Meningen

De film die vooral in de kijker (bij mij toch) kwam door protest tegen regisseur Polanski. Maar het onderwerp zal ook wel meespelen denk ik. Als ik het achtergrondverhaal van de zaak eens lees, zinderde deze zaak nog vele jaren later door. Ik kende het verhaal niet echt, dus wel benieuwd naar de film.

Jean Dujardin is geknipt in dit soort rollen. Het verhaal is een gewone weergave van de feiten, al zie je meteen welk oordeel Polanski heeft bij deze zaak. Op zich niets verkeerd mee natuurlijk. Het geheel is mooi aangekleed. Maar helaas maakt het nooit echt indruk. Denk aan andere films rond schandalen zoals All the President's Man, waarbij we een enorm spannende film krijgen en uiteindelijk ook maar een koppel journalisten volgen. Die spanning miste ik toch wel wat bij J'Accuse. Maar misschien heeft de zaak in Frankrijk (ook nu nog) een grotere bekendheid en ligt de zaak er veel gevoeliger.

Wel een mooie film, beter dan verwacht.

Een film vol symboliek, maar je haalt er uit wat je zelf wil natuurlijk. Een sfeervolle animatie die af en toe vrij triest en hard kan zijn. Maar ook mooi en eenvoudig. Het verhaal van een jongen die in het heden leeft met zijn verleden als bagage. De toekomst werd al meteen gekortwiekt, geen idee wat morgen brengt. Maar dan komt er toch een lichtpuntje in zijn leven, alleen komt daar helaas niet lang erna opnieuw een einde aan. Waardoor zijn verleden alleen nog overschiet.

Sterke beelden met vooral mooie muziek die het drama, verlies, eenzaamheid met flitsen van dromen in een grootstad kan weergeven. Heerlijke film.

Ik ben als leek in deze film gegaan. Ik ken Jack Reacher dus niet via de boeken, en dat helpt wel om de film te zien. Ik kan me voorstellen dat fans van de boeken, zich zullen ergeren aan Tom Cruise. Ik had ook niet veel verwacht, maar een popcornfilm smaakt ook af en toe.

Jack Reacher is een actiefilm geworden met voldoende humor. Leuk om nog eens te zien, zonder dat het te slapstick wordt. Een actiefilm zoals ze niet veel meer gemaakt worden. Niet dat dit meteen een topfilm is, maar een goeie (Amerikaanse) actiefilm is toch zelden de voorbije jaren. Zeker als je al die superheldfilms er al uit neemt. Het verhaal kent zelfs wat spanning en ook al is het geen rocket science, wordt de clue toch niet meteen gegeven. Beetje suspence mag dus ook wel.

Tom Cruise viel ook wel mee in deze film. De man die door z'n Scientology gedoe veel mensen al ergerd door gewoon op een affiche te staan. Maar hij kan het nog af en toe zoals in deze Jack Reacher te zien is. Benieuwd of er een sequel komt.

Cruise zal nooit mijn favoriete acteur worden, maar bij het ouder worden viel hij toch al wat beter mee. Het gladde is er wat af en z'n actiefilms vallen best wel mee. Jack Reacher was een leuke actiefilm en ook dit vervolg doet het niet slecht. Het haalt het niveau niet van z'n voorganger, maar is nog wel een aangename blockbuster geworden. Reacher heeft hier wat weg van Bourne, maar meer dan een paranoia achtervolging is het ook niet geworden. Dat hoeft ook niet altijd, maar dan wordt het ook niet beter dan gemiddeld.

Deze film is op de eerste plaats gewoon lelijk. De CGI werkt niet echt, de cinematografie is niet mooi en de kostumering is meer carnaval. Het verhaal is een bekend sprookje en daarom zal eerder gemikt zijn op een zeer jong publiek ipv een gezinsfilm. Andere sprookjes zijn op dat vlak toch beter vertaald in live action al blijft het een moeilijke oefening. Jack the Giant Slayer is niet boeiend, pas bij de aanval door de reuzen tussen de mensen kon de film mijn aandacht wat trekken. Onbegrijpelijk dat deze film komt van de man die ooit The Usual Suspects heeft geregisseerd. En met de cinematograaf van Drive.

Een actie-thriller met namen als Bruce Willis, Richard Gere en Sydney Poitier zou toch op z'n minst een goeie B-film moeten opleveren of zelfs beter. Maar regisseur Michael Caton-Jones maakt er een middelmatige B-film van en slaagt er niet in om enige passie in de film te brengen. Geen enkele rol komt echt uit de verf. Poitier heeft de ondankbare taak om de regisseur van dienst te spelen, een rol die zelden boeiend is in dergelijke films. De kans op leuke cinema moet dan komen van meer kleurrijke figuren als Gere en Willis, maar daar blijft het enkel bij clichés en saai voortkabbelen.De enige opvallende rol is die van Diane Venora als Valentina Koslova.

Mensen die op hun bek gaan, je moet er van houden. Als dat kleine japannertjes zijn in een Funniest Home Video programma kan dat 5 minuten leuk zijn, maar heb je het dan ook wel gezien. Als volwassen mensen dat doen en er dan nog een tv-reeks van maken is dat gewoon triestig. Als er dan nog een film van gemaakt wordt is dat vervelend en irritant. Knoxville heeft al een smoel (excuseert voor het woordgebruik) van iemand die denkt dat hij grappig is. Als je enkel beroemd bent met dit soort filmpjes, kan je je toch wel wat vragen stellen. Misschien ben ik van een verkeerde generatie, maar dit is gewoon slecht in mijn ogen.

Ik ken Jackie Kennedy niet echt, buiten de usual facts. De film gaat niet over haar hele leven, maar spitst zich op de dagen tussen de moord op haar man en de begrafenis. Hoe ze omgaat met het verlies, de harde realiteit dat niet enkel haar man overleden is, maar ook de president van Amerika. Minder tijd voor persoonlijke rouw dus en ook meteen een nieuwe president. Het afscheid van haar echtgenoot, het afscheid van het Witte Huis waar Jackie ook haar stempel op drukte. Wat zullen ze van hem onthouden, wat is goed voor de kinderen, wat verwacht het volk, …

De aanloop van de film is ook interessant. Normaal met Rachel Weisz en haar toenmalige echtgenoot Darren Aronofsky als regisseur. Koppel gaat uiteen en beiden verlaten het project. Aronofsky blijft nog wel al producer en wordt vervangen door Pablo Larraín, geen Amerikaan zoals Aronofsky. Veel mensen van de crew zijn Fransen of Chilenen trouwens. Dat is volgens mij niet slecht en zorgt ervoor dat het geen puur patriottische film wordt, maar eerder een persoonlijke inkijk, voor zover dat mogelijk is bij zo'n publiek figuur.

Het resultaat is een biografische film die vooral visueel zeer indrukwekkend gemaakt is met een schitterende Natalie Portman in de titelrol. Hier en daar wordt originele footage gebruikt, maar door de filmstijl is het soms goed kijken wat origineel is en wat niet. Je merkt het wel, maar de grens is dun. En dat geeft een boeiend beeld weer. Het verhaal is wel minder interessant en naast de schitterende Jackie krijg je een minder sterke Bobby Kennedy. Het is vooral een ingewikkeld rouwproces weer. Jackie kan voldoende boeien, maar mist met momenten dat extra vuurwerk. Gelukkig is de aankleding goed gedaan.

Een film uit de gloriejaren van Tarantino die ook met Reservoir Dogs en Pulp Fiction een goeie misdaadfilm weet neer te zetten. Wat cartoonesk soms en ook hier zijn de figuren nogal komisch neergezet. Maar dat mag wel en Tarantino geraakt er mee weg. De film is geen topper omdat ik meer had verwacht van Pam Grier. Ze speelt de titelrol, maar daar is ook alles mee gezegd. Ik hoopte een gelijkaardige rol als in Coffy met een veel sterkere aanwezigheid. Tarantino legt nogal geforceerd de 70's muziek er boven op om de sfeer neer te zetten, wat niet altijd lukt.

Maar de film heeft wel z'n momenten en de plot is boeiend genoeg. Robert Foster maakt veel goed en ook Samuel L. Jackson is niet slecht. Verder nogal rare rollen van Robert de Niro en Michael Keaton. Tarantinohumor zeker? Leuke film in elk geval.

Van dezelfde maker als Flashdance en Fatal Attraction, toch wel uiteenlopende films. Jacob's ladder lijkt trouwens een oudere film, wat positief bedoeld is. Het zal de combinatie zijn van acteur, regisseur en cinematografie. De cinematograaf maakte eerder al Top Gun en werkte ook mee aan Wild Things en Expendables. Zou je met deze film toch ook niet aangeven. Al is de grote troef van de film toch wel Tim Robbins. De film is een psychologische thriller met linken naar oorlog en horror. Dat de film meer is dan een goed gevonden plot, bewijst de sterke sfeer in de film en het feit dat ik de film gerust nog een keer met succes kon terugzien. De film neemt haar tijd om het plot open te vouwen en de kijker mee te nemen in de het sfeervolle relaas van het hoofdpersonage.

Ik hou het in de middenmoot met men stemmen. CGI, gevechten en algemeen de visuele omkadering is sterk genoeg om van te genieten. Als je er van houdt natuurlijk. Prachtige actrice, qua looks dan toch, maar verder niet veel soeps wat het verhaal betreft. Heel bizarre omwentelingen en enorm vaag. Soms stoort het verhaal zelfs, en dat is zeker niet de bedoeling met een film. Markku Peltola kan beter een ander beroep kiezen, want acteren is niet z'n sterkste kant blijkbaar. Leuk om eens te zien, maar verder vrij overbodige film.

Jagten snijdt een onderwerp aan dat ongelofelijk gevoelig ligt: pedofilie. Ik kijk even vanuit België waar er sinds de zaak Dutroux (jaren '90) nog meer emoties doen oproepen dan voordien. Moord is uiteraard erg, maar pedofilie is nog slechter dan dat. De film gaat dan ook de confrontatie aan met die emoties. Dat pedofielen slecht zijn is voor de hand liggend, maar het is wel zo dat ons oordeel op dat vlak al vast ligt voor er nog maar één rechtelijke uitspraak over gedaan is. Op dat vlak ben je schuldig tot het tegendeel bewezen is. Daarom is het ook belangrijk dat je in de film als kijker op voorhand weet dat Lucas onschuldig is. Anders zou het effect nooit zo groot geworden zijn. Alleen al het vermoeden is genoeg om iemand te verbranden. En dan heb ik het niet alleen over de ouders, maar zelfs professionele krachten zoals leerkrachten en dokter. Je zit dan ook als kijker met een dubbel gevoel. Kwaad op de bewoners omdat ze een onschuldige onterecht beoordelen, maar tegelijkertijd is er ook die spiegel omdat ik ook wel zo zou reageren als mijn kind met zo'n berichten thuis komt. Je zal je kind sneller geloven dan je beste vriend. De machteloosheid van Lucas zorgt voor (en ik kan het niet anders verwoorden) emotionele momenten.

De film is vooral vertellend, maar ook zo laagdrempelig met heel veel sfeer zonder de nodige truukjes. De sfeer komt vooral van het acteerwerk en de herkenbaarheid. Dit kan ook jouw buurt zijn en iemand die je kent uit de buurt. En hoe snel een sneeuwbal kan rollen. Die dokter of man van de jeugdzorg (maakt even niet uit) ziet dit zeer theoretisch, net als de meldingsplicht van de leerkracht. Uiteraard moeten ze zo'n dingen bekijken, je weet immers nooit. Maar hier merk je snel het belang van professionaliteit omdat een verkeerde beoordeling niet meer bij theorie blijft maar grootse gevolgen kan hebben.

Thomas Vinterberg levert een hele andere film af dan Festen, op dit moment de enige andere film die ik van hem gezien heb. Jagten komt meer in de buurt van Intouchables, dat denkelijk net als Jagten bij liefhebbers van de sfeer zal afschrikken, omdat de sfeer niet per se uit kleurgebruik, mooie beelden en muziek komt maar uit situaties en acteertalent. Mads Mikkelsen overtuigt me opnieuw van groots acteerwerk. Vooral leren kennen dankzij Casino Royale als één van de beste Bondvijanden sinds lange tijd, maar ook schitterend in films als Efter brylluppet en Adams æbler. Andere acteurs als Thomas Bo Larsen (Theo) en de jonge Annika Wedderkopp (Klara) zorgen voor mooi tegenspel.

Jagten is een zeer mooie film geworden die bij sommige filmliefhebbers op deze site ten onrechte aan de schandpaal zal genageld worden (net als emotionele films als Intouchables en My name is Khan) maar voor mij opnieuw een voorbeeld van (h)eerlijke cinema die ook met een laagdrempelig verhaal groots kan worden dankzij sterk acteerwerk en het juiste onderwerp te durven aansnijden zonder te moeten provoceren.

De film had nochtans wat kunnen worden en dat leek ook zo in het begin. Een film die misschien wat fout was, maar toch voor wat fun kon zorgen. Tenslotte kent de filmgeschiedenis wel meer dergelijke vrouwengevangenisfilms. Helaas is dit gewoon een slechte film geworden. Niet alleen slecht acteerwerk en povere regie. Maar ook zeer voorspelbaar met een opeenvolging van roepen-seks-drugs-geweld en opnieuw. Geen karakterinvulling of eventueel wraak of zo. Geen coole scènes die de film nog wat kunnen redden. Niets helaas. En voor de mooie vrouwen alleen wil ik ook weer geen punten geven.

Elvis is misschien niet slecht als acteur, maar hij is gelukkig een betere zanger. Het beste aan Jailhouse rock is dan ook de voorstelling van het titelnummer. Ik moet ook zeggen dat ik me ergerde aan Vince. Het is een verschrikkelijk figuur dat enkel aan het geld denkt en een hoop arrogantie kent. Dat ergeren had ik dan weer niet bij een gelijkaardig karakter van rebel without a cause James Dean. Van de rest van de acteurs is enkel Judy Tyler goed. Jammer dat ze 3 dagen na de laatste opname van deze film omkwam in een auto-ongeluk.

Misschien dat een film die zich helemaal op Elvis' muziek richt nog beter dan met een geforceerd verhaal zoals hier. Want buiten de muziek mist het compleet de charme van de meeste muzikale Hollywoodfilms.

De documentaire geeft een kort en vlot overzicht van de James Bond reeks. Als Bondfan is dit zeker de moeite en ik ben ook blij dat hier alle Bondacteurs aan bod komen. In de meeste documentaires gaan de makers gewoon zelf aan de slag met beeldmateriaal om er hun eigen visie over te geven, hier laten ze zelf cast en crew aan het woord.

Toch overstijgt het nergens de interessante documentaire en hoop ik bij een volgend overzicht een veel vlottere en goed uitgekiende montage te zien die je zelfs als fan nog meer doet verlangen naar de reeks. We zijn ondertussen al enkele films verder, en met de verjaardag van de Bondreeks zal die er denkelijk wel ooit eens komen.

Een echte Spaanse film. Ik las bij reviews op het internet dat de film het beter doet bij Spanjaarden, omdat die de symboliek beter begrijpen. Ik ben geen Spanjaard, maar de film was wel sfeervol. Over lust en liefde, over status en relaties. Waarbij de zwakte voor het vlees (deels ook letterlijk in beeld gebracht) de overhand neemt. Groots wordt het nooit, maar het blijft boeiend met mooie muziek en de nodige tragiek.

Penélope Cruz was blijkbaar nog maar 17 jaar bij de opnames. Toch andere tijden... Toen nog geen koppel met haar toekomstige man Javier Bardem, maar de chemie werkt wel. De levendigheid van Cruz en Bardem tillen de film licht de hoogte in. Ze had volgens haar geen spijt van die naaktscènes op zich, wel wat schrik dat het die moment haar carrière zou overheersen die pas gestart werd. Gelukkig werd haar acteerwerk ook gewaardeerd en kreeg ze voor de rol in deze film terecht een nominatie bij de Goya Awards.

Inderdaad jeugdsentiment. Qua tekenstijl is het niet altijd geslaagd, maar dat stoort niet. De nadruk ligt vooral op het verhaal en ook de muziek vond ik niet slecht.

Een spoofkomedie van Jim Abrahams, die we kennen van oa Airplane, Hot Shots en Naked Gun. Die humor is ondertussen wat passé, maar gelukkig is het nog goed gedaan. Een hoog tempo aan grappen en wie wat vertrouwd is met gangsterfilms (vooral Godfather en Casino) zal veel linken herkennen. Veel bijzonder is het niet, en we hebben veel van die humor al eens gezien, maar toch brengt het regelmatig nog een glimlach op je gezicht. Dus is het toch nog best genieten voor de liefhebbers.

De verfilming gaat dicht bij het boek en brengt het gotische drama mooi tot leven. Door te knippen in enkele grote passages uit het boek (die mooi worden opgevangen) is het een film van anderhalf uur geworden. De meeste verfilmingen van Jane Eyre duren een pak langer. Een heerlijk verhaal en de cast brengt dit verhaal mooi tot leven. Het is een literaire film waarin de dialogen en het verhaal centraal staan. Maar veel shots in deze zwart-wit film zijn prachtig gedaan en zorgen voor de nodige dramatiek en mysterie.

Voor de liefhebbers van het genre, maar dan toch wel goed gedaan. De maker wilde echt het boek naar het scherm brengen met aandacht voor de dialogen, mooi acteerwerk en vooral prachtige decors en kostumering. Het is met veel respect voor het boek en gaat dan ook nergens groots creatief, maar brengt wel het mooie verhaal van Charlotte Brontë naar het grote scherm. Vooral Mia Wasikowska schittert in de titelrol. Opvallend zijn enkele bijrollen die me telkens weer opvallen. Denk aan Holliday Grainger (ook in The Borgias, Anna Karenina en Great Expectations) en Tamzin Merchant (ook in The Tudors en Pride & Prejudice) die in hun kleine bijrollen gemaakt zijn voor dit genre.

De film mag wat meer pit gebruiken en evenaart het mooie Pride & Prejudice niet, maar is best wel een mooie romantische film. Hier hou ik wel van.

Met een titel als Jane got a Gun dacht ik dat de film de nodige pit zou krijgen, geïnspireerd door de Aerosmith hit Janie's got a gun. Of dat we een sterke vrouw stijl Callamity Jane te zien kregen. Geen van dit. In tegendeel! Natalie Portman in de hoofdrol is best goed gecast, maar ze moet blijkbaar haar 'gun' vasthouden en zwijgen, want de dronken Dan Frost zal het wel komen oplossen. Dit concept is niet nieuw natuurlijk en was wel meer te zien in de jaren '50 of '60. Maar veel van die westerns waren visueel wel interessanter en wat geplaatst in de tijdsgeest viel dat nog best mee als een cowboy met teveel testosteron de leiding nam. Zelfs als hij dronken, gewond of oud was. In de 21e eeuw verwacht ik toch een sterkere rol als de titel en het verhaal doen uitschijnen dat een vrouw het heft in handen neemt. Of noem het dan 'Dan Frost to the rescue' of zo.

Los daarvan is de film te standaard, zelfs voor een meestal conservatief genre als western. Weinig inspirerend verhaal en weinig boeiende personages. Portman en Edgerton vielen nog wel mee. McGregor is compleet miscast en doet de film helemaal geen goed.

De Aziatische horror haalt haar inspiratie wel meer uit oude folklore. Het verhaal van A Tale of Two Sisters is niet zo eenvoudig, toch niet richting plot. Maar het geeft wat uitdaging en doet je toch even nadenken tegenover de Hollywood tegenhangers waar je al vrij snel ziet hoe het in elkaar zit.

Regisseur Kim Jee-woon weet vooral sfeer op te bouwen. Niet alleen de nodige schrikmomenten, maar ook voldoende spanning. Heerlijke muziek trouwens en een mooie setting. Ondertussen al 20 jaar oud, maar nog geen minuut gedateerd. Een indrukwekkende film die door het complexe plot mij wat van de echte top houdt, maar ik zeker kan waarderen.

Geen bijzonder creatieve documentaire, maar ik kan wel genieten van dit soort films. Je merkt dat er heel veel beeldmateriaal is, dat de juiste getuigen er bij zitten en dat er dus veel tijd en energie in de documentaire zit. Het geeft een mooi (duidelijk) beeld van de zangeres voor ze veel te jong stierf en lid werd van de betreurde 27 Club. Verteld door zangers Cat Power, al spreken de beelden voor zich natuurlijk. Regisseur Amy J. Berg is op de eerste plaats een kwalitatieve documentaire maakster en minder creatief om met de muziek zelf aan de slag te gaan (denk films als Amy, Lemmy of Cobain: Montage of Heck).

Een mooie sfeervolle film. Het begint nogal wisselvallig en niet echt boeiend. Vooral naar het einde toe wordt de film zeer emotioneel. Het verhaal is zeer licht, maar de locatie en de sfeerzetting maakt toch veel goed. Gewoon al prachtig hoe Toni Collette kan boeien in een film met grotendeels 2 mensen in een woestijn. Met momenten wat filosofisch zelfs, maar gelukkig niet te zwaar. Er had misschien meer in gezeten, maar ik ben al blij met wat ik gezien heb.

Heel sterke oorlogsfilm die in het rijtje past van oa Platoon en Deer Hunter. Dit geeft een ander beeld van oorlogvoeren. De jongens die vol ambitie naar Irak vertrekken als marinier met het idee van actie, schieten, geweld enzo waarna ze met hun neus op de werkelijkheid worden gedrukt. Wachten op orders, weinig kunnen schieten en ondertussen blijven trainen en proberen de tijd te vullen. Dit zijn ook gewone jongens met een achtergrond, een thuis, familie, vriendin of vrouw, ... Terwijl zij daar hun tijd zitten, gaat thuis ook de tijd verder. Sterke scenes, maar toch niet compleet omdat de acteurs niet altijd even sterk zijn. Globaal gezien geeft het wel een goed beeld weer en is deze film ook voor mijn generatie (vooral in Amerika dan) een betere film over de oorlog ipv Platoon of Deer Hunter in die zin dat zij hier zelf mee geconfronteerd worden en de oorlog waarin het zich afspeelt dichter bij hen staat.

Klein opmerking: ik heb deze film vandaag gezien op de dag dat Saddam werd opgehangen. Wel toevallig.

Jason Bourne is toch vooral meer van hetzelfde. Of bijna evenveel van hetzelfde. De spanning van de eerste films is vervangen door enkel paranoia en achtervolging. Daar is Bourne goed in, maar als je als franchise graag claimt dat je de nieuwe Bond wil zijn (de echte JB is nog altijd James Bond), moet je wel sterkt uit de hoek komen. Tommy Lee Jones speelt op automatische piloot. En ook Vincent Cassel heeft al beter gedaan. Dit 5e deel uit de franchise (als je de versie uit de 80's even niet meerekent) speelt op veilig. Het lukt de makers wel om het gekende tempo er in te houden en de typische actie. Maar meer dan een herhaling is het ook niet. Het verhaal is vrij dun, de personages zoutloos. De film is op zich wel te genieten, maar ik weet binnen enkele weken alvast niet meer waar dit over ging.

Deze film is echt wel een buitenbeentje. Zelfs Jason X met het ruimteavontuur past beter in de reeks. Deze aflevering wil zich veel te au serieux nemen en mikt nog meer op horror dan op de horrorparodie zoals de reeks bedoeld is. Toch enkele leuke verwijzingen naar collega horrorreeksen. Kleine dingen die het wel maken als je de reeks wat kent zoals Kane Hodder, de acteur van Jason die even een security agent speelt en vermoord wordt door de reïncarnatie van Jason, waarop het nieuws de headliner lanceert 'Dead or Deadly'.

Het Jason-gevoel is helemaal weg hier en de film gaat een andere richting uit met meer zombiescènes en een alien-monster of Evil dead wezen in plaats van de bekende Jason. Die komt maar eerst tegen het einde van de film te voorschijn. Het ontbreken van Jason is de grootste zwakte van de film. Ook al zijn de films geen hoogstaande cinema, Jason had een horror cultstatus opgebouwd waar liefhebbers van het genre zich wel in konden vinden. Haal dit weg en je krijgt een gewone horrorfilm. De inside jokes waren goed gevonden, maar laat Jason dan toch in hemelsnaam in de film. Jammerlijk deel...

Eigenlijk wel een goed deel, maar je moet van de franchise houden. Het blijft allemaal cheesy en de moorden zijn vooral veel en snel dan spannend of indrukwekkend. Maar Jason is geweldig. We krijgen ook Tommy weer die ook in de 2 vorige delen te zien was. Hoeft niet voor mij, maar hier valt hij nog mee. Eigenlijk is het vooral leuk omdat de film toch wat opschuift van de vorige delen en eens iets anders wil doen zonder de gekende kenmerken helemaal los te laten. Jason is nu helemaal de onsterfelijke slasher geworden waar je bijna al mee voor supporter. De toevoeging van de groep kinderen en de politie is wel goed en zorgt voor wat variatie. Lekker luchtig en best van genoten.

Niet zo'n slecht deel uit de reeks moet ik zeggen. Jason krijgt een upgrade en een andere setting. Verder blijft het bij het oude en moet hij geile tieners afslachten die met hun gedachten elders zitten. Een topfilm zal het nooit worden natuurlijk. Domme onliners, triestig acteerwerk, maar kom, het is entertainment en ik heb er van genoten. En dat is het voornaamste.