Meningen

Anvil was één van mijn favoriete metalbands begin jaren '80. Daarna ben ik, net als blijkbaar de rest van de wereld, ze uit het oog verloren. Deze geweldige documentaire laat zien hoe de band al die tijd heeft doorgeploeterd. Het is een schrijnend en tegelijkertijd vaak hilarisch document geworden, vol onbetaalbare momenten. De regisseur maakt van zijn onderwerp nooit een karikatuur, mede doordat hij zelf al die jaren van van de band is geweest. Dikke aanrader, niet slechts voor fans.

Een zeldzaam uitstapje richting horror voor regisseur Justin G. Dyck, eerder verantwoordelijk voor ongeveer twintig zoetsappige kerstfilms. Als je daarover nadenkt is Dyck dus eigenlijk wel een expert op het gebied van horror. De plot van Anything For Jackson is niet erg origineel, maar akteerwerk en vormgeving zijn dik in orde en de film beschikt over een flink aantal creepy en onbehaaglijke momenten. De finale valt helaas een beetje tegen, maar de boel blijft nog net op de rails.

Onbehaaglijke, nachtmerrie-achtige film over een ogenschijnlijk doodnormale man die bebloed wakker wordt in een badkamer. Gaandeweg komen we te weten wat er gebeurd is. Min of meer althans, want de film vermijdt bewust allerlei aanwijzingen en verklaringen. Niet helemaal bevredigend uiteindelijk en het eerste half uur is aan de saaie kant, maar naarmate de film vordert raak je als kijker steeds meer betrokken bij de hoofdpersoon en zijn lotgevallen. Mooi einde ook.

Heerlijke romantische komedie, met een perfect gecaste Lemmon en een erg grappig script. De dialogen sprankelen en de film ziet er ook na ruim 50 jaar nog steeds erg goed uit. Bepaalde visuele details zijn hilarisch, zoals de op de tafel gemonteerde vierkante voorloper van de afstandsbediening, die Lemmon gebruikt om weg te zappen bij tv-reclames. Toen al!

Belabberde futuristische aktiefilm waarin de personages hoofdzakelijk slecht geschreven dialogen gebruiken om elkaar te doden. Van enige spanning en/ of aktie is namelijk geen sprake. Wat we wel krijgen is de zoveelste onbegrijpelijke rol van Bruce Willis, die hier rondloopt alsof hij zich in een compleet andere film bevindt. Te pas en vooral te onpas komt hij even tevoorschijn in zijn rode trainingspak (wel zo handig als camouflage in het bos) om iets te mompelen en dan weer te verdwijnen voor een groot gedeelte van de film. Als het niet zo treurig zou zijn zou je erom kunnen lachen.

Weinig apocalypse in deze rommelige maar vermakelijke low-budget kannibalenfilm. Vreemd genoeg deed de plot me wel wat denken aan First Blood. Hier en daar wat gore scenes, vooral naar het einde toe, maar de film is absoluut tam vergeleken bij de meeste genregenoten. Helaas ook nogal saai, met een zich langzaam voortslepend eerste uur waarin vooral oeverloos wordt geluld. Gelukkig zijn de personages kleurrijk genoeg om je mee te vermaken en brengt de foute jaren '80 soundtrack, met een hoog A-Team gehalte, je al snel in de juiste stemming.

Goed gemaakte spaanse zombiefilm, aan de fragmentarische kant maar wel spannend en voorzien van een wat sullige maar sympathieke hoofdpersoon. Vernieuwend is de film bepaald niet; binnen het overvolle genre hebben we een dergelijk plot al vele malen eerder gezien, maar visueel steekt de boel aantrekkelijk in elkaar en er zijn veel effectieve scenes, vooral in het begin.

Sympathieke, met nostalgie doordrenkte ode aan de jaren '60, en dan met name aan de periode in aanloop naar de eerste maanlanding in de zomer van 1969. De film doet sterk autobiografisch aan en dat is dan ook direct het grootste struikelblok, aangezien regisseur Richard Linklater zo ver gaat in het tonen van allerlei details uit de periode dat er amper sprake is van een plot. De film is hoofdzakelijk een aaneenschakeling van treffende, vaak liefdevolle observaties, voorzien van passend ironisch commentaar door Jack Black.

Indrukwekkende documentaire over de eerste bemande raketmissie naar de maan, in juli 1969. Het archiefmateriaal is op verbluffende wijze gerestaureerd; vooral in het begin van de documentaire, tot en met de lancering, zat ik met open mond te kijken naar historische opnamen die ogen alsof ze gisteren zijn gemaakt. Na de lancering is één en ander wat conventioneler vormgegeven, hoewel bijzonder knap gemonteerd. Muziek en audio zijn ook eersteklas.

Een slim bedacht concept, met een laag budget inventief in elkaar gezet. De 'found footage' structuur werkt naar behoren, geholpen door prima camerawerk en montage, degelijke akteurs en sporadisch ingezette overtuigende special effects. Voornaamste pluspunt is de creepy, onheilspellende sfeer die naarmate de film vordert steeds intenser en hysterischer wordt. Knap gedaan, al met al.

Gestilleerd portret van een chique bordeel rond 1900. Verwacht geen platte erotische toestanden; de nadruk ligt op het scheppen van een intieme maar tegelijkertijd nogal afstandelijke sfeer, waarbij de plot duidelijk minder van belang is. De verzameling mooie vrouwen is natuurlijk geen straf om naar te kijken en regisseur Betrand Bonello zorgt met zijn fraaie cameravoering, als schilderijen gecomposeerde shots en abstracte montage voor een haast hypnotiserende en surrealistische kijkervaring. Jammer dat er qua plot en personages zo weinig gebeurt en alles uiteindelijk aan de nogal saaie kant is.

Een van-dik-hout-zaagt-men-planken thriller met horrorelementen, niet verkeerd maar uiteindelijk helaas wel een beetje een tegenvaller. Regisseur Gareth Evans raakt ongeveer halverwege de draad kwijt, waarna het niet meer goedkomt. Malle en vooral vergezochte toestanden nemen dan het voortouw, iets waar de toch al niet zo best uitgewerkte personages ook geen raad mee weten. Jammer, want het eerste uur is fraai opgebouwd, met een fijne grimmige mysterieuze sfeer. Zodra het bloed rijkelijk begint te vloeien zakt de film weg naar een bedenkelijk niveau.

Inferieur griezelwerkje, hopeloos clichematig en overwegend erg saai. Maar, belangrijker nog: de film is eigenlijk nergens eng of zelfs maar spannend, toch enigzins een vereiste binnen het genre. De personages zijn tevens behoorlijk vervelend. Valt er dan uberhaupt iets positiefs te melden? Jawel, na een uur en een kwartier is ie al afgelopen. Nou ja, al...

Derde Appleseed-film van regisseur Shinji Aramaki; helaas wel de minste tot nu toe, wat mij betreft. Vooral qua plot is dit deel erg dun. De animatie is evenwel dik in orde en sporadisch indrukwekkend, al oogt het eerste half uur wel een beetje geforceerd en houterig. Pluspunten zijn de spectaculaire aktiescenes en de aanwezigheid van vermakelijke bad guy Two Horns.

Rake film over een jonge Donald Trump (Sebastian Stan), die in de jaren '70 en '80 pogingen doet naam te maken in New York. Hierbij wordt hij bijgestaan door de beruchte advocaat Roy Cohn (Jeremy Strong). De twee hoofdrolspelers zijn subliem en maken hier een waar feestje van, geholpen door een levendig tijdsbeeld en de dynamische regie van Ali Abbasi. De film is qua toon soms iets te karikaturaal maar blijft grotendeels aan de smaakvolle kant van parodie.

Bij elkaar gejatte SF-film, maar niet slecht gedaan. Mark Strong is prima in de hoofdrol, als eenzame astronaut onderweg naar een nieuw bestaan op Mars. Voornaamste probleem is het ontbreken van een boeiend plot. Het kabbelt allemaal maar een beetje door. Visueel ziet het er allemaal best oké uit, maar je blijft continu denken aan eerdere, betere films in het genre.

Spectaculaire mix van 3-D CGI en meer traditionele animatie. Het verhaal is gelukkig goed te volgen (dat is wel eens anders in dit soort films) en de film is zeer onderhoudend, met veel aktie. Tegen het einde wordt alles helaas een beetje te uitleggerig, maar gelukkig maakt de bombastische finale weer veel goed.

Nog iets mooier geanimeerd dan zijn voorganger, maar inhoudelijk wat meer voorspelbaar en voorzien van een dun verhaaltje. Zoals bij veel sequels moet het gebrek aan diepgang gecompenseerd worden door nog meer aktie en spektakel. Op dat vlak stelt de film dan ook zeker niet teleur (inclusief John Woo-achtige shootouts- geen verrassing daar de beste man producent van de film is), maar het voelt allemaal wat geforceerd en opgerekt aan.

Onevenwichtig en je moet tegen een voortdurend bombardement van special effects kunnen, maar eenmaal in de flow is dit best een leuke film. De kleurenpracht is indrukwekkend en de film is bijzonder spectaculair, al werken de aktiescenes boven water beter dan die eronder. Soms is het allemaal een beetje teveel van het goede en weet je niet waar je moet kijken, zoveel gebeurt er op het scherm. Jason Mamoa is goed gecast in de hoofdrol en is hier en daar onderkoeld grappig; Amber Heard is ook prima (en heel mooi) als zijn metgezel tegen wil en dank. Wederom bewijs dat regisseur James Wan goed thuis is in vrijwel ieder genre.

Absoluut minder dan het eerste deel, maar het mallotige verhaal en de bizarre personages worden door regisseur James Wan met zoveel overgave in beeld gebracht dat het toch wel weer leuk is. Je moet wel opgewassen zijn tegen een stortvloed aan cgi-effecten, die overigens zeer wisselend van kwaliteit zijn. Sporadisch zien decors en achtergronden er prachtig uit; dan weer is het zo kitscherig en kleurrijk dat het glazuur van je tanden springt. Grootste troef is de grappige rol van Patrick Wilson, die hier gedwongen wordt samen te werken met Momoa. Hun scenes samen vormen het hoogtepunt van de film.

Feitelijk de laatste film van regisseur Atom Egoyan 'oude stijl'; hierna zou hij meer toegankelijke maar helaas ook meer wisselvallige films gaan maken. Ararat is evenwel nog op en top Egoyan, voorzien van alle typerende kenmerken, zoals een veelheid aan door elkaar heen lopende verhaallijnen, een politieke context en moeizame familierelaties. Veel oudgedienden komen ook opdraven. De politieke lading overschaduwt sporadisch de plot en is soms behoorlijk zwaar op de hand, maar gelukkig blijft de film goed genietbaar. Uiteindelijk niet één van de betere Egoyan-films, maar binnen zijn oeuvre zeker de moeite waard.

Spannende, goedgemaakte thriller met Richard Gere op dreef als wanhopige zakenman die in een race tegen de klok zijn bedrijf aan een grote bank probeert te verkopen voordat zijn frauduleuze handelen aan het licht komt. Script, cast en vormgeving zijn eersteklas; daarnaast is de jachtige, nachtmerrie-achtige sfeer van het hele gebeuren knap getroffen. Regisseur Nicholas Jarecki is de broer van documentairemaker Andrew Jarecki, bekend van Capturing The Friedmans en The Jinx.

Qua plot karig en voorspelbaar uitgewerkt, maar binnen het steeds verder uitdijende genre van de dystopische horrorfilm niet verkeerd. De film heeft veel weg van het eerdere It Comes At Night, met dat verschil dat hier de dreiging wel zichtbaar wordt. En op dat vlak valt Arcadian zeker niet tegen. De monsters zijn oprecht freaky en creepy en worden op cruciale punten overtuigend in beeld gebracht. Ik vond het tevens een voordeel dat je niets over de mysterieuze wezens te weten komt, iets dat bijdraagt aan de verveemdende sfeer. Cage heeft een wat kleinere rol maar zijn beide zoons (Jaeden Martell en Maxwell Jenkins) doen het prima.

Gezien het karige budget visueel behoorlijk indrukwekkend, dit afstudeerproject van regisseur Roland Emmerich, maar inhoudelijk dodelijk saai. De effecten maken evenwel indruk, iets dat hem later in Hollywood goed van pas zou komen. Als debuutfilm natuurlijk interessant (en leuk om hier bijvoorbeeld al een space shuttle te zien, net als in zijn recente Moonfall), maar de film is door de karige plot, vlakke personages en gebrek aan spanning met moeite uit te zitten.

Aardige SF-film, traag en qua plot niet heel bijzonder, maar uiteindelijk toch best intrigerend en verrassend. Theo James doet het prima in de hoofdrol en de film ziet er qua production design erg mooi uit, ondanks het zichtbaar karige budget. Voornaamste probleem is het lage tempo, maar de genreliefhebber die daar een beetje doorheen kan kijken zal vast en zeker plezier beleven aan deze zorgvuldig vormgegeven film.

Mads Mikkelsen is in vorm en zijn strijd tegen de elementen is overtuigend in beeld gebracht, maar de karige, rechtlijnige plot en het lage tempo zorgen niet bepaald voor een onderhoudende kijkervaring. Het is een beetje doorbijten.

Fijn rauw en grimmig misdaaddrama, met weer zo'n rake schimmige sfeertekening waar de belgen wel patent op lijken te hebben. Prima vertolkt en in beeld gebracht, met een langzaam escalerend script dat steeds beter wordt naarmate de film vordert. Vooral de tweede helft is de moeite waard, wanneer de aktie zich verplaatst naar de Ardennen uit de titel. Daar mondt één en ander uit in een bizarre maar erg spannende climax en heeft de film nog een bijzonder onaangename verrassing voor de kijker in petto.

Leuke, sympathieke coming-of-age film over de elfjarige Margaret (Abby Ryder Fortson), die in de jaren '70 vanuit New York verhuist naar New Jersey, waar ze erg moet wennen aan haar nieuwe leefomgeving. Vlot verteld, vaak erg komisch en leuk in beeld gebracht, al is het geheel sporadisch iets te luchtig om echt indruk te maken. Aan de prima cast ligt het in ieder geval niet. Fortson is uitzonderlijk goed gecast in de hoofdrol en Rachel McAdams is erg grappig als haar moeder.

Miskleun van de regisseur van het wel effectieve Paranormal Activity. De inmiddels tot vervelens toe gebruikte found footage-aanpak werkt hier voor geen meter. Het eerste uur is dodelijk saai, zonder enige noemenswaardige gebeurtenissen. Het laatste half uur heeft één of twee enge momenten, maar alles is zo rommelig en vooral vaag in beeld gebracht dat de hele film geen enkele impact heeft. Behalve dan op je uithoudingsvermogen.

Low budget futuristische thriller met elementen van een film als Blade Runner. Die kwaliteit haalt het nergens, maar de plot is niet onaardig en visueel ziet alles er netjes verzorgd uit. Het akteerwerk kan er ook mee door. Uiteindelijk te weinig onderscheidend om echt indruk te maken, maar de film heeft zeker zijn momenten.