Once upon a Time in... Hollywood (2019)

Een sprookje op zijn Tarantino's. Resultaat reken ik niet tot zijn beste films, maar zelfs een Tarantino die ik niet indeel bij de betere geeft nog genoeg aanknopingspunten die het de moeite waard maken. Duurt lang voordat Once upon a Time op gang komt, de eerste anderhalf uur bestaat voornamelijk uit sfeertekening(prachtig gelukt trouwens, de 60's zijn zelden zo mooi weergegeven) en enkele welbekende Tarantino dialogen. Allemaal meer van het niveau glimlach, dan dat je er echt door wordt geraakt, zo easy going dat je een enkel pareltje(de dialoog tussen Dalton en een ambitieus tienermeisje....schitterend) over het hoofd kan zien. Pas als Booth/Pitt terecht komt op de ranch waar de Manson volgelingen schuilen, komt de noodzakelijke spanning en dreiging in het verhaal, fantastisch en legendarisch hoe Quentin vanaf dat moment speelt met de verwachtingen van de kijker. Zelfs de enkele keren dat het dan anders afloopt dan dat je verwacht, voelt je je geenzins bedrogen. Het niet op de realiteit gebaseerde einde, gaf in Amerika nogal heftige reacties omdat het weinig eerbied zou tonen voor Tate en haar nabestaanden, maar dat is onzin. Wie dat beweert begrijpt de opzet van de film niet(een wishful thinking verhaal, een sprookje dus), vind net dat Sharon Tate door deze opzet heel goed naar voren komt. Tarantino heeft zeker geen misbruik gemaakt van zijn creatieve vrijheid, maar een passende toevoeging aan het bekende verhaal geplaatst, wat stemt tot nadenken en zinvolle stof tot discussie geeft. Denk eerder dat de nabestaanden van Bruce Lee niet al te gelukkig hoeven te zijn met hoe deze legende hier wordt neergezet, echt een minpunt. Verder, zoals te verwachten, erg goed acteerwerk van de hoofdrolspelers, waarvan vooral Robbie indruk maakt, omdat ze vrijwel zonder tekst toch een fraaie karakterisering weet te maken. Blijft ook opmerkelijk dat diverse sterren(hier zijn dat Al Pacino, Kurt Russell, Bruce Dern) genoegen nemen met een rolletje van niets, alleen maar om er bij te zijn? Al met al een bioscoopbezoek zeker waard, maar niet de absolute topfilm waar je bij QT altijd op hoopt, wel een die mogelijk later steeds beter wordt als je hem helemaal kunt ontleden. Zal hem derhalve zeker nog eens een herkansing geven, maar voorlopig hou ik het er op dat deze film over Hollywood zelf toch te narcistisch is en de humor en het sarcasme van bijvoorbeeld The Player mist om blijvende indruk te maken

Briljant geregisseerde nostalgie met (alweer) een foutloze vertolking van Leonardo DiCaprio en Brad Pitt in topvorm. DiCaprio speelt de rol van Rick Dalton, de ster van een populaire westernserie uit de jaren '50 die anno 1969 vooral gastrolletjes als schurk in pilots voor nieuwe series speelt. Cliff Booth [Pitt] is al geruime tijd Ricks stuntman en omdat Rick niet meer zelf mag rijden betaalt hij Cliff om zijn chauffeur, klusjesman en rechterhand te zijn. Wanneer de flamboyante producer Marvin Schwarz (zonder -t!) [Al Pacino] Rick een rol biedt in een spaghettiwestern krijgt zijn carrière een nieuwe impuls. Daltons buren zijn Roman Polanski [Rafal Zawierucha] en Sharon Tate [Margot Robbie] en wanneer Cliff flirt met één van de meisjes [Margaret Qualley] van de Manson-Family lijkt het niet zo moeilijk te voorspellen hoe het gaat aflopen.

"Once Upon A Time... in Hollywood" is vooral een smörgåsbord van losse ideetjes en cameo's (Michael Madsen, Kurt Russell, Bruce Dern en de in maart overleden Luke Perry om er maar een paar te noemen), maar Tarantino's kennis van en liefde voor de wereld die hij hier neerzet is voelbaar in elke frame. Het resulteert bovendien in een paar onvergetelijke shots, waaronder één van de meest indrukwekkende tracking shots van een man te paard. Dit is meer een reconstructie van een tijdperk dan een film, maar wel ééntje met een paar twists (Mike Mohs scène als Bruce Lee is een hoogtepunt), waarvan de extreem gewelddadige finale waarschijnlijk de meeste stof tot napraten geeft.

Vrij vroeg in de film zegt Al Pacino hoeveel hij van al dat schieten in films houdt, waarna hij een machinegeweer nadoet. Letterlijk datzelfde geluid kwam uit een jongen naast mij toen de film was afgelopen. Zijn woorden: ‘Vette film, vooral op het eind met die vlammenwerper!’, waarna hij het geluid van dat ding begon te imiteren. Ik blijf het toch bijzonder vinden hoe Tarantino door zo’n groot publiek op handen wordt gedragen. Want ook in Once Upon a Time in Hollywood zitten momenten die iedereen leuk zal vinden, zeker rondom de climax. Maar zo heel toegankelijk vind ik een bijna drie uur durende liefdesbrief aan de cinema van de jaren 60 nu niet. En toch, een ramvolle bioscoopzaal vond het fantastisch. Het blijft bijzonder hoe Tarantino’s films enerzijds toegankelijk en anderzijds alles behalve toegankelijk zijn. Maar - en dat blijkt nu ook weer - Tarantino komt overal mee weg.

Once Upon a Time in Hollywood gaat geregeld alle kanten op. Stijlen als jumpcuts, een verteller in de vorm van een voice-over of splitscreen wordt één keer toegepast en komen daarna niet meer terug. Waar dat bij de één wordt gezien als rommelig of amateuristisch, bij Tarantino is het vaak ineens cool en rebels. De beste man zou continuïteitsfouten nog kunnen verkopen als stijlkeuzes en iedereen loopt er mee weg. Of hij noemt ze gewoon een ode. Want dat is Once Upon a Time in Hollywood; een lange ode aan de oude filmwereld. Wederom vraag ik me daarbij af hoe de film zo’n groot publiek aanspreekt. Ik snap dat cinefielen of mensen die het Hollywood in de jaren 60 hebben meegemaakt hier opgewonden van raken, maar de film voelt ook geregeld als één grote inside-joke. Gevalletje ‘je had er bij moeten zijn’.

Verder gooit Tarantino weer al zijn fetishes erin. Dus we krijgen veel - héél veel - shots van rondrijdende auto’s onder een mopje jaren 60 muziek. Denk dat twintig minuten van de film bestaat uit rijdende shots van auto’s. Verder bevat de film een scala aan blote voeten en natuurlijk enorme dialoogscènes die een sfeer neerzetten, maar de plot niet echt verder helpen. Schijnbaar is Tarantino bang dat hij nooit meer een western kan maken als hij zich aan zijn ‘ik wil maar tien films maken’ regel houdt, dus doet hij dat hier er ook even bij. Prima scènes allemaal, maar ze hebben zo weinig met de rest te maken, dat ze ook onnodig voelen. Sowieso vraag je je bij Once Upon a Time in Hollywood steevast af waar het naar toe gaat. De film doet alsof de Manson familie een belangrijke rol speelt, maar het wordt er eerder met de haren bij gesleept. Once Upon a Time is een film over Rick Dalton, een acteur op zijn retour. Tweede hoofdrol is voor zijn stuntman, waarvan men zegt dat hij zijn vrouw heeft vermoord. Maar na een paar regels tekst wordt daar nooit meer over gesproken. Margot Robbie krijgt in het promotiemateriaal veel aandacht, maar speelt eigenlijk maar een veelal onbelangrijke bijrol. We zien haar dansen, haar koffer inpakken of een film kijken, that's it.

Met Once Upon a Time in Hollywood levert Tarantino over het algemeen weer een prima film af, maar eentje waar vooral het einde memorabel is. In tegenstelling tot een Inglourious Bastards - nog steeds één van zijn beste films - waar de film vol zit met spannende scènes, zijn de eerste twee uur van Once Upon a Time eigenlijk niet zo memorabel. Prima gemaakt, maar ze vallen in het niet bij de krankzinnige climax. De eerste twee uur van de film leunt grotendeels op DiCaprio, die ook een erg sterke rol speelt. Pitt vond ik daarentegen nogal vlak, pas later in de film wordt zijn rol iets leuker. Verder zit de film vol met typische Tarantino-acteurs als Kurt Russell, Bruce Dern of Michael Madsen, die even verschijnen voor een scène, maar verder ook weinig indruk maken of belangrijk zijn voor de plot.

Overall is Once Upon a Time in Hollywood verre van Tarantino’s beste film, maar alsnog geen straf om naar te kijken. De film is een flinke zit en boeit zeker niet de volledige twee uur en 40 minuten. Maar - net als bij Pulp Fiction - als Tarantino de boel een beetje spannend maakt, werkt het goed. Het einde is leuk. En DiCaprio een uitstekende lead, hij speelt in ieder geval een stuk beter dan in Django Unchained. Alsnog zou ik dolgraag eens een film van Tarantino zien van 90 minuten. Maar gezien hij steeds zegt nog maar één film te willen maken, is de kans waarschijnlijk groter dat dat meteen zijn langste film aller tijden wordt. Dus nóg meer gesprekken, jaren 70 muziek en blote voeten.

Vooruit, 3,5 sterren.

Een film over films. Speels met bijvoorbeeld het Droste effect (in de bioscoop kijken naar iemand die in de bioscoop naar een film kijkt), doorbreken van de vierde muur (acteurs die opeens hun tekst gesouffleerd moeten krijgen), en er zal vast nog meer zijn. Als dit Tarantino’s één-na-laatste film is, dan verwacht ik dat zijn laatste film een soortgelijk thema heeft. Of iets autobiografisch?

Anyways. In vergelijking met andere QT films is het tempo wat laag, en is de rode draad wat minder duidelijk aanwezig. Er zitten wel echte pareltjes in zoals de scène met Luke Perry waarin Rick Dalton de sterren van de hemel speelt . Leading actors doen het allemaal goed, maar met name DiCaprio. Beste vertolking die ik ooit van hem gezien heb.

Voor nu 3,5 ster, maar ik vind dit typisch zo’n film die je pas goed kunt beoordelen na vaker zien.

Een film die om de personage Rick Dalton draait en zijn stuntman cliff. De setting is prachtig gemaakt en je voelt je echt even terug in de jaren 60. Maar de film kwam maar niet op gang en vond ik erg langdradig. De eerste 1,5 uur heb ik wel 5x op mijn horloge gekeken en wist het me weinig te boeien. Lange dialogen en je afvragend waar gaat dit allemaal naar toe. Dicaprio vond ik echt klasse spelen in de film. Die word in mijn ogen steeds beter. Grappig dat Michelle Philips en Cass Elliot van de mamas en de papa's voorbij kwamen en Bruce Lee die wel werd neergezet als een betweterig mannetje die iedereen wel kon verslaan vond ik ook wat tenenkrommend aangezien ik dat beeld niet heb van hem. Al met al vermakelijke film met goede acteurs. Het is wel een lange zit en kwam een beetje nietszeggend uit de bioscoop.

Django? The Hateful Eight?

De zin mist inderdaad het woordje 'meer'. Aangepast.

Volgens Tarantino was Bruce Lee in het echt ook zo'n arrogante man, las ik nav de klachten van de nabestaanden van Bruce Lee.

"I hired you to be an actor, Rick, not a TV cowboy. You're better than that"

Wow, wat een genot deze film. Ik moet zeggen dat ik niet per se een Tarantino fan ben en niet al zijn projecten vind ik bijzonder. maar deze film heeft veel indruk gemaakt. Misschien komt het omdat once upon a time in Hollywood wat anders is dan de typische Tarantino verhalen. Misschien spreekt deze mij daarom het meeste aan.

De sfeer van de 60s en de locaties in Hollywood zijn fenomenaal en zijn een absoluut genot om te zien. Combineer dit met een een aan lage wal geraakte acteur en zijn stuntman en je hebt bijna 2,5 uur kijkplezier. Hippies, decadentie, westerns en verval. Het is een geweldige cocktail.

Leonardo DiCaprio en Brad Pitt spelen de sterren van de hemel. De chemie tussen de twee is duidelijk en neigt naar meer. Kleinere rollen van Al Pacino, Margot Robbie en timothy Olyphant vullen het verhaal ook uitstekend aan. De scene met Bruce Lee is een waar plezier om te zien en ik heb hard moeten lachen. Geen acteur deed onder voor de andere.

De stille momenten, de dialogen, de muziek en een gestoorde climax van een aantal minuten aan het einde van de film maken een memorabele ervaring. De kleine 2,5 uur zijn voorbij gevlogen en ik snak naar meer. Ik denk dat ik deze nogmaals in de bioscoop ga zien voordat het te laat is. Encore!

*4,5

Niet dus.

Inmiddels de film laten bezinken en mijn 2,5* blijft.

Quentin Tarantino geeft de kijker iets bijzonders, maar bijzonder is niet altijd goed genoeg. Het was een enigszins verwarrende kijkervaring. Opnieuw zit iedereen sterk in zijn rol, het is opvallend overtuigend, maar tegelijk vind ik het allemaal maar bullshit. En ik kon bijvoorbeeld helemaal niet lachen tijdens de Bruce Lee scène. Het verhaal van Sharon Tate kende ik al en las er vorige week nog een uitgebreid stuk over het Veronica magazine. Er is mij bijzonder weinig bijgebleven, dus dat zegt voor mij wel genoeg. Vooral omdat het zo'n lange film is. Meestal bij een QT film genoeg memorabele momenten, maar niet dus.

Once upon a Time in Hollywood is een film geworden die mij eigenlijk niet prikkelt. Het is saai/langdradig, te weinig suspense en niet grappig genoeg. Goede acteurs en aankleding kunnen de film niet redden. Zoals we weleens zeggen: van een mooi bordje kan je niet eten. En wat Q.T. doet in Inglourious Basterds (de geschiedenis herschrijven) doet hij hier dunnetjes over. Maar deze keer doet het mij helemaal niets! 1 pluspunt is dat het vanaf nu alleen maar weer goed kan worden. Al wordt het dan wel zijn laatste film. En ik kan mij niet voorstellen dat het weer zo matig wordt zoals OuaTiH

Leuk geprobeerd Q.T., maar ik trap er niet nog een keer in. (wat betreft het laatste kwartier)

1. Pulp Fiction.
2. Inglourious Basterds
3. Kill Bill Vol. 1 (Vol. 2 een stuk minder!)
4. Reservoir Dogs
5. The Hateful Eight
6. Django Unchained
7. Jackie Brown
8. Once upon a Time in Hollywood
9. Death Proof is een officiële Quentin Tarantino?

2,5*

Daar heb je dan vooral jezelf mee, lijkt me.

Heb m zelf net voor de tweede keer. En eigenlijk doet QT wat hij altijd doet. Het is gewoon een aaneenrijging van geweldige scenes en personages en personages met ditmaal Hollywood als onderwerp. Voor velen misschien minder interessant dan gangsters of cowboys. Ik kon er juist enorm van genieten. Zoals Schwarz m voor zijn project weet te strikken is gewoon prachtig.

Welke film heeft ie “gangsters of cowboys” behandeld?

Al zijn andere films...?

Hateful Eight is niet echt een cowboy film in de traditionele zin, maar goed, als het er eentje is is het zeker niet de maatstaf qua onderwerp wat mensen verwachten van een QT film. Zelfde met zijn andere films, de criminele onderwereld wordt uiteraard vaak behandeld, maar wederom zou ik het nooit omschrijven als “gangster” films in de traditionele zin.

Het is Tarantino versus de hippies in nieuwste film - Elsevier Weekblad - elsevierweekblad.nl

Staat wel vol met enorme spoilers.Schandalig eigenlijk

Wat een heerlijke film, het zoog me helemaal op. En wat een heerlijke bak agressie op het eind. Ik had dit zo nodig.

Beh... best gezapig eigenlijk. Niet dat ik er heel veel van verwachtte, maar hier zat nog minder sjeu aan dat ik had voorzien. Hele krappe 3*

Ik zou deze film vergelijken met het uiteten gaan in een exclusief restaurant, het gaat niet om het eten, maar om de beleving. En ja... als de chef een avond de Franse keuken serveert en je houdt niet van de Franse keuken, valt het miss tegen... maar indien je geen fan bent en je toch openstelt... en vervolgens geniet van alle details zoals de suede bekleding van de stoelen, het zilveren bestek, de geraspte chocolade over het dessert en o ja de leuke serveerster... heb je denk ik ondanks het feit dat je niet van escargots houdt, een mooie avond.

... maar barst je wel van de honger.

I am Sharon Tate. I'm in this movie..

Ik heb het levensverhaal van Sharon (Tate) -Polanski, ergens vanaf het moment dat ik the Pianist zag en over haar las, zo gruwelijk erg gevonden, dat het me nog steeds op een bepaalde manier achtervolgd.

Zwanger zijn en dan zo aan je einde komen.

Wat, als ze daar nu niet op dat moment geweest was..

Maar hoe tragisch het ook is en blijft, het is de bedoeling geweest. Dat is één van mijn vele overtuigingen (alles in dit leven, wat we meemaken dient ergens voor) en die opvattingen zijn er met de beste martelwerktuigen niet uit te halen.

Margot Robbie is op de momenten dat ze te zien is, fenomenaal in deze liefdesbrief aan de roerige jaren '60.

De sfeer is ook zo goed en het maskeert dat er eigenlijk geen ene moer gebeurt. (gebeurd.) Brad Pitt is op zich wel erg in z'n element en Leo blijft mijn onbetwiste nummer 1 bakvisheld.

Het is melancholisch met een bepaald actie sausje erover heen gegoten. Eigenlijk is het gewoon hapslik en weg. Maar er zit een zekere nasmaak aan.

Prachtige film van een meer ingetogen Tarantino. Het is bijna een kostuumdrama met zoveel aandacht voor alle details uit die tijdsperiode in Hollywood. Genoten van dit 'sprookje'.

Dit was echt wel de slechtste film van tarantino. Zijn eerder werk kon ik zeker waarderen, maar wat was dit?

De trailer is eigenlijk een samenvatting van alles. Er komt totaal geen verhaallijn. Scenes die spannend beginnen eindigen allemaal met een anticlimax. En eigenlijk waren all scenes vrijwel gelijk aan elkaar, dicaprio die een beetje ergens een rolletje speelt, tate die wat rondhuppelt , en brad pit die vooral veel een beetje in zijn autootje rijd. Meer is het niet voor de eerst 1 uur en 50 minuten. Verder weet ik het niet want ben de bioscoop uitgelopen. Waar hij na deze 1 uur en 50 minuten ook mee had gekomen het had het nooit meer goed kunnen maken. Mijn vriendin dacht er exact hetzelfde over en was zelfs na 1 uur en 20 minuten in slapen gevallen.

Tarantino ging van good naar bad en dat is ugly.

ps: ja ik weet dat the good the bad and the ugly niet van tarantino is.

Ik ga niet nog eens herhalen wat zo velen al gezegd hebben, daarom hou ik het kort: wat een topfilm!

En vooral even blijven kijken naar de aftiteling.....

Ja, daar heb inderdaad vooral mezelf mee. Het is gewoon teleurstellend dat hij opnieuw met die gimmick komt aanzetten. Ik heb dus een klein beetje moeite dat mensen dit accepteren. Ja, hij gaat ook dit keer weer creatief om met zijn bronmateriaal, maar hij faalt. En vooral dus in het laatste kwartier. Bijvoorbeeld Kill Bill en Inglourious Basterds vond ik destijds echt een geslaagde frisse wind in Hollywood land. En met Django Unchained deed hij ook een goede poging. (ook al vind ik deze film niet bijzonder goed)

Erg tegenvallende Tarantino. Van een plot is geen sprake en de film slaat wat zijpaden in die nergens echt boeiend of relevant worden. Daarnaast voegt de hele rol van Margot Robbie niks toe, want verwijder haar rol en de film blijft nagenoeg ongewijzigd. Bovendien jammer dat mensen als Al Pacino en Kurt Russell maar 5 minuten in beeld zijn. Het einde shockeert, maar valt zo uit de lucht en uit de toon dat er van een bevredigende climax geen sprake is. De 160 minuten waren echter wel snel voorbij, maar verder dan een krappe 3 komt deze film niet. Als exact dezelfde film door een onbekende regisseur was gemaakt had dit een flink lager gemiddelde gehad, want ik ben dit met een week weer vergeten.

Zegt natuurlijk niks dat er iemand is die hem niet arrogant vindt. Net zo min het iets zegt dat Tarantino beweert dat Bruce Lee een nare man was. Waarschijnlijk vonden sommige mensen hem aardig en sommige mensen vonden hem een arrogante blaaskaak en is Tarantino van de laatste groep uit gegaan.