Meningen

17 jaar geleden kwam deze film uit, en het was een grote stap vooruit in de Vlaamse filmwereld. De Vlaamse films waren vooral boerenfilms of komedies. Theater met een groter budget. Er was ook amper ondersteuning, zowel financieel als qua opleiding. Er werd neergekeken op filmmakers als kunst. Maar eind 20e eeuw kwam er wel verandering in. Er waren weliswaar mooie films in ons landje, maar Zaak Alzheimer hadden we nog niet gezien. Ook niet veel op tv trouwens, al lijkt de film nu op een lange aflevering van een thriller serie.

De film is ondertussen verouderd en ingehaald door betere filmmakers, betere technieken, betere opleiding, betere financiering, … Zaak Alzheimer was in elk geval een hoogstandje anno 2003. Het zette deuren open en liet zien dat we ook wat grotere films konden maken. Maar als je terugblikt zie je helaas ook de gebreken van een film als Zaak Alzheimer. De clichés, soms wat knullig acteerwerk en voortgang in het verhaal. Wel mooi gefilmd en gelukkig maken klasse acteurs als Jan Decleir, Koen De Bouw en Jo De Meyere veel goed. En ook leuk om te zien is de vete tussen de rijkswacht en de federale politie. Op moment van film al één geheel, maar in de tijdsgeest van het verhaal (half jaren '90) nog aparte diensten die niet altijd vlot met elkaar samenwerkten. Het is ook de tijd van Dutroux wat doorschemert in het verhaal.

Het verhaal valt nog wel mee, al zijn we tegenwoordig meer gewoon. En het duo Vincke en Verstuyft is niet sterk genoeg op zich. Gelukkig lukt het beter met Vincke versus Ledda. Het gebrek aan chemie tussen beide agenten komt nog meer naar boven in andere films van Vincke & Verstuyft: Dossier K en Het Tweede Gelaat.

Gewoonlijk trekt dit soort films niet meteen mijn aandacht. Genre American Pie laat ik liever liggen. Al heb ik dit toch maar een kans gegeven en dat viel best mee. Soms is het wat flauw lachen met 'vuile woorden' maar over het algemeen is dit gewoon een komedie genre Be Kind Rewind of What woman want. Een feelgood movie met af en toe een glimlach. Ik heb me in elk geval geamuseerd en dat is toch het belangrijkste. Al zal het nooit een topfilm worden natuurlijk.

De versie uit 2017 werd hersteld door Zack Snyder die er zoals gepland zijn eigen ding terug mee doet. Dubbele insteek omdat het origineel Snyders film was, maar ook omdat Justice League niet echt een succes was en er ook vraag was naar een betere versie.

Het resultaat heeft al meer logica, omdat veel stukken uit de verhaallijn werden geknipt. Maar wat Marvel in een hele 'fase 1' wil doen, probeert DC in 1 film. Alle personages introduceren met hun achtergrond. Bij Snyder komen er nog een hoop cameo's van andere DC-figuren bij. Veel te veel dus, bovendien gaat het verder op Batman vs Superman. Koppel beide films aan elkaar en maak er een serie van zou ik denken.

Het eindresultaat is al een pak rustiger dan de 2017 versie. Met een duidelijker verhaal. Alleen is het zoveel dat verteld wordt en tegelijk gaat het van de hak op de tak. Het pijnpunt van Snyder komt boven met weinig lijn in de film. Snyder kan geen sfeer vasthouden, geen toon houden. Veel scènes kan je weglaten, ook al zijn ze niet zo slecht. Justice League XXL is gewoon langer dan de vorige versie. Goed om een keer te zien, maar de film is nogal zielloos. Het geeft het probleem van DC weer dat ze niet goed weten welke richting ze uit moeten gaan.

Justice League XXL is een vrij saaie film. Het kabbelt wat verder met leuke en minder leuke scènes. De CGI is heel slecht, daar heeft Snyder niets aan verbeterd. Het is een B-film die met tape hersteld is. En aan het einde denk je dat de film gedaan is, maar komt er nog een handvol 'eindscènes' aan. DC moet zich dringend herbronnen, benieuwd of de nieuwe 'The Batman' er verbetering in kan brengen.

De film is wel wat verouderd. Wat een echte politiefilm moest worden, is een vrij goeie detectivefilm geworden. Al denk je soms naar een aflevering van Frost te zien of zo. Marc Janssen acteert niet slecht, maar het script wordt gedragen op clichés. Je kan dat gerust meer films verwijten, maar het speelt toch mee en wordt niet gecompenseerd door wat humor en echte spanning. Toen in elk geval een pioneerfilm en best genietbaar.

Het verhaal van 4 vrouwen met de politieke strijd begin jaren '50 in Iran. Een politiek landschap dat er helemaal anders uitzag (en uitziet) dan wij in het Westen gewoon zijn. De combinatie van dat regime, de tijdsgeest en normen en waarden in Iran (en islam) maken dat het geen evidente tijd was voor vrouwen. Bovendien speelt de film zich af in 1953 als het Westen (Engeland en VS) zich om eigen strategische redenen moeit in Iran en zo de dictatoriale Sjah terug aan de macht helpt met een staatsgreep. Misschien wel een grote fout die niet alleen de verstandhouding tussen oosten en west verstoorde, maar ook de ontwikkeling van het land om net als andere landen te groeien met de tijd.

De film is vooral mooi met prachtige shots en kleuren. De vrouwen staan wel degelijk centraal en aan de hand van de metaforen wordt je mee ingedompeld. Heb ik daar mee alles begrepen wat de regisseur wou meegeven? Ik denk het niet. Maar toch deed het even nadenken en tegelijk info geven over Iran uit die tijd. Zonder het vanuit een Westerse bril te zien die zichzelf probeert goed te praten.

Ik was niet helemaal vertrouwd met de muziek van Zappa buiten de bekendere hits van hem zoals Bobby Brown, Dancin' Fool en de gekende uitdrukking Don't Eat The Yellow Snow. Maar Zappa was ook niet de man van de hits, dus het trok wel mijn aandacht om te zien wie hij dan wel eigenlijk was. Een figuur dat me ietwat deed denken aan Serge Gainsbourg die gewoon zijn eigen ding deed wat niet altijd gewaardeerd was, maar tegelijk ook popliedjes schreef en nummers voor Eurovision.

Frank Zappa is vooral een man die zijn eigen ding doet en in de muziekwereld daar ook verder ging dan enkel een eigen muziek maken. Hij kwam ook op voor bepaalde rechten of was net kritisch voor maatschappelijke issues. Dat in combinatie met het feit dat er wel wat beeldmateriaal van de man is en hij zelf ook graag filmde, maakt dat Zappa meer is dan een zoveelste docu van een artiest waar alleen de fans van houden. Het blijft een verzameling van getuigenissen en beeldmateriaal, maar zorgt wel voor een boeiende docu die meer is dan interviews met mensen die de artiest in kwestie o zo geweldig vinden.

Op het eerste zicht leek dit een te luchtige film te worden. Maar al snel blijkt dit een geweldige film te zijn met actie, humor en prachtige muzikale scènes. Daarmee doel ik vooral op de fragmenten met de veldarbeiders en de bouwvakkers. Momenten die ritmisch ook goed in elkaar zitten en een streling voor het filmoog zijn. Jammerlijk gebruik wel van CGI die vrij zwak is. Maar gelukkig zit de rest best wel goed.

Een familiefilm over de jonge Lena die haar vader verliest en op haar eigen manier hiermee om gaat. Domien Huyghe maakt hiermee zijn debuut. De film heeft het helaas niet om meteen een groot publiek te overtuigen vrees ik, maar is na een kijkbeurt wel beter dan verwacht. Mooie beelden en een ontroerend verhaal. Voor het einde is zo emotioneel en prachtig gedaan.

Ik ben ondertussen al veel films gewoon na de vele jaren, maar misschien moet dit toch nog wat rijpen. Ik was niet echt mee. Een stijl apart natuurlijk, maar dit ligt te ver van mij. Maar Tarkovsky zorgt wel voor mooie beelden, zeker als het helemaal dromerig wordt. Op zich geen slechte film, maar helaas niet mijn ding. Misschien als ik dit later nog eens bekijk.

Achter de schermen van de grootste terroristenjacht uit de 21e eeuw. Een film die een jaar na de dood van Osama Bin Laden uitkwam en door de jaren van aanslagen en terrorisme nog meer actueel was dan nu. Na de aanslag van 9/11, reageerde Amerika met vergeldingen in het Midden-Oosten. En begon de zoektocht naar de daders van de aanslagen. Daarbij werd de grens vaag tussen wraak nemen en rationele gerechtigheid. Aangesterkt door frustraties omdat de zoektocht niet vlot loopt en nieuwe aanslagen. Zero Dark Thirty brengt dat in kaart. Samen met interne spanningen binnen de C.I.A. over de juiste manier om dingen aan te pakken.

Het is Kathryn Bigelow en scriptschrijver Mark Boal toch maar gelukt om een film te brengen die op de slappe koord danst tussen sensatie, gerechtigheid, patriottisme, aanklacht tegen het systeem en de juiste feiten (voor zover die bekend zijn). Daarom is het zo mooi te zien hoe het personage van Jessica Chastain centraal staat. Haar gedrevenheid, haar grote kennis op het veld tegenover de mensen uit het thuisfront met in de loop van de jaren andere mensen op dezelfde stoelen, de beslissingen die moeten genomen worden op basis van zeer beperkte bewijzen, de vreugde van puzzelstukken die in elkaar passen, ... En dat zowel visueel als met passende muziek mooi in kaart gebracht.

De film waar zelfs Urbanus spijt van heeft. Hij werd gevraagd om mee te spelen in deze film, maar als het er op aan kwam mocht hij z'n eigen typische humor niet gebruiken. Gevolg: Urbanus zit niet in z'n vel en ook z'n humor pakt nergens uit. Wat een film als Hector of Koko Flanel moest worden, werd een grandioze flop. Veel te serieus en gewoon in z'n geheel ongemakkelijk en over geforceerd.

Ik was wat sceptisch tegenover deze film, omdat zo'n films gewoonlijk uitmonden in meer flauwe humor en kitscherige CGI dan echte actie en fantasy. Maar het resultaat was veel aangenamer dan ik had gehoopt. Teddy Chan weet ook hoe hij actiefilm moet maken en met een mooi budget is Double World een leuke blockbuster geworden. Met een mooie dosis tussen de humor en voldoende actie. Een film die hard is op de juiste momenten en een hart heeft. Het blijft wat luchtig, maar is zeker geen kinderfilm geworden. Hopelijk komt Netflix met meer van dit soort films.

Jackie Chan heeft al meerdere serieuze films gemaakt. Iets wat hij wel graag doet en wat ook de reden is waarom hij deze film gemaakt heeft. Ook omdat eerste keuze Jet Li had afgezegd. Maar toch is het anders dan wat we van hem gewoon zijn. Zeker anno 1993 als hij nog ten volle in staat is om grootse gevechten en stunts uit te voeren.

Nu is dat ook weer niet helemaal afwezig hier. Maar het is gedoseerd en dat doet de film eigenlijk best wel goed. Bij Jackie Chan weten we dat het allemaal echt is en dat zorgt voor betere en geloofwaardige actie. Het is wat harder dan de standaard achtervolgingen en knokpartijen in de meeste Amerikaanse films. En het verhaal is ook voldoende goed om de film te vullen. Het zou zo een film kunnen zijn de Police Story reeks van Chan. In de latere Police Story films gaat hij ook wat serieuzer, maar ontbreekt het soms aan de onderhouden spanning en actie zoals hier.

Sommige fans zullen deze film wat minder liggen. Het is minder luchtig dan wat hij in z'n bekendste films laat zien. En toch zit er stuntwerk in en typische gevechten. Wat ontbreekt aan humor maakt hij met actie en harde vuisten goed. Het is minder bombastisch, maar dat is geen enkel probleem.

Crime Story is misschien niet de beste Jackie Chan film, maar mag toch mee bovenaan het lijstje staan. En is voor fans van Chan en liefhebbers van actiefilms sowieso een aanrader.

Het verhaal van de legendarische discotheek in Antwerpen. Het is onze lokale gangsterfilm, de Antwerpse Goodfellas. Maar dan in de handen van een Vlaamse regisseur die de rauwe kantjes er wat afgevijld heeft voor het grote publiek en met de nodige retro dansklassiekers. Visueel is het niet zo bijzonder, maar het tempo ligt gelukkig wel hoog genoeg en het verhaal is de moeite om te zien. Los van wat nu waar is en wat niet.

Frank Verstraeten is ook in deze film een klootzak en Dennis Black Magic een viespeuk. Hun verhaal is een rise & fall zoals we dat wel meer zien, echt verrassen doet het niet. Maar het zorgt wel voor de nodige entertainment.

Mijn derde Pawlikowski na Ida en My Summer of Love. En opnieuw een hoge score, de man weet hoe hij films moet maken. Een liefdesverhaal met de koude oorlog op de achtergrond. Al is die 'koude oorlog' ook wel een metafoor in de relatie. In een wereld vol regeltjes en propaganda is er weinig ruimte voor echte creativiteit. De muzikant/dirigent en danseres/zangeres vinden in elkaar een uitweg, maar het is al snel duidelijk dat ze dan evengoed in een wereld komen waar je aan verwachtingen moet voldoen. Als ze samen zijn, botst het regelmatig. Als ze elkaar niet zien, smachten ze naar elkaar. Een relatie van aantrekken en afstoten.

Cinematograaf Łukasz Żal liet eerder al met Ida (maar ook Loving Vincent) zien dat hij oog heeft voor mooie beelden. Qua onderwerp is het niet altijd even boeiend, maar de acteurs doen het niet slecht. Bovendien is de aankleding zeer mooi met heerlijke beelden, passende muziek en de juiste shots. De moeite.

Nogal een foute zombiefilm, en dat genre is al half fout op zich. Er zijn wel leuke titels in het genre, dus ik wou het een kans geven. Qua verhaal haalt de film z'n ideeën bij The Walking Dead, maar dan wel geperst in één film ipv een hele reeks en met minder karakteruitwerking. Bovendien zijn de effecten wel zeer slecht. Niet dat The Walking Dead alles goed doet, maar toch veel beter dan hier. Geen goeie film dus, met erbarmelijke zombies. Leuk misschien nog die 2 zombietijgers. Maar het zal wel snel verdwijnen tussen de andere en betere zombiefilms.

Zombiefilms moeten niet veel vereisten hebben om leuk te zijn. Maar een minimum is wel nodig. Deze is nergens leuk, heeft nergens actie, slechte kwaliteit en zelfs de strippers zien er niet uit. Een te mijden film die enkel voor de liefhebbers is.

De kracht bij zombiefilms is gewoon de vraag hoe de overlevende reageren tegenover elkaar en hoe ze de zombies om het leven brengen. Dat zit hier wel goed met de nodige humor, absurde scènes en uiteraard een vleugje romantiek.

De laatste tijd ben ik toch aangenaam verrast door nieuwkomer Jesse Eisenberg. Ik kijk dan ook uit naar The Social Network. Maar ook Ruben Fleischer is creatief in deze film en zorgt voor dat ietsje meer. Het zijn maar kleine dingen en uiteindelijk is het toch maar weer een zombiefilm. Maar het is wel leuk vermaak en ik verlang eingeljik wel naar meer hiervan.

Geen verrassingen eigenlijk, we krijgen meer van hetzelfde. De film speelt op veilig, maar het werkt wel. Met Madison moest ik toch wel enkele keren lachen, normaal zo'n figuur die de film eigenlijk komt verpesten zou je denken. Maar geheel bekeken is de film zeker niet zo fris als de eerste. Er is gelukkig de nodige zelfspot en het duurt ook niet langer dan nodig. Simpel verhaaltje volgens de gekende formule. Soms moet dat niet meer zijn.

Een film die wat in z'n mars blijk te hebben, maar uiteindelijk niet meer is dan een lege doos. De film weet niet waar naar ze naar toe wil, hangt vol clichés en heeft ook amper een verhaallijn. Een vrouw die graag haar kleren uittrekt, enkele criminelen die te stom zijn om te helpen donderen en dan nog dat rare verhaal van die oude vrouw.

Veel sfeerzetting is er ook niet, van zomerhitte is er weinig sprake. Je merkt dat het warm is omdat ze geen jas aan hebben en die vrouw haar kleren uitdoet. Al zal dat niet door de warmte komen waarschijnlijk. Blijkt dat dit een boekverfilming is, begrijpe wie begrijpen kan... 1 ster omdat het niet echt irriterend, maar eerder gewoon saai is.

Een film over de nazi's in hun ideale wereldje, vlak naast Auschwitz. De focus ligt helemaal op de sprookjesachtige woning van de nazi familie van Rudolf Höss. Op de achtergrond hoor je wat er in het kamp gebeurt en de gebouwen zelf zijn ook grotendeels in het zicht. En dat maakt het zo confronterend. Want ook al doet de familie Höss alles om hun thuis een perfecte plek te maken, is de holocaust zo dicht bij. Je hoort en ziet het constant. En met die wetenschap is het eens zo triest dat de nazi's hard en kill bleven doorgaan met het vernietigen van mensen in kampen, maar het voor zichzelf probeerden te verbloemen met een perfect wereldje en alles voor te stellen als een vooral technische uitvoering, als een taak die volgens orders moest uitgevoerd worden volgens plan. Hier en daar zie je wel dat de impact van de geluiden uit het kamp sommigen even lijkt te raken, al is de empathie over het algemeen ver te zoeken of gewoon afwezig. Wat het beeld van de gruwelijke nazi's nog maar eens bevestigt.

Het relaas van de Poolse zoo waar 300 joden konden onderduiken. Een thema dat al meer verteld is, en qua film toch ook al wel een pak beter. De film mist de juiste toon en weet ook niet helemaal te overtuigen. Sommige feiten gaan ook sneller voorbij. Ik kan zeker wel volgen omdat het gekend is. Maar het blijft in verhouding wel wat afstandelijk.

Geen indrukwekkende film, maar gezien het thema ben ik wel van mening dat zo'n verhalen moeten verteld worden. Zeker dat van de helden uit de oorlog. Zonder deze film had ik hier niet van geweten. En door de vele films en boeken met gelijkaardige verhalen, worden die helden toch ook nog geëerd. En wordt de ellende van de oorlog niet vergeten.

Ik verwacht nu van Ben Stiller uiteraard geen topfilm. Maar hier is de beperkte humor zelfs wat zoek. Denkelijk ligt de fout dat Stiller zichzelf regisseert. Acteurs als Stiller en Wilson hebben een rustig tegenwicht nodig om het hyperkinetische wat af te blokken. Hier krijg je enkel een drukdoenerij die niet altijd werkt. Niet mijn ding deze film.

Best wel een leuke short animation van Tom & Jerry. Er zit wel wat swing in zodat het geheel best wat vrolijks heeft. We krijgen een zeldzame pratende Tom & Jerry, maar dat zit wat verweven in de muziek zodat het niet stoort. En Tom blijft één van de betere pianisten uit de animatiewereld.

Doet me soms denken aan de Lego film met veel humor die eigenlijk wel werkt, maar op een hoger toerental draait. Geen moment rust, het gaat razend snel voorbij en dat verdoezelt voor een stuk de wat cliché humor en verhaallijn. De trailers deden veel beloven, maar de film zelf mist toch de nodige magie. Disney heeft wat liggen zoeken om zich terug te profileren na jaren rond zwalpen met sterke concurrentie en sloeg de bal regelmatig mis. Het boort duidelijk een nieuw publiek aan en films als Frozen of deze Zootopia slaan duidelijk wel aan. Goed voor dat nieuwe doelpubliek, maar ik ben duidelijk te oud geworden voor de Disney van de 21e eeuw. Dat eerder naar jongeren dan gezinsfilms mikt. Zootopia heeft haar momenten wel, maar laat je toch wel met een honger achter zitten.

Meer van hetzelfde, maar dan met minder charme. Een hoop clichés en weinig inhoud. Het verhaal heeft haar momenten. De figuren zijn kleurloos. Een typische sequel, waarbij de makers niet aandurven om iets origineel te doen waardoor het een weinig boeiende voorspelbare film geworden is. Een doorsnee popcornfilm, al smaakt de popcorn beter dan de film...

Jan Verheyen vond ik vroeger wel goed bezig met feelgood films als Boys en Team Spirit. Een hoop maten bijeen, gezellig sfeer en gewoon een dag uit het leven gegrepen met een saus van meligheid. Vooral als hij zoals in dergelijke films mijn thuishaven Antwerpen als achtergrond gebruikt is dat als een thuismatch. Met thrillers als Vermist en Dossier K was Verheyen als een vis op het droge en sloeg hij de bal mis. Ik had dus weinig verwachtingen in Zot van A, maar toch een kans willen geven. Dit is terug waar Verheyen goed in is: humor, bekende Antwerpse decors (toch voor mij) en gewoon kleine herkenbare scènes. Weliswaar opnieuw met de saus van meligheid die uiteindelijk wel past in deze stijl. Laat thrillers maar over aan Van Looy, dit is meer zijn ding.

De film is geweldig met een hoop verweven scènes over gewone mensen die elk hun leefwereld hebben. De film deed me wat denken aan een commerciëlere versie van Anyway the wind blows, maar dan met liefde in plaats van wind. Het idee van de Sinterklaasperiode is ook goed gekozen. Gewoonlijk slaat men de film dood met er nog extra een Kerstsfeertje op te gooien. Een dode Sint, Sint die het water in duit, met Zwarte Piet naar bed, ... het zijn mooie beelden.

Een film die waarschijnlijk veel mensen niet zal bekoren, maar volgens mij vooral op de grote massa gemikt is. Ik hou wel van de film vanwege het 'Antwerpen-gevoel', dat mensen buiten onze Stad (er is een gezegde bij ons: Antwerpen is Stad, de rest is parking) wel minder gaan hebben. Zoals de film Alles is liefde zo goed als onbekend is in Vlaanderen, zal deze film ook geen hit worden in Nederland. Topkwaliteit is de film natuurlijk niet, maar ik heb me wel geweldig geamuseerd en goed gelachen.

Een mooi drieluik over liefde, communicatie, verwachtingen, ... Liefde, vrijheid en jeugd. Al hangt het alle drie dicht bij elkaar. Ik hoopte eigenlijk meer op een grotere link tussen de drie delen, maar het is vooral thematisch dat de kortfilms aan elkaar gelinkt zijn. Met dezelfde regisseur en hoofdacteurs, is de band gelukkig wel sterk genoeg.

Het eerste deel is echt wel goed. Praktisch geen dialoog, de beelden spreken voor zich. Tijd van liefde, waarin liefde meer is dan mooie woorden. Een andere insteek dan één van mijn favoriete films ooit: Before Sunrise. Daar ontstaat de liefde net door een film lang te praten. Maar dan evengoed vanuit het hart zoals hier. Oprecht. De andere delen doen het iets minder, maar op zich blijft het niveau wel behouden. De aanpak is telkens passend en met een eigen insteek. Extra complimenten voor actrice Qi Shu, die vooral de film trekt.

Three Times was niet helemaal wat ik verwachtte, maar is zeker goed bevallen. Mooie beelden die eerder spreken dan de dialogen. Soms bleef het wat afstandelijk, maar langs de andere kant denk ik wel dat de film bij een volgende kijkbeurt nog meer kan smaken. We zullen zien...

Ik had Drunken Master II al gezien, een halve sequel uit 1994, dat ik één van de beste films van Chan vond. Deel 1 uit 1978 laat een jonge Jackie Chan zien met de stijl waar hij tot lang erna bekend mee zal worden. De combinatie van Kung-Fu en humor en vechten met props. De gevechten in deze film zijn wel sterk, Chan is dan ook in topvorm. Het is best genieten met vele geweldige scènes. Wel mis ik nog de grootse scènes die het helemaal episch maken. Gaandeweg zal Chan zelf meer aan het stuur zitten van de choreografieën, verder gaan met zijn stunts en denkelijk ook meer budget hebben om zijn films te kunnen verwezenlijken. Maar al zeker geen slechte film van de acteur en absoluut een must voor de fans.

Zulu is een epische oorlogsfilm met de allure van een western en de psychologie van een gevangenisdrama. Ik had eerst schrik dat het een verouderde langdradige film zou zijn. Maar in tegendeel is dit een ijzersterke film. Het heeft zoals gezegd elementen uit een western (met de Zulus als de indianen en de Britse soldaten als de cowboys). Maar los van de mentaliteit uit die tijd, werden de Zulu's wel neergezet als een trots en machtig volk. Ze maken zeker indruk als ze in de aanval gaan. Niet alleen werken ze evengoed met tactiek en strategie, ze proberen de vijand de demotiveren door hun zang en oerkreten. Knap van de acteurs trouwens ook, die niet eens mochten betaald worden in het Zuid-Afrika van 1964. Van '64 tot '90 zat trouwens Mandela in de gevangenis. De Britse makers gaven de Zulu's voor hun medewerking dan een hoop zaken in natura, wat ze toen veel liever hadden dan geld.

De Britse militairen zijn ook sterk. In het begin is er nog geen teken van gevaar en is er vooral de interne 'strijd' tussen de mannen uit Engeland en die uit Wales. Het verschil met westerns of Amerikaanse oorlogsfilms, is dat deze groep veel heldhaftiger is, veel meer met tactiek werkt (en dus betere militairen blijken te zijn) en dat er veel minder ruimte is voor melige geromantiseerde zijverhaaltjes.

Buiten enkele uitzonderingen is het verhaal vrij dicht bij de waarheid. De slag is een mix van angst, plichtsgevoel en heldhaftigheid. Ik moest met momenten even denken aan 300 met de Spartanen. Al hebben de Britten deze slag op de eerste plaats gewonnen dankzij de juiste tactiek. Te bedenken dat de echte slag ook maar met een 100-tal Britse militairen is gewonnen van 4.000 Zulu's. Daar zouden 500 Zulu's het leven laten en nog eens zoveel gewond zijn. Knap gevecht dat zeker indruk maakte en ook blijft boeien.

De films van Gaston & Leo zijn vooral bedoeld voor fans van hun sketches. De films zelf overstijgen die humor niet en spelen op safe door in de zelfde sfeer te blijven. Ik zag hen wel graag bezig en kon ook genieten van deze film. Het duo is op elkaar afgestemd en kan voor meer onderling charisma zorgen dan menig filmduo. Al is dat dan ook meteen de sterkhouder van de film. De grappen werken al dan niet en het geheel is gewoon verouderd. Topfilms zullen het zeker nooit zijn, maar Zware Jongens is op zich wel een leuke komedie waar ik kan van blijven genieten.

Goeie film, alhoewel het als oorlogsfilm nooit echt de gevoelige snaar raakt. Daar waar films als Schindler's List, Der Untergang of La vita e bella meer met gevoelens werken is dat hier totaal niet. Toch een mooi verhaal dat de moeite maakt om te kijken, alhoewel het wat wringt qua script naar het einde toe. Ook de goeie acteerprestaties maken veel goed. De reden dat Zwartboek net dat ietsje meer scoort dan 't eigenlijk waard is, kan verklaart worden door het Nederlandse chauvenisme. Dezelfde reden waarom Zaak Alzheimer, Daens en andere Vlaamse films bij de Belgen weer beter scoren.

Deed me wat denken aan een beknopte versie van de Vlaamse Stille Waters. Qua verhaal is het niet altijd even sterk. Het mocht wel wat meer diepgang hebben. Maar met momenten heeft het wel wat mysterische en komen er intriges naar boven. Bepaalde elementen komen soms wat later naar boven. Denk maar aan de naam van de boot. Misschien bij herziening opnieuw te beoordelen. In elk geval een aangename film die wat de sfeer betreft versterkt werd door het slechte weer dat ik tijdens het kijken. De regen op de raam en een grauw weertje buiten....