Once upon a Time in... Hollywood (2019)

Heeft Tarantino gewoon geen fetisj voor fake-beelden/trailers? Dat heeft hij wel in meer films gedaan, zoals Inglorious Basterds.

Dat is niet waar. Hij geeft aan in de running te zijn geweest met drie acteurs met voornaam George (Peppard is de enige achternaam die ik nog weet), wanneer McQueen zich zou terugtrekken. Maar A) dat deed hij niet. B) dan is het nog een kans van 1 op 4 dat hij het zou worden. C) het is niet eens zeker dat dat echt zo was. D) Hij geeft aan nooit met de regisseur gesproken te n of iemand anders van de productie.

Dus zo heeft elke acteur bijna in elke film gespeeld...

Ja hoor, leuk leuk.

Zo lekker ongedwongen met een goed sneetje LA-sunshine. Tarantino heeft voor zijn nieuwste film eindelijk eens een setting gekozen die hem op een natuurlijke manier als gegoten zit.

Hij kan zijn cinematografische verwijzingsdrift ongegeneerd kwijt in alle billboards, bios-aankondigingen, posters en filmsets die op natuurlijke manier aanwezig zijn en op de achtergrond staat altijd wel een tv’tje of radio aan. Bovendien: zijn ode aan de over-the-hill B-acteur voelt eens oprecht gepassioneerd vormgegeven in de soort-van-hoofdrol van DiCaprio. Die overigens zijn beste rol ooit speelt.

Doorgaans toch het schreeuwerige, zelfverzekerde of vastberaden type; hier mag DiCaprio zich eens onderdompelen in een rol vól verbeten zelftwijfel en onzekerheid, terwijl de opzet van (oude) filmopnames genoeg deurtjes openzet om zijn kameleontische kunsten (veelal cartoonesk, dat wel) te kunnen vertonen.

Hij wordt bijgestaan door trouwe hond Pitt, die Cliff speelt: Daltons buddy, chauffeur en klusjesman, die hem belangeloos bijstaat en hem af en toe rechtstaande houdt met een klopje op de schouder. Zijn stuntmanschap maakt hem tevens not-to-be-fucked-with. Het levert een wat lukrake en ietwat bedachte scene met Bruce Lee op, maar illustreert prima wat we aan hem (gaan) hebben. Cliff zou zomaar een voortzetting kunnen zijn van True Romance’s Floyd, 25 jaar later: Pitt speelt hem charmant calm-as-a-hindu-cow, met een constant sluimerende bon vivants glimlach. Hawaii-shirt is wat dat betreft een perfecte touch.

Heerlijk duo samen; het is jammer dat Tarantino het plot opzijschuift en verweeft met een verhaallijn die hij enerzijds nodig heeft als aanloop naar een verrassende finale, maar anderzijds ook niet genoeg inhoud durft te geven. Op zich wel leuk hoe hij - opnieuw - de geschiedenis herschrijft, zonder wezenlijke bijdrage van Polanski, Tate en de Manson-familie in het eerste driekwart, wordt de speelduur onnodig opgerekt en raakt de focus vaak verwaterd.

Ook de inmiddels voorspelbare snedigheid in dialogen lijkt opzettelijk aangelengd te zijn, wat ik wel een hele fijne keus vind. De humor is wat subtieler, de dwangmatige grofheid wat teruggeschroefd en er komt wat meer menselijkheid voor terug, al is dat een groot woord voor de geverniste, retro-nostalgische versie waarin Tarantino zijn wereldjes en personages steevast presenteert.

Tarantino trekt de verwaterde focus in zijn plot trouwens wel leuk recht aan het eind, met een charmante dialoog tussen DiCaprio en Hirsch, waarna hij zijn ode aan de uitgerangeerde acteur volbrengt met een kersje op de taart; de uitnodiging bij de Polanski’s vormt onmiskenbaar het opstapje voor een gegunde comeback voor Dalton. Je gunt het hem, omdat Dalton in al zijn menselijkheid, vervlogen dromen en onafgebroken gekoesterde ambities incluis, eindelijk een personage met een kloppend hart geworden is. Alleen daarom al is deze film anders dan veel wat we van Tarantino gezien hebben in lange tijd.

Verhaal is meer dan ooit een lappendeken met obligate cameo’s, verwijzingen en zijstapjes, de spaarzame actie is niet zo heel mooi in beeld gebracht en hoewel Tarantino zijn machismo nooit helemaal kwijt zal raken, maakt hij hier, relatief ongeforceerd, toch indruk met zijn zelf-plezierende manier van filmmaken. 3,5*

Het kan ook zijn dat hij zich schaamt dat hij het na de screening niet is geworden en daardoor redelijk onverschillig erover praat.

Dat lijkt me niet het punt dat QT wil maken.

Zo is deze film dus redelijk vrij in te vullen naar eigen interpretatie.

Daar wil ik dat tegenin werpen, dat als hij het toen niet geworden was zijn zelfvertrouwen al een knauw had gehad, terwijl het voor het plot essentieel is, dat juist Schwarz is die m voor het eerst het gevoel geeft dat hij een ‘has been’ is.

Maar verder mag iedereen ervan vinden wat die zelf wil natuurlijk.

De scène in kwestie had Tarantino eerst uit de film gelaten (en later weer terug gezet). Er is echter niets over de scène bekend. Is het een dagdroom, een auditie waar Dalton eigenlijk niet aan terug wil denken, of juist een what-if-scène? Of stelt Pacino het zich voor? Wordt nergens bekend gemaakt.

Zeker niet uit te sluiten hoor. Hoeft ie zich geen 'has been' voor te voelen. The Great Escape maakte een wereldster van McQueen. Lijkt me logisch dat Dalton niet herinnerd wil worden aan het feit dat ie zo dicht bij die hoofdrol heeft gezeten.

Juist daarom een leuke scene om open te laten. Geeft wel een beetje de speelsheid aan die Tarantino zich tegenwoordig kan veroorloven.

Bij mij kwam het puur als een what if scene over. Een auditie zeker niet. Die worden niet op locatie gehouden. Zeker nirt met al die figuranten erbijz

*klik*

Ik wil maar zeggen....

Een lesje in zelfgenoegzaamheid. Oh oh oh, wat begrijpt Tarantino Hollywoodfilms en series toch weer goed. Een echt lopend script met sterk plot levert het echter niet op, een hoop vermaak en knap geschoten scenes wel. Leonardo DiCaprio geeft weer alles en het zou me verbazen als hij niet minstens een Oscar-nominatie voor zijn rol zou krijgen. Pitt is verder vrij duf en Robbie heeft echt helemaal niets te doen. Ik herinner me nog voordat de film uitkwam, dat bepaalde kringen van het internet niet blij waren dat zij zo weinig tijd in de trailer kreeg. Achteraf gezien blijkt ook dat haar 'belangrijke' scenes daar ook allemaal al geweest waren.

Verder weer een beetje bekende gezichten spotten. Hey, daar heeft Clifton Collins Jr een zwijgende rol, daar loopt Timothy Olyphant weer eens een cowboy te zijn, daar is Kurt fucking Russell, Al Pacino heeft ook een leuke bijrol en zo kunnen we nog even doorgaan. Het zorgt voor een leuk scala aan bekenden en dankzij DiCaprio is het gros van de scenes ook echt wel leuk, maar... het voelt niet aan als een consistente film. Ja, ik snap de worstelingen van een has been en vanzelfsprekend wilde ik als kijker ook wel dat Rick Dalton het zou halen, maar de scenes die hier geschoten zijn maken samen net geen samenhangend verhaal. De afsluiting waar Tarantino de geschiedenis herschrijft en de hippies bruut af laat maken voelde ineens ook vrij goedkoop aan, hoe hard ik ook gelachen heb.

In dat opzicht zeker wel de moeite waard, want de beste man weet heus wel hoe hij een film moet schieten, maar alsnog veel teveel zelfgenoegzaamheid waardoor de film gewoon aanvoelt als Tarantino-masturbeermateriaal voor Tarantino. En fans.

Leuke film, zeer de moeite waard om te zien, met name als Tarantino-fan. Ik moet wel zeggen in vind dit de minst speciale uit zijn repertoire. De film is nogal traag in verhouding tot de rest van zijn films, en waar in andere films diverse verhalen stevige raakvlakken met elkaar hebben en het geheel goed in elkaar zit, zijn het bij deze film redelijk wat losse flodders. Dat laatste maakt wel dat deze film voorbij vliegt en makkelijk kijkt. Ook alle referenties naar bekende acteurs, en de Charles Manson sekte in de vorm van het hippiedorpje etc. kon ik erg waarderen. Dit is een film die vooral naar mijn mening gaat om acteerwerk en dat is gewoon bijzonder goed en leuk. Leonardo Dicaprio zet weer een top prestatie neer. Ook Brad Pitt speelt een hilarische rol.

Ik weet niet wat het is, maar op de een of andere manier vind ik het geweld ook hilarisch. De meeste mensen in de bioscoop overigens... Ik denk dat als wij ooit ontdekt worden door buitenaards leven, en we zijn op dat moment schaterend naar een Tarantino film aan het kijken, dat we als ras een nogal legubere indruk achterlaten .

Voor de liefhebber een must see!

Ok, maar dat lijkt me erg uitzonderlijk. Daarbij gaf Rick aan nooit contact te hebben gehad met de regisseur of iemand van de productie.

Vandaar dat ik zei dat hij zich groot probeert te houden. Op mij kwam die scene namelijk echt over alsof hij bepaalde dingen achterhield.

Voor mij waren het flitsen naar Daltons eigen fantasie en hoe hij zichzelf ooit in de rol gevisualiseerd heeft. Wat hij veinst, is dat de geruchten van zijn kandidatuur buiten hem om zijn gegaan: hij heeft wel degelijk zicht en hoop op die rol gehad, die zijn carrière gemaakt had kunnen hebben. Zichtbaar pijnlijk als ernaar geïnformeerd wordt. Hoorbaar ook trouwens: let op hoe iedere aanraking van Olyphant gepaard gaat met een soort dissonant piano-akkoord.

Oei, wordt Tarantino oud? Nergens een iconisch shot, scène, of dialoog gezien/gehoord.

En dan zo ijveren voor de pelliculekunst. Beetje wrang.

Ja, dat zegt ie...... weten wij veel. Misschien wil Dalton er gewoon niet over praten. Ik vind dat je wel erg zeker van je zaak bent zonder dat er bewijs is voor een eenduidige uitleg. For the record... zelf denk ik dat Dalton er heeeeeel erg dichtbij is geweest en er niet meer aan herinnerd wil worden.

Dat zou ook kunnen. Ik interpreteerde het anders. Zal bij de volgende kijkbeurt het vanuit jullie perspectief bekijken.

Ik moest tijdens het kijken van deze prulprent denken aan een quote van Michel Houellebecq: "Het belangrijkste aan een goede stijl is dat je iets te zeggen moet hebben".

Wat een nietszeggende opmerking.

Dat lijkt me niet.

Vermakelijke prent van Tarantino met veel van zijn typische kenmerken: bizarre situaties, veel geklets en bruut geweld. De rol van Margot Robbie voelde helaas wel behoorlijk overbodig. Je snapt deze enkel beter als je je van te voren verdiept in de dood van Sharon Tate, wat ik niet gedaan had. Verder had er gemakkelijk een half uur of zelfs wel een uur van afgekund. Toch zitten er genoeg mooie scenes in. Qua plot heeft het amper iets om het lijf maar het is allemaal duidelijk met plezier gemaakt en vol humor. Mijn favoriete scene bevat een geweldige imitatie van Bruce Lee. Dat gedoe met die hippies was ook lekker onvoorspelbaar en levert uiteindelijk een even bevredigende als bloederige finale op.

Ik vind het niet erg hoor. Beter iemand die gewoon voor de lol films maakt en precies doet wat hij leuk vind dan films puur voor de poen maakt. Natuurlijk heeft het ook nadelen, dat erg op zichzelf gericht zijn. Maar anders krijg je weer teveel commercie en/of de vreselijke rotte stank die pretentieuze Oscar-bait vaak heeft.

Die rol is juist heel belangrijk. Verondersteld wordt dat je inderdaad bepaalde kennis hebt van Manson en Tate ja, maar die geschiedenis is (vooral in Amerika) erg bekend, dus Tarantino gaat er hoogstwaarschijnlijk van uit dat de kijker deze kent. Hij neemt in zijn eerdere historische films zoals Inglourious Basterds ook niet de moeite om uit te leggen wie Hitler is, of in Django hoe slavernij nu precies in zijn werk ging. (Ik geef toe, die gebeurtenissen zijn natuurlijk bekender dan het hier vertelde verhaal)

De lichtvoetige rol van Tate vond ik heel sterk, omdat je als kijker al weet hoe het voor haar afloopt. Het geeft de hele film een melancholische, maar ook spannend gevoel mee. Dat Tarantino uiteindelijk haar in leven laat, lijkt me een duidelijke ‘what if’ waarin we een parallelle gelukkige wereld zien waarin het goede (Tate) uiteindelijk het kwade (Manson en zijn sekte) overwint.

ahhaa Nee inderdaad. Wil je iets geniaals in deze film ontdekken kun je kijken tot je een ons weegt want dat ga je niet vinden

Ok.

Uiteindelijk toch niet de beste Tarantino voor mij. Het is wel weer een herkenbaar stijltje, maar ik kan niet zeggen dat ik in de bioscoop zat en nu heel erg zat te genieten. Het is ook wel een andere film dan Tarantino doorgaand maakt moet ik zeggen.

Waar je normaal zou denken dat er meer geweld in zou zitten, is het hier vooral de sfeer. Die is ook nagenoeg perfect, voelde me echt in 1969. Maar ook het sterke acteerwerk mag er wezen. Een hoop bekende koppen, maar DiCaprio is toch wel weer erg goed op dreef.

Robbie had weinig te doen, maar uiteindelijk ziet ze er wel knap uit. Ze moest er wel zijn vanwege het waargebeurde aspect, maar veel voegt ze uiteindelijk niet toe inderdaad. Het verhaal moet het ook uiteindelijk niet bepaald van de Manson-moorden hebben, maar van het duo Pitt en DiCaprio.

De film duurt zeker te lang. Op een gegeven moment had ik het wel een klein beetje gezien. Het tempo leek nooit echt te gaan stijgen, maar er gebeurde net genoeg om het allemaal nog vermakelijk te houden. Humor bijvoorbeeld.

Film kent enkele memorabele momenten, Bruce Lee, western-opname met schurk DiCaprio, Booth op de Ranch en de finale met de Manson-leden die inbreken. Maar in het algemeen kwam ik er niet al te makkelijk doorheen. Het duurt allemaal veel te lang.

Ook visueel hadden er iets meer trucjes mogen zijn. Een paar aardige tracking-shots, maar er is zoveel gedaan aan de sfeer dat er wel af en toe nog een soort "vonkje" had mogen zijn. Ook van die sterke Tarantino-dialogen zag ik niet meer terug hier.

Desondanks aardig, maar van Tarantino ben ik iets meer gewend. Dit is een beetje een andere film dan hij normaal maakt, maar daardoor niet veel minder leuk. Een voldoende geef ik hem sowieso, maar geen hoge.

Beetje saai en langdradig wel. Wel mooie dialogen en scenery zoals we van tarantino gewend zijn. Als je je nooit verdiept hebt in de manson moorden dan slaat de verhaallijn vrijwel nergens op.

Net voor de 2de keer gezien, hij krijgt een 0.5je erbij, mede dankzij de geweldige soundtrack!