Meningen

De sequel van The Fugitive. Geen Harrison Ford, maar wel Tommy Lee Jones (die voor zijn rol in The Fugitive een Oscar won). Je mist wel de interactie tussen Tommy Lee Jones en Harrison Ford. De rol van Wesley Snipes is gelukkig anders. Waar je bij Ford toch vrij snel door kreeg hoe zijn personages in elkaar zat, zijn er bij Snipes wat meer vraagtekens. Dat maakt de zaak vooral wat mysterieuzer en doet het verhaal wel goed.

Maar ook leuk is dat het team van de U.S. Marshalls terug is uit de eerste film. Kleine rollen die amper zijn uitgewerkt, maar toch herkenbare figuren. Het is geen eenmansactie van Samuel Gerard (die uiteraard de lead neemt), maar teamwork.

U.S. Marshalls is minder vernieuwend dan zijn voorganger en de spanning is minder aanwezig. Maar er is wel voldoende actie en het verhaal is evengoed onderhouden. Gelukkig is er geen 3e film in de reeks gemaakt, zodat het niet uitgemolken wordt.

Ik ben als kind opgegroeid met de muziek van U2 uit de 80's. Met het ouder worden werd dat beeld ietwat aangepast als 20'er door de live U2 begin deze eeuw met hits als Vertigo en Elevation. Persoonlijk niet uitnodigend om naar de band te gaan kijken. Gaandeweg gelukkig wel de betere albums leren kennen met oa The Unforgettable Fire en The Joshua Tree. Dat de liefde voor U2 toch wat deed terug komen.

Beetje in voorbereiding van mijn eerste live optreden van U2 binnenkort, deze muzikale documentaire opgezet. Als ze één moment moesten vastleggen van U2, was dat wel het moment. 8 jaar na hun eerste album Boy staat er een band met de nodige ervaring. Ze hebben net 2 klassiekers gemaakt met The Unforgettable Fire en The Joshua Tree. En toch hebben ze er duidelijk nog veel plezier in en leven ze vooral voor de liefde voor muziek. Met hun toch door Amerika, gaan ze op zoek naar de roots van de muziek. Toch de Amerikaanse roots, niet de Ierse achtergrond.

Door het gebruik van zwart/wit verdwijnt de glitter en staat de muziek centraal. Het is geen verheerlijking van muzikale iconen, maar wel muzikanten/muziekliefhebbers op hun topmoment. Groot genoeg qua professionaliteit, ervaring en kennis. Niet TE groot om de muziek ondergeschikt te laten worden aan commerce, showgehalte, winstbejag, creatieve herhaling. Prachtig hoe ze nederig en tegelijk professioneel omgaan met B.B. King. Hoe ze het nummer I Still Haven't Found What I'm Looking For uitkleden tot een gospelnummer en het heerlijk brengen met The New Voices of Freedom.

Het is geen muzikale documentaire geworden en ook geen pure concertfilm. Maar de muziek zelf staat wel centraal, niet Bono of U2. Het is geen promotour, maar een band die duidelijk leeft voor de muziek. Dat wordt ook met de podiumbeelden duidelijk op camera vastgelegd. Het was niet de bedoeling om het showgehalte te filmen, maar tot bij de muziek te geraken. En dat is best wel gelukt.

Een film van twee verwante zielen die elkaar terugvinden en proberen elk hun problemen te verwerken. Dat doen ze door zich te verdrinken in een cocktail van sex en vooral anonimiteit om zo even de wereld te doen stoppen en de problemen te ontlopen. Als die problemen zich stilaan oplossen of ze die verwerkt hebben gaat sex over in liefde en anonimiteit verdwijnt. Dat komt de relatie die daarop gebouwd is, niet ten goede en krijgt een tegenreactie.

Op zich een goed uitgangspunt, waarbij je toch boeiend blijft kijken naar wat de personages bezighouden. Al is de film met momenten wat langdradig en had het best iets korter gemogen. Dat de hoofdpersonages, die uitgediept worden, met zichzelf worstelen is zeker niet slecht. Maar ook de randpersonages als de regisseur of de hotelreceptioniste blijken bizarre karakters te zijn. Dat geeft de film een wrange nasmaak. Ook is de muziek vrij aggresief voor deze film.

Geen slechte film dus, maar het kan toch beter.

Ik zie Jovovich wel graag spelen en gaf de film dus maar een kans, ondanks de slechte recensies. Het zoveelste verhaaltje van een virus, origineel is het zeker al niet meer. Beroerd acteerwerk van veel acteurs trouwens. Wel met momenten mooi om te zien. Mooi om te zien met creatieve scènes. Kleurrijk, wat gebruik van licht en op eerste zicht lowbudget. Daar is ook alles van deze film mee gezegd, en is het dus begrijpelijk dat veel mensen dit maar niets zullen vinden.

Umberto D is een film met een sociaal thema, dat ondanks z'n ouderdom nog steeds actueel is. Ik moest bij de film eerst denken aan films als City Light van Charlie Chaplin. Al heeft deze Italiaanse film niet die humor, maar een groter realisme. Italië was in de jaren '50 aan het herstellen van de oorlog en er weer op aan het klimmen. Umberto had ook een job en je merkt wel dat zijn leefomgeving niet meteen een getto is. Maar ook nu nog merk je in sommige zuiderse Europese landen (en uiteraard ook elders), dat er toch een gebrek is aan sociale zekerheid, groot pensioen, ouderenzorg, sociale woningen, ...

Het is belangrijk voor de film dat Umberto een man is die gewerkt heeft. Dat maakt het eens zo schrijnend dat hij ondanks z'n jaren werken, toch niet kan rondkomen in een land dat zich geciviliseerd noemt. Zelfs als hij het echt te zwaar heeft, zal Umberto het toch moeilijk hebben met bedelen of misbruik maken van bvb de opvang in de ziekenboeg.

De film is als een sentimentele bal voor de goal die je denkt zo binnen te trappen. Maar de regisseur kan het zo weergeven dat de film niet in goedkoop sentiment vervalt. Als je weet dat acteur Carlo Battisti geen professionele acteur was, sta je nog meer versteld. De interactie trouwens met de dienstmeid Maria is trouwens knap, en met weinig woorden zie je hoe zij worstelt met haar zwangerschap in de positie van dienstmeid. Zeer sterk!

Tijd dus om Ladri di biciclette boven te halen, want van deze regisseur wil ik zeker nog meer zien. Een aangename verrassing.

Een televisiefilm van Studio Ghibli, maar wel degelijk een Ghibli-film. Ik heb ze normaal allemaal gezien nu. Het zou gemaakt zijn met de bedoeling om de jongere krachten een kans te geven, wat Disney jarenlang deed met de straigh-to-video sequels van hun gekende animaties. Maar de trots van Studio Ghibli zal er achter gezeten hebben en de film groeide snel uit de voegen. Het voelt ook aan als een klein pareltje van de studio. Niet de beste uit de reeks, maar evengoed de gekende sfeer. De korte tijdsduur is ideaal en de film is een mooi romantisch verhaal geworden. Wat voor sommigen saai en doorsnee overkomt, is voor mij net de kracht van de eenvoud, van de mensen centraal. Mooi geanimeerd en personages waar je je in kan vinden.

Niet de beste Ghibli, maar nog altijd een zeer mooie animatie!

Je moet het de film wel aangeven, dit is wat comic-films betreft eerder de uitzondering. Gewoonlijk hebben we een superheld met eventueel een sidekick (hulpje, computernerd, bevriende agent, klasgenoot, …) tegenover een bad guy of girl. Wat CGI, oneliners en nodige humor en we hebben een comic-verfilming. Unbreakable doet het wat anders met een 'held' als je het zo mag noemen die zelf niet goed weet wat hij kan en hoe hij daar mee moet omgaan. M. Night Shyamalan weet deels de sfeer op te bouwen en er eerder een mysterie van te maken dan een actie of horror. Alleen legt hij het er af en toe wat te dik op of probeert hij er een boodschap in te verwerken.

De film valt beter mee dan gedacht en de film blijft relatief 'klein'. Het rammelt hier en daar wat, de film zelf is niet echt unbreakable, maar was nog best genieten.

Aardige oorlogsfilm. Het volgt de typische Hollywoodregels met American the brave en scènes die we al wel eens in andere films gezien hebben. Maar op zich zit het acteerwerk en de regie best goed. Ook al wordt het nergens echt zo bijzonder, is het toch een aangename film om te kijken. Interessant uitgangspunt wel met de atleet die de oorlog meemaakt. Zo zijn er natuurlijk nog wel meer verhalen van mensen die voor de oorlog mooie dingen deden. Sporters, kunstenaars, muzikanten, schrijvers, ... Een groot deel heeft het niet meer kunnen navertellen helaas, maar anderen hebben meer geluk gehad.

Een avonturenfilm zonder ziel, maar met net genoeg actie en entertainment (en budget) om het nog wat ok te maken. Blijkbaar origineel een computerspel, maar daar ken ik niets van. De cast kent helaas te weinig onderlinge charisma en ook al ligt het tempo hoog genoeg van de actie, is er te veel CGI om er van te kunnen genieten. Het verhaal is verwaarloosbaar, het is een avonturenjacht ter land, ter zee en in de lucht. Uiteraard mag het over de top zijn, maar doe er dan ook iets mee. Zoutloze karakters in een film dat best meer karakter zou mogen krijgen om echt goed te zijn.

Ik volg alvast enkele meningen hier (toch deels). Uncut Gems is een eigenzinnige Scorsese-achtige film geworden met een rise & fall zonder rise. Sandler doet het niet slecht in een wat atypische rol voor hem. De film had wel wat potentie in het begin met de nodige sfeer en tempo. Alsof je op een geweldige trein stapt waar je zin hebt in de trip, maar al na een tijd afvraagt waar je eigenlijk naar toe gaat.

Uncut Gems komt vooral druk over en buiten Sandler zijn er weinig interessante personages. Dat vraagt het genre toch ietwat. Dan val je terug op de sfeer, maar die is vrij druk en stoort toch na een tijd. En het is niet omdat Sandler eens buiten zijn comfortzone treedt, dat het meteen een goeie film oplevert. Wel beter dan wat hij gewoonlijk doet.

Best wel leuke zombiefilm met de nodige humor en actie. In mijn ogen van het niveau zoals Dawn of the dead met een grote dosis zelfrelativering. Verwacht niet meer dan dat, maar als je van het genre houdt is dit echt wel een aanrader.

Ik had vroeger al een documentaire gezien rond Graceland in de BBC-reeks Classic Albums. Een aflevering die je terug meenam naar het jaar 1986 met een passionele Paul Simon die zegt dat hij hiermee het beste aflevert wat hij ooit gemaakt heeft. Kan zijn natuurlijk, maar elke muzikant zegt dat wel als zijn album in beeld wordt gebracht. Benieuwd dus wat Under African Skies mij meer kan zeggen dan opnieuw hetzelfde, maar met een oudere Paul Simon.

De film draait uiteraard rond de muziek, al laat het veel meer dan zien. Deze film is ook wel interessant voor mensen die niet zo zot zijn van Paul Simon. Het gaat grotendeels over de apartheid, de problemen die het meebracht bij het maken van het album en vooral de problemen die het album zelf veroorzaakte. Paul Simon op de zwarte lijst van de VN omdat die een culturele boycot hadden uitgeroepen tegen Zuid-Afrika en problemen met de ANC (verzet in Zuid-Afrika) omdat Paul Simon hen niet eerst toestemming had gevraagd. En dat terwijl hij juist samenwerkte met de onderdrukte zwarte muzikanten en hen 3 x zoveel betaalde als gelijkaardige Amerikaanse muzikanten.

Under African Skies is creatief niet echt een opvallende film. Niet slecht, maar gewoon een goeie documentaire. Wel is de verdienste dat het verder gaat dan het ophemelen van een album dat z'n jubileum viert. Het laat echt de sfeer en de omstandigheden van toen zien. En ik moet toegeven dat een documentaire rond Graceland sowieso interessanter is dan het paringsgedrag van de Zuid-Amerikaanse Gele Gifkikker.

De naoorlogse verwerking na 5 jaar gruwel met 1 grote vijand: alle Duitsers. Of het nu jonge knapen waren die maar half besefte wat er aan de gang was, tot SS-wachters in de kampen en nazi-kopstukken. Zeer begrijpelijk dat er reacties is tegen die Duitsers na wat veel Europeanen hebben te leiden gehad. Al kan je je afvragen of de aanpak van de jonge Duitsers bij het ontmijnen in Denemarken wel zo rechtvaardig was. Zeker gezien het mortaliteitsgehalte. En nog meer als je later de cijfers zit van het lage aantal SS'ers, nazi-figuren en collaborateurs die echt een straf kregen.

Als verhaal is het altijd goed om dit soort gebeurtenissen niet te vergeten. Als film is het ook niet slecht gemaakt met de spanning van de mijnen. Verder laat het nogal wat open en komen er toch wel de nodige clichés kijken. De film maakte minder indruk dan ik had gehoopt, maar het onderwerp is boeiend genoeg.

Uit de tijd dat Seagal nog films maakte die je in de bioscoop kon zien. Het verhaal is een soort Die Hard op een boot, de bekende actiefilm werd 4 jaar eerder gemaakt. Alleen is Under Siege een wat goedkopere versie ervan. Maar zelfs dan is het toch een leuke film met een cast die veel goedmaakt. Verder veel clichés en weinig memorabele scènes, maar er is voldoende actie en oneliners om hier van te kunnen genieten.

Blijft een goeie actiefilm die qua stijl op Die Hard lijkt. En nog steeds ligt deze sequel me beter dan het origineel. Verder niet veel meer toe te voegen aan mijn vorige recensie. Het is geen topfilm, maar toch elke keer weer genieten.

Andrew Garfield in vorm als Sam in een Hitcock/Lynch aftreksel. Of mag je het ode noemen? De meesters hebben een gekende stijl en het is David Robert Mitchell toch maar mooi gelukt om hun stijlen weer te geven met een eigen insteek in een fris kleedje. En ook al is dit zeker geen meesterwerk, mag het eindresultaat er best zijn. Boeiend verhaal, voldoende spanning en zwarte humor en nog meer geheimen en fantasy. Heerlijk om te zien. Een soort neo film noir fantasy.

Niet veel toe te voegen. Under the skin blijft een mooie film waarvan ik de creativiteit zeker kan waarderen. En met een sterke Johansson weer. Maar omverblazen doet het ook weer niet.

Een film die je meteen meesleept, deels door de bekende muzikale ondersteuning. De film geeft zowel een grote dosis humor als een apart beeld van de oorlog(en) in het Oosten van Europa. Waar de meeste films dergelijke periode bekijken aan de Westelijke kant met de bevrijding van de Amerikanen, de confrontatie met het Oostblok achter het IJzeren gordijn, is dit net de andere kant. Niet de verzuurde communisten zoals ze veel afgeschilderd worden, maar evengoed mensen die genieten van het leven, gebukt gaan onder de oorlog en soms alles doen om zich te redden als het er op neer komt.

De film is als een mix van Goodbye Lenin en Doctor Zhivago met soundtrack die constant wil zeggen 'oorlog of geen oorlog, we gaan door tot het einde en liefst al feestend'. Naast het verhaal zelf schept de film ook een beeld van een land dat constant in oorlog leeft. Terwijl de Westerse wereld zich stilaan terug opbouwde na de oorlog, was dat minder evident voor het Oosten. Na WOII komt de Koude Oorlog en nadien de burgeroorlogen voor grondgebied. Het feestend karakter toont aan dat de mensen er stilaan mee leren leven.

Ook al zijn de grote thema's de humor en de drama van een land in oorlog, toch heb je ook meer emoties. Die van liefde, familie, goedgelovigheid, ... Er is veel te beleven en dat maakt de lange zit toch zeer aangenaam.

Een groot minpunt is misschien toch deels de lange tijd (ook al is het een leuke film, iets korter had wel gemogen) en vooral de grote dooddoener van de film die als een koude douche op het scherm spat: de monoloog op het einde van de film als een moraliserende vinger met zelfs deels propaganda. Dat had echt niet gemogen en breekt compleet de sfeer.

Los daarvan is deze film een absolute aanrader, die denkelijk door velen vanwege het drukke karakter misschien niet altijd zal geaprecieerd worden.

Een mooie warme film over het relaas van 2 jongens die door overbescherming wat wereldvreemd zijn en maatschappelijk ontwricht. Verwacht hier geen grootse acties of vlammende violen, maar een rustig maar meeslepend portret. De film pretendeert geen topper te zijn, maar speelt wel mee aan de top in 2e klas. Wat een beter gevoel geeft dan laatste in 1e klas.

Heerlijke thriller dit! Een race tegen de klok vol claustrofobie. Je wordt meteen in de film gezogen en Kristen Stewart is weer in vorm! Op zich doet de film ook niet zoveel nieuws, het moet het vooral hebben van schrikmomenten en suggestie. Maar dat doet het dan echt wel goed. Ik hou wel van het genre en deze film verdient meer dan de huidige score!.

Underworld geeft de nodige actie. Het is een wat gothic sfeertje dat er best wel bij past. Al stoort het mij persoonlijk wel af en toe dat het wel heel de tijd in het donker afspeelt. Voor een liefhebber van warme kleuren in de cinema, is dat toch wat wennen. Maar het is anderzijds wel logisch dat de vampieren enkel 's nachts actief zijn... Ook zoiets is het ontbreken van wat humor, iets dat Blade wel had. Al kan dat evengoed de film kwaad doen als het verkeerd uitdraait. Kijk maar naar de sequels van Blade.

Kate Beckinsale kan de film best dragen. De andere personages zijn inwisselbaar maar zijn ook weer niet zo slecht. Het verhaal is nog het minste en af en toe wat saai. Gelukkig maakt de actie, de sfeer en Beckinsale veel goed. Het begin van een nieuwe franchise en deze film toont meteen of je als kijker de stap naar de sequels wil zetten of dat je meteen afhaakt.

Best wel een leuke film en beter dan deel 3. Deze film surft wel wat op het succes van Resident Evil moet ik zeggen, al is daar verder ook niets mis mee. Een film vooral voor de liefhebbers dus. Ik ben blij dat Beckinsale terug is na 1 film afwezigheid. Wel minder is Theo James die als vampier beter zou passen bij de Twilight reeks.

Het rommelt soms wat met de effecten. Dat heeft volgens mij te maken met luiheid, besparingen, en het feit dat er veel van nodig was. Dit is geen film over suggestie, sfeer maken of zo. Wel één vol actie. Het is al normaal in het 4e deel dat er weerwolven en vampieren zijn. Dus mag het ietsje meer. Ondanks de foute CGI soms, blijft Underworld nog altijd de beste weerwolven uit de filmgeschiedenis leveren. Toch vooral wat de transformatie betreft. Een heerlijk deel dat op niveau is van deel 1 en 2, weliswaar met andere troeven. Benieuwd of het beloofde 5e deel er ook nog zal komen.

De film blijft verder gaan op het elan van de reeks. Fans zullen hier dus zeker van houden met de nodige actie. Maar toch wordt het tijd om de serie te eindigen of nieuw bloed te geven (ironisch voor een vampierenfilm). Voor een 6e film in de reeks kan het toch nog wel het niveau hoger houden dan de doorsnee straight-to-dvd sequel met B-acteurs.

Dit is echt het vervolg op het eerste deel. Scheelt toch ietwat als je beide films vlak na elkaar ziet. Het grote probleem in heel de filmgeschiedenis blijven toch wel weerwolven. Kostumering en make up is één ding. De echte transformatie van mens naar weerwolf een ander. En daarin moet ik zeggen dat de Underworld-reeks het eigenlijk nog niet zo slecht doet. Verhaal is wel een pak minder en de flashbacks zijn niet altijd geslaagd. Maar er is nog wel wat actie en de sfeer blijft overeind. Zeker voor een sequel een verdienstelijke poging.

Even herzien en score mag blijven staan. Je merkt toch wel het verschil tussen Mitr en Beckinsale. De andere acteurs zijn ook niet sterk genoeg om deze film te dragen. Ook minder epische gevechten. Wel blijf het mooi gemaakt voor dit genre. Misschien omdat ik het snel na de 2 eerste films zie, dat ik in de sfeer blijf. Want op zichzelf staand zou deze film in de vergeethoek geraken.

Een jeugdfilm met een wat theatergehalte, maar toch ook vrij duister. Passende poppen die doen denken aan de studio van Jim Henson (maar niet zijn) en enkele legendarische figuren en scènes. Een simpel verhaal eigenlijk dat vooral op een jong publiek mikt. Waar zeker niets mis mee is. Het niveau is wel wisselend en soms is de film wat verouderd. Het grote nadeel van een fantasiewereld (wat je ook een beetje hebt met bvb Wizard of Oz, Alice in Wonderland of Narnia, is dat de fantasie een stuk verdwijnt als je alles in beeld brengt. Maar Neverending story is best wel leuk. Hier en daar wel te veel op kinderen gemikt, waar ik nu als volwassene toch minder aan heb.

Dit zou ideaal zijn voor een remake, maar de auteur van het originele boek is daar niet zo happig op had ik begrepen.

Ik hou wel van westerns, dat avontuurlijk met macho gasten, mooie landschappen en bijhorende muziek. Zeker de bekende spaghettiwesterns. Deze film laat de andere kant van de medaille zien. Vooral met Eastwood in de hoofdrol is de symboliek zeer sterk. Het is nu eenmaal niet evident om iemand te doden (denk ik toch) en iemand raken al evenmin. In de meeste films is elk schot wel raak en loopt de schutter na een goedgeplaatste oneliner verder naar de volgende scène. Het idee van Eastwood is dan ook sterk en de film ademt de nodige sfeer. Toch wordt het nooit een echte topper, omdat het genre nu eenmaal te maken heeft met bepaalde verwachtingen. Je hoopt nog stiekem op die ene actiescène. Op het welgemeende schot. Op dat beetje romantiek. Het is er wel deels aanwezig, op een geloofwaardige manier. Maar dat ligt aan de verwachtingen van de kijker. Eastwood is in elk geval geslaagd in z'n missie. Jammer dat hij dat jaar tegenover Pacino bij de Oscars zat, anders had hij het beeldje mee naar huis kunnen nemen.

Een pionier in het haunted house genre. Er waren er voordien al, maar films in dit genre waren eerder komisch of houterige B-films. De film begint dan ook goed met broer en zus die niets in de gaten hebben en waar men ook niet meteen over gaat tot spoken jagen of slechte effecten in beeld brengen. Mooie beelden met acteurs die al eerder wat gepresteerd hadden. Het huis is prachtig en de beelden zijn mooi gedaan. Maar gaandeweg verwacht je toch wel meer. Qua 'haunted' wordt het niet echt boeiend en ook qua sfeer zijn we in dit genre wel meer gewoon ondertussen.

Goeie film dus die vooral qua invloed op latere films belangrijk is en ondertussen toch ietwat voorbijgestreefd is.

Hallo, als er één datum is die iedereen, zelfs buiten Amerika, bij blijft waar hij/zij was en wat je aan het doen was, is het wel 9/11... Ik zag net wel dat jij nog maar 16 bent, dus op die datum 11 jaar en die gebeurtenissen niet zo hebt gevolgd. Het duurde absoluut niet te lang en wat de drama betreft... dat is enorm sterk zonder melancholisch te worden. Heel mooi gedaan en volgens mij de beste 9/11 film die er tot nu toe gemaakt is.

Deze film over Billie Holiday is niet zomaar een nieuwe biopic over een bekende ster. Het focust tegelijk op enkele maatschappelijke thema's zoals rassendiscriminatie, de lynchpartijen van zwarte Amerikanen en de war on drugs. De film is sowieso qua onderwerp daarmee een aanrader. Bovendien zet actrice Andra Day in haar echte filmdebuut (na een figurantenrol en een stemmenrol) als Billie Holiday. Ze won al enkele filmprijzen en zal er nog wel een paar binnenhalen.

Dankzij het thema en de vertolking van Day is het nog een goeie film geworden, want de film mist helaas wat aan diepgang en buiten Day is het vrij middelmatig qua acteerwerk. De film is mooi aangekleed, maar buiten enkele zo gezegde archiefbeelden, is het weinig creatief. De film zal helaas wat in de vergeethoek geraken (ze valt nu al niet echt op) waardoor het de aanklacht die Strange Fruit ooit had (en nog steeds weerklinkt) langs geen kanten kunnen evenaren. Als dat de bedoeling was, is het niet goed gelukt. Als biopic rond Billie Holiday heeft men er wel iets van gemaakt en is het meer dan enkel haar liedjes.