Meningen

Fraaie beelden in deze verder niet heel erg bijzondere natuurdocumentaire. We hebben het allemaal wel eens eerder en beter gezien, maar de opnamen zijn erg mooi en de muziek van Phillip Glass past er goed bij. De tergende vrouwelijke voiceover (op de dvd die ik zag een engels sprekende dame; de originele franse versie heeft blijkbaar een andere) blijft gelukkig beperkt tot een paar minuten aan het begin en het einde.

Indringend psychologisch drama over een vader (Troels Lyby), die door zijn dochter ogenschijnlijk vanuit het niets wordt aangeklaagd voor seksueel misbruik. Het verwoestende effect hiervan op het gezin wordt door regisseur Jacob Thuesen subtiel maar meedogenloos in beeld gebracht. Het unaniem sterke akteerwerk en de observerende, haast afstandelijke aanpak van het delicate onderwerp zorgen voor een onbehaaglijke maar tegelijkertijd fascinerende kijkervaring.

Een onderhoudend rommeltje, deze vlotte herhalingsoefening van regisseur Luc Besson, die zijn eerdere aktiefilm La Femme Nikita hier in een modern jasje steekt. Het script zit slim in elkaar en er zijn een paar eersteklas aktiescenes, maar de film is net iets te vergezocht en overdreven qua toon om echt indruk te maken. Hoofdrolspeelster Sasha Luss weet ook niet overal te overtuigen. Een echte europudding derhalve.

Amper boeiend liefdesdrama, gesitueerd in de high society van het 19e-eeuwse Rusland. Laat het maar aan regisseur Joe Wright over om er visueel een spektakelstuk van te maken, maar inhoudelijk is alles aan de saaie en nogal statische kant. Deels komt dit door de opzettelijk kunstmatige vormgeving, met sporadisch maffe decors en surrealistische overgangen tussen scenes, maar het ligt helaas ook aan het behoorlijk levenloze script. De uitstekende cast probeert er nog iets van te maken, maar veel meer dan een triomf van de production design-afdeling is de film uiteindelijk niet.

Aanvankelijk best interessant, deze documentaire over leven en carrière van de in 2007 overleden Anna Nicole Smith, model en actrice, maar gaandeweg zakt de kwaliteit af naar roddelpers-niveau. Dubieuze vrienden en bekenden komen aan het woord en op gegeven moment zijn feit en fictie amper meer uit elkaar te houden. Het eerste uur kan ermee door; het tweede is doorbijten.

Soort prequel van The Conjuring, waarin de voorgeschiedenis van die enge pop uit de proloog van die film wordt getoond. Best slim gedaan, maar de film heeft te lijden onder nogal charismaloze hoofdrolspelers en een matige climax. Jammer, want het begin is sterk en de film is best creepy. Hier en daar beschikt de film over effectieve schrikmomenten en het Rosemary's Baby-achtige sfeertje is goed getroffen.

Derde deel alweer voor deze spin-off van The Conjuring, met dit keer eigenlijk niet meer dan een bijrol voor de enge pop uit de titel. Dat is direct ook het grootste probleem van de film- er worden ditmaal zoveel monsters en enge figuren geïntroduceerd dat het uiteindelijk een beetje teveel van het goede is. Less is more, maar dat hebben de makers van deze film blijkbaar niet begrepen. Wonder boven wonder blijft de film grotendeels nog wel op de rails en goed aankijkbaar, maar al met al is dit wel een behoorlijke stap terug vergeleken het uitstekende vorige deel.

Deze prequel van de prequel van The Conjuring (volgt u het nog?) is zeer verdienstelijk en eigenlijk heel wat beter dan de eerste Annabelle. Goed gemaakt en degelijk gespeeld, met heel wat creepy momenten en effectieve schrikeffecten. Leuk plot ook en de hoofdzakelijk jonge cast doet het prima. Producent James Wan blijft horrorwerkjes van niveau afleveren.

Taaie, lange zit. Een licht surrealistische musical van bijna 2 1/2 uur, bevolkt door oninteressante personages en voorzien van nogal banale, voor de hand liggende muziek. Adam Driver is onsympathiek in de hoofdrol en de rest van de cast doet wat dat betreft niet voor hem onder. De plot is karig en weinig boeiend. En uiteindelijk stelt dit ook op visueel vlak bar weinig voor. Waarom kijk ik dit? Goede vraag.

Zeer onderhoudende documentaire over de markante fotografe Annie Leibovitz, gemaakt door haar zus Barbara. Het eerste gedeelte, over de vroege jaren waarin Leibovitz werkte voor Rolling Stone magazine, is het meest interessant. Daarna werd het werk van Leibovitz meer commerciëel en wordt de documentaire minder boeiend. Naarmate de bekende gezichten gaan overheersen dus.

Begint sterk, maar ongeveer halverwege komt de klad er behoorlijk in en wordt alles nogal pretentieus en vooral saai. Jammer, want de opbouw is intrigerend, met een paar intense aktiescenes en een geslaagd mysterieus sfeertje. De cast kan ermee door maar de personages zijn niet bijster interessant. Lichte tegenvaller al met al van regisseur Alex Garland.

Mooie melancholische film die zijn politieke subtext subtiel verpakt in een ogenschijnlijk eenvoudige vertelling over een braziliaanse jongen die in 1970 bij zijn grootvader gaat logeren. De plot is wellicht iets te karig om de hele film te blijven boeien en het tempo ligt erg laag, maar het geschetste tijdsbeeld is erg fraai en visueel ziet alles er piekfijn uit. Genoeg leuke details ook om de aandacht er toch bij te houden.

Apart stopmotion-werkje geschreven en geregisseerd door Charlie Kaufman. Minder bizar dan zijn overige werk, al is de film zeker geen doorsnee kost. De sobere visuele stijl past goed bij het verhaal over een succesvolle zakenman (David Thewlis) die een identiteitscrisis doormaakt. Het is allemaal mooi gedaan en de dialogen zijn zeker de moeite waard, maar uiteindelijk is de film voor mij toch net iets te vrijblijvend om echt indruk te maken.

Kansloze SF/ aktiefilm, met een onzinnig plot dat slechts dient om een aantal knokpartijen enigszins begrijpelijk aan elkaar te plakken. Regisseur Noel Clarke heeft zichzelf een stoere hoofdrol toebedeeld, maar hij is behoorlijk miscast. Als een kip zonder kop rent hij rond, slechts af en toe stoppend om iemand in elkaar te rammen. De aktiescenes, hoewel aardig qua choreografie, leunen teveel op slowmotion en gaan snel vervelen. Visueel ziet de film er sowieso bedenkelijk uit. Men heeft moeite gedaan om één en ander een look te geven die boven het lage budget uitstijgt, maar de production design en special effects zijn karig. Voornaamste pluspunt is de mooie Alexis Knapp, die de hele film schaars gekleed mag rondrennen aan de zijde van Clarke.

Traag en iets te dik aangezet qua akteerwerk, maar al met al niet verkeerd. De plot is intrigerend en de film steekt visueel fraai in elkaar, zoals we gewend zijn van regisseur Andrew Niccol. Thematiek en stijl liggen hem hier ook volledig, al had er nog wel wat meer ingezeten. Eén en ander had wel iets spannender uitgewerkt mogen worden bijvoorbeeld.

Te lang en bij vlagen aan de saaie kant, maar uiteindelijk zit de film toch best mooi in elkaar. Het script is ingenieus en visueel is alles een lust voor het oog. Decors, kostuums en special effects zijn allemaal eersteklas. De cast is ook uitstekend, met vooral Rhys Ifans erg sterk in de hoofdrol. Qua structuur had er wel iets minder gegoocheld mogen worden met flashbacks en voor de meeste personages valt weinig sympathie op te brengen, maar de uitwerking van het intrigerende gegeven is dermate goed gedaan dat de film zeker de moeite waard is.

Meest toegankelijke (en helaas ook langste) film van regisseur Sean Baker tot nu toe, voorzien van een opgefokt plot dat wel wat overeenkomsten vertoont met Pretty Woman. De cast is uitstekend (met een vuilgebekte Mikey Madison in een verrassend sterke hoofdrol) en de film is zeer onderhoudend, maar de lange speelduur doet het geheel bijna de das om. Vooral in het onnodig opgerekte (en nogal hysterische) middenstuk begint de boel echt te slepen. Jammer, want afgezien daarvan valt er veel te genieten en ook te lachen. Vooral de drie armeniërs die komen opdraven om orde op zaken te stellen zijn hilarisch.

Sterk gespeeld drama met SF-elementen. De twee genres smelten niet helemaal overtuigend samen, maar de personages zijn sympathiek en het script zit intelligent in elkaar. Vooral op emotioneel vlak weet de film herhaaldelijk doel te treffen. Zowel Marling als Mapother zijn uitstekend in de hoofdrollen. Mooi camerawerk ook en een aparte soundtrack; de film heeft een aangename dromerige sfeer.

Subtiel indrukwekkende slice of life van regisseur Mike Leigh, de onbetwiste meester van het vastleggen van het alledaagse leven. De film zit ogenschijnlijk vol met oppervlakkige dialogen en banale situaties, maar onder de oppervlakte speelt zich heel wat af. In de ongemakkelijke situaties, pijnlijke stiltes en opgekropte emoties zal een ieder zich kunnen herkennen. De personages worden met respect en liefde geportretteerd, ondanks al hun tekortkomingen. Het akteerwerk is fenomenaal goed; vooral de neurotische en diep ongelukkige Lesley Manville, als de opdringerige vriendin Mary, is onvergetelijk. Het geheel werkt langzaam toe naar een pijnlijke, maar bevredigende finale. Vooral het laatste shot is zeer memorabel en vat de hele film eigenlijk samen. Eén van Leigh's beste films, wat mij betreft.

Groots opgezet, episch spektakel over de belegering van het Ansi Fort in het jaar 645. De vele aktiescenes zijn geweldig in beeld gebracht en qua special effects en production design is dit echt eersteklas. Niet iedereen zal wellicht meegesleept worden in de van-dik-hout-zaagt-men-planken opzet van het geheel, maar ik was behoorlijk onder de indruk.

Prima Marvel-film, die wijselijk kiest voor een lekker luchtige aanpak. Het vroegtijdige vertrek van oorspronkelijke regisseur Edgar Wright deed het ergste vermoeden, maar de uiteindelijke film heeft hier zo te zien niet onder geleden. Genoeg aktie en spektakel, alsmede bijzonder fraaie visuele effecten, maar het zijn vooral de leuke personages en de onderkoelde humor die hier iets speciaals van maken.

Dit onvermijdelijke vervolg op het verrassend leuke Ant-Man doet hier en daar wat geforceerd aan, maar de sympathieke cast trekt de boel op cruciale momenten vlot. Wel jammer dat de rol van Michael Pena hier behoorlijk overbodig is, terwijl hij in het eerste deel vaak de show wist te stelen. De special effects zijn wederom dik in orde. Al met al een wat minder opzichtige Marvel-film, maar zeker niet slecht.

Dodelijk vermoeiend derde deel in deze vergezochte Marvel-franchise, vrijwel uitsluitend gesitueerd in een druk vormgegeven digitale wereld, waarin helaas weinig te beleven valt. Kosten noch moeite noch kijkers gespaard noem je zoiets. Het script is duidelijk ondergeschikt aan het visuele spektakel, net als personages en dialogen. Vreemd genoeg is er wel veel ruimte ingebouwd voor klef sentiment en oubollige grappen. De zoveelste nagel aan de doodskist voor deze fase van het Marvel Multiversum.

Fascinerende documentaire over hoe het is om een jaar lang te leven en te werken in Antarctica, verteld door de werklui die de boel draaiende houden tijdens de wintermaanden, op de meest meedogenloze plek op aarde. Indrukwekkend gefilmd door regisseur Anthony Powell, die zelf woont en werkt in McMurdo, waar de documentaire zich grotendeels afspeelt. De eenzaamheid en desolaatheid van het continent komen krachtig naar voren, alsmede de schoonheid.

Verrassende en bij vlagen erg spannende thriller, visueel indrukwekkend en voorzien van een geweldige onheilspellende soundtrack. Door de aparte structuur van de film komen niet alle verhaalelementen even goed tot hun recht, met vooral halverwege een nogal saai gedeelte, maar het begin en het einde van de film zijn ijzersterk.

Aanvankelijk niet zo'n beste oorlogsfilm, waarbij vooral een boel cliché's uit de kast worden getrokken. Gaandeweg wordt de film gelukkig wel steeds beter. Vooral naar het einde toe is de film erg spannend en behoorlijk intens. Regisseur Sean Ellis blijft in ieder geval verrassen en lijkt zichzelf met iedere film opnieuw uit te vinden.

Waardeloos broddelwerkje, dat ondanks de verdienstelijke cast geen moment weet te boeien. Natasha Lyonne gaat volledig over de top in de maffe hoofdrol, terwijl de film om haar heen zich dodelijk traag voortsleept. Vooruit, de laatste paar minuten hebben absoluut een 'WTF!'-factor, maar tegen die tijd zullen de meeste kijkers wijselijk afgehaakt zijn. Ranzig filmpje, tegelijkertijd van de pot gerukt en dodelijk saai.

Zo vader zo zoon. Helaas weet zoonlief Brandon inhoudelijk (nog) niet te overtuigen. Op technisch vlak zit de film redelijk goed in elkaar (alhoewel de production design erg saai is), maar qua plot en tempo is er bijna niet doorheen te komen. Wat een vervelende bedoening. Hier en daar een effectieve scene en hoofdrolspeler Caleb Landry Jones kan ermee door, maar meer dan een flauwe kopie van het vroege werk van papa David is dit niet geworden.

Kleine misser van de doorgaans betrouwbare regisseur Scott Cooper en producent Guillermo Del Toro. De film begint evenwel sterk, met een fijn naargeestig sfeertje, prachtig sober camerawerk, indrukwekkende smerige make-up effecten en een cool monster. In het laatste half uur gaat de boel echter volledig onderuit. Dan neemt het script lachwekkend simplistische vormen aan en zijn de gebeurtenissen niet meer serieus te nemen. Jammer, want dit project had zeker potentie.

Mooie, rustig vertelde documentaire over de gevierde fotograaf/ filmmaker Anton Corbijn. Inmiddels heeft deze zo'n indrukwekkend resumé opgebouwd dat dit niet valt samen te vatten in een film van krap anderhalf uur, maar dat is gelukkig ook niet het doel van regisseuse Klaartje Quirijns. Langzaam leren we de man achter de foto's, videoclips en films kennen; een teruggetrokken levend, sympathieke maar eenzame loner die altijd zijn eigen weg heeft gebaand. Natuurlijk komt zijn werk met oa U2, Depeche Mode en Metallica ook aan bod, maar wat blijft hangen is het beeld van de schuchtere Corbijn, wereldberoemd tegen wil en dank, het liefst slechts aanwezig op de achtergrond.