Once upon a Time in... Hollywood (2019)

Met de uitzondering natuurlijk dat Abdul-Jabbar hem in het echt kende en Tarantino niet.

zeer sfeervolle (en trage) ode aan de sixties, westerns & Hollywood!

boeide mij van begin tot eind.....

einde wat onevenwichtig naar mijn idee....

geen perfecte film wel heel goed: 4*

vreemd genoeg liepen er redelijk wat mensen weg uit de zaal tijdens de film....

‘you love of you hate it’ denk ik

Tarantino zal zich wel baseren op mensen die hem ook echt gekend hebben.

Pacing... poeh! Dat middenstuk sleept maar en sleept maar..... Er is ook te weinig plot. En de grote twist in het verhaal riekt, na Django Unchained en Inglourious Basterds, eerder naar een foefje dan naar creative writing. Laten we eerlijk zijn; er is nogal wat mis met deze film van Tarantino....

Ik heb ook echt het idee dat Tarantino zijn eigen publiek niet goed inschat. Ik ben met 3 vrienden naar de bios geweest en ik denk dat 2 van de 3 de geschiedenis van Tate niet kenden. En ik geloof ook niet dat mijn vrienden ook maar één referentie naar/toespeling op de Hollywoodcinema van weleer, de TV wereld van toen of de Italiaanse filmindustrie van de 60's/70's mee hebben gekregen. En dat kan ook niet natuurlijk.

Maar als Tarantino ons dan toch, langzaamaan en beetje bij beetje, zijn typische ingredienten van komedie en geweld serveert dan gaan we op 1 of andere manier toch met een tevreden gevoel de bios uit.

Maar of ik nu het idee heb gehad dat mijn vrienden echt wisten waar ze naar gekeken hadden...? Hebben ze enige spanning gevoeld toen Tate met een dikke buik door LA wandelde....? Begrepen ze waarom Rick Dalton niet naar Italie wilde om films te maken? Voor wie heeft Tarantino deze film gemaakt? Voor de massa? Voor de filmgeeks? Of juist enkel en alleen voor zichzelf?

Dan denk ik toch terug aan die vreemde jumpcuts tijdens dat autoritje van Cliff Booth; er wordt 4 keer van muziek gewisseld!? Had Tarantino een lijstje van songs die allemaal de film in moesten? Want een andere reden kan ik echt niet bedenken voor die vreemde cuts....

Vertel! Waarom wilde Rick niet naar Italië? Daar had ik ook geen idee bij.

Ik heb het idee dat QT films vooral voor zichzelf maakt. Maar dat heb ik ook veel liever dan dat alles op en een of ander shopping mallpubliek in Noord Texas wordt afgestemd.

Ik vind wel dat Tarantino's films het publiek in zijn geheel zou moeten kunnen bereiken natuurlijk. Als enkel het geweld en de komedie nog blijven hangen, en de inhoud gaat compleet langs het publiek heen...? Ik zou dat dan als regisseur/kunstenaar niet fijn hebben gevonden.

En als antwoord op je eerste vraag (als die vraag serieus was iig): Hollywood has-beens werden meestal gevraagd om naar Italie te komen om genrefilms te maken (Van Cleef, joseph Cotton, Cameron Mitchell).

Elke acteur sprak zijn eigen moedertaal op de set daar. Dus als Amerikaanse acteur moest je in het Engels reageren op Italiaanse dialoog van je Italiaanse tegenspeler. Dat is een heel andere manier van acteren/reageren natuurlijk. Dan werd dat wel in de post-dubbing opgelost, maar met een beetje pech namen ze dan ook nog eens een voice-actor in dienst die jouw engelse dialogen opnieuw insprak zodat je niet eens je eigen stem kon behouden. Rick Dalton had weinig zin in dat avontuur.

Maar de stuntman, Cliff Booth, die zag dat avontuur wel zitten natuurlijk. Niet alleen had je als stuntman in de Italiaanse genrefilm industrie ontieglijk veel werkgelegenheid, je had ook nog eens de kans om als acteur in de uiteindelijke film te belanden. Een beroemd voorbeeld is de stuntman Riccardo Pizzuti, die oa in vele Spencer/Hill films een rolletje kreeg als klapvee.

Tarantino heeft die traditie trouwens zelf voortgezet met (de ongelooflijk irritante) stuntvrouw Zoë Bell.

Afgelopen donderdagmiddag gaan kijken in Antwerpen. Blijkbaar was het in België een nationale feestdag, want ik kwam in een ongewoon drukke binnenkomst hal en volle zaal terecht.

Film volgt de (non-)belevenissen van een ooit populaire acteur uit een inmiddels al jaren geleden opgedoekte western tv serie en zijn stuntdubbel te Hollywood in het jaar 1969.

Tarantino weet de sfeer uit die tijd fantastisch weer te geven, de authenticiteit straalt er vanaf, alles ziet er perfect en weergaloos uit. De acteurs zijn zonder uitzondering erg goed, zeker de twee hoofdrolspelers zetten allebei op hun eigen manier een sterke prestatie neer. Als kijker ga je van deze twee personages gedurende de film houden en hoop je dat ze uiteindelijk allebei weer succes zullen krijgen.

Helaas is naast dit alles Tarantino "vergeten" ook maar iets wat op een plot, of verhaaltje, lijkt te vertellen. Ruim twee uur lang naar alleen maar sfeer en wat amusante cameo's en inside jokes kijken is toch echt ietwat te veel van het goede.

Hoe goed ook gemaakt, voor de zoveelste keer Pitt minuten lang in een auto rond te zien rijden, of zijn eten op zijn fornuis te zien klaar maken, dit gaat op een gegeven moment vervelen.

Zelfs de bekende conversaties, waar Tarantino zo beroemd om is geworden, zaten er nauwelijks in, in ieder geval te weinig en al helemaal geen instant klassiekers, die je nog lang bij zullen blijven.

Ook van enige spanning in de gebeurtenissen was nauwelijks wat te merken, op één scene na, die wanneer het door Pitt gespeelde karakter de ranch bezoekt, waar de Manson family zich heeft gehuisvest, de enige werkelijk sterke scene, die je op het puntje van je stoel doet geraken.

Verder is er nog een hoogst gênante Bruce Lee scene, waarin deze filmlegende en martial arts icoon te kakken wordt gezet. Ik zat daar echt met plaatsvervangende schaamte naar te kijken. Dit kan echt niet. Wat een wanvertoning! Iedereen verder in de zaal zat natuurlijk heel erg te lachen.

Rol van Robbie stelt geen ene bal voor, je ziet haar lachen, dansen, eten, lachen, zichzelf bekijken in de bioscoop, lachen en thuis bij een plaatje nog meer dansen. Tekst heeft ze nauwelijks, maar ze ziet er wel fantastisch uit.

Eigenlijk dus zoals het wezen van de gehele film: oogt fantastisch, maar inhoudelijk was het niet veel.

En dan in het laatste half uur, wat totaal niet bij de rest van de sfeer paste, krijgen de bioscoopbezoekers nog even het portie geweld, waar ze kennelijk voor waren gekomen, want plotseling zag ik mensen opveren en eindelijk eens niet op hun mobieltjes kijken en de film ten langen leste gaan volgen en dan na afloop uiteraard roepen "Wat een vette film!" het wel niet was! Zucht!

Zoveelste teleurstelling van Tarantino, die nu al drie films het spoor totaal bijster lijkt te zijn.

Een vier, ofwel twee sterren.

Welk historisch besef bedoel je thunderball?

Ik heb er niet om gelachen maar me er ook niet aan gestoord. Temeer daar ik vantevoren al gelezen had over die scene en ook wat Tarantino er over zei. Daarnaast vind ik het ook wel lekker, zo'n trap in de zak van het overdreven politiek correcte klimaat, of het nou zo bedoelt is of niet.

Ok, dat was dus meer een generieke reden, die later in de film nog nader werd uitgelegd zelf. Het heeft overigens zeer goed uit gepakt voor Clint (dacht eigenlijk dat het daarmee te maken had en hij juist een enorme kans liet schieten) en Bronson.

Je maakt als kunstenaar dingen omdat je iets wilt vertellen of laten zien. Dat de massa daar geen drol van op pikt lijkt me juist niet iets om mee rekening te houden. Of dacht je dat Van Gogh Picasso of Stravinsky zich bezig hielden met wat de massa van hun werk vond?

Marvel en Disney, die dien dat met veel financieel succes, maar op artistiek gebied is het behoorlijk tam.

Kennelijk was/ben je niet op de hoogte van het lot dat Tate boven haar hoofd hing...

Alweer de negende film van een van mijn favoriete regisseurs: Quentin Tarantino. Met grote verwachtingen, ook na het lezen van positieve recensies, keek ik uit naar deze film. Echter heeft de film mij grotendeels teleurgesteld. De film is totaal anders dan Tarantino's eerdere films.

Allereerst de positieve aspecten: de film is één groot eerbetoon aan de Amerikaanse/Italiaanse filmindustrie van de jaren 60. Het is mooi om te zien hoe Tarantino het bruisende LA van 1969 in beeld brengt en een aantal mooie shots weet te presenteren. Ook passeren bekende gezichten, waaronder Bruce Lee en Roman Polanski, de revue en hebben een kleine rol binnen het verhaal.

De hoofdpersonen, Rick Dalton (Leonardo Dicaprio) en Cliff Booth (Brad Pitt), zijn zeer interessante en vermakelijke personages die goed zijn bedacht door Tarantino. De acteerprestaties zijn ook zeer goed. Ook de 'echte' personages, op Bruce Lee na, worden naar mijn mening goed weergeven.

Toch wordt de film op een te traag tempo opgevoerd. De film wordt gekenmerkt door veelal saaie scene's waar weinig tot bijna niks spannends of leuks in gebeurd. En daar waar je als kijker denkt een toffe scene tegemoet te komen, kom je weer bedrogen uit. Tarantino had met het verhaal veel meer kunnen spelen en scene's veel vetter kunnen maken. Daar waar de dialogen in de vorige films ijzersterk waren, waren die in deze film over het algemeen zeer flauw en zelfs slaapverwekkend. Ook gedenkwaardige Tarantino-personages ontbreken, daar waar Tarantino meer beroep doet op bestaande mensen. Ook ben ik bang dat veel mensen het ware verhaal achter Sharon Tate niet weten en daarom een bepaalde context missen.

Al met al een vermakelijke film, maar toch zie ik veel gemiste kansen en had dit een veel betere film kunnen zijn. Of ik deze schaar in het rijtje van Tarantino's beste films? Absoluut niet. Ik hoop daarom dat hij echt nog een tiende film maakt als waardige afsluiter, want dat is deze film niet.

Walter S.

Bruce Lee is een icoon. Wereldwijd, maar vooral in Azië is hij nog altijd een legende.
Hij is er hoogstpersoonlijk verantwoordelijk voor dat martial arts films wereldwijd bekend zijn geworden. Voor dat hij aan het firmament verscheen was dat een filmindustrie louter voor de eigen Hong Kongse markt bedoelt.

Hij was fysiek in die tijd op de toppen van zijn kunnen, trainde iedere dag uren. Zijn bewegingssnelheid was met het menselijke oog nauwelijks of niet waarneembaar. Ook de reden dat hij voor films dit aanzienlijk trager deed, zodat het goed op film kwam.
En dan wil Tarantino ons doen laten geloven dat een tweederangs, ietwat verlopen stuntman, die zijn dagen vult met wat in een auto rondrijden, bier drinken en lanterfanten, hem even de baas kan, hem kan oppakken en tegen een auto aan kan gooien? Ook nog even hem qua geluid heel spottend imiteert (de zaal kwam haast niet meer bij van het lachen).
Hem dus louter gebruiken om een grappige scene te creëren ten koste van hem.
Lijkt me vrij beledigend, ik kon er in ieder geval niet om lachen en vond het zeer beschamend, zeker voor iemand, die altijd prat er op gaat zoveel van dit soort van genres te weten en die kennis dan vervolgens te misbruiken om de lachers op je hand te krijgen?

Een vermakelijke film van Tarantino.

De zaal waar ik en Pomodorini in zaten zat best vol. Duidelijk met een wat ouder publiek en daardoor vielen wij wel op. De film heeft weinig plot, dit vond ik niet heel storend maar hierdoor sleepte het wel een beetje af en toe. De film is gelukkig wel komisch en er valt genoeg te lachen. En natuurlijk krijgen we weer close-ups van voeten te zien, ik snap niet waarom sommige mensen een voet fetisj hebben . Het viel mij op dat Margot Robbie als Sharon Tate erg weinig te doen heeft in de film, gelukkig is ze wel knap en maakt dat voor mij dan niet zo veel uit. Brad Pitt had duidelijk de leukste rol en de beste scènes komen ook van hem af. Met de bloederige climax als hoogtepunt, dat was echt geweldig haha! De film heeft een erg vreemde opbouw en ik vind dit ook een van de meest ontoegankelijke films van Tarantino. Ook heeft de film een geweldige soundtrack! Ik denk niet dat het mainstream publiek zich satisfied voelt na deze film.

3.5*

O ja, hier nog een paar lijstjes van letterboxd:
‎mijn top 9 tarantino films, a list of films by Nathaniel Nathaniel • Letterboxd
‎Tarantino films ranked by the amount of violence (imo), a list of films by Nathaniel Nathaniel • Letterboxd
‎Tarantino films ranked on how realistic the violence is (imo), a list of films by Nathaniel Nathaniel • Letterboxd

Leuke film die zonder een duidelijk verhaal toch vermakelijk blijft. Iedereen heeft gewoon goed geacteerd en door de leuke soundtrack en afwisselende beelden blijft het leuk. Ik ben er mee eens dat de film in het begin langdradig is, ookal stoorde mij het niet erg. De komische actiescene aan het eind was wel erg leuk.

3.5*

Maar die stonden aan het begin van hun carriere. Dalton niet. Die was bang om met een tripje naar Italie in de vergetelheid te geraken. Er wordt inderdaad in de dialoog wel iets over gemeld. En spaghettiwesternliefhebbers konden vermoeden dat dat tripje wel eens goed uit zou kunnen pakken

Clint Eastwood verwierf bekendheid door zijn rol in de tv westernserie Rawhide. Zijn contract verbood hem om films in Amerika te maken. Maar hij kon dus wel films met Leone gaan maken in Italie. Resultaat: een succesvolle carriere.

Burt Reynolds (die eigenlijk het rolletje van Dern zou doen in Tarantino's film maar helaas voortijdig overleed) was een ex-stuntman (!) die bekendheid verwierf als half-indiaan in de TV westernserie Gunsmoke. Hij kreeg een aanbieding van Sergio Corbucci om zijn eerste film te doen in Italie, ging daarheen en had een rottijd van jewelste; bleek dat Reynolds ervanuit was gegaan dat ie Sergio LEONE aan de lijn had gehad en daarom was ie akkoord gegaan: Leone had namelijk van Eastwood een ster gemaakt.

Tarantino heeft het in de dialoog over de 2e Sergio (het zijn er eigenlijk 3, weet ie zelf ook wel, is ie een boek over aan't schrijven) en de film die Dalton aangeboden krijgt is de (fictieve) film Nebraska Jim met Sergio Corbucci aan het roer.. De film die Reynolds met Corbucci maakte was Navajo Joe (vergelijk de titels). En dat was de start van zijn filmcarriere.

Hoera voor mij, want ik pik dit toevallig op. In een groot middenstuk waar ik van vond dat het gigantisch sleepte. Dan moet het gemiddelde biospubliek dat dat niet oppikt deze dialogen toch gigantisch slaapverwekkend hebben gevonden? En Tarantino moet ergens toch weten dat op een paar mafkezen na, niemand weet waar ie het over heeft?

Tuurlijk wel: one for the studio and one for me (Scorsese). Van Gogh wilde maken wat ie voelde, maar hij had er wel van willen kunnen leven hoor. En elke kunstenaar wil begrepen worden. Kunst is een interactie tussen kunstenaar en publiek.

Ben hardcore Tarantino fan, dit is zijn slechtste film ooit.

Op wat gave stukken na kon deze mij niet boeien.

Voorlopig hoor ik heel veel positieve geluiden om mij heen. Heb mezelf ook uitstekend vermaakt met het midden stuk. Verder lijkt het z’n commercieel succesvolste film te worden en scoort die met een 3,76 ook nog prima.

Geloof dus niet dat hij z’n publiek kwijt is. Wat klagers daargelaten.

Ho ho: ik geloof niet dat ie zijn publiek kwijt is hoor. Volgens mij ben ik langzaam richting een heel andere conclusie aan het werken: namelijk dat Tarantino weet dat ie een household name is, films voor zichzelf aan het maken is (self-indulgence?) en dat het publiek, zolang Tarantino zijn films maar voorziet van een portie comedie en een scheut geweld, zijn films toch wel de hemel inprijst ook al hebben die kijkers totaal geen benul van wat er zich inhoudelijk op het scherm heeft afgespeeld.

En dat vind ik bezwaarlijk.

Wat vindt jij dan zo goed aan het middenstuk? Benoem eens wat jij zo goed vindt aan de zwart/wit scene met de cameo van Madsen uit een fictieve TV serie over premiejagers? Wat is daar zo goed aan?

Die scene met Madsen deed mij niet zo veel. Maar ik vind de scenes met het kindsterretje, de stoppen met drinken scene, de minderjarige liftster, Bruce Lee, Tate in de bios allemaal pareltjes.

Maar ik heb ook een bovenmatige interesse in film en Hollywood.

Verder us Tarantino altijd self indulgent geweest. Zijn films spelen zich al sinds Kill Bill af in een self consious universum dat is opgebouwd met elementen van zijn favoriete films. Eigenlijk als sinds Reservoir dogs en ook het dansje in Pulp Fiction vereist kennis van Saturday Night Fever om het op waarde te kunnen schatten.

Nu ging hij na 8 films los op de scene van z’n eigen jeugd. Tja, dan zitten daar veel inside jokes in. Maar volgens mij blijft er genoeg over voor de ‘gewone’ filmkijker. Enkel de kennis over Tate’s lot is essentieel. Maar dat zal in Amerika nog veel bekender zijn dan hier (en totaal onbekend in China)

International Box Office: Once Upon a Time in Hollywood Beats Hobbs & Shaw – Variety

Ik zie de film eigenlijk als Hollywood sprookje. Quentins liefde voor de 60s en het klassieke Hollywood tijdperk met “de filmster”. Velen dragen de Manson moorden aan als het einde van de 60s en het klassieke tijdperk, en het gooide destijds het hele hippietijdperk op zn kop. En nu, als een trouw sprookje, flipt Quentin de echte gebeurtenissen op zijn kop. Het is nog net even heftig en gewelddadig, maar nu vanuit de andere kant belicht, met als gevolg dat het Hollywood sprookje en het magische 60s tijdperk niet ten einde komt. Daarom is Robbie’s vertolking van Tate essentieel voor de film. De gehele film speelt met het meespelen van Tate, en de duikelende carrieres van Rick en Cliff met het einde van de Hollywood filmster. Iig op de manier zoals we die kenden uit alle klassieke films. Tarantino gooit het script echter om en laat de filmster “overwinnen”. Een echte love letter aan Hollywood. Quentin Tarantino’s versie van ‘Roma’.

Hahahaha.

De treurigste post van 2019 heb je ieder geval vast verzilverd.

Ik vond de film tegenvallen. Ik ben een tarantino fan, maar dit vind ik zijn minste film.

De verhaal lijnen kabbelen een beetje voort, ik word nergens verrast ( zoals bv bij Pulp Fiction )

Aan het eind verwacht je iets speciaals, maar dat komt ook niet.

Ik beoordeel films als zijnde dat ik verrast wil worden en dat gebeurd in deze film gewoon niet.

Ik kan me bijvoorbeeld bij Inglorious Bastards herinneren dat de hele zaal meeleefde en joelde bij de goede scenes....bij deze film........stil. Dat zegt genoeg....en de zaal zat vol.

Wel puik acteer werk trouwens.

De (Amerikaanse) Aziaten kunnen er in ieder geval niet om lachen. Lee is voor hen een legende en die scene zet hem echt wel voor schut. Op enkele fora waar ik kom écht wel een topic, genoeg zelfs dat een hoop mensen de film gewoon niet willen zien.

Oh mijn God, een echt heerlijke film vond ik het!

Zo sfeervol en mooi gemaakt, de beelden, de muziek, het verhaal. I love it!

En dan kom je hier en lees je de meest treurenswaardige bespiegelingen en theorieën. Sommigen echt te ver gezocht. Zo jammer.

Het is maar goed dat The Big Lebowski niet nu is uitgekomen.

Die was ongetwijfeld ook als nietszeggend niemendalletje weggezet door de kijkers ‘nieuwe stijl’.

Maar goed, ik dacht na 2 uur en 40 minuten: fuck, hij is al afgelopen! Bij ons een stille zaal. Wel veel witte succesvolle mensen denk ik want dat Aziaatje beuken ging er natuurlijk als zoete koek in, maar het was overall een supermooie avond die wat mij betreft nog 2 uur had mogen duren.

Dikke 5 sterren voor dit tijdsbeeld.