Meningen

Toch al beter dan Metropolis. Over de belangrijkheid van zowel Metropolis als M spreek ik me niet uit. Ik twijfel er niet aan dat Fritz Lang z'n tijd ver vooruit was.Zowel qua techniek als qua thema en genre.

Is dit een goeie film? Dat valt eigenlijk nog wel mee. Het is best wel mooi gedaan en dankzij het talent van Lang is dit wel mooi om zien. Leuke camera invalshoeken en spelen met het licht. Maar qua montage en acteerwerk moest er nog veel gebeuren. De film had iets korter gemogen voor meer dynamiek en het valt op dat veel acteurs niet gewend zijn om in een film mee te spelen. Ik heb het niet per se over overacting, maar je mist gewoon nog meer het spontane doordat ze in tegenstelling tot toneel hier sommige scènes een paar keer opnieuw moesten spelen. Het verhaal is anders wel leuk en na een traag begin komt de paranoia op en de druk vanuit het volk om die moordenaar te pakken. Zeer actueel en opvallend voor die tijdsgeest waarin (moord niet natuurlijk) pedofilie meestal een taboe was.

Een mix van oude clichés en gekende paden, maar wel met een update en een black mirror saus erover. We hebben het al een keer gezien en op zich zijn er weinig verrassingen, maar toch is het een aangename film. Dat komt waarschijnlijk door M3GAN, gespeeld door Amie Donald. Ze steelt de show en zorgt dat haar karakter toch genoeg opvalt tussen soortgenoten als Chucky, Robocop en Terminator. Mss wel doordat het met AI al dichter bij lijkt te komen en bvb Robocop als Terminator eerder veel te verre toekomst lijkt. Ik ben benieuwd naar de sequel.

De verfilming van het gelijknamige theaterstuk dat een Tony Award won in 1984. De film blijft ook dicht bij dat theaterstuk. Daardoor is het niet de zoveelste rise en fall van een artiest geworden. Langs de andere kant is het dan weer theatraal natuurlijk met veel dialoog.

De film wil ook niet per se het verhaal van Ma Rainey vertellen aan de hand van haar carrière. Maar wel het echte verhaal en de impact van de moeder van de blues. Hoe ze zich moest handhaven in een wereld gedomineerd door blanke mannen. Haar relatie tegenover haar manager, haar muzikanten, de studio... De film is ook het verhaal van de muzikanten. Aan de hand van hun verhalen krijg je een indruk van hun achtergrond en zo ook het effect op hun muziek.

De film is visueel niet zo heel bijzonder, al is het best wel mooi aangekleed met de kostumering en kleurenpalet. De film wordt vooral gedragen door de acteurs en de dialogen. Het verhaal zelf is vooral belangrijk. Het verhaal achter de blues, achter de muzikanten. Heerlijke film.

Ik volg de positieve recensies hier. Een goed gemaakte stopmotion film die de wereld van de kinderen perfect weet weer te geven, zonder kinderachtig te zijn. Zware thema's die met de kinderen centraal, wat lichter worden weergegeven. Mooi gemaakt ook en niet te lang van duur. Legendarisch zal het niet worden, maar dit is wel een goeie film.

Ik ben met de jaren gaan houden van films uit Azië, maar elke keer merk ik toch dat vooral Japan de meeste indruk maakt. Ook hier krijgen we een heel mooie emotioneel drama, waarin tijd wordt genomen om sfeer te scheppen. En ook al is dit een film uit de 90s, moet het tot veel andere tijdsgenoten uit dit genre, visueel niet inboeten na al die jaren. Zo'n beelden zijn gewoon tijdloos en prachtig verfilmd. En waar in westers films vooral strijkers te horen zijn, zorgt de piano voor een intieme soundtrack om van te genieten. Kore-eda Hirokazu weet ook mooi een balans op te bouwen tussen verhaallijn en sfeer. Er wordt niet meer vertelt dan wat niet met beelden kan gebracht worden. Net als het hoofdpersonage Yumiko zijn ook voor de kijker de antwoorden op vele vragen niet zomaar voor het rapen.

Ik was minder vertrouwd met het verhaal van Macbeth. Dan blijf een Hamlet met 'To be or not to be' en 'There's something rotten in Denmark' beter hangen. De makers blijven blij de originele dialogen van Shakespeare. Op zich niet slecht, het pakte voor mij alvast goed uit bij oa The Merchant of Venice (2004), Romeo and Juliet (1968), Hamlet (1990) en Titus (1999). Het geheel bij Macbeth is wel nogal zwaarmoedig. Gelukkig kan de film rekenen op een sterke cast en is vooral de cinematografie heel mooi. Helaas is dit niet meteen de beste kennismaking met Macbeth voor mij, al viel de film wel beter mee dan verwacht.

Geweldige regisseur die Roriguez die opnieuw bewijst dat het nog altijd niet verleerd is. Een film in de stijl van Desperado met gewoon stevige actie, mooi volk en geinige oneliners. Soms moet dat niet meer zijn. Danny Trejo spreekt als een Jerommeke en lijkt er ook wel wat op.

Ik lees hier de vergelijkingen met Tarantinofilms, maar na films te hebben gezien van beide regisseurs moet ik toch nog steeds zeggen dat Rodriguez met voorsprong de betere is van de twee. Ben benieuwd of hier een vervolg van komt.

Dergelijks spoof als Machete Kills mag dan nog zoveel grappen bevatten, als het geen minimum aan verhaaltje heeft (al was het puur standaard) is anderhalf uur film een lange zit. Deel 1 was best wel een goeie film. In navolging van The Expendables werd een groepje bekende namen bij elkaar gezet en kregen we gewoon wat actie, mooi volk en fletse oneliners. Deel 2 laat de meeste bekende namen in het vervolg reduceren tot beschamende cameo's en herhaalt de weinig humor die nog overschiet. De actie van deel 1 wordt hier een flauwe opeenvolging van gore digitale effecten. Het resultaat is een mix tussen Grindhouse en Spy Kids.

Op zich is dat allemaal wel jammer, want sommige scènes vallen best nogal mee en als bepaalde figuren (denk aan Amber Heard, Antonio Banderas en Michelle Rodriguez) meer aan bod zouden komen kon dit nog wel goed komen. Rodriguez neemt ook geen tijd voor rust en trekt gewoon alles in het belachelijke. Daardoor missen de goeie scènes de nodige impact. Als er ooit een 3e film komt is dat denkelijk straight to DVD...

Als ik Christian Bale zag, moest ik denken aan Laurence Olivier die als acteur van de oude generatie tegen een method acting Dustin Hoffman zegt: 'My dear boy, why don't you try acting?' als Hoffman zijn rol voorbereidde door drie dagen niet te slapen. Bale is ook zo'n acteur die het karakter echt wil zijn en daar dan ook ver in gaat. Maar geef toe dat hij er indrukwekkend uit ziet als de graatmagere Trevor Reznik die door gebrek aan slaap paranoia wordt.

Alhoewel de film visueel niet slecht is, moet de film het vooral hebben van de plot. Geen uitgebreid verhaal, maar wel goed geschreven zodat je als kijker benieuwd bent naar antwoorden op de vragen die Reznik zichzelf stelt. Het doet wat denken aan Momento maar is gewoon The Machinist. Naast Bale is er niemand die echt opvalt, het draait echt rond de hoofdrol. Enkel Jennifer Jason Leigh maakt nog wat van haar rol.

Een film over de goudkoorts die probeert om een weg te vinden tussen de Hollywoodwestern en de toen ook populaire spaghettiwestern, maar helaas tussen beiden valt. Het verhaal is wel leuk, maar gaat niet echt vlot vooruit. De cast kent de nodige bekende gezichten die wel veel goed maken. Van Gregory Peck en Omar Sharif tot Telly Savalas en Julie Newmar (voormalige catwoman). Maar ook Edward G. Robinson op latere leeftijd en een kleine rol voor Eli Wallach. Met muziek van niemand minder dan Quincy Jones en zang van José Feliciano. En nog meer grote namen achter de schermen! Script van Carl Foreman (Bridge on the river kwai en High Noon) en regie van J. Lee Thompson (Cape Fear en The guns of Navarone). Soms zijn te veel grote namen samen al gedoemd om te mislukken.

Mislukken doet het niet, maar de film komt niet echt uit de verf. Het is een vrij voorspelbare western met de nodige entertainment. Visueel is het weinig bijzonder, maar de cast is sterk genoeg om het hoofd boven water te houden. Liefhebbers van het genre zullen hier wel van genieten.

Mad Max is gemaakt als een B-filmpje met onbekende acteurs (op dat moment toch). De kwaliteit is dan ook niet echt heel sterk en je merkt wel dat het budget in verhouding is. En toch zie je tussen de verkreukelde lijnen een interessante film. Een wraakfilm in een apocalyptische omgeving dat als een soort neo-western overkomt. De paarden zijn vervangen door kleurige wagens en motors. De cowboyhoed is een helm geworden. Op zich goed dat het niet te braaf werd gemaakt en zo wat harder overkomt dan wat we uit de VS gewoon zijn. De Australiërs mogen blijkbaar meer.

Mad Max is een film waarvan je merkt dat hij wat verroest is, maar liefhebbers kunnen nog wel genieten van de schoonheid eronder. Niet te verwonderen dat de film enkele sequels kijkt. En dit is een film waar ik uitzonderlijk wel uitkijk naar de onlangs gemaakte reboot.

Ik hield wel van het eerste deel, dat apocalyptische. Gibson was toen echt in vorm. Deze film mikt eerder op een soort rockopera met meer aandacht voor de stunts, creeps en cheesy actie. Voor velen hier blijkbaar een ideale zet, maar ik haak zeker af. Begrijpelijk dat ik ook niet echt de grote fan was van het recente Fury Road, dat op dit elan verder gaat. Al heeft die alles wel mooier ingepakt.

Gibson wordt hier geprezen, terwijl hij in verhouding met de rest nogal een grijze mus wordt. Dan vond ik hem een pak beter in deel 1. Al is het pas met Lethal Weapon dat hij echt in vorm komt.

Mad Max: fury hype. De aanloop en de recensies alleen al deden watertanden. De lat was zo hoog gelegd dat ik hoopte dat het de hype nog wel kon waar maken. Mad Max 1 en 2 zijn cultklassiekers met het verdwaalde 3e deel als voorlopig einde. Tot deze Fury Road de draad terug oppikte.

Tom Hardy doet het niet slecht, maar is verre van een Mel Gibson. Bovendien had die nog een motief als Max en is de Hardy-versie op zich niet bepaald een boeiend personage. Het hele ecologische thema zat er ook al in bij de eerste delen, maar komt hier wel opvallend uit de verf. En niet op een goeie manier, maar eerder als te nadrukkelijk zwart-wit verhaal dat de film als excuus gebruikt.

Is de film dan slecht? Eigenlijk niet. Tijd om spanning op te bouwen is er niet en je wordt op zich nooit echt verrast. Het mag dan wel een lege doos zijn, de verpakking is prachtig. Vergeleken met dit zijn de Marvel-filmpjes ook maar tienerprenten. Vergeleken met veel eigenlijk... George Miller kan gelukkig wel sfeer neerzetten door het uiterlijk sterk naar voor te brengen. Dit keer geen film die voor 3/4e met de computer gemaakt is, maar met de juiste dosis van hoofdzakelijk echt stuntwerk en echte props om aan te vullen met effecten waar nodig. Je merkt het verschil direct en het maakt de film absoluut goed.

De film is zeker niet de beste actiefilm die er gemaakt is. Maar los van het bierviltjesscript is dit qua uiterlijk wel een hoop voor toekomstige blockbusters. Terug wat kwaliteit ipv 3D, CGI en andere truuks die de charme van film alsmaar dood knijpen.

Een echte kinderanimatie, al zullen die de filmverwijzingen niet kunnen volgen natuurlijk. Ze hopen de ouders die meekijken daarmee te plezieren. Maar dan valt het nogal mager uit. De animatie is vrij druk en niet zo goed geanimeerd. Het teert vooral op de humor met enkele bekende stemmen. Het werkt wel, anders werd er geen hele franchise op gebouwd. Maar het is zeker geen kwaliteit hier.

De stemacteurs zijn dan toch meegegaan in de sequels, er is duidelijk meer geld voor een bekende naam dan animators die hun job kennen. De film moet het ook niet hebben van de animatie, maar wel de grappen op kindermaat met af en toe wat grapjes voor de ouderen. Andere locatie, zelfde gedoe.

Wat meer van hetzelfde, je kan alvast niet zeggen dat de reeks niet consequent is. Zelfde beestjes, andere locatie. Geen dierentuin hier maar wel Afrika. Zelfde pijnpunten dus ook helaas, een goeie reeks is dit niet. Hier en daar is wel een grap die werkt, maar dan krijg je evengoed veel flauw gedoe. Nogal vergeetachtig, dit hebben we al veel beter gezien.

Een soort mafiafilm, maar dan rond de (toch in het oude Frankrijk) legendarische Madame Claude, de hoerenmadam waar namen als JFK en Marlon Brando mee gelinkt waren. De film legt de focus op de relatie tussen Madame Claude en één van haar meisjes: Sidonie. Gespeeld door opkomend talent Garance Marillier die ook al schitterde in Grave (wat haar een nominatie bij de César Awards opleverde) en recent ook schitterde in Titane, de film die de Palm d'Or won in 2021.

De film kabbelt heen en weer en weet niet naar een hoogtepunt te werken. De echte intriges blijven ook wat op de achtergrond. Het blijft bij de dames en een hoop naaktscènes, en gelukkig is de setting van Frankrijk eind jaren '60, begin jaren '70 wel goed gedaan. Maar dat is niet voldoende om er een sterke film van te maken. Jammer, want hier had meer in gezeten.

Als een film al snel wordt afgeschoten, heldenfilms het sowieso slecht doen en er nog eens vooroordelen komen bij een actiefilm waarin een vrouw de hoofdrol speelt, drukt het de verwachtingen al snel natuurlijk. Het kan dus alleen maar beter. Ik had pas de enorm slechte Aquaman gezien, waar de bloedarmoede van het genre duidelijk zichtbaar is.

De trailer zag er wel goed uit. Mooi gedaan en wat meer thriller dan de usual actie met flauwe humor en slecht verborgen schatten om de fans toch maar wat te pleasen. Al is na de film wel gebleken dat de trailer ook niet echt het juiste beeld geeft van het eindresultaat. Misschien eerst wat positief beginnen. Visueel is dit best de moeite, ook al lijkt alles een mix tussen de 70s en begin 00s. Maar het is mooi gedaan. Met wat passende muziek en in de mate van het mogelijk een duister sfeertje dat we in heldenfilms niet gewoon zijn. Het is geen duplicaat van Spider-Man met gewoon een vrouwelijke versie, maar een eigen insteek dat weliswaar gelinkt is aan de franchise.

Veel minder is het nogal rommelig script en de slechte dialogen, waarvan je niet weet of ze wel zo bedoeld zijn. Het acteerwerk is nogal pover en het lijkt eerder een tienerfilm (genre Spy-Kids of zo). Ook al is dat evengoed een groot deel van het publiek bij Marvel. De lead (en vijand) zijn niet per se slecht, maar gewoon te zwak om de film te dragen. En de drie andere vrouwen zijn tieners waarvan het karakter niet echt veel achtergrond krijgt.

Resultaat is een film die weinig indruk maakt, toch nog mooi oogt, eerder voor jongere kijkers gemaakt is, maar gelukkig toch iets anders doet dan de meeste andere films van Marvel. En vooral dat laatste is jammer, want het was een kans om het heldengenre wat op te schudden, maar met deze film gaat het niet lukken helaas.

Mijn 13e film van Pedro Almodóvar, maar de eerste die ik in de bioscoop zie. Het blijft een herkenbare film van de regisseur, maar het is zeker niet de kitscherige pastelkleurige cinematografie die je in veel van zijn films ziet. Een wat eerder donkere film, maar ook niet al te zwaar. Penélope Cruz laat zien dat ze nog altijd een toptalent is met een sterke acteerprestatie.

Madres Paralelas is een film met enkele lagen over moederschap doorheen generaties en moederinstinct. Boeiend verhaal. De film staat nu al in tal van toplijstjes, en dan moet de film volgens mij nog de weg naar het grote publiek vinden. Hopelijk wordt deze film in 2022 snel opgepikt, want het verdient zeker de nodige aandacht.

Het leven van actrice Mae West, het eerste grote sekssymbool in Hollywood. Ze verlegde de grenzen van seks, positie van vrouwen en rassen op het podium, in de film en op radio. Een uitgerekend 'gevecht' met in de jaren '30 de Hays Code (censuur reglement in Hollywood). Ze was op een bepaald moment de best betaalde filmster, ze schreef meestal haar eigen dialogen en wist meer dan wie ooit hoe ze zichzelf moest profileren. Op zich geen hoogstaande documentaire, maar het hele verhaal is wel goed gebracht, duurt niet te lang en heeft best wel wat te vertellen. Hoe ze Paramount van bankroet redde, Cary Grant mee heeft gelanceerd, W.C. Fields op zijn plaats heeft gezet, ... Een aanrader.

Maestro mag dan wel de titel geweest zijn van Leonard Bernstein, het dekt niet echt de lading van deze biopic. Een wat rommelige film met knip en plakwerk. Zowel visueel als verhaallijn. Bernstein was nogal een karikaturaal figuur en dan krijg je ook een aparte voorstelling van Bradley Cooper dat erover lijkt te gaan. Ik ken Bernstein te weinig en ik vrees dat Cooper al meer vereist van zijn publiek en er vanuit ging dat iedereen deze muzikale legende kende. De enige muziek die ik echt goed ken van hem is West Side Story, zoals wel meer filmfans hier. Maestro is voor mij een zeer drukke en weinig boeiende biopic geworden. Jammer!

In deze tijd komen vooral verhalen boven van priesters of andere geestelijken die jongens misbruikten. Maar zusters die hetzelfde deden (eerder psychisch dan) werd altijd in de vergeethoek geduwt. Na de documentaire te zien en getuigenissen te lezen van mensen die het meegemaakt hebben, moet de film toch vrij geloofwaardig zijn. Volgens de Kerk te overdreven, volgens de slachtoffers nog niet ver genoeg. Met de waarheid in het midden moet dit toch een beeld geven van de Magdalene tehuizen. De film schept een beeld van zusters die op een zeer gruwelijke en sadistische manier met mensen omgaan. Op een manier die je wel kan vergelijken met de nazi's in de kampen. Alleen gingen die nog een stap verder door het massaal doden van gevangenen of medische experimenten uit te voeren op hen.

Ik lees hier regelmatig de bedenking of alle nonnen wel zo sadistisch waren. Er moet toch iemand bij gezeten hebben die veel vriendelijker zou zijn. Ze kunnen toch niet allemaal zo zijn. Tja, ik kan er niet op antwoorden, ik was er niet bij. Maar dan denk ik evengoed aan de vele internaten waar broeders leerlingen misbruikt hadden en er blijkbaar ook zogezegd niemand van het kerkelijke gezag of de medebroeders officieel iets van wist of überhaupt actie heeft ondernomen. Nonnen die passief toe keken zijn even goed schuldig. En zoals je merkt is de aanpak ook ingeburgerd bij een deel van de bevolking die zonder scrupules hun dochter lieten opnemen in één van de tehuizen en er niet meer naar omkeken. Voor alle duidelijkheid wil ik wel benadrukken dat uiteraard niet iedereen zo was. Maar de weinig protesten uit die tijd en het (nog steeds) uitblijven van zelfs maar verontschuldigingen tegenover de slachtoffers spreekt evengoed boekdelen.

Stevig onderwerp dus, maar is dat wel garant voor een goeie film. Ik had wat schrik voor de film omdat het ontbreekt aan een sterk hoofdpersonage. Dit is eerder een situatieschets met diverse voorvallen, al is dat misschien net de sterkte. Het toont aan dat dergelijke zaken meermaals voorvielen en door het ontbreken van sterke figuren krijg je meer aandacht voor de sfeer van toen en minder een geromantiseerd beeld. De film zal vooral bedoeld zijn als stem voor de vele vrouwen die er verbleven hebben om te vermijden dat dit ooit vergeten wordt. Geen idee of België hier ook klaar voor is om ooit een film te maken rond bvb de zaak Dutroux of de misbruiken in de Katholieke Kerk om dergelijke zwarte bladzijden zeker niet te vergeten voor de volgende generaties.

Na het wat teleurstellende Guns of the magnificent seven met George Kennedy tijd voor dit deel met Lee Van Cleef. Chris is een pak harder hier en het verhaal is gelukkig ook veel beter. Meer tijd voor de personages, veel meer invulling van de karakters en betere actie. De motivaties van de 7 is ook meer geloofwaardig dan in z'n voorganger. Ook al blijft dit een verhaalijn dat al zoveel keer verfilmd is. Maar ik had toch het gevoel dat m'n terug werk maakte bij het filmen in plaats van te teren op de bekendheid van de reeks.

De film is nog altijd leuk om zien. Het is niet de beste western, daarvoor zijn er betere titels, maar langs de andere kant is dit dankzij de sterrencast (later sterren, toen nog quasi nieuwe gezichten), een plezier om kijken. Het meest sfeervolle zal misschien nog wel de begrafenis van de indiaan zijn. De rest is wel bekend als remake van Seven Samurai, maar zelfs dan toch vrij goed gedaan. Enkel de jonge Horst Buchholz (Chico) valt tegen. Hij moet wel de rol van overambitieuze jongeman spelen, maar is zelfs dan nog te druk en te theatraal. Zelfs tussen veel van die acteurs die nog oldscool spelen.

Leuke maar toch wel doorsnee western. De remake van de remake had ik niet zien aankomen. Al leek het idee me wel leuk. Zeker omdat op de affiche grote namen staan als Denzel Washington, Chris Pratt en Ethan Hawke. Chris Pratt is niet echt een aangename acteur, die helaas tegenwoordig in een reeks franchise op de voorgrond komt. De Tom Hardy van de Aldi zullen we maar zeggen. Denzel en Ethan is dan weer anders. Zij redden dan ook nog een stuk de film.

Het is weinig verrassend. Net als in de originele Amerikaanse versie (en deels ook de Japanse originelere versie) gaat een groot deel van de film naar het zoeken van de 7 mannen. Alhoewel de 60's versie 7 blanke mannen toonden en hier meer diversiteit aan bod komt (buiten de vrouwen dan) worden de figuren hier net veel meer clichés dan in de originele film. Er is ook weinig sympathie met de karakters en nog minder met de mensen van het dorp. De vijand is dan ook niet bepaald indrukwekkend.

Magnificent Seven is een hapklare blockbuster geworden, maar staat duidelijk in de schaduw van z'n voorganger(s). Jammer, want het concept werkt duidelijk gezien de vele vervolgen en copycats.

Lange tijd deze film niet meer gezien en het werd stilaan tijd. Anderson kon me ook al overtuigen met films als Boogie nights, Punch-drunk love en There will be blood. Een geweldige regisseur, waar we hopelijk nog meer van te zien krijgen.

Er is al veel gezegd en geschreven over de film. En ondertussen zijn er al meerdere mozaïekfilms gemaakt waar je het vergelijk mee kan maken. Maar waar oudere mozaïekfilms (als je wikipedia er bij haalt vallen titels als Star Wars, The Godfather, Pulp Fiction etc er ook onder) meer bestonden uit losse stenen die een geheel vormen, zorgt Anderson hier voor een vooruitstrevende montage die meer dan ooit de stukken aan elkaar kan lijmen. Zowel met montage als met muzikale ondersteuning, sfeer die overlapt bij verschillend scènes of monologen die doorgaan terwijl het volgende al in beeld komt.

In tegenstelling tot moraliserende films als Crash valt het filosofische gedeelte (religie, toeval, bestemming, ...) hier nog mee en wordt het ook niet prioritair. Dit gaat over gelijkgestemde gevoelens, hoe alles z'n gevolgen en oorzaken heeft en vooral hoe veel zaken met elkaar verstrengd zijn. De nadruk ligt gelukkig hoofdzakelijk op de sfeer in de film. En het mag gezegd worden dat Anderson ook aandacht heeft voor acteerwerk. Het is de eerste keer dat ik Tom Cruise echt zie acteren, maar ook de andere acteurs doen het geweldig.

De herziening is geslaagd en de film is me nu beter bevallen dan vroeger. 3 uur was hier zeker niet te lang.

Clint Eastwood gaat op het zelfde elan verder na Dirty Harry. Sterk verhaal trouwens voor dit genre. De Dirty Harry films hebben ook altijd enkele scènes in de kantlijn waarin we te zien krijgen wie DH is en hoe hij optreedt als agent. Niet zomaar opvullertjes, maar gewoon passend bij de film. Anderzijds blijft de rode draad best wel goed. Spannend genoeg en toch anders dan het eerste deel. We krijgen dus gelukkig geen pure herhaling.

De kracht van elke held is de tegenspeler natuurlijk en ook hier zit dat weer dik in orde. Dirty Harry lijkt wel een man die lak heeft aan de wet en graag buiten de lijntjes kleurt. In deze film wordt hij door zijn vijand gepusht om over die lijn te stappen. Hij zit tussen de soms bureaucratische lijn van de wet en een groep die er zeer duidelijk buiten kleurt. De vraag is waar Harry ergens tussen past.

Regisseur Ted Post had al samengewerkt met Eastwood en de film voelt ook goed aan. Eastwood is in vorm, het script is eenvoudig maar toch boeiend genoeg voor dit genre en we krijgen wat we mogen verwachten van een sequel op een no nonsens actiefilm.

Een film die zeker niet past in het rijtje van Amadeus, Immortal beloved of Ghoya's ghost. Deze film wil meer de psyche van de artiest meegeven en maakt er dan ook meer een visuele film van. Qua idee wel origineel, maar of Mahler er zelf mee zou kunnen leven is de vraag nog. Raar trouwens om een muzikale biopic weer te geven in dergelijke psychedelische rit. Bij The Doors snap ik dat nog wel, maar hier is dat toch deels onbegrijpelijk. Maar het idee is wel origineel, alleen is de uitwerking ondertussen wel gedateerd en zeker niet zo mooi als de bedoeling was. Dit is echt een product van de 70's en nu amper te genieten.

Ghilbi levert opnieuw een feel-good film af met een prachtig verhaal. Gewoon een sterk onderhouden avontuur dat goed uitgewerkt is. Knap hoe het boek dat origineel geschreven werd door een Japanse auteur toch zo'n Westers uiterlijk meekreeg. De makers hebben dingen aangepast of gewoon heel goed verfilmd. Het stadje, het gebruik van heksen en vele kleine dingen in de film zijn immers Europees en niet zo evident in een Japanse verfilming. Ondanks het feit dat Hayao Miyazaki nog bezig was met Tonari no Totoro in 1988 lukte het hem om deels tegelijkertijd hier al aan tewerken zodat deze film in 1989 al uitkwam. De enige keer dat hij zo kort 2 animatiefilms achter elkaar uit bracht.

De film is minder magisch dan zogezegde Ghibli-broertjes Totoro, Laputa of Hotaru no Haka. Maar in het genre van feel-good film (meer stijl Whisper of the heart, Ponyo, ...) is dit weer een sterke film. De muziek klopt, het verhaal is boeiend en naast Kiki hou ik enorm van de cynische Jiji. Prachtige animatie dus. Er zijn betere Ghibli films. Maar niet veel...

Ik ben toevallig een boek aan het lezen over Hollywoodsterren (een vrij recent boek: Hollywood Boulevard van auteur Steven De Foer) met de focus over acteurs en actrices. Daarbij moet je keuzes maken natuurlijk en hij geeft een verklaring waarom sommige acteurs niet in het lijstje zijn geraakt. Hij noemt Charlton Heston zelfs apart: omdat hij de meest overroepen acteur aller tijden is.

Kwestie van smaak, maar je ziet toch dat Heston vooral nood heeft aan een goed oud klassiek verhaal. Denk aan Ben-Hur, Ten Commandments, El Cid en misschien wel het SF-verhaal Planet of the Apes. In het oude Hollywood kan hij nog wel meedraaien. Dus past hij nog wel in een film als Major Dundee als hij een ietwat stijve rol moet spelen. In deze film gaat dat, en bovendien is hij een militair. Een rol die andere Hollywood-sterren nog beter uit de verf kunnen doen komen denk ik, maar hij kan de film enigszins wel dragen. Met dank aan regisseur Sam Peckinpah die de film visueel openbreekt, enkel geremd door de filmmaatschappij en misschien wel enkele ego's tussen de acteurs. Pas bij zijn opvolger Wild Bunch zou hij helemaal zijn ding kunnen doen. Maar eigenlijk mag je daar Major Dundee niet op afrekenen.

De eerste helft is alvast de moeite. Geen klassieke western (de indianen blijven lang weg trouwens) maar eerder een zicht op een leger tijdens de Burgeroorlog met gevangen genomen grijze hemden uit het zuiden en een hoop blauwe hemden die meestal naar daar werden gestuurd om cipier te spelen zodat ze even weg waren van het front. Een film met wat clichés rond diversiteit (de Indianen, zwarte soldaten, vrouwen, …) die je in deze tijd niet meer verkocht zou krijgen. Te bekijken met de bril van het verleden.

Gaandeweg wordt de tocht eerder een interne strijd al zullen uiteraard de indianen en Franse soldaten nog voor het nodige vuurwerk zorgen. De eerste keer persoonlijk dat ik Franse soldaten in zo'n western/burgeroorlogsfilm zie.

De film valt beter mee dan verwacht. Een kleurrijke western met dit keer wat aandacht voor de burgeroorlog, wat ik nog te weinig zie. Sam Peckinpah weet wat hij moet doen, al is de creatieve vrijheid er nog niet die hij zelf wil. Heston speelt op safe en valt goed mee hier. Ook Coburn in een klein rolletje is niet slecht. Voor de romantische Hollywoodwesternliefhebber.