Meningen

Een typische machofilm, maar ik hou wel van het genre. Gewoon no nonsence actie. Qua verhaal is het niet veel soeps, maar dat is wel meer in dit genre. Het team is mooi met sterke figuren en er is voldoende actie om je de hele film te boeien. Michelle Rodriguez en LL Cool J zijn toch geweldig in actiefilms. En het doet deugd om Samuel L. Jackson nog eens terug in een betere rol te zien na de flauwe karakters die hij de laatste jaren speelt.

De film begint vrij traag en zonder veel inhoud. Maar uiteindelijk blijft het wel fascinerend en wordt de film beter. Bovendien is dit visueel nog niet zo slecht moet ik zeggen. Pacino valt ook goed mee en met momenten werkt de humor wel. Maar het geheel is wel te weinig en te kaal om echt boven de betere film te stijgen.

De film is wel op het randje van te moraliserend, al is dat met het onderwerp moeilijk te vermijden. In elk geval een feelgood film die dankzij het kleurgebruik met momenten een vorm van rust brengt.

Een film dat er op het eerste zicht wat doorsnee leek. Maar gaandeweg kwam de sfeer er wel in. Een typisch romantisch verhaal zoals dat wel meer verteld werd. Bogart begint er wel oud uit te zien. Enkele jaren later stierf hij al trouwens. Holden en Hepburn zitten wel iets meer in hun vel bij dit genre. Hepburn beviel me hier ook beter dan in Breakfast at Tiffany's, al had dat ook met haar tegenspeler te maken. En Wilder heeft een mooie film afgeleverd met humor die wat rustiger is dan je van hem gewoon bent. Maar dat is zeker niet slecht.

Conclusie is dat dit een mooie film geworden is, maar ik vrees dat ik hem binnenkort al wat vergeten ben.

Een copycat van James Bond die in het zelfde schuitje zit als de filmversie van Mission Impossible en xXx. Geen slechte film, maar af en toe wringt er precies iets, het verhaal vlot niet echt...

Maar in totaal valt hij wel mee, en is het een leuke film. Niet meer en niet minder.

Het blijft een b-film, maar heeft toch alles in huis om er een aangename film van te maken. Verhaal en choreografie is gewoon niks, maar de kleurrijke figuren wisselen elkaar af en de film is zo fout dat het toch leuk wordt. Zoals jeroentjuhhhhh al zei is dit gewoon weird. Een film dus waarbij je af en toe WTF denkt bij jezelf.

Deze kerstfilm draait gelukkig niet rond stroperige romantiek, maar focust zich meer op het kinderlijke van Santa Claus. Op zich is de missie dus grotendeels gelukt. Alleen wordt het nergens een echte familiefilm, maar blijft het hangen op een kinderlijk niveau. Niks mis mee natuurlijk, maar dat is dan ook enkel voor kinderen interessant. Santa Claus blijft toch nog altijd een Amerikaans gedoe en ik heb dan ook totaal geen feeling met de baardmans. Op zich valt het nogal mee en was het nog om aan te zien. Alleen begreep ik niet waarom ze dit op zo'n laat uur nog uitzonden. Goed voor een middagfilm om de kinderen te entertainen.

God wat is die Tony een eikel. De film draait natuurlijk rond disco en vooral voor discomuziek en de tijdsgeest van eind jaren '70 een 'belangrijke film'. Ik heb helemaal niets met disco en voor de muziek moest ik de film dus ook niet zien. Bovendien ben ik al in andere dansfilms meer overtuigd door het danswerk dan hier. Niet bepaald indrukwekkend. De dansen zijn niet echt hoogstaand, hoogstens typerend voor het genre. Ik heb die tijd niet meegemaakt, dus mijn beeld van disco komt wel overeen met dat van deze film. Al vraag ik me af of het karikaturale beeld van discomuziek niet mede gevormd werd door deze film. Verdienste van de film natuurlijk, maar als filmliefhebber ben ik daar vet mee.

Naast de disco wil de maker van de film ook enkele maatschappelijke thema's in de soep gooien als abortus, celibaat, anticonceptie, veilig vrijen, verkrachting, drugs, etc... Maar telkens vluchtig, alsof het gewoon dagelijkse kost in het wereldje van de discotheken. Wat waarschijnlijk inderdaad zo was en is.

De film is niet echt opbouwend trouwens en heeft een anticlimax. Opvallend voor dergelijke film eigenlijk, maar dat wil niet zeggen dat de film daarmee goed gemaakt is. Saturday Night Fever is niet bepaald een film naar mijn smaak. Het heeft lang geduurd voor ik hem zag, en nu weet ik waarom.

De humor in deze film zit 'm in het voorhouden van een spiegel. Herkenbare situaties en thema's uit het dagelijkse leven. Al is het soms wat mistroostig deze toch vrij eenzame mensen te zien. Nogal zwartgallig soms dat het af en toe wat te veel wordt. Wisselend meeslepend en dan weer te stereotiep. Ook zijn sommige sociale gewoontes in Amerika anders dan in Europa (die hulpgroep voor omgaan met bejaarden rond de feestdagen is echt wel pure ironie). Het geheel is mooi om zien, goed geacteerd en best wel een goeie film mag ik toch zeggen.

Dansfilms zijn er genoeg, het is de kwestie of ze overtuigend genoeg zijn. Ofwel met een goed verhaal, goed acteerwerk ofwel geweldige dans. Daarom is Step up 2 beter dan deel 1 en is Black Swan meer dan een balletfilmpje. Save the last dance is absoluut niet slecht met een combinatie van mooie muziek en dans enerzijds en een actrice op de juiste plaats: Julia Stiles. Dit soort films mag gerust clichés bevatten. Ik heb persoonlijk genoten van de sfeer en de muziek. Een topfilm zal het niet worden, maar voor mij is het toch een van de betere films gebleken.

Dit is zeker niet de grootste WOII-film. Ik heb meer 'genoten' (voor zover je dat kan noemen natuurlijk) van films als Schindler's List, La vita e bella, The boy in the striped pyjama, Der Untergang, The pianist, Hotaru no haka, The great dictator, The longest day en anderen. Daarvoor is deze film te episch en mist enige persoonlijkheid. Het is wel een mooie ode aan de Amerikanen die hielpen bij de bevrijding. De film geeft een vertekend beeld, alsof enkel de Amerikanen de helden waren in de oorlog. Maar voor hen is dit wel een grote opsteker natuurlijk.

De openingsscène is indrukwekkend, dat zullen velen het eens zijn. Maar wel mist het daar het grote plaatje. Vooral door het gebrek aan uitwerking bij de personages blijft het geweld primair op het verlies van vele mensen. En ook een globale kijk op de veldslag had hier toepasselijk geweest. Daarbij is The longest day toch beter. Maar Spielberg heeft in elk geval indruk gemaakt op het strand zelf met schokkende beelden. En denkelijk is hij dan nog braaf geweest, want in het echt zal dit nog gruwelijker geweest zijn.

Na de sterke opener gaat het toch bergaf. Een groepje vrienden met cliché scènes die hun verhaal hebben. Daar gaat het bergaf, want geen enkel personage kan echt overtuigen en mist enige diepgang. Dat speelt mee als er iemand sneuvelt. Eens Ryan gevonden is gaat het terug beter met de nodige actie als gevolg. Al zijn daar evengoed films die het beter doen in tactische verhalen.

In elk geval chapeau voor Spielberg omdat hij het thema van WOII (dat zeker nooit mag vergeten worden) zo in beeld kan brengen. Elke film (of ander mediamateriaal) dat mensen kan doen herinneren aan de gruwel van deze oorlog, is een pluspunt. Als film zelf is Saving Private Ryan toch niet de grote klassieker geworden. Vooral het middenstuk en de miscasting doen SPR de nek om. En voor een grotendeels Europese oorlog is het ontbreken van andere nationaliteiten (Frans verzet, Engelsen, Canadezen?) toch jammer. Hollywood zeker?

Deze film heeft me nogal teleurgesteld. Daar waar Saw I nog origineel was (op een bepaalde manier toch) is dat bij Saw helemaal niet het geval. De sterkte van het eerste deel was script-schrijver James Wan. Leigh Whannell was bij de 2 delen aanwezig, maar je ziet toch een drastische verandering. Wan zal wel het hoofddeel verzorgd hebben en het dan ook goed kunnen uitwerken als regisseur.

In deel 2 is dat een ander script-team en een nieuwe regisseur die niet de finesse hebben om een waardig vervolg te maken. De karakters zijn nogal zwart-wit soms en het verhaal lijkt overgenomen zijn van House of 9 met ipv een Cube-sausje (zoals in House of 9) een Saw-sausje erover.

Ondanks dit is het nog goed meegevallen omdat je niet verrast wordt door het verhaal, maar des te meer door de spelletjes die Jig-Saw plant. De schrijvers hebben zich dan ook blijkbaar vooral geconcentreerd op die dodelijke uitdagingen ipv het verhaal. Maar die spelletjes zijn ook de troeven van de Saw-reeks en maakt dat de film toch genietbaar is om te zien. Met de vorige regisseur had het een waardig vervolg kunnen worden...

De film focust zich op het enige waarvoor mensen de film zullen zien: de boobytraps en de opdrachten van Jigsaw. Die zijn dan ook goed uitgewerkt en levert spannende scenes op. Aan het verhaal is zoveel gesleuteld om het te doen laten kloppen dat het eigenlijk overbodig is en totaal niet interessant. En qua acteerprestaties gaat zelfs de zieke Jigsaw met alle eer lopen. Shawnee Smith is de enige die nog wat moeite doet om te acteren, maar de rest loopt gewoon mee in de film en ondergaat gewoon alles. Eigenlijk is er geen enkel personage dat een echte hoofdrol op zich neemt of er bovenuit schiet. Het einde is ook maar ineengeflanst omdat de spelletjes op waren zeker? De opdrachten maken in elk geval veel goed en zorgen dat de film toch nog 3 sterren waard is. Maar ik vrees dat het effect grotendeels verdwijnt bij een herziening. Goed voor 1 keer dus en een typisch vervolgfilm. Verstand op nul en genieten van de gore scenes.

Het vet is wat van de soep, al merk je hier wel dat Saw een reeks kan worden als Halloween of Friday the 13the die voor de liefhebbers kan blijven duren als de bekende elementen aanwezig zijn. Acteerwerk en verhaal is zelfs niet meer aanwezig, zodat de film enkel nog overleeft op datgene waarvoor iedereen kijkt: de opdrachten. Die zijn gelukkig wel aanwezig zodat de film leuk was om te zien, al is dit wel een minder deel en mist het net dat ietsje meer dat in de vorige films wel aanwezig was.

De spanning is nu helemaal weg. Wat de sequels nog interessant maakten waren de boobytraps, maar die komen hier echt wel heel vluchtig in beeld. Daardoor is er niets meer dat de film kan boeien en bloed de film gewoon dood. Jammer, want zelfs zonder verhaal, maar met de nodige opdrachten had het nog net wat kunnen worden.

Actie in de filmwereld jaren '30 is minder evident dan verwacht. Ik had dan ook geen grote verwachtingen in deze film. Paul Muni acteert best wel goed en doet je meeleven met de gangster. Prachtig hoe hij verandert van kleine gangster die alles als een spel ziet tot een maffiabaas die meer en meer wil en zo denkt alles met geld of wapens op te lossen wat hem uiteindelijk zelf de das om doet.

Visueel soms zelfs mooier dan latere gangsterfilms, denk aan de scènes met de schaduws of de suggestie als de moord buiten beeld gebeurt. Uiteraard ook minpunten bij actiescènes die door een gebrek aan middelen (financiëel en technisch) en nu gedateerd overkomen.

Uiteindelijk toch een stevige gangsterfilm die gerust in het rijtje van latere films als Godfather mogen staan en het genre heeft gemaakt tot wat we het nu kennen.

Het werd tijd voor een herziening van Scarface. Toen ik de film voor het eerst zag, had ik de originele versie nog niet gezien en ook andere gangsterfilms als Carlito's way en The Godfather. Bij herziening blijkt toch wel dat de prestatie van Pacino nog steeds memorabel blijft, maar hij in de 2 vorig genoemde films toch nog beter laat zien. Bovendien is hij ook de enige kracht in de film. Scarface heeft de zwakke plek die vele series uit de jaren '80 ondertussen wel hebben. Ze missen de tijdloosheid en zijn nu een geval van kitch geworden. Terwijl het oudere Godfather daar veel minder last van heeft en gewoon een tijdlozer karakter mee heeft. Het lijkt wel een lange aflevering van Miami Vice met enkele betere acteurs. Al valt nu ook wel op dat buiten Pacino de sterke acteerprestaties op één hand te tellen zijn. Doe er nog de verschrikkelijke synthesizermuziek bij die hier toch niet op z'n plaats is en er schiet enkel nog een weliswaar goeie actiefilm over met enkel de figuur van Tony Montana als uitschieter.

Het minste deel van de reeks. Het eerste was nog te doen, en met de naked-gun grappen was het derde deel ook de moeite. Maar dit is gewoon een vergissing volgens mij.

Volgens mij hebben ze na deel 1 liggen feesten en nog half zat met een kater dit gemaakt om daarna deel 3 te filmen om het goed te maken.

Dit is veel beter dan deel 2 uit de reeks. Pluspunt is een andere regisseur te nemen. Als men deze humor aanhoudt, ben ik benieuwd voor deel 4.

Sommigen vinden de humor niet altijd leuk in deze film, maar de grappen komen soms maar eerst tot hun recht als je meer films gezien hebt. Het zit boordevol verwijzingen en knipogen naar andere films.

Vorig weekend gezien in de bio met een paar vrienden (en vriendinnen), maar is eigenlijk wat tegengevallen. Ik hou wel van de Naked Gun humor, waar ze mee werken in deel 3 maar deze film is niet zo gelukt. Leuk zijn nog wel de filmparodieën, maar die komen echt onozel over als je de originele films niet gezien hebt. Voor de rest weer de irritante en letterlijke ook kak- en pisgrappen. (sorry voor 't taalgebruik, maar de film is er mee begonnen). En ik had beter op tijd recht gestaan om de zaal te verlaten, want het einde is nog dumber dan dumb and dumber...

Toch maar een andere film moeten zien!

In tegenstelling tot z'n parodie Scary Movie is Scream evengoed een slasherfilm geworden. De knipogen naar andere horrorfilms zijn vooral leuk als filmfan en zijn geen echte parodieën zoals we die kennen in Scary Movie en dergelijke Naked Gun films. Slasherfilms zijn vooral kenmerkend aan de jaren '80 en Scream is één van de weinig horrorreeksen die er in slaagt het genre een update te geven en ook als reeks zich te profileren. Evengoed met wisselende sequels, maar dat is bij elke horrorreeks van Halloween tot Saw. Scream heeft een hoog whodonit-gehalte wat zeker bij een eerste keer kijken altijd leuk is.

Opnieuw de nodige knipogen naar het genre en toch een degelijke sequel geworden. Het kon slechter (zoals we later in deel 3 zullen zien). De hoofdrollen zitten lekker in hun vel, alleen is het af en toe wat te veel van hetzelfde. Het idee van de film Stab is wel goed natuurlijk. Ghostface bevestigt z'n status als slasher in het rijtje van Myers en company maar is veel vinniger. Ik geef toe dat hij aan Myers niet kan tippen, maar speelt naar mijn smaak wel met gemak Freddy Krueger naar huis.

Scream 3 heeft de reeks een enorme klap gegeven. En ik denk niet dat het ligt aan het genre (zie remakes van Halloween en Friday the 13th), maar de invalshoek is niet echt origineel. Het lijkt wel een compilatie van de 2 vorige films met opnieuw een film in de film. De bekende cast loopt maar rond en kan amper de spanning er in brengen. Ik hoop dat Scream 4 zichzelf terug kan uitvinden en andere kruiden op het verhaal kan strooien om de boel opnieuw op smaakt te brengen. Ze hebben al bewezen dat ze met het idee wat aankunnen, dus hopelijk blijft het niet bij een ééndagsvlieg.

Een B-film die me toch enorm kon boeien. Volgens mij had dit met beter acteerwerk en een betere regisseur veel beter gescoord. (om maar het woordje beter te gebruiken...)

Mooi oorlogsdrama dat een prachtig beeld weergeeft van China, deels bezet door Britten (vooral Hong Kong) in WO II. De verschillende culturen tussen Britten, Chinezen en Japanners komt soms wel eens boven en je krijgt ook andere lagen te zien. De high society tegen de burgerij die moet knokken om te overleven.

De spion die wil infiltreren is al meer gespeeld, maar hier wordt heel de tijd een spanning opgebouwd en ook in beeld gebracht, zodat je meevoelt met het hoofdpersonage.

Ang Lee levert een drama af dat niet alleen mooi oogt (decors, muziek, kleuren) maar ook goed geacteerd is en de tijd neemt om alles te vertellen en stil te staan bij sommige scènes. Voor de ene te traag, maar voor mij juist een pluspunt. De vergelijking met Zwartboek dat hier gemaakt wordt is totaal niet van de orde en heeft enkel WO II gemeen.

Nogal gedateerde film met aangename acteerprestaties van Pacino en Goodman. Ellen Barkin dient meer als decorstuk dan als actrice. Weliswaar een goed decorstuk, maar acteren is het toch ook niet echt. Het verhaal is in de stijl van Fatal Attraction en Basic Instinct, waar de zwoele relatie tussen Pacino en Barkin meer aandacht krijgt dan de moordzaak. Je zou bijna vergeten dat er één is. Af en toe wordt de kijker op een verkeerd been gezet en is er toch wel voldoende spanning in de film om het boeiend te houden. Alleen is het daar dan ook mee gezegd.

Pacino en Goodman doet het best wel goed als filmduo, al had er meer uit gehaald mogen worden. En een leuk extratje is het minirolletje van een jonge Samuel L. Jackson. Heel leuke film om te zien. Aanrader... misschien wel, maar geen topper in het genre.

Slecht was de film zeker niet, maar het geheel leek me nogal apatisch, een beetje automatische piloot. Alec Baldwin is nu ook niet meteen een karakteracteur en hij doet enkel wat er van hem gevraagd wordt. Wat zo'n film ontbreekt is dan een vleugje humor of iets meer spanning dan momenteel het geval was. Een doorsnee actiefilm, maar zeker geen aanrader.

Een verhaal dat al tal keren verfilmd is en ik had hier ook totaal geen verwachtingen in. Geen verrassingen ook, al moet ik wel toegeven dat het verhaal best wel goed in elkaar zit en de acteerprestaties gelukkig sterk genoeg zijn om de film toch wat te onderscheiden van andere (tv-)films. Geen topper, maar ik heb al slechter in dit soort gezien.

Af en toe kijk je wel eens een film mee die je partner gekozen heeft. Deze film dus die op tv te zien was. Nu is het genre niet meteen m'n favoriete genre, toch zijn er veel beter van dit gemaakt. Echt acteren is het niet en je hebt het gevoel naar een goedkope ripoff van een reeks in de stijl van Friends of Sex in the city te kijken. Misschien wel iets voor (vooral) vrouwen die houden van dergelijke feministische (in dit geval bedoeld als vrouwvriendelijke) komedies. Niet echt speciaal en weinig verfrissend.

Zeer sterke film, maar de Japanse tekenstijl zal nooit mijn favoriete zijn. Maar deze film is meer dan dat. Het verhaal trekt op een kruising tussen Alice in Wonderland en Wizard of Oz. Maar tja, zowat alle Disneyfilms zijn ergens van gepikt. Hier is het wel heel goed uitgewerkt. Sterk script ook trouwens en verdiend naar huis mogen gaan met een Oscar.

De film heeft de nodige pluspunten maar evengoed enkele serieuze minpunten. Jim Carey is hier in z'n gewone doen, maar we zijn beter van hem verwacht. Op zich past z'n acteerwerk wel wat in het bizarre verhaaltje, dus dat kan je hem niet kwalijk nemen. De kinderen acteren eigenlijk nog het beste. De bijrollen zijn vrij irritant. Meryl Streep deed me denken aan de ergelijke Glen Close in 101 Dalmatians.

Qua verhaal is het nogal simpel. Voor kinderen gemakkeljik te volgen, maar op zich veel te gemakkelijk. Gewoon van het ene in het andere. Alsof de schrijvers avonturen bleven schrijven tot ze aan een dik anderhalf uur zaten. Maar uiteindelijk stoort dat niet echt bij een kinderfilm. Visueel is de film trouwens heel mooi wat veel goed maakt. Lijkt wel een kruising tussen Tim Burton en Roberto Rodriguez. Ik hou het totaal op 2.5 sterren.