Meningen

Geweldige regisseur die Roriguez die opnieuw bewijst dat het nog altijd niet verleerd is. Een film in de stijl van Desperado met gewoon stevige actie, mooi volk en geinige oneliners. Soms moet dat niet meer zijn. Danny Trejo spreekt als een Jerommeke en lijkt er ook wel wat op.

Ik lees hier de vergelijkingen met Tarantinofilms, maar na films te hebben gezien van beide regisseurs moet ik toch nog steeds zeggen dat Rodriguez met voorsprong de betere is van de twee. Ben benieuwd of hier een vervolg van komt.

Na het wat teleurstellende Guns of the magnificent seven met George Kennedy tijd voor dit deel met Lee Van Cleef. Chris is een pak harder hier en het verhaal is gelukkig ook veel beter. Meer tijd voor de personages, veel meer invulling van de karakters en betere actie. De motivaties van de 7 is ook meer geloofwaardig dan in z'n voorganger. Ook al blijft dit een verhaalijn dat al zoveel keer verfilmd is. Maar ik had toch het gevoel dat m'n terug werk maakte bij het filmen in plaats van te teren op de bekendheid van de reeks.

Lange tijd deze film niet meer gezien en het werd stilaan tijd. Anderson kon me ook al overtuigen met films als Boogie nights, Punch-drunk love en There will be blood. Een geweldige regisseur, waar we hopelijk nog meer van te zien krijgen.

Er is al veel gezegd en geschreven over de film. En ondertussen zijn er al meerdere mozaïekfilms gemaakt waar je het vergelijk mee kan maken. Maar waar oudere mozaïekfilms (als je wikipedia er bij haalt vallen titels als Star Wars, The Godfather, Pulp Fiction etc er ook onder) meer bestonden uit losse stenen die een geheel vormen, zorgt Anderson hier voor een vooruitstrevende montage die meer dan ooit de stukken aan elkaar kan lijmen. Zowel met montage als met muzikale ondersteuning, sfeer die overlapt bij verschillend scènes of monologen die doorgaan terwijl het volgende al in beeld komt.

In tegenstelling tot moraliserende films als Crash valt het filosofische gedeelte (religie, toeval, bestemming, ...) hier nog mee en wordt het ook niet prioritair. Dit gaat over gelijkgestemde gevoelens, hoe alles z'n gevolgen en oorzaken heeft en vooral hoe veel zaken met elkaar verstrengd zijn. De nadruk ligt gelukkig hoofdzakelijk op de sfeer in de film. En het mag gezegd worden dat Anderson ook aandacht heeft voor acteerwerk. Het is de eerste keer dat ik Tom Cruise echt zie acteren, maar ook de andere acteurs doen het geweldig.

De herziening is geslaagd en de film is me nu beter bevallen dan vroeger. 3 uur was hier zeker niet te lang.

Een film die zeker niet past in het rijtje van Amadeus, Immortal beloved of Ghoya's ghost. Deze film wil meer de psyche van de artiest meegeven en maakt er dan ook meer een visuele film van. Qua idee wel origineel, maar of Mahler er zelf mee zou kunnen leven is de vraag nog. Raar trouwens om een muzikale biopic weer te geven in dergelijke psychedelische rit. Bij The Doors snap ik dat nog wel, maar hier is dat toch deels onbegrijpelijk. Maar het idee is wel origineel, alleen is de uitwerking ondertussen wel gedateerd en zeker niet zo mooi als de bedoeling was. Dit is echt een product van de 70's en nu amper te genieten.

Mijn 6e Bogartfilm en dan zitten er sommige memorabele nog niet eens bij. Tijd dus voor een inhaalactie. (The African Queen zal de volgende zijn). Bogart is een prachtacteur. Je moet wel wat van het genre houden, maar Bogart heeft gewoon enorm veel charisma. Vooral dan in dit genre. Net als in Casablanca en Key Largo komt Bogart hier helemaal tot z'n recht. De film zelf is zeker niet slecht, al is het ook geen echte topper. De film moet het vooral van Bogart hebben, al geef ik toe dat er evengoed spannende scènes inzitten en de spanning mooi wordt opgedreven naar het einde. De film doet in elk geval smaken naar meer.

Geen slechte film van Moodysson, die wel meer moralistische en filosofische gedachten in z'n films steekt. Dit keer over het ouderschap en hoe ieder daar mee omgaat op de manier dat hij of zij het beste vindt. En dat dat niet altijd gemakkelijk is natuurlijk. Eerst traag obouwend met figuren die zichzelf zoeken en zich in vraag stellen of ze wel goede ouders zijn. Met uiteindelijk de liefde voor het kind als enige antwoord.

Zoal velen hier doet de film me denken aan Babel, al haalt dit nooit het niveau van die film. Maar het is wel een verdienstelijke poging met vrij goede acteerprestaties en een verrassend aangename soundtrack. Misschien geen absolute topper, maar ik heb er wel van genoten. Volgens mij gaan mensen met kinderen zich hier nog meer in vinden.

Een film met ietwat leuke momenten, maar in het geheel te mager om zowel aan te slaan als drama of als komedie. De scènes met John Cleese zijn nog wel de beste en zelfs die heeft al tal van betere films gemaakt. Ben Affleck moet de film dragen en slaagt daar niet in. Even een scène met Cleese en je bent hem al vergeten. Een enorm saai personage waar je nooit feeling mee krijgt.

De filmstijl om over te gaan van de ene scène naar de andere is wel leuk gedaan door Binder, maar daarmee is dan ook alles gezegd. Net als het gesprek met het aquarium tussen Jack en Nina, al hebben we dat ook al x keer eerder gezien.

Niets memorabel dus, en zeker niet als die film dan nog eens begint na 10 uur 's avonds. Meer een leuke film voor de kleinere tv-zenders. Meer niet.

Ik hou wel van dergelijke wraakfilmpjes. Actiehelden die zich niet laten binden aan regels en in actie schieten vanwege emotionele redenen. A Man Apart doet me wat denken aan een kruising tussen Training Day en The Punisher. Vin Diesel brengt het er wel goed van af. Dit is zijn genre films mag toch wel gezegd worden. De randfiguren zijn minder kleurrijk helaas en stralen daarom niet altijd de dreiging uit die je toch zou verwachten. De film moet het natuurlijk van de actie hebben, maar om er echt boven uit te schieten moet je toch beter doen. Al blijft het als pure no nonsens actie film nog wel voldoende entertainen.

Zhang staat bekend om z'n kleurrijke films, maar waar de andere mooier in beeld kwamen verviel deze film op den duur in kitch. Mooi verhaal nochtans met interessante plotwendingen. En ondanks het kitcherige zitten er toch aangename beelden bij. Niet geheel het niveau van Hero, maar toch boeiend genoeg om tot het einde te blijven volgen.

De film begint nogal mager moet ik zeggen. De dialogen zijn echt wel houterig en de musketiers zien er niet uit. Wie daar de styling van heeft gedaan, mocht evengoed helpen bij de catering om kartonnen bordjes af te wassen. Maar stilaan wordt de sfeer wel beter, een verschil met The Three Musketeers van Disney, waar na een tijd de fun wel wat over was. Hier gaat de stijl over van onozel gedoe naar echt avontuur en spanning. Het wordt nooit echt een topfilm, maar de drie musketiers samen zijn niet slecht. Als is het blijkbaar moeilijker om deze literaire helden deftig te verfilmen (The Three Musketeers uit 1948 was geen slechte poging) in tegen stelling tot literaire collega's als Zorro en Robin Hood.

Niemand blinkt echt uit in deze film, misschien is d'Artangan nog een van de betere. Al is hij niet de persoon die de film moet dragen hier. Gelukkig is er het verhaal nog en is de kwaliteit van de film in stijgende lijn, in plaats van andersom. Wat je toch doet blijven kijken. Ben benieuwd naar de The Three Musketeers die dit jaar zal uitkomen in de bioscoop. Gezien de aanpak van verschillende films (Robin Hood, James Bond, Batman) van de laatste jaren, zal de humor minder slapstick zijn en de sfeer iets harder. Wat van mij zeker mag, zolang het maar een kostuumfilm blijft.

Leuke film dit met enkele aangename sfeermomenten en evengoed hardere scènes. De grootste troef is wel het verhaal, gebaseerd op het boek dat ik voordien had gelezen. Daardoor zit ik wel heel de tijd met het vergelijk en merk je wel dat sommige zaken ietwat geforceerd in de film gegoten zijn om toch maar het boek te volgen. Het boek is dan ook zeer uitgebreid met vele personages die elk hun uitwerking kennen. Bijkomend nog de verhaallijn zelf rond Harriët, maar ook dat rond Millennium zelf en de beweegredenen van Salander.

Ik geef toe dat ik de film iets meer waardeer vanwege het boek, omdat ik niet alleen nog in de sfeer van dat boek zat maar ook de soms zeer ingekorte scènes beter kon plaatsen door de gekende achtergrond. Een echte topper is het niet, daarvoor is het script niet sterk genoeg vertaald naar het witte doek. Maar een goeie thriller is het wel en ik zal zeker de vervolgen lezen en bekijken.

Ik ben wel een liefhebber van het genre, al heb ik niet veel met deze film. Af en toe merk je wel een mooie ingeving van Hitchock, al is hij dan ook het enige goeie aan deze film. Het verhaal wordt te snel en onduidelijk verteld zonder enige vorm van spanning en interesse. De prachtige shots en mooie scènes waar Hitchcock voor zorgt, worden door het slechte acteerwerk en de mindere scènes wat teniet gedaan. Mooi om te zien, maar het geheel is te mager om te overleven. Van de acteurs is enkel Peter Lorre de man die de boel wat kan redden, al lijkt hij meer op een James Bond vijand, dan een crimineel uit een Hitchcockfilm.

Ben benieuwd naar de remake met James Stewart, want volgens mij zit er meer in deze film.

Een lyrisch epos dat vooral gesterkt wordt door het prachtige verhaal van Kipling en het acteerwerk van Cain en Connery. Connery is ideaal gecast als autoritair figuur om koning te 'spelen'. Een beetje sprookjesachtig trouwens met een mooie climax. Gewoon genieten is dit. Ik hou wel van dit soort films.

De Bondfilm die een crisis in de Bondreeks aantoonde. Saltzman trok zich terug, de kritieken waren slecht en de film bracht zeer weinig op in de VS en Engeland. En Hamilton verprutst het weer. Terwijl scriptschrijver Mankiewicz een ernstig verhaal maakte, liet Hamilton het aanpassen. Lap, weer grappig (bedoelde) scenès met kinderlijke figuren als sheriff Pepper (waarom die een 2e film mocht meespelen is mij een raadsel), Mary Goodnight (die voor een medewerkster van MI6 wel erg dom is) en de dwerg Nick Nack (die door z'n gestalte nooit enige dreiging laat zien).

De andere acteurs doen het beter. Moore is niet echt mijn favoriet, maar zit wel beter in z'n vel en is sterker in de dialogen dan Lazenby. Al komt hij nooit geloofwaardig over als harde spion door z'n ludieke aanpak. Maar dat is Moore nu eenmaal. Hij wordt trouwens van het scherm gespeeld door Christopher Lee die de rol van Scaramanga op zich neemt. Meteen één van de beste Bondvijanden uit de reeks. Jammer dat hij in een Moorefilm terecht kwam. Tegen een Connery of Dalton had hij nog meer tot z'n recht gekomen.

Leuk is wel de achtervolging met de klassieke stunt over de rivier. Al maakt Hamilton er weer komaf mee door er een belachelijk deuntje over te laten spelen. En eigenlijk valt het acteerwerk (buiten de kinderachtige personages) best wel mee. Maar ik blijf er bij dat de humoraanpak met Moore absoluut een groot minpunt is in de reeks.

Het acteerwerk van Jan Decleir en Wim Opbrouck houdt de film recht. Het verhaal en de humor is niet slecht, maar zeker niet tijdloos. Het tragische dat we in Vlaamse films wel meer zien komt wel naar voren, maar nogal onsamenhangend. Tussen Wim en Jan klikt het wel op het scherm, maar tussen Jan en Maria wil het maar niet lukken. Je gelooft nooit dat die voor elkaar geboren zijn. Toch leuk om te zien en een gezellige film geworden met regelmatig een glimlach. Maar of ik hem lang zal herinneren is toch een vraagteken.

Qua verhaal en stijl is dit even sterk als Dogville. Een film om van te genieten waarin je meegesleept wordt en door de droge setting met de neus op de feiten wordt gedrukt. Toch mis ik hier de interactie tussen de personages, wat deze filmstijl wel nodig heeft. Iets wat in Dogville veel sterker aanwezig was. Maar verder toont de film wel de motieven aan van zowel de gemeenschap als de VS (waar het Von Trier om te doen was) in de verschillen tussen blank en zwart. Zeker in de tijdsgeest waarin de film zich afspeelt. Slavernij was dan wel afgeschaft, maar in praktijk wou dat enkel zeggen dat de ketting verdween.

Bryce Dallas Howard doet het niet slecht, al wordt de druk op haar schouders vrij groot omdat z'n geen echte tegenspeler van dat niveau heeft. Jammer, want dat was in Dogville beter uitgewerkt. Toch een verdienstelijk vervolg dat doet verlangen naar deel 3.

Zeer voorspelbare en vervelende film. Dit genre heb je al veel meer gezien, een man die muteert en waar de politie dan achter moet. Misschien nog iets voor de liefhebbers, maar zonder enige vorm van humor of actie blijft dit toch een zeer droge film helaas.

Zeer sterke thriller. Eigenaardig dat die niet in de top 250 staat... Eén van de betere films met Dustin Hoffman. Vooral de martelscene en de confrontatie van Szell in de jodenbuurt blijven nog lang hangen. Geweldig hoe een film zo spannend kan gehouden worden zonder te moeten overdrijven met auto-achtervolgingen, explosies en schietpartijen. Men werkt hier veel met suggestie of 'intiemere' gevechten en discussies. Een aanrader voor iedereen en hopelijk komt deze ooit in de top 250.

Deze film werd vroeger regelmatig op tv gespeeld rond Pasen. Ik ben al een tijdje op zoek naar de dvd, maar kan hem niet vinden. Ik sluit me aan bij Mug. Als je de film niet gezien hebt, komt het verhaal en de beelden misschien even over als een vorm van kitch of overdreven sentiment. Maar als je de film bekijkt word je gewoonweg overstelpt door de emoties en het enorm sterke verhaal. Bedoeld als een jeugdfilm, maar is z'n status al overstegen. Moest deze film in het Engels geweest zijn had hij al lang de Oscars gewonnen die het verdient. Maar het is juist deze landelijke Spaanse sfeer die de emotionele acteerprestaties versterkt. Pabliot Calvo acteert geweldig als de kleine Marcelinno.

Ik vind het enorm jammer dat deze film nog maar 8 stemmen heeft. Hopelijk ontdekken meer mensen dit meesterwerkje, dat na 50 jaar nog niets van de kwaliteit moet onderdoen. Waarschijnlijk omdat er nog geen dvd-release is... 5 sterren !

Een remake van de originele Marcelino pan y vino. Het verhaal is natuurlijk wel het zelfde, maar toch blijft het origineel beter. Dit is volgens mij gemaakt voor televisie, terwijl er meer ambitie in de originele zat. Toch blijf ik het een sterk verhaal vinden. 3 sterren.

Ik hou wel van dit soort films. The Adventure of Robin Hood staat al een tijdje in mijn top 10. Dit zijn de literaire avonturen uit de jaren 30-40, liefst in Technicolor die voldoende aandacht spenderen aan mooie choreografische gevechten met een vleugje humor in de dialogen. Nog voor de westerns waren dit de echte jongensfilms van vroeger. Zorro is al verschillende keren verfilmd en de bekendste versie voor mijn generatie is de tv-reeks met Guy Williams. Onbewust spiegel ik andere films daarop af. Banderas was niet slecht, maar deze film met Tyrone Power had toch wel wat charme. Misschien iets te standaard verhaal, al denk ik vooral verwend te zijn aan de vele variaties die later gekomen zijn. Dit heeft net iets te veel weg van een Robin Hood verhaal met z'n eigen Richelieu en broeder Tuck. In elk geval van genoten en ik ben benieuwd naar de originele versie uit de jaren '20.

Een mooie warme ontroerende film. Meestal heb je van die romantische drama's met een liefdesverhaal dat bestaat uit porselein en toevalligheden. Terwijl dit veel echter oogt, ontroerender. Je moet het ook wat zien in de tijdsgeest met de druk achter een relatie, achter een gezin. Het inwonen van ouders bij hun kinderen. Moeders die naast huishouden en kinderen opvoeden in veel gevallen geen andere bezigheden hadden.

Ernest Borgnine acteert geweldig en heeft verdiend de Oscar gekregen voor beste acteur. Zeer geloofwaardig. Je voelt echt met hem mee. Ik hou wel van dit soort films, ook al is het verhaal op zich niet zo bijzonder, maar het zijn kleine sprookjes die (om het woord nog eens te gebruiken) veel warmte uitstralen. Wat je soms wel mist in hedendaagse films.

Ik had geen flauw idee wat ik hier van moest verwachten. Ik herkende de naam 'Martyrs' omdat die hier op de site een paar keer gevallen was, maar waar het over ging wist ik niet. Toch maar eens proberen en ik moet zeggen: WOW!!! De film zet een sfeer neer die enorm beklemmend is en je vastgrijpt tot het einde. Prachtig acteerwerk trouwens dat samen met de sfeer zorgt voor een indrukwekkende film. Niet echt de mainstream horror, maar wie echte duistere horror wil moet zeker deze film zien. Qua sfeer kan dit echt wel tellen.

Al vanaf de eerste minuut wordt je hier overdonderd door het visuele van de animatie. Eindelijk nog eens origineel. Het gaat niet slecht de laatste tijd. Mr Fox en Panique au village vielen ook op tussen de andere animatiefilms. Zeer mooie nostalgische sfeer met een ode aan de oude films met de kwaliteit van nu.

Daarnaast de dialogen die niet per se tussen de lijntjes blijven en gerust durven zonder bewust te willen provoceren. Met de nodige emoties en humor die je blijft boeien.

Verder is alles al wat gezegd hier, ik ben zeer blij verrast en heb enorm genoten van de film!

Leuke komedie die me toch beter beviel dan verwacht. Qua sfeer is dit quasi hetzelfde als Animal House. Een beetje een voorloper van de American Pie humor, maar dan minder dom. Dit is met momenten iets droger. Beetje chaotisch, deels in sketchvorm, maar het is niet slecht. M*A*S*H is gewoon een film over een hoop kwajongens in het leger die niets liever doen dan grappen met elkaar te maken en achter de vrouwen te zitten.

Groot minpunt is dat er niet echt één verhaal inzit, waardoor het concept beter blijkt te werken als tv-serie. Visueel is dit ook enorm 70's en ondertussen sterk verouderd. Ook zij sommige grappen wat passé, al valt het over het algemeen best wel mee. Een film waar ik van heb genoten, maar die op het randje zweeft van genre Police Academy...

Leuke avonturenfilm zoals die er te weinig gemaakt worden. Vroeger had je meer van deze familiefilms. Een topper is het niet, daarvoor zijn er teveel clichés en is het verhaal af en toe net wat te lang. Maar Het geheel is wel een mooi avontuur geworden en ook het acteerwerk valt vrij goed mee. Opmerkelijk is ook dat hier toch ietwat aandacht is besteed aan de geschiedkundige accenten. Gewoontes, terminologie, achtergronden die echt zijn. Ik heb me met deze film in elk geval goed geamuseerd.

Leuke tiener-actiefilm die doet denken aan Die Hard meets Home Alone. De figuren zijn niet echt uitgediept, maar wat had je verwacht bij zo'n film. Het enige wat de film wel trekt zijn de actie-elementen (explosies) en de home alone-taferelen wanneer Ozzie het de bende van Patrick Stewart het vuur aan de schenen legt. Al zijn die net van een minder slapstickniveau en gaan richting Die Hard. Alleen is dat niet voldoende om de boel op het zelfde niveau als Die Hard te trekken. Het blijft ongeloofwaardig dat zo'n kind op de jaren dat hij er school liep heel het gebouw kent zoals dat nu het geval is. En dan er bovenop nog een computerspecialist is, die toevallig overal (denk aan werkmateriaal of gevaarlijke spullen) het nodige vindt om zo niet alleen een pc-specialist te zijn, maar ook electricien, loodgieter en blijkbaar ook wandelend gps-systeem door alle kleine gangen. Gelukkig zijn de 'ongelukjes' leuk genoeg om er van te genieten, maar meer is het ook niet.

Weer valt op bij deze film dat al dat pc-gedoe in oudere films hopeloos verouderd is. Knipoog ook in het begin van de film als de vader kwaad wordt wanneer hij z'n zoon betrapt op het illegaal downloaden van een film. Tegenwoordig zou ofwel, die vader niet eens weten wat z'n kind op de pc doet, ofwel er geen kwaad in gezien hebben. En het zou zeker niet uitgebreid in een film aan bod komen. Niet dat het goed te keuren is, maar het typeert wel aan de tijdsgeest.

Verder moet je geen hoogstaand niveau verwachten. Acteerwerk valt nog wel mee en is dan ook gericht op een kinderfilm. Het verhaal verveelt niet, al is het ook honderd keer verteld. En regie en effects zijn ook niet van een originele invalshoek.

Conclusie is dat deze film eigenlijk wel een familiefilm is met wat actie en humor, gezellig om met z'n allen op een avondje of zondagmiddag te zien. Maar geen klassieker of topfilm voor absolute filmliefhebbers. Wat je te zien krijgt is uitsluitend entertainend bedoeld en in tal van andere films al eens (beter) gedaan. Maar alle dagen restaurant gaat ook vervelen zeker?

Een film die zich wat wil profileren als komedie en gelukkig zonder de nodige puberhumor of flauwe slapstick. Alleen wil het niet altijd even grappig zijn, maar zo wordt het gelukkig ook niet echt irritant. Jammer genoeg is er verder niet veel om op terug te vallen dan. Echt interessant zijn de personages niet en het verhaal is nogal voorspelbaar. Af en toe een glimlach, maar meer zit er niet in en de film is gewoon vrij saai.

Dikke tegenvaller nadat ik het boek had gelezen. Dat is veel beter. Danny DeVito heeft beter rollen gespeeld. Overacting is hier wel op z'n plaats.

Een pak minder dan deel 1. De vorige film gaat echt over het mysterieuze matrix en de zoektocht naar The One. Deze film profileert zich meer als een kopie van Star Wars. Zion is de planeet Naboo. De octopussen zijn de Stormtroopers. The Oracle is Yoda, Mr. Smith is Darth Vader, Neo is Luke Skywalker, ... Het valt ook meer op dat de regisseurs niet echt voor de vrouwen zijn. Trinity is dan wel een knappe actrice, maar echt vrouwelijk komt ze niet over. En in heel de trilogie worden alle blonde vrouwen gewoon vermoord...

Niet helemaal slecht, maar de makers hadden duidelijker moeten weten welke weg ze ingingen. Veel Matrix is er niet echt aan.