Meningen

Na bijna 100 jaar nog steeds indrukwekkend, deze groots opgezette anti-oorlogsfilm over een groepje idealistische duitse scholieren die nietsvermoedend in de loopgravenhel van de Eerste Wereldoorlog terecht komen. Het akteerwerk laat hier en daar te wensen over, maar de film is zo meeslepend en visueel overweldigend dat je dit graag door de vingers ziet. Op technisch gebied ook een prestatie van jewelste, met knap geregisseerde aktiescenes en imposant camerawerk.

Trage maar tegelijkertijd ook sfeervolle en onderhoudende documentaire over twee broers, die vanuit hun geïmproviseerde vogelhospitaal in een piepkleine kelder voor zwarte haviken zorgen, die dagelijks uit de door smog verstikte lucht van New Delhi vallen. Als portret van een zwaar vervuilde stad behoorlijk deprimerend, maar de onderkoelde humor van de broers en de prettig voortkabbelende registratie van hun stoïcijnse bestaan bieden fascinerend tegengas.

Strikt genomen geen musical, maar helaas schuurt dit dik aangezette muzikale drama rond een succesvolle, door zichzelf geobsedeerde regisseur en choreograaf (Roy Scheider) daar wel vaak dicht tegenaan. Niets voor mij dus. Het begin gaat nog wel, maar zodra muziek en dans de overhand namen merkte ik dat ik begon af te haken. En dan moest ik nog een uur.

Zo slecht is de film nu ook weer niet. Het is een wat dromerige, seksueel geladen slasher, qua verhaal niet al te interessant (en logisch), maar redelijk onderhoudend en soms best spannend. De fraaie fotografie en de al even fraaie hoofdrolspeelster zijn in ieder geval een pluspunt.

Acceptabel maar helaas nogal vlak drama met thriller-elementen van Ridley Scott. Visueel even fraai als altijd, maar inhoudelijk weet de film slechts oppervlakkig te boeien, met schetsmatige personages die nergens echt tot leven komen en een traag voortkabbelend plot. Meest opmerkelijke element is natuurlijk de last minute reshoot van de opgenomen scenes met Kevin Spacey, nu briljant vertolkt door Christopher Plummer. Afgezien daarvan een nogal standaard werkje.

Sterke thriller annex tragisch liefdesverhaal, met degelijk spel van Chris Pine en Thandiwe Newton. Het tempo ligt vrij laag en er is totaal geen sprake van aktie en/ of spektakel, maar de plot steekt intrigerend en vernuftig in elkaar en de personages worden interessant uitgewerkt. Gaandeweg wordt de film ook steeds spannender.

Leuke documentaire over de uiterst succesvolle platenzaak-keten Tower Records, ooit een begrip in de wereld maar in de vergetelheid geraakt na het sluiten van het laatste filiaal in 2006. Veel leuke anecdotes en uiteraard ook het nodige verdriet, visueel ondersteund door prachtig archiefmateriaal. Het wordt allemaal wellicht iets te gemoedelijk en langdradig in beeld gebracht door regisseur Colin Hanks, maar onderhoudend is deze goedgemaakte documentaire wel.

Minder dan de eerste twee delen, helaas. Het begint allemaal steeds vlakker en vooral suffer te worden, precies op die momenten waar de plot nu juist meer complex en spannender dient te zijn. De personages worden eigenlijk ook steeds vervelender. Flink wat aktie en visueel spektakel, maar het imponeert slechts sporadisch. Hopelijk maakt het laatste deel, Ascendant, nog het één en ander goed.

Best leuk, eigenlijk. Minder geforceerd dan Alles Is Liefde, met beter uitgewerkte personages en precies de juiste dosis humor en drama. De focus op slechts een paar verhaallijnen werkt ook goed. De hoofdrolspelers zijn daarnaast allemaal prima, met vooral Benja Bruijning en Carice Van Houten goed op dreef. Bepaalde aspecten doen wel wat afbreuk aan het geheel, zoals een overdaad aan bekende gezichten in allerlei flauwe bijrolletjes. Ook is de film iets te lang, maar al met al is dit aangenaam vertier.

Ouderwets opgezette, beetje oubollige oorlogsfilm met een houterige Brad Pitt in de hoofdrol. De plot is best oké en een paar spannende scenes hier en daar houden de aandacht erbij, maar het geheel wil maar niet meeslepend worden. En op visueel vlak mogen we toch wel wat meer verwachten van regisseur Robert Zemeckis.

De zoveelste tegenvallende film van regisseur Cameron Crowe op rij. Na Vanilla Sky heeft hij geen knappe film meer gemaakt, documentaires uitgezonderd. Aan de cast ligt het niet, die is met Bradley Cooper, Rachel McAdams en Emma Stone in de hoofdrollen meer dan degelijk. Het script is de dader hier. Onsamenhangend, saai en vaag. De akteurs doen hun best, maar met dit materiaal kan het gewoonweg niets worden. De film mist focus en verliest zich herhaaldelijk in zoetsappig sentiment. Voor een romantische komedie valt er ook veel te weinig te lachen. Snel Almost Famous maar weer eens opzetten om dit te doen vergeten.

Spannend opgebouwde, goedgemaakte thriller waarin een vrouw op doorreis langzaam maar zeker wordt opgejaagd door een ogenschijnlijk vriendelijke automobilist. Door de beperkte cast en het grotendeels ontbreken van dialogen dreigt de film soms een beetje saai te worden, maar de twee hoofdrolspelers zijn gelukkig goed genoeg om dit voldoende te compenseren.

Fraai geschoten documentaire, volledig uit de lucht gefilmd, over de pieken en dalen van Europa’s hoogste en grootste bergketen. Niet overal even boeiend helaas; de aandacht verslapt herhaaldelijk wanneer er wordt ingegaan op allerlei bijzaken, maar wanneer de focus ligt op de majestueze bergen zelf is de documentaire visueel behoorlijk indrukwekkend. Van duitse makelij, maar gelukkig kun je op de blu-ray ook kiezen voor een prima engelse voice-over.

Onderhoudende maar niet helemaal geslaagde thriller, die naar het einde toe steeds ongeloofwaardiger en vergezocht wordt. Dushku doet haar best in de lastige hoofdrol, maar ook zij weet niet helemaal te overtuigen. Gelukkig is de film wel vrij spannend en degelijk geregisseerd, met een aantal enge momenten. Het sobere camerawerk draagt bij aan een naargeestig sfeertje.

Indrukwekkende documentaire over de 23-jarige canadees Marc-André Leclerc, die in zijn eentje hachelijke beklimmingen uitvoert, doorgaans zonder hulpmiddelen. De schitterende opnamen doen je haast vergeten hoe gevaarlijk het allemaal is. Herhaaldelijk zit je als kijker met dichtgeknepen billen te kijken hoe de beste man voetje voor voetje de meest extreme bergwanden en ijswatervallen bedwingt. Vormt een mooie double bill met Free Solo, temeer omdat het onderwerp van die documentaire, Alex Honnold, hier ook opduikt.

Rommelige, slechts bij vlagen boeiende verfilming van W.F. Hermans' De Donkere Kamer van Damocles. De plot heeft genoeg interessante aspecten, maar de cast laat flink te wensen over. Het aanstellerige akteerwerk van hoofdrolspeler Lex Schoorel doet de film voortijdig de das om, al zijn de ogenschijnlijke amateurs om hem heen niet veel beter. Ook qua camerawerk en vormgeving valt er weinig te beleven.

Best leuke en spannende film, een soort tot speelfilmlengte opgerekte aflevering van The Twilight Zone. De jonge cast is acceptabel, de beperkte setting van het vliegtuigje verveelt niet en het real time-gegeven van het script is degelijk uitgevoerd. Tegen het einde is de film te betrappen op een aantal wat minder effectieve scenes, maar al met al vond ik het een intrigerend mysterieus filmpje, met weinig middelen gemaakt maar op visueel en inhoudelijk niveau de moeite waard.

Onderhoudende documentaire over leven en werk van regisseur Robert Altman. Iets te breed qua opzet; vrijwel al zijn films komen even aan bod, maar bij geen enkele film wordt lang stilgestaan, waardoor het geheel nogal aan de oppervlakte blijft hangen. Gelukkig is er ook veel aandacht voor de interessante vroege tv-carrière en het privé-leven van Altman, iets dat zorgt voor wat broodnodige afwisseling. We zien en horen voornamelijk Altman; akteurs en regisseurs draven slechts kortstondig op om hun interpretatie van de term 'Altmanesque' te geven.

Herzien op blu-ray. Een wat mindere Spielberg, dat zeer zeker, maar charmant en onderhoudend is de film wel. De film profiteert daarnaast van een prima cast en de scenes met de blusvliegtuigen zijn behoorlijk indrukwekkend. Waar het sporadisch mis gaat is met de humor, die vooral in het begin van de film erg flauw is, en de zoetsappige aanpak van bepaalde scenes. Niettemin ziet het er allemaal fraai uit, met sfeervol camerawerk en een passend romantische gloed over alles heen. De film wint ook steeds meer aan emotionele kracht naarmate hij vordert.

Deze onderhoudende arthouse mindfuck is tegelijkertijd regisseur Francois Ozon's versie van een body horror a la David Cronenberg. De plot mag dan niet bepaald geloofwaardig zijn; spannend en vermakelijk zijn de gebeurtenissen wel. Daarnaast is hoofdrolspeelster Marine Vacth geen straf om naar te kijken. De film blijft continu verrassen, al dan niet positief, maar wat mij betreft is het overwegend missie geslaagd.

Rauw, magisch-realistisch sprookje over de relatie tussen twee zwervers die tijdelijk bivakkeren op één van de oudste bruggen van Parijs; de Pont-Neuf. De film oogt amper gedateerd en is visueel vaak oogverblindend mooi. Vooral de lange scene met het vuurwerk is van een haast onaardse schoonheid. Hoofdrolspelers Denis Lavant en Juliette Binoche zijn uitstekend in de hoofdrollen en regisseur Leos Carax heeft er met veel oog voor detail een tijdloze, ietwat pretentieuze maar gelukkig ook originele film van weten te maken.

Vermakelijke maar nogal ongeloofwaardige thriller, met een ongemakkelijk ogende en nogal houterig spelende Rami Malek in de hoofdrol. Stijlvol in beeld gebracht door regisseur James Hawes en met genoeg aktie en spektakel om de aandacht erbij te houden, maar echt bijzonder wil het helaas nergens worden. En kan iemand mij vertellen wat de relevantie is van het rolletje van Jon Bernthal?

Best oké hoor, dit overbodige vervolg op het overbodige eerste deel van de overbodige reboot, maar uiteindelijk niet beter dan de drie films van Sam Raimi. En zeker niet beter dan Raimi's superieure deel twee. Waarom de reboot uberhaupt nodig was zullen we wel nooit te weten komen. Andrew Garfield is niet bepaald gegroeid in zijn rol en de film heeft te lijden onder twee niet echt interessante bad guys (drie wanneer je een onherkenbare Paul Giamatti als russische schurk Aleksei Sytsevich meetelt). Het is allemaal onderhoudend en spectaculair genoeg, maar laten we hopen dat het reeds aangekondigde derde deel een stuk beter gaat worden.

Degelijke reboot, beschikkend over weer iets betere technologie, waardoor alles er nog wat spectaculairder uitziet dan in de Spider-Man films van regisseur Sam Raimi. Natuurlijk kun je je afvragen wat het nut is van steeds weer hetzelfde verhaaltje herkauwen- kan men al dat geld niet beter gebruiken voor een origineel plot- maar goed, afgezien daarvan is dit prima vermaak. Garfield en Stone zijn sympathiek in de hoofdrollen en regisseur Webb zorgt voor een vlotte en zeer onderhoudende film. Het laatste half uur gaat wel gebukt onder onnodig oubollige elementen (ik noem bijvoorbeeld de scene met de kranen) en een voorspelbare climax.

Heel mooi geschoten, deze 'documentaire' over een aapje dat na een vliegtuigcrash moet zien te overleven in de Braziliaanse jungle, maar tegelijkertijd helaas erg saai. Dit komt vooral omdat er vrijwel geen plot is en geen commentaarstem. Je zit anderhalf uur te kijken en te luisteren naar een aapje in het bos. Leuk voor een paar minuten, maar de verveling slaat snel toe, hoe fraai alles ook in beeld wordt gebracht.

Niets meer of minder dan een flinke dosis pure Bayhem, al moet gezegd worden dat script en akteerwerk alarmerend vlak en eentonig zijn. En van de volstrekt wazige rol van Jake Gyllenhaal is geen brood te bakken. De aktiescenes zijn helaas ook niet bepaald inventief in beeld gebracht. De camera draait rond als een malle en in de montagekamer heeft men overduidelijk overuren gemaakt, met nogal nerveus en grillig resultaat. Als je niet gewend bent aan de ADHD-filmstijl van Bay heb je waarschijnlijk binnen enkele minuten hoofdpijn.

Vreemde, experimentele film, vrijwel dialoog- en plotloos. Vol raar gemonteerde close-ups en eindeloos voortdurende, doelloze scenes. Sfeervol, dat wel, maar niet op een onderhoudende manier. De film is vooral arty-farty en saai. De retro soundtrack is evenwel geweldig.

Documentairemaker Bart Layton debuteerde in 2012 op indrukwekkende wijze met The Imposter. Zijn eerste speelfilm maakt ook indruk, mede door de originele wijze waarop hij documentaire-elementen integreert in het geheel. Zo duiken de echte versies van de personages te pas en te onpas op in de film, soms zelfs in de nagespeelde scenes, samen met de akteurs. Door een bijzonder kunstig gebruik van montage werkt dit uitstekend, zonder af te leiden van de best spannende en vaak erg grappige gebeurtenissen. De plot stelt eigenlijk niet zo veel voor, maar de levendige hoofdrollen (vooral Evan Peters is hier geweldig) en de opvallend eerlijke interviewfragmenten met de betrokkenen zorgen voor een unieke kijkervaring.

Deels fascinerende documentaire over de in 2014 door een chinese miljardair geopende fabriek van de Fuyao Glass Industry Group, in een oude General Motors-fabriek in Dayton, Ohio. De botsing tussen de amerikaanse en de chinese cultuur is het meest interessante aspect, maar helaas richt de documentaire zich vaak op randzaken die minder weten te boeien, zoals de pogingen de vakbond buiten de deur te houden. Jammer, want het zijn nu juist de persoonlijke verhalen van de betrokkenen, zowel amerikaans als chinees, die indruk maken. Niet volledig een gemiste kans, daar is de documentaire simpelweg te goed voor, maar ik had liever een iets andere aanpak gezien.

Genuanceerde, vaak erg grappige tragikomedie met Jeffrey Wright als gefrustreerde schrijver die onbedoeld succes heeft met een dik aangezet boek vol schaamteloze cliché's rond 'zwart' entertainment. Wright is geweldig in de hoofdrol en de film weet een knappe balans te vinden tussen satire en drama. Niet alle verhaalelementen komen uiteindelijk op bevredigende wijze samen, maar het scherp geobserveerde, energieke scenario en de eersteklas cast maken er iets moois van.