Meningen

Statisch, slecht geschreven drama met thriller-elementen over een mannelijke escort (Richard Gere) die verdacht wordt van moord. Gere is prima in de hoofdrol, maar vrijwel de hele verdere cast is waardeloos en de plot is absoluut niet boeiend. Qua stijl valt er wel het één en ander te genieten (de film lijkt een soort voorloper van Miami Vice), maar verwacht geen opwindende erotiek. De karige seksscenes die we voorgeschoteld krijgen zijn lachwekkend knullig in beeld gebracht.

Met nostalgie doordrenkte jeugdherinneringen van regisseur George Lucas, grotendeels plotloos maar aangenaam voortkabbelend. De cast met piepjonge akteurs als Richard Dreyfuss, Ron Howard en Harrison Ford maakt veel goed. Volgepropt met leuke muziek en mooie auto's. Let op het nummerbord waarop de titel van de vorige film van George Lucas te zien is!

Herzien op blu-ray, waar de film eindelijk gepresenteerd wordt in widescreen formaat. De dvd werd destijds geplaagd door een lelijke 4:3 transfer. Blijft een sterke film, al heeft de film duidelijk te lijden onder post-produktie perikelen. Regisseur Tony Kaye wilde zelfs zijn naam van de credits laten verwijderen omdat hij het niet eens was met de definitieve montage. Bepaalde subplots komen inderdaad wat onderontwikkeld over, zoals dat gedoe met de politie, maar hoe je het ook wendt of keert: dit blijft een indrukwekkend verhaal, vooral de moeite door de meesterlijke, bij vlagen angstaanjagende rol van Edward Norton.

De films van regisseur David O. Russell zijn zonder uitzondering de moeite waard maar missen vaak wat focus. Zo ook deze American Hustle. Akteerwerk, soundtrack en production design zijn eersteklas, maar het script is meer dan eens aan de flauwe kant en er zijn een aantal overbodige scenes, vooral in het begin van de film. Gelukkig is de cast een genot om naar te kijken. Christian Bale is uitstekend (wat ziet die gast er bizar uit hier!), maar de twee dames (Amy Adams en Jennifer Lawrence) doen niet voor hem onder.

Eindelijk weer eens een toffe rol voor Tom Cruise in deze luchtige, niet al te serieuze verfilming van het leven van drugssmokkelaar en CIA-informant Barry Seal. De plot is bijna te maf voor woorden, zeker wanneer je beseft dat dit grotendeels echt gebeurd is. Cruise is te oud voor de rol maar brengt het er bijzonder goed vanaf. Hij weet precies de juiste toon te treffen en balanceert kunstig tussen karikatuur en mens van vlees en bloed. Regisseur Doug Liman hanteert een losse, levendige stijl die perfect bij het onderwerp past.

Bizarre, bij vlagen nogal zieke film waarin het moelijk is om sympathie op te brengen voor de hoofdpersoon, goed maar nogal afstandelijk gespeeld door de mooie Katharine Isabelle. De surrealistische semi-erotische toestanden en de thema's van body modification en (al dan niet vrijwillige) amputatie zijn best fascinerend, maar de film mist overtuigingskracht. De dialogen en het akteerwerk van de overige akteurs laat tevens te wensen over. Maffe bijrollen van de regisseurs overigens, de zusjes Jen en Sylvia Soska.

Degelijk vakwerk van regisseur Clint Eastwood, die hier zijn vorm weer vindt na een flinke reeks tegenvallers. De film biedt weinig verrassingen qua plot en één en ander is wellicht te vrijblijvend uitgewerkt, maar Bradley Cooper is prima in de hoofdrol en de oorlogsscenes zijn spannend en intens in beeld gebracht.

Ze zijn allemaal present: de jock, de prom queen, de nerd en de alternatieve chick. Het is even wennen aan de MTV-montagestijl en de wat gekunstelde aanpak van de documentaire (soms is het wel heel erg filmisch), maar als je er eenmaal goed inzit is het allemaal zeer onderhoudend en bij vlagen zelfs ontroerend. Natuurlijk verloopt vrijwel alles zeer voorspelbaar (het blijven tenslotte amerikanen), maar ik vond de docu toch interessant en meeslepend.

Erg matig dit, en vooral erg geforceerd. Als je een aktiekomedie maakt moet je het dus niet op deze manier doen. Qua toon zit men er continu naast, met vervelende personages en voor de hand liggende humor. De aktiescenes zijn daarnaast inspiratieloos in beeld gebracht. Met een dergelijk vlak script zou iedere regisseur moeite hebben, maar regisseur Nima Nourizadeh, die met zijn debuut Project X toch enige potentie leek te hebben, bakt er hier wel erg weinig van.

Indrukwekkend drama, sober in beeld gebracht en behoorlijk grimmig, maar met net dat sprankje hoop om niet volledig te verzanden in wanhoop. Sienna Miller is subliem in de moeilijke hoofdrol. Geregisseerd door één van de zoons van Ridley Scott, met een rauwe cameravoering en sfeertekening die bijna haaks staan op het werk van papa. Geen makkelijke kost en de film hakt er emotioneel herhaaldelijk flink in, maar zeer de moeite waard.

Sfeervolle maar nogal clichematige en niet altijd even logische thriller. Visueel zit het uiteraard wel goed, maar inhoudelijk is het met dit rammelende script nogal behelpen. Het lage tempo is een verademing, maar komt de spanning niet ten goede. De atypische subtiele en zwijgzame rol van Clooney is evenwel prachtig; Thekla Reuten is hier ook prima. Al met al een lichte tegenvaller van Corbijn, na zijn prima debuutfilm Control.

Geen licht verteerbare kost dit, maar uiteindelijk wel indrukwekkend. Regisseur Michael Haneke toont ons de menselijke aftakeling in al zijn detail, ook al zouden we daar liever de ogen voor sluiten. Prachtig gespeeld door Jean-Louis Trintignant en Emmanuele Riva en passend sober en haast verstikkend claustrofobisch in beeld gebracht. Traag en onprettig, maar tegelijkertijd aangrijpend en fascinerend. Typisch Haneke dus.

Lekker, eindelijk weer eens een echt belabberd amateuristisch rommeltje. Dit moet wel de slechtste film van regisseur Yuzna ooit zijn. Dat producent San Fu Maltha hier zijn naam aan verbonden heeft! En dan al die nederlanders op de titelrol.. beschamend. Van A tot Z werkelijk diep triest. Troep.

Flinke tegenvaller van regisseur David O. Russell. Aan de indrukwekkende cast ligt het niet en de film is op visueel vlak aantrekkelijk, maar de personages zijn niet boeiend en de plot al helemaal niet. En het duurt allemaal veel te lang. Maffe hoofdrol overigens voor Christian Bale, die hier een soort Al Pacino-parodie neerzet. Ook dat werkt niet.

Erg leuke documentaire over de toch wel verrassende aanwezigheid van allerlei wilde dieren in en rondom de binnenstad van Amsterdam. Mooi camerawerk ook. Presentator en regisseur Martin Melchers is een heerlijke droogkloot en kan smakelijk vertellen over al dan niet relevante zaken. Ik stel voor dat hij het overneemt van David Attenborough als deze op de leeftijd komt dat hij wordt gedwongen te stoppen.

Onbestendige, rommelige horrorfilm die amper weet te boeien. Niet slecht gespeeld en sfeervol in beeld gebracht, maar script en personages weten niet te intrigeren. Echt eng wil het helaas ook niet worden. Meest opvallende aspect van de film is dat de regie van actrice Romola Garai is, vooral bekend van kostuumdrama's.

Prima documentaire van regisseur Asif Kapadia, net als zijn vorige film Senna opgebouwd uit archiefbeelden en commentaar van betrokkenen. Geen pratende hoofden dus, iets dat hier uitstekend uitpakt. Het tragische verhaal ontvouwt zich rustig maar onherroepelijk. Knap in elkaar gezet en wijselijk niet moraliserend. Vrienden en familie maken meer stuk dan talent goed kan maken, zo blijkt.

Lange zit en zeker niet overal even boeiend. Sandra Hüller is geweldig in de hoofdrol en de film heeft veel zinnige dingen te melden, maar het vertaalt zich niet altijd naar boeiende cinema. Het lage tempo en het saaie camerawerk werken ook niet bepaald mee. De zoveelste film uit 2023 waar zo een uur uit had gekund.

Heerlijk onderkoeld rechtbankdrama, leuk gespeeld door de hele cast en zeer onderhoudend. De plot steekt niet bijzonder intrigerend in elkaar, maar door het sterke spel en de gevatte dialogen vliegt de film voorbij, ondanks de toch stevige speelduur. Ja lieve kijkbuiskinderen, zo worden ze niet meer gemaakt.

Onvermijdelijke tegenvaller die in alle valkuilen van de vervolgfilm valt. Groter, langer, meer plot, meer personages... Het resultaat is een geforceerde komedie die slechts sporadisch leuk is en puur blijft drijven op het charisma van de akteurs. Hele plotlijnen hadden zo geschrapt kunnen worden (de vuurtoren, Doby de haai) en de finale (waarin half Hollywood komt opdraven) is tenenkrommend onleuk. Grootste misser is echter de flink uitgebreide rol van Brick (Steve Carell), die hier volledig de plank misslaat. Een half uur eruit en een strakkere montage had wonderen kunnen doen voor het materiaal, maar dan nog zou dit een overbodig vervolg geweest zijn.

Herzien na een kleine tien jaar en nog steeds erg grappig. Hier en daar een beetje aan de te flauwe kant, maar de cast is bijzonder goed op dreef en de leuke momenten (en hilarische dialogen) zijn amper te tellen. Ben nu wel benieuwd geworden naar het iets later uitgebrachte Wake Up, Ron Burgundy:The Lost Movie, een tweede film rond dezelfde personages, volledig opgebouwd uit restmateriaal van het origineel.

Standaard thrillertje, niet slecht maar nogal dertien-in-een-dozijn. De twee dames in de hoofdrollen zijn erg fraai, net als de omgeving waar de film is opgenomen, maar het script is vrij voorspelbaar uitgewerkt en het stikt weer eens van de stereotiepe personages. Ook Argentinië kunnen we dus schrappen als vakantiebestemming, want daar is het blijkbaar niet pluis.

Middelmatige verfilming van het gelijknamige boek van Michael Crichton, gemaakt als miniserie voor televisie. Van producenten Ridley en Tony Scott zou je toch wel wat meer mogen verwachten, vooral op visueel vlak. Het ziet er allemaal nogal pover uit, met doorzichtige en vaak lelijke visuele effecten (alhoewel de scene met de man die zichzelf onthoofd met een kettingzaag er wel cool uitziet). De cast houdt ook niet bepaald over. Gelukkig is de plot bijzonder interessant en bij vlagen best spannend, waardoor dit het aankijken nog net waard is. Mijn voorkeur gaat echter uit naar de filmversie uit 1971.

Zware kost en aan de erg trage kant, maar visueel indrukwekkend en voorzien van een sterke rol van de uit pensioen teruggekeerde Daniel Day-Lewis. Natuurlijk een duidelijk geval van nepotisme aangezien zijn zoon hier de regie doet, maar goed, toch fijn om hem weer terug te hebben. Hij is en blijft een geweldig acteur. De rest van de (overigens prima) cast verbleekt een beetje in verhouding. Het script is soms aan de pretentieuze kant en qua plot valt er niet heel veel te beleven, maar de zoveelste memorabele rol van Day-Lewis en de vaak surrealistische beeldenpracht tillen het geheel net boven het gemiddelde uit.

Superieure gruwelijke wraakfilm, zoals alleen de zuid-koreanen dat kunnen. De film is intens spannend en subliem in beeld gebracht (die dubbele steekpartij in de taxi- weergaloos!), met een intelligent uitgewerkt en onvoorspelbaar script. Prachtig akteerwerk ook; vooral Min-Sik Choi is geweldig als de ranzige seriemoordenaar. Wel een film voor mensen met een sterke maag, zoveel is duidelijk. Een enorme reeks narigheden wordt op de nietsvermoedende kijker losgelaten, maar alles wordt met zoveel overgave, stijl en zwarte humor gebracht dat dit resulteert in een meeslepend en onweerstaanbaar geheel. Absoluut één van de betere films van 2010. Als dit maar niet gaat leiden tot een verwaterde amerikaanse remake...

Sterk derde (en laatste?) deel uit de reeks, dat profiteert van de aanwezigheid van een degelijke regisseur en een spannend, overwegend goed uitgewerkt script. Bij vlagen is dit zelfs de beste van de drie films, ware het niet dat men hier en daar wel wat steken laat vallen, vooral naar het einde toe. Neemt niet weg dat dit een prima thriller is, met Butler in vorm en heel wat indrukwekkende aktiescenes. De leuke bijrol van Nick Nolte is ook een goede zet.

Eén van de allerlaatste films van Robin Williams, maar helaas nogal een vervelende. De dramatische momenten druipen van het sentiment en de komische zijn overdreven en vergezocht. Daarnaast is het akteerwerk van alle betrokkenen te dik aangezet en beneden peil. Ook Williams zelf bakt er hier weinig van. Gezien het onderwerp, man krijgt van zijn dokter te horen dat hij nog maar kort te leven heeft, zijn er macabere parallellen te trekken, maar zoveel eer verdient deze film eigenlijk helemaal niet. En wat een tegenvaller van regisseur Phil Alden Robinson, die toch een aantal prima films op zijn naam heeft staan. Dit is helaas een niksje.

Interessante documentaire, waarin regisseur Michiel Van Erp een zestal mensen die lijden aan een verscheidenheid van angsten bijna een jaar volgt. Schrijnend en treurig, maar nergens te betrappen op vals sentiment of effectbejag. Van Erp is een meester in het observeren en levert ook nu weer een mooi, boeiend en eerlijk portret af van mensen die worstelen met hun dagelijks bestaan.

Ambitieuze scandinavische SF-film, niet helemaal geslaagd maar qua plot erg interessant. Er is duidelijk geen sprake van een groot budget, maar dit weten de makers overwegend handig te verdoezelen en de special effects kunnen er mee door. Voornaamste pluspunt is de langzaam escalerende sfeer aan boord van het gigantische ruimteschip. Zodra men noodgedwingen van koers afwijkt ontvouwt zich een nachtmerrie-achtig scenario, dat resulteert in beklemmende en vaak naargeestige taferelen. Tegen het einde doet de film zelfs wel wat denken aan 2001: A Space Odyssey. Zoals gezegd: ambitieus.

Meeslepende misdaadfilm met een bijzondere opzet: alle misdaden zijn reeds gepleegd, nu krijgen de hoofdpersonen te maken met de grimmige nasleep, gezien door de ogen van de jeugdige Josh (een nogal passieve, haast autistische James Frechelle), die noodgedwongen bij zijn criminele ooms (en oma!) komt inwonen. Begint erg sterk en het eerste uur is uitstekend, maar naar het einde toe voelt één en ander toch wat onnodig opgerekt aan. Jammer, want sfeertekening, camerawerk en muziek zijn eersteklas. Prima akteerwerk ook, met vooral Ben Mendelsohn buitengewoon goed (en creepy) als Pope.