zijn films na Kill Bill 1. Overigens heeft hij een scene met Roth er wel uit gehaald. Die wordt als (cut) genoemd bij de credits.

Overigens vond ik de autoritjes bij de tweede kijkbeurt juist weer erg fijn. Leuke manier om LA te tonen.

Een film die men op een feestje gaat noemen wanneer het over 'goede films gaat'. Puur om anderen ervan te overtuigen dat ze met een echte kenner te maken hebben. En hoe meer mensen het niet met deze mening eens zijn, hoe beter.

Dit is gewoon zonde. De hommages naar vroeger, sfeernuances en veranderingen in tempo zijn leuk toegepast maar de pilaren waar deze film op moet rusten zijn wat mij betreft te zwak, veel te zwak. Het komt op mij zelfs over als een dikke middelvinger vanuit meneer Tarantino's hand naar Hollywood toe. 'Kijk eens waar ik mee weg kom.' En terwijl quasi intellectuele cult typetjes voor hun blogs/vlogs kronkels in hun kop moeten denken om deze film positief te belichten (want tja, het is wel een Tarantino-film) lacht de beste man zich waarschijnlijk een dubbelzijdige liesbreuk.

Waardeloos

Wat ben ik blij dat ik niet veel gelezen heb op diverse filmsites, fora en andere social media.

Ik heb vooral genoten van de jaren 60 vibe, de leuke kleine bijrollen van diverse topacteurs, de heerlijke soundtrack, het rondrijden door LA, een top acterende Dicaprio en Pitt en een heerlijke climax.

Het gezeur over dat de film te lang is, de Bruce Lee/racisme scene, het Margot Robbie doet niet veel meer dan rondparaderen met haar knappe koppie etc etc.

Ik heb me de volle 2 uur en 40 minuten laten onderdompelen in de jaren 60 wereld van Tarantino en zijn ode aan de tijdsperiode en ik heb ervan genoten.

En aan de praktisch uitverkochte zaal te zien en horen, heeft de meerderheid daarvan zich ook prima vermaakt met deze film.

Erg leuk om de zogenaamde Steve McQueen even voorbij te zien komen!

Dat stukje dat DiCaprio zogenaamd in The Great Escape zat was erg mooi en knap gedaan met het echte beeldmateriaal.

Kijk, dit is nog eens goed nieuws. Ik moet hem nog zien, maar als Tarantino fan is het mooi om te zien dat zijn films nog steeds zo gewaardeerd worden. Beste opening voor een originele film ooit .

Privacy settings - ad.nl

Aangezien de film 'Once upon a Time… in Hollywood' heet, geeft Tarantino een flinke draai aan de werkelijkheid; Tate die niet vermoordt wordt, maar juist de 4 bendeleden van de Mansonfamilie die Tate in de realiteit zouden vermoorden. Op zijn Hollywoods in een gruwelijke, bloedovergoten aflachtingsscène, totaal over the top, inclusief monsterlijke hond en een heuse vlammenspuiter. Waarna Tate Dalton uitnodigt voor een 'feestje' en lang en gelukkig verder lijkt te leven - geheel in de lijn van alle Hollywoodfilms van die tijd (het personage van Dalton haalde het einde nooit, aangezien hij altijd de rol van bad guy vertolkte. In Hollywood is alles nep, verloopt alles via een zelfverzonnen script, zo ook in deze film.

Leuk gevonden. Niettemin vind ik dit werkje maar half geslaagd. De film wil maar niet op gang komen (een verwijzing naar de dip in de carrière van Dalton op dat moment? Tarantino stelt de kijker echt op de proef), er zijn verdomd weinig dialogen die me op het puntje van de stoel deden zitten, de humor ontbreekt grotendeels (ook de Bruce Lee scène vind ik maar mwoh) en helaas helaas heb ik weinig scènes voorbij zien komen die erom deden.

Blijft over: het geweldige 60's sfeertje (bizar, die productie), een gelikte vormgeving/stijl, goed acteerwerk, een gering aantal geslaagde scènes en een erg toffe finale.

Kleine 3,5*
Weer een paar jaartjes wachten voor de volgende Tarantino. Hopelijk eindigt hij zijn carrière met een échte knaller, zoals hij deze film deed eindigen.

Puur vanwege zijn naam.

Mond-tot-mondreclame gaat niet veel extra bezoekers trekken in ieder geval.

Geen film voor het grote publiek dit.

Valt wel mee. Hoor veel positieve berichten. Zelfs mijn moeder (die niet eens weet wie Tarantino is) had al van familie gehoord dat je hier naar toe moest gaan. Film spreekt dus veel doelgroepen aan.

Kan me niet voorstellen dat dit voor het grote publiek is, daarvoor ontbreken zoveel elementen, zoals het verhaal - dat absent is. Zeker in de tijd van de op-mobieltjes-kijkende meute zal het een waar experiment zijn voor velen om deze rit uit te zitten. In de bioscoop zag ik veel mensen (waarvan je van tevoren al wist dat de film niks voor hen zou zijn) met hun mobieltje spelen en de zaal vroegtijdig verlaten.

Nogmaals: Tarantino stelt de kijker op de proef.

Klopt. Maar Tarantino is nooit voor de grote massa geweest (zelfs PF en IB niet). QT stelt de kijker op de proef, maar daarom hou ik ook van zijn films. Een verhaal is bij hem altijd absent, maar daar gaat het bij een Tarantino film ook niet om. De beste scènes in PF zijn die waarin Travolta en Jackson/Thurman zitten te ouwehoeren over mayonaise/een milkshake van 5 dollar.

Basterds, Jackie Brown, Reservoir Dogs, Kill Bill etc. Allemaal hebben ze zulke scenes die niks aan het plot toevoegen, maar die wel iconisch zijn geworden. Hollywood zal geen uitzondering daarop zijn. Ik ga niet naar een Tarantino film voor het plot, maar wel voor de sfeer, de humor, de muziek, de waanzinnige dialogen, het acteerwerk, het geweld en de liefde voor film die van elke scène afdruipt.

Toch bezitten zijn vorige films veel meer actie, in welke vorm dan ook; spitsvondige, kleurrijke en humoristische dialogen, verrassingen, humor, spanning, etc.

In de eerste twee uren zijn er veel stuken die enorm slepen, omdat er - buiten het geweldige uiterlijk - niets gebeurt.

Vind deze film in dat opzicht niet, of op zijn minst weinig, lijken op zijn vorige films.

Let op enorme spoilers!

Zo zie je maar weer hoe verschillend alleen al twee mensen naar een film kunnen kijken.

Ik werd voor het eerst geconfronteerd met de Tate/Manson moorden halverwege de jaren '80, toen was er op de Nederlandse tv op vrijdag, of zaterdag, de toen zo genoemde "nachtfilm" en dat was ook een keer "Helter Skelter", die heeft toen behoorlijke indruk op mij gemaakt. Na die tijd kwam ik mondjes maat steeds wat over dit onderwerp tegen, dat was toen nog in het computerloze tijdperk. Nu zou dat veel makkelijker gaan.

Echter... ik had voordat ik de film vorige week ging zien al wel vernomen dat de daadwerkelijke moord niet in de film zou zitten, dat het daar ook niet echt over zou gaan en dat het slechts in de zijlijn ietwat zou spelen, dus ik zat ook niet tijdens het kijken naar Robbie als Tate heel erg in spanning, want ik wist er gebeurt toch niks met haar.
Dat is natuurlijk een hele andere manier van kijken.
Komt er bij dat in mijn ogen de eerste twee uur sowieso nergens echt qua plot naar toe leken te gaan, dus die scene's van Tate er tussen door vertraagde de boel nog meer voor mij.
Ik vroeg mij de hele tijd af: Waarom zit ze er in, wat gaat er nog gebeuren?

Eerlijk gezegd bracht mij de scene met Pitt op de ranch wel aan het twijfelen en toen later die drie -eerst vier- Manson aanhangers daar in die auto zaten, leek het of het toch er in zou zitten. Toen ze echter dus bij Pitt en co langs gingen, toen dacht ik nog even dat er wellicht nog een tweede groep naar het huis van Tate ging komen (waren ze in het echt niet oorspronkelijk ook met vijven), zeker toen DiCaprios karakter werd uitgenodigd bij haar op bezoek te komen, maar plotseling was de film uit en vond ik de scene's met Robbie met terugwerkende kracht eigenlijk niet veel toevoegen. Hooguit om je op het verkeerde been te zetten, maar ja...
Kan er ook niks aan doen, zo heb ik het ervaren.
Zo blijk ik hier ook zo'n beetje de enige te zijn, die die scene met Lee schandalig en neerbuigend vond.
Tja, kan moeilijk mijn mening gaan veranderen, omdat anderen het er niet mee eens zijn.

Ik ga hem eerst maar eens bekijken Nicolage. Dan kan ik zelf een mening vormen, wel zo handig . Maar Tarantino heeft me nog nooit teleurgesteld, dus dat zal nu ook wel niet. Zelfs Death Proof heb ik 4* gegeven.

Er wordt goed geacteerd (door met name Leonardo di Caprio). Alles is geweldig in beeld gebracht, de film ademt jaren 60.

Wat kan er dan nog mis gaan?

De film is betrekkelijk saai. Als je dan voor de derde keer (een volle minuut) naar wapperend haar in een cabrio loopt te kijken dan denk je bij jezelf.. Waar gaat dit nou eigenlijk over.

Ja het heeft zo zijn momenten, maar het is een bijzonder lange zit als er praktisch niks gebeurd. Er zijn wel enkele dialogen die mij bij gebleven zijn en ook ik heb hier en daar wel wat herkent van oude films (niet alles denk ik, ik heb het niet als een feest van herkenning ervaren, daar heb ik denk ik te weinig jaren 60 films voor gezien).

Al met al had ik er gewoon meer van verwacht.

Er gebeurt best veel.We leven mee met het wel en wee van twee vrienden die in Hollywood werkzaam zijn. Ik zie juist heel veel overeenkomsten met z’n eerdere werk. Pulp fiction schets de belevenissen van twee gangsters, Hatefull 8 dat van een bountyhunter en z’n gevangene. Jackie Brown dat van wat kleine criminelen. Elke film met veel liefde en aandacht voor de personages en geweldige dialogen en allemaal net iets te lang.

Maar als het leven van Rick & Cliff (in Hollywood eind jaren 60) je niet interesseert, tja, waarom zou je dan naar deze film gaan?

Eigenlijk is het verhaal uit het boek dat Rick aan het kindsterretje toelicht het verhaal van de film. De belevenissen van een acteur die over z’n top is, bij wie het niet meer vanzelf gaat.

Ik heb me daar nu al tweemaal prima mee vermaakt en kijk uit naar een derde kijkbeurt die spoedig zal volgen.

Ik zei 'in dat opzicht'. Nu haal je er andere vergelijkingen bij. Ik heb helaas weinig geweldige dialogen kunnen vinden in deze prent.

Wie zegt dat dit gegeven mij niet interesseert? Sterker: wie zegt dat ik dit een slechte film vindt? Wat niet zo is, getuige mijn 3,5*

Het ging erom dat ik mij niet voor kan stellen dat dit een film is voor 'het grote publiek'. Ik weet ook zeker dat men zijn/haar mening bijstelt en een hoger cijfer geeft omdat er Tarantino boven staat.

Kan me hier voor een deel in vinden:

QT wil gewoon zijn liefde voor film, 35 mm, oude filmposters etc. en kennis van het oude Hollywood met ons delen. Hij geeft toch vooral een liefdevol kijkje in de keuken.

Voel daar totaal geen middelvinger bij (zoals ik die wel overduidelijk signaleer bij John Carpenter’s Escape from LA die zijn eerdere film bijna shot voor shot overnam en alles wat Hollywood was in kwaad daglicht stelde)

Wat prima is. In dat opzicht is de film absoluut geslaagd. Maar het zijn imo een van de weinige kleurrijke elementen van de film.

De 'basis' legt Tarantino vakkundig op de vloer, hoe jammer is het dan dat een regisseur als hij 'het' niet afmaakt? Ik zie een regisseur die niet in topvorm is.

Gesproken over 'gevoeligheden': hoe zit het met het feit dat DiCaprio een stotterende (licht hakkelende) acteur speelt? NB. Als Rick acteert stottert hij niet, hetgeen vaker het geval is bij stotteraars, maar daarbuiten zien we DiCaprio consequent licht stotteren. Als ik erop Google, dan lijkt iedereen dat te verklaren als een manifestatie van de onzekere, kwetsbare persoonlijkheid van Rick, zoals ook zijn drankverslaving dat is, maar tijdens de film heb ik me afgevraagd of dit een soort inside joke is (misschien is het idee van een stotterende acteur grappig en misschien is het ook een knipoog naar de film What's Eating Gilbert Grape (1993) - MovieMeter.nl waarin DiCaprio op indrukwekkende wijze een gehandicapte speelde) en misschien is het een bewuste trap naar al die critici die met name in de VS en Engeland op hoge poten eisen dat niet-gehandicapte acteurs geen gehandicapten meer spelen (waar ik eerder dit draadje over heb gestart)?

PS. Al googelend ontdek ik dat heel veel acteurs in hun privéleven zouden hebben gestotterd waaronder een flink aantal beroemde (bv. Marilyn Monroe). Misschien wilde Tarantino dit gebruiken om te spelen met het echte leven vs. het acteren: normaal zie je stotterende acteurs niet stotteren in hun films zodat hij nu een niet-stotterende acteur laat stotteren in de film bij wijze van het tonen van 'de werkelijkheid' vs. die van de film waar sowieso de hele film over gaat?

Iets te kort door de bocht. Hollywood eind jaren 60 is haast een magisch tijdperk en ik voel mij er door aangetrokken. Rick en Cliff zijn absoluut fijne personages. Ja, het verhaal in een Q.T. film is vaak wat minder belangrijk. Noem het ondergeschikt of secundair. Al zit er in Inglourious Basterds wel echt een duidelijk verhaal.

In mijn geval (mijn ervaring) is dat Q.T. het op mij niet goed weet over te brengen. Zelfs de dialogen zijn niet bijzonder goed. Haast alles wat er gebeurd in deze film is het voor mij net niet. Met name de scènes, dialogen, maar ook de muziek. En dan duurt het ook nog is zo lang. Maar helemaal kut is de film niet, dus in mijn geval geen love it or hate it film.

Het is echt gewoon een slechte film. Dat het een tarantino film is doet daar niets aan af.