Meningen

Ik ben niet bekend met de tv-reeks, dus is zowel het concept als de karakters totaal nieuw voor mij. Het begin is wel slikken. De film oogt als een kruising tussen Megamindy en Power Rangers. Gaandeweg komt de humor wel naar boven en lukt het Miike om de kijker voldoende te verbluffen. Ik las hier dat er veel WTF-momenten waren. Dit is gewoon een WTF-film. Zoals we dat van Miike gewoon zijn natuurlijk.

Hoger kan ik de film wel niet scoren, het is iets te Megamindy zullen we maar zeggen om er ten volle van te genieten. En het duurt ook even voor het niveau gehaald wordt. Al zal dit misschien wel bij een herkijkbeurt beter meevallen.

Vrij slechte film met slechte humor. Het probleem bij deze film (en bij andere gelijkaardige komedies) is dat de grappen niet echt flitsen en ofwel veel te lang worden gerokken alsof men zeker wil zijn dat ook domme blondjes zoiets hebben van 'ah ja, nu heb ik hem'. Ofwel wordt de grap een paar keer herhaalt (moto eens grappig, altijd grappig). Weinig inhoud voor de rest, saai dialogen en verder gewoon een lege doos. Misschien voor liefhebbers van dit genre, maar zeker niet voor mij.

Het verhaal is een onderwerp dat vooral tieners zal aanspreken: iemand die graag danst, naar een Amerikaanse grootstad trekt en droomt van de ultieme carrière. Films als dit hebben we al meer en beter gezien. Denk maar aan Save the last dance, Coyote Ugly, Step up, Raise your voice, Honey, ...

Deze film mist inhoud en wil mikken op dramatiek wat totaal niet lukt. Yellow is dan ook geschreven voor jonge kijkers maar de producers mikken met de erotische paaldansscenes naar een ouder publiek. Zo weet de film zelf niet waar het eigenlijk staat en gaat alles verloren.

Dergelijke films moeten ofwel dieper ingaan op het dramatische en de uitdieping van de personages, ofwel moet het gebruik maken van sterke muziek en een lichte dosis humor om er een aangename film van te maken.

Zeker geen aanrader en gerust over te slaan.

Aparte film die moeilijk te beoordelen is. Ik hou het in het midden omdat de minpunten en de pluspunten elkaar in evenwicht houden. Minpunten is de slechte kwaliteit van de animatie, het ontbreken van een echt verhaal (kijkt meer als een lange videoclip), en jammer dat het niet de echte Beatles stemmen zijn. Deze stemacteurs zijn ook niet bepaald sterk. Pluspunten zijn de humor, de fantasie, de nummers van The Beatles en het einde met de echte Beatles die er toch nog bijgemonteerd werden. Bij nader inzien toch iets hoger dan het midden: 3*

Net als bij deel 1 heb ik best genoten van deze film. Nadat ik blij verrast was met ip man 1, wou ik toch snel het vervolg bekijken. Ook al blijkt dit deel grotendeels hetzelfde te zijn qua opzet. Dat is het ook, maar ik vond deel 1 al goed. Accenten liggen iets anders, verhaallijn praktisch hetzelfde. Chinese vijand die bijdraait en de Japanners zijn vervangen door Engelsen. Het verplichte einde met Bruce Lee was niet echt nodig, maar een must voor de fans zeker? Enkele mooie gevechten trouwens, zoals op die tafel tussen de andere meesters en in de vismijn tussen die bende.

Donnie Yen straalt voldoende charisma uit om de film te kunnen dragen. Doet me toch verlangen naar meer films met hem. De Engelsen zijn zoals al meer gezegd hier, vrij slecht. Al kon ik wel Darren Shahlavi nog wel appreciëren. Die man straalt wel veel kracht uit.

Kort gezegd zal deze film wel in de smaak vallen voor wie deel 1 goed vindt. Anders kan je er beter niet aan beginnen.

You only live twice, een film die bij mij een dubbel gevoel achterlaat. Enerzijds oogt de film heel mooi, Japan is weer eens iets anders dan de vorige Bondfilms en vooral Blofeld is door Pleasance zeer goed neergezet. Toch enige opmerkingen wat deze film betreft.

We spreken met YOLT in een periode dat Connery er al totaal geen zin in had. Terence Young, die de regie van enkele vorige Bondfilms voor zich nam was er ook niet bij en scriptschrijver Maibaum had andere verplichtingen en de producers lagen in ruzie. De inmenging van Fleming was ook zo goed als niks. Bij de eerste films leefde hij nog en bij Thunderball schreef hij zelf mee aan het script. Maar tijdens deze film was de man helaas al gestorven. Alles lag dus in de handen van Broccoli en Saltzman die een nieuwe regisseur en scriptschrijver zochten en met een ontevreden Connery zaten. Dat merk je ook aan de film. Het verhaal heeft maar enkele gelijkenissen met het boek, de rest komt voor groot deel van scriptschrijver Roald Dahl, toen nog een opkomende schrijver. Dahl kreeg echter de opdracht om te werken volgens een bepaalde formule met gadgets, 3 bondgirls en aan Bond zelf mocht hij niet te veel veranderen. Moeilijk om tussen al dat kluwen nog een verhaal te schrijven, waarin per se alle zaken moeten passen. Waar dat bij de vorige films nog werd gedaan door Fleming zelf aan de zijde, was Bond hier nog meer een formule geworden.

Het acteerwerk is dan ook niet erg goed. Connery heeft er geen zin in en dat merk je op het scherm. Gelukkig (of net ongelukkig) heeft hij weinig tijd om dat te laten blijken, omdat de actie in een vaart verloopt en ook de aandacht wordt getrokken naar het decor en de special effects. Die zijn trouwens wel de moeite, zeker voor die tijd. Er werd dan ook serieus wat budget aan besteed. Het decor kreeg evenveel geld als de totale film Dr. No gekost had: 1 miljoen dollar.

Wat de andere personages betreft: de bondgirls zijn meer dan anders decor. Ook de vijanden zijn niet echt indrukwekkend. Enkel Blofeld valt vrij goed mee, al had men er meer mee kunnen doen. Nog positief is zoals ik al zei de vaart in deze film. Men heeft geleerd uit de trage onderwaterscènes van Thunderball en de actie is wel beter hier. En ook de trouwscène is origineel voor een Bondfilm. De ruimteopnamen zijn mooi weergegeven. Ze lijken nu wat amateuristische en kartonachtig, maar voor die tijd zeer revolutionair. Anno 1967 was de mens nog niet op de maan geweest en films als 2001 a space oddessy moesten nog volgen.

Negatief is Connery die hier wat afwezig is. Jammer, omdat hij best past in de rol van 007, maar hier duidelijk niet veel zin in heeft en ook niet veel aan bod komt. De aandacht gaat te veel naar de special effects en de talrijke gadgets. De opmars van de gadgets vinden velen misschien wel leuk, maar maken imo de spion helemaal ongeloofwaardig en nemen te veel de vaart uit het verhaal. Nog helemaal over top zijn Nellie en het idee van de helicopterintervensie door Tanaka.

De film is dus wel leuk om te zien, al is het inhoudelijk zeker geen film waarbij je moet nadenken. Een mindere film uit de reeks, die jammer genoeg een nieuw tijdperk doet brengen waarbij er meer aandacht is naar de verpakking (vaste formule) dan naar inhoud (acteerwerk en verhaal).

Echt een stroperige romantische film. Valt nog wat mee door Meg Ryan en Tom Hanks die goed kunnen acteren, alhoewel de vonk tussen de 2 nooit tot z'n recht komt. Origineel is het script niet, maar de film is best wel om aan te zien. 2.5*

Mel Brooks is op z'n best met films waar Gene Wilder in meespeelt. Zowel deze film als The Producers behoren tot de leukste films die hij gemaakt heeft. De zwartgallige humor en subtiele Naked-gunhumor avant la lettre zijn hun tijd soms vooruit. 30 jaar later hoeft de film absoluut niet onder te doen voor andere komedies.

Nergens origineel en niet meer dan een opeenstapeling van slechte slapstickhumor. 10 minuten sketch om te eindigen met papa's gezicht in de verf is niet bepaald mijn stijl van humor. Waar tienerfilms als Home Alone nog quasi origineel uit de hoek komen en een verhaal bevatten is dat hier compleet verdwenen. Bovendien is het helemaal niet mooi gebracht en heb je geen moment rust in de film, waardoor je al kotsend uit deze hyperkinetische rollway stapt. Gewoon een slechte film dus.

Eigenlijk geen slechte film. Het acteerwerk is soms middelmatig, maar er wordt toch tijd genomen om ook wat karakter aan de personages te geven. Vooral de regie maakt veel goed. Zo komt het hoofdpersonage enkel zo goed als onherkenbaar in beeld, wat het inlevingsvermogen in de slachtofferrol groter maakt. Ook neemt de regisseur tijd voor mooie beelden. Daar komt het niveau dan boven. Alleen is het verhaal wel wat minder en trekt het acteerniveau soms de film naar beneden. Maar gelukkig niet overweldigend zodat de film zeker nog de moeite is om te kijken.