Mahler (1974)

Een weinig toegangelijke film met een hoop symboliek. Je moet een beetje een Mahler kenner zijn om het geheel te begrijpen. Mij deed het persoonlijk erg weinig. Ik hou niet van deze muziek en van de hoofdpersoon in de film Mahler hield ik ook niet van. Hij was onsympathiek, egoistisch en een moeilijk man, bovendien vernederde hij zijn vrouw.

De film was niet slecht, maar de benadering sprak mij niet aan.

Jammer maar ik kom niet verder dan een 2.0*

Dit is misschien wel de meest overdreven film van Russell die ik gezien heb. Geen enkele scene is ingehouden of gewoon narratief. In plaats daarvan krijg je groteske droombeelden, hysterisch drama en koortsachtig camerawerk. Maar ondanks het effect bejag en de grote hoeveelheid niet-werkende symboliek heeft de film toch een energie en geloofwaardigheid die aanstekelijk is. Een halfje erbij.

Tweedehands gekocht voor 5 euro. Ik ben een groot liefhebber van de muziek van Mahler en had van te voren niet echt al te grote verwachtingen van deze film. Amadeus was een geniale film, hoewel niet al te waarheidsgetrouw. Immortal beloved over het leven van Beethoven was ronduit saai en zoiets verwacht je toch van een film over het leven van een componist. Niet echt al te boeiend onderwerp om er een film van te maken. Dat de makers van Amadeus hierin geslaagd desondanks geslaagd in zijn komt vooral omdat ze de kunst verstonden de geschiedenis aan te passen voor het verhaal.

In deze film wordt de geschiedenis ook aangepast, maar op een zeer negatieve manier. Hoezo is Alma Mahler blond? Wie is in hemelsnaam die Max, waarmee ze een buitenechtelijke verhouding had? Voor zover ik weet had ze een relatie met Walter Gropius tijdens haar huwelijk met Mahler, niet met ene Max? Waarom loopt ze de hele tijd in dirndl-kostuum rond? Dat was kleding voor de arme mensen, en daar hoorde de Mahlers niet bepaald bij. Waarom wordt Cosima Wagner afgebeeld als een vrouw met een nazi-helm op en een hakenkruis op haar kont? Waarom wordt überhaupt de tweede wereldoorlog er met de haren bijgesleept, terwijl Mahler al lang gestorven was voor deze oorlog was begonnen?

Het einde is hoogst dubieus. Alma kiest voor Mahler en niet voor Max, en Mahler waant zich onsterfelijk. In werkelijkheid heeft de wetenschap dat zijn vrouw hem bedroog Mahler gesloopt. Alma walgde van hem, vond hem stinken en stortte zich in de armen van Walter Gropius, die ironisch genoeg een liefdesbrief aan Alma verkeerd adresseerde, waardoor deze bij Mahler zelf terecht kwam. Mahler is dus hoogst ongelukkig gestorven.

Rest ons verder de muziek: die klinkt alsof het een Naxos-opname betreft (voor de niet ingewijde: het meest goedkope label voor klassieke muziek). De vriend waarmee ik deze film heb gekeken (en die ook een groot Mahler-fan is) en ik waren allebei ervan overtuigd dat het om Naxos opnames moest gaan, of om een soortgelijk label. Wat schertst onze verbazing bij de aftiteling? De uitvoerenden zijn onze eigen Bernard Haitink met het Concertgebouworkest!!! Ik heb de cd-box bij deze opnames toevallig en ik herken er niets van terug. De geluidskwaliteit van de muziek bij de film is zoveel slechter dan op de cd's zelf (en ik heb na afloop van de film nog even wat opnames opgezet om dit te controleren). Iets verderop in de aftiteling zie ik een mogelijke verklaring. De opnames zijn re-recorded.

Dit alles in ogenschouw nemende kan ik niets anders dan het totale minimum geven, Misschien had ik een hoger cijfer kunnen geven gegeven het feit dat de muziek - ondanks de opnamekwaliteit - erg goed is, maar deze film doet gewoon geen recht aan het leven van Mahler.

De film zit vol technische fouten. Zo amateuristisch en kinderachtig gebracht als het maar zijn kan. Ver-schrikkelijk!

Een film die zeker niet past in het rijtje van Amadeus, Immortal beloved of Ghoya's ghost. Deze film wil meer de psyche van de artiest meegeven en maakt er dan ook meer een visuele film van. Qua idee wel origineel, maar of Mahler er zelf mee zou kunnen leven is de vraag nog. Raar trouwens om een muzikale biopic weer te geven in dergelijke psychedelische rit. Bij The Doors snap ik dat nog wel, maar hier is dat toch deels onbegrijpelijk. Maar het idee is wel origineel, alleen is de uitwerking ondertussen wel gedateerd en zeker niet zo mooi als de bedoeling was. Dit is echt een product van de 70's en nu amper te genieten.

Hier draaft Russell echt door inderdaad, (wat ik wel leuk vind).

Zijn andere biopics, Savage Messiah (Gaudier) en the Music Lovers (Tchaikovsky) zijn iets rustiger, maar ook erg bombastisch. Hij heeft er ook zo één over Liszt gemaakt, Lisztomania. Maar die heb ik nog niet gezien.

Russell werd niet voor niets het Enfant Terrible van de Britse Cinema genoemd.

Zijn films zijn campy, brutaal, en zeer uitgesproken. Ondanks de zgn. foutjes die in zijn films zitten kan ik er wel van genieten. Zo'n anachronistische grap waarin de vrouw van Wagner een nazihelm op heeft, vond ik met name erg apart. Het is een slechte grap, maar toch moet ik er om lachen. Die bravoure in zijn films werkt gewoon aanstekelijk.

Hij is trouwens als documentaire maker begonnen van... klassieke componisten, hoe die films zijn, heb ik geen idee van, maar ik ben er wel benieuwd naar.

Misschien heb ik de film teveel door mijn Mahler-fanboy bril gekeken. Anyway, de film doet hem niet echt veel eer. Amadeus zet zeker ook geen kloppend portret van Mozart neer, maar die film weet zoveel beter het genie van hem over te brengen en is gewoon veel vermakelijker.

Met deze film wist ik me niet echt veel raad, ik raakte ook niet echt geboeid, het personage Mahler zoals hij in deze film wordt uitgebeeld was behoorlijk oninteressant en dat is jammer. Ik sta zeker niet te popelen om hem nog eens te zien. Mijn stem blijft staan, maar deels om andere redenen.

Wie met deze film een serieuze biopic verwacht te zien over Mahler kan deze film beter links laten liggen. Dat geldt uiteraard ook voor de mensen die absoluut niet van de muziek van Mahler houden. Ik houd daarentegen wél van de muziek van Mahler en ik kon deze nogal controversiële film over het leven van de door mij zeer gewaardeerde componist best wel waarderen maar dat ligt dan vooral aan de zeer komische surrealistische scènes die ik schitterend vond. De rest en daarin ben ik het met 'Black Math' wel enigszins eens was inderdaad niet zo interessant. Film had wel alle kenmerken van het enfant terrible Ken Russel waarvan ik niet zo lang geleden de film "Women in Love" nog heb gezien die ook enkele zeer bizarre scènes bevatte. Saai kun je deze regisseur toch absoluut niet noemen.

Mooiste scène; de droomscène van Mahler waarin SS'rs Mahler's doodskist droegen waarin wij door een venstertje het gezicht van een levende Mahler zagen.

btw Deze DVD bij de FRS in de uitverkoop gekocht voor slechts € 5,00. Een koopje achteraf.

3,5*

Meer Ken Russell dan Gustav Mahler.

Camp. En camp geeft samen met Mahler een vreemd mengsel.

Het "Mahlerische" wordt psychedelisch. Zit misschien wel iets in

Door deze film kun je in een Mahlersymphonie the Pink Floyd ontdekken.

Dankjewel Ken Russell !

In het begin zit een scène die overduidelijk naar "Morte a Venezia" verwijst.

Theaterdirecteur Max Burckhard.

Leuke film. Eigenzinnig als altijd, grappig, over the top, en ik heb toch weer wat bijgeleerd over Mahler. Toppunt is de stomme film-scene met mevr. Wagner als nazi, die Mahler bekeert tot het katholieke geloof door hem door brandende ringen doen springen en varkenskoppen te laten eten.

Dis-GUST-ing.

Ondanks een flinke portie over the top scenes en smakeloosheden een geinspireerde film

over Mahler. De verwijzing naar morte a venezia aan het begin is een mooie ode aan Visconti.

RAARRRRRR best leuk maar scene met Cosima Wagner slaat nergens op. Vreselijk kunstzinnig allemaal.

Mooie artistieke film van Russell. Ik kan zijn energieke regie erg waarderen. Het hoogtepunt was de bekering. 4*