Meningen

Het is onmogelijk om de hele aarde te laten zien in één documentaire. Daarom moet er uiteraard een selectie gebeuren. Maar die mocht volgens mij toch gevarieerder. Onlangs nog enkele documentaires gezien die er veel spectaculairder uit zagen en ook bleven boeien omdat je telkens opnieuw verrast werd. Niet helemaal veelzijdig trouwens, omdat het praktisch enkel zoogdieren en vogels laat zien.

Maar toegegeven, er zitten mooie fragmenten in deze film. De bultruggen, de eenden, de paradijsvogels, ... Maar overdonderen doet de film zeker niet. Het kan beter, en met die wetenschap verlang je ook naar meer helaas.

Ik ben nooit echt een fan geweest van Cronenberg. Veel stijl en sfeer zet hij nooit echt in z'n film, en z'n betere films dateren al van enkele tientallen jaren terug (The fly, Rabid) die ook niet echt tot de grote top horen. History of violence was ook al niet echt mijn ding, maar met deze gaat hij toch al wat de goeie richting uit. Al is de sfeerzetting te zwak om het simpele verhaal te kunnen redden.

Wel eens leuk om Russische maffia bezig te zien ipv altijd de Italianen, Chinezen of zwarte Harlem-residenten. Toch als echte familia, want Russische gangsters zijn nu ook weer niet zo nieuw.

Het verhaal kabbelt wat voort met enkele hardere scènes die het geheel toch nog aangenaam maken. Alleen kan die aandacht niet zo goed behouden worden, wat het zwakke script ook hard doet opvallen. En net als je denkt dat het interessant gaat worden stopt de film. Veel te uitgerokken en een slecht einde. Het acteerwerk valt vrij goed mee, al zit je snel met typetjes te spelen. Een gemiste kans, want hier had duidelijk veel meer ingezeten.

Een film die ik niet echt wou zien, maar via het top tipper topic (what's in a name) toch gaan lenen in de bib en de film bekeken. Jammer genoeg was men gevoel juist. De film mikt op sfeer, maar mist net alle gevoel om er een aangename film van te maken. Bovendien is de montage zo lelijk en irritant (dat flitsend overgaan van scènes) dat het de weinige sfeer helemaal onderuit haalt. Positief is nog wel de muziek natuurlijk en de zeldzame beelden als de easy riders gewoon langs het landschap rijden. Maar dat is te zwak om een hele film mee te vullen. Nicholson valt nog wel mee, al blijft het loos filosoferen in z'n teksten. Dennis Hopper heeft het geluk gehad om in grote films mee te spelen als Giant, Apocalypse Now, Rumble fish, ... (en later vooral als slechterik in actiefilms) maar buiten Apocalypse now heeft hij ook niet echt iets memorabel gespeelt. Ook hier stelt hij teleur. Peter Fonda doet het uiteindelijk nog niet zo slecht als coole motorrijder.

Finale dooddoener is wel het einde dat gelukkig zo snel richting eindgeneriek ging zodat het de kijker voor is om de afstandsbediening te grijpen. Wat daar de makers bezielde begrijp ik ook niet. Conclusie is gewoon dat dit niet echt mijn film is.

Ed Wood, een 'aparte' regisseur zullen we maar zeggen. Je vraagt je af of hij gewoon slecht was in z'n vak of eigenzinnig. Wat wel gezegd mag worden is dat hij het graag deed en veel ambitie had. En dat blijkt wel uit deze film. Of Ed Wood echt zo was zal hoogstwaarschijnlijk niet, maar de karikatuur die Depp neerzet weerspiegelt wel het beeld dat je dankzij z'n films hebt van de regisseur.

Depp is geknipt voor deze rol op de manier waarop Tim Burton de rol van Ed Wood invult. En uiteraard werkt de samenwerking tussen Burton en Depp altijd. Het resultaat is zeker geen realistisch beeld van Wood, maar wel een ode en een aangename film.

Geen idee wat ik hier van moest verwachten. Een zoveelste slachtfilm die ik even als tussendoortje had opgezet. Weer een koppel dat op vakantie vertrekt, weer aan een meer. Maar toch ergens een grote dosis realisme en niet per se de clichés en meligheid. Die lijn wordt al snel doorgetrokken en door het harde en realistische weergeven geraak je al snel in de ban van deze film. Adembenemend en spannend. De vergelijking met Ils wordt hier gemaakt, maar heb de film nog niet gezien om daarover te kunnen oordelen. Wel kwamen titels als Children of the Corn (concept, niet het niveau) en Last house on the left naar boven. Alhoewel Eden Lake toch nog altijd zichzelf blijft. Meer films van dit, ik ben verkocht!

Het sterkste punt van deze film is de regisseur. Ten slotte zijn er de laatste tijd al een boel wraakfilms gemaakt en dan is het moeilijk om nog origineel uit de hoek te komen. Qua verhaal is het dan ook niet zo speciaal natuurlijk, al is dit meer dan het gewoonlijke 'wat weet jij? - knal neer - de volgende...' Campbell is opnieuw goed bezig en zorgt voor een kabbelende film die af en toe de kijker wakker doet schieten op de momenten dat het nodig is. Gibson doet gewoon z'n ding en is al lange tijd veel van z'n strepen kwijt. De rest van de cast loopt er ook maar wat bij. Blijf enkel het gegeven van de wraakfilm over (dat me wel interesseert) en de regie van Campbell.

Leuk filmpje zonder inhoud. Dit is weer zo'n typische film over corruptie bij de politie waarbij iemand alles aan het licht wil brengen en daarbij op tegenstand botst. Toch nog vrij goeie acteerprestaties. Freeman, Perabo en Spacey maken er het beste van, maar hun rollen zijn te klein en onuitgewerkt om er meer uit te halen. Timberlake brengt het er niet zo slecht af en zie hem ook liever acteren dan zingen. Of het een acteur wordt, kan je moeilijk afleiden na 1 rolletje in een doorsnee actiefilm. Wie wel goed acteerden in deze film waren LL Cool J en vooral Dylan McDermott. Toch voor wat het is, want veel uitwerking is er ook bij deze personages niet. Maar dat is meer een verwijt naar de scriptschrijver die blijkbaar dacht van origineel te zijn (had waarschijnlijk de laatste tijd geen enkele film gezien...)

Ondanks de leegte van het script is er toch veel goed gemaakt door de acteurs en de montage die ervoor zorgt dat de film blijft lopen, ook op momenten dat de clichés elkaar opstapelen. Aanrader voor een zaterdagavond.

Een Burtonfilm die niet zo donker is als z'n andere films. Toch blijft hij visueel sterk met het contrast van de pastelkleuren en het donkere van Edward. Prachtige prestatie van Depp, alhoewel de andere acteurs me toch wat tegenvielen. Qua verhaal is dit echt een sprookje met goed versus slecht, een onmogelijke romance en visueel enorm sterk uitgewerkt. De soundtrack van Danny Elfman past zoals steeds bij Burton, alhoewel ik er toch al beter van hem gehoord heb. Leuke fllm om te zien, zeer origineel, maar kwalitatief op sommige vlakken (acteerwerk, melige grappen, soms domme teksten, ...) niet altijd even sterk. Maar gelukkig maken Burton en Depp veel goed.

Eigenaardige film. Uiteindelijk is dit niet echt opvallend qua verhaal, maar ik vond de acteerprestaties en emoties in de film enorm sterk. Zowel op vlak van liefde, familie als vriendschap waren dit echte gevoelens die in beeld kwamen. Prachtig en emotioneel om te volgen. De film neemt ook z'n tijd om alles te tonen, in plaats van alles te verpesten met veel strijkers in de score of te snelle montage. Ik was persoonlijk wel meegesleept en dat is een mooie verdienste van de film. Knap!

Ik heb Daredevil en Elektra nog eens herbekeken en moet m'n mening toch wat herzien. Waar Daredevil al snel in herhaling valt en niet veel verschilt van Spiderman of Batman (nachtheld die de wereld wil verbeteren en tussen de gebouwen slingert), is Elektra veel origineler. Zowel qua gevechten als visueel beter dan Daredevil. En samen met Ripley, Catwoman en Lara Croft één van de weinige vrouwelijke filmactiehelden. Zeker voor een Spinoff is deze film verrassend beter dan de moederfilm Daredevil (om even een term te gebruiken). Het blijft een stripverhaal, dus er mogen zaken overdreven zijn. De effecten bij de demonen zijn gelukkig ook beter dan die in Daredevil. Niet hoogstaand misschien, maar wel aangenaam om te kijken in verhouding met vele andere films.

Ik heb het al niet zo op de kerstman, dus Amerikaanse Kerstfilms moeten wel wat meer in petto hebben om mij te kunnen boeien. Ik was al blij dat deze film niet zozeer mikt op het melige, maar ook wat humor wil gebruiken. Alleen werkt die niet altijd. Soms krijg je wel eens een grapje dat werkt, maar meestal is het Dumb & Dumber niveau. Niets voor mij dus, al zal dat ook wel aan het genre in het algemeen liggen.

Wat mij betreft is dit een doorsnee tv-film. Niet zo slecht, maar gewoon niets speciaal. Acteerwerk en verhaal waren imo niet speciaal. Niet mijn ding in elk geval.

Toen de film op stond dacht ik aan de kwaliteit te zien dat het een aflevering was van Mooi en Meedogenloos. Die afgeborstelde kerstman-films leggen het er sowieso al sneeuwdik op. Maar hier ontbrak alle charme en ook het hoofdpersonage was gewoon een irritant verwend jong. Slecht acteerwerk en gewoon niet mooi om te kijken. Echt slecht dus.

Een film in de stijl van Walk the line rond Johnny Cash, al haalt deze film nooit dat niveau. Een jonge Elvis is dan ook bekender dan een jonge Cash denk ik. Jonathan Rhys-Meyers acteert niet slecht, maar echt overtuigend is het ook niet altijd. Er zijn idd al tal van films gemaakt rond deze King of Rock 'n Roll, zodat je alles al wel eens gezien hebt en soms zelfs beter. Leuk is dan weer wel dat dit gaat over de groei van Elvis tot ster en niet zoals steeds gaat over de papperige Las Vegas-jaren.

De film probeert ook aan te tonen hoe Elvis geworden is tot een paranoia megaster, een quasi excentrieke rockster, z'n gebruik van pillen en wat de invloed van de kolonel is. De kolonel die hem groot heeft gemaakt, maar tegelijk voor diens ondergang gezorgd heeft.

Groot minpunt is wel de gezongen stukken waar m'n op veilig wilde spelen en originele opnames van Elvis gebruikt. Daardoor komen die niet echt geloofwaardig over in de film. Bovendien is de playback niet altijd even goed. De film moet het dus niet van de muzikale momenten hebben, en dat is bij een muzikaal biopic wel een cruciaal pijnpunt. Iets wat bij Walk the line, om die weer boven te halen, wel beter lukte.

Dit is de eerste biopic van Elvis die ik gezien heb, dus voor mij is het leuk om het levensverhaal van hem te zien. Maar ik kan me goed voorstellen dat na 30-40 verfilmingen je alles al eens beter gezien hebt en je wel kan afvragen of deze film nog wel nodig is.

Een softerotische productie van Playboy die hiermee de grens tussen erotische film en porno wil schrijven.Helaas blijft het bij een zeer dunne lijn. Dankzij de valse tanden merk je dat er vampieren zijn en er wordt zelfs geen moeite gedaan om wat sfeer te creëren. Eens het liefdesspel begint wordt het synthesizertje bovengehaald voor goedkope achtergrondmuziek en omdat het soft is natuurlijk is dat ook weer snel voorbij.

Niet dat ik er veel van verwachtte na de 2 slechte delen. Op den duur heb je wel een déja-vu omdat alles zo hetzelfde is.

Allemaal vrij standaard. Geen film, geen porno, niets gewoon. Als dit je in de mood moet brengen, kan je beter enkele kaarsen branden zachte (betere) muziek opzetten.

Op zich viel de film nog vrij goed mee. Dane Cook is een geknipte acteur voor komische films. De 'vrienden' van Zack waren ook wel leuk, vooral de kerel met die dikke bril. Die dwerg is echter vrij irriterend, net als Jessica Simpson. M'n vermoedens waren juist, want ze blijkt een Razzie nominatie te hebben als slechtste actrice. Gelukkig heeft ze een beperkte rol en bevat deze film in tegenstelling tot Scary Movie 4 of Little Man niet overdreven veel pis en kak humor. De humor hier viel eigenlijk nogal mee, al blijft het vooral voorspelbare slapstick. Geen topper en ik vrees dat ik hem volgende maand al vergeten ben. Maar als compromis met m'n vriendin moet ik af en toe een komische film gaan zien (ze is niet voor thriller of horror en ik wil geen dans of romantiek zien). Dit viel wel mee moet ik zeggen. Kan er net door. 2.5 sterren.

Het huwelijk tussen actie en horror lijkt evident maar is eigenlijk nog niet veel succesvol verfilmt. Meestal is het horror en drama of horror en thriller. Schwarzenegger zit na gedrochten als Batman & Robin en Jingle all the way nog eens in de rol van echt actiefiguur. Je merkt wel dat hij in dit genre thuis hoort. En ook de interactie met Byrne werkt best wel. Die geeft de rol van Satan een andere invulling. Geen monsterlijk figuur dat op zieltjes jaagt, maar een almachtig figuur dat gewoon neemt wat hij wil en zich door niemand laat stoppen. Hij doet me wat denken aan Pacino in The Devil's Advocate. Geweldig actie dus met een dosis horror.

Tony Scott leverde eerder al leuke actiefilms af, maar het lukte hem nooit om echt iets baanbrekends te maken. Hier opnieuw een actiefilm met snelle achtervolgingen en vlotte actie, maar niet zo speciaal. Bovendien heeft hij niet het talent om uit z'n acteurs meer te halen. Je hebt Will Smith, Gene Hackman en Jon Voight en toch wordt dit geen echte topper. De film levert enkele mooie scènes op, maar nergens heb ik echt een wow-moment. Leuke popcorn, maar meer ook niet.

Heerlijke film dat net iets anders gebracht wordt dan deel 1. Qua verhaal is het minder interessant, maar anderzijds wordt Mersine als figuur een pak interessanter. Cassel zit nu helemaal in z'n rol en dankzij z'n uiterlijk lijkt hij met momenten wel op Carlito Brigante. Cassel is trouwens de grote troef en openbaring van de film. Nog maar eens het bewijs dat hij een topacteur is (zoals Spetie al zei) die bij elke film blijft verrassen. De film heeft wel hetzelfde probleem als deel 1, dat je dergelijke misdaadfilms al eens een keertje hebt gezien en het soms moeilijk wordt om fris te blijven. Al lukt het daar meestal gelukkig nog in.

Tja, ik weet niet goed hoe ik dit moet beoordelen. Langs de ene kant had ik na een tijd het gevoel 'gaat dit nog lang duren'. Gezellig is de film ook niet echt. In tegenstelling tot Gaspar Noé's andere film Irréversible kon ik me hier minder in vinden. Irréversible gaf de sfeer van adrenaline weer. Een korte (97 minuten) maar zeer creatieve rush die je als kijker gewoon door elkaar schud. Enter the void duurt een heel pak langer (161 minuten) en dat begint na een tijd toch wat tegen te steken. Vooral de thema's van een 'trip' en wedergeboorte zijn niet echt mijn ding.

Waarom dan toch deze ietwat hoge score? De creativiteit gewoon. Prachtig spel met licht en camera die je tegen wil en dank toch als kijker meeneemt. Je kijkt soms over de schouder mee van Oscar, dan weer vanuit Oscar zelf. Ook qua montage is er ver nagedacht met prachtige overgangen tussen de scènes.

Dat de film niet hoger scoort ligt vooral aan mijn filmsmaak (dit ligt me niet helemaal) en omdat de film gewoon wat te lang is en het zelfs een beetje tegensteekt. Dat mag ook weer niet de bedoeling zijn van een film. Maar ik moet wel zeggen dat de regisseur knap werk geleverd heeft!

Ik heb verschillende vrienden die bezig zijn met opleiding onderwijzer(es) of actief staan in een school. Heel herkenbaar dus. Je merkt ook hier een sfeer, die in werkelijkheid ook zeer actueel is. Net als die François zijn er veel leerkrachten die de afstand tussen leraar en student kleiner willen maken. Ik laat in het midden of dat een juiste opvatting is, maar zoals in de film ook blijkt is het niet gemakkelijk doordat de pubers grenzen aftasten.

De film geeft een realistisch beeld van het huidige onderwijs, zonder in cliché te vallen met ghetto's, zangwedstrijden, zwarte studenten die een uitzonderlijke kans krijgen of andere leuke maar toch vrij onrealistische verhaallijnen. Zeer aangenaam verrast.

Deze film gezien met m'n klein schoonbroertje omdat James Bond al 2 uur op voorhand uitverkocht was. Ik had 007 al gezien, maar hij nog niet en ik zat er niks mee in om hem terug te zien. Dan maar een andere film zodat het deze Eragon werd. Al meteen niet echt mijn genre, maar ik gaf het een kans en het was tenslotte voor zijn verjaardag dat ik naar de cinema ging.

Het verhaal kan je vergelijken met een Lord of the Star Potter Wars. Met dat verschil dat er los van het genre in Lord of the rings en Potter nog een verhaal is. Star Wars gaat ook nog, maar je begrijpt wat ik bedoel. De film gaat over draken en het blijkt elk cliché uit de drakenfilms boven te halen en dan nog eens uit te leggen. Het begin is enorm saai omdat er zo goed als niks gebeurd. Er komen personages in de film waar niets mee gedaan wordt en het loopt nogal vaag welke kant de film uit wil. De draak zelf is niet slecht, tenslotte kan je er onmogelijk een echte draak voor nemen. Qua uiterlijk is het dan wel een mooie draak, maar 1 minuut vuurspuwen in heel de film, 10 keer fladderen en 2 keer brullen als een kat met een indigeste geeft toch geen beeld van een draak zoals je dat zou verwachten.

De draak is nochtans één van de betere acteurs in de film. En dat is geen compliment voor de andere draken (eh, acteurs). Geen diepgang, geen charisma en de acteurs spelen naast elkaar. Het Star Wars-syndroom met andere woorden. Alleen waren die karakters soms wel beter uitgewerkt, zodat de figuren daar op konden teren. Verwacht geen romance tussen de figuren, ik zie meer vuur in de ogen van onze pastoor als hij bij de nonnekes gaat eten.

Toch nog 1 punt omdat er enkele mooie scenes in zaten die me wakker hielden en zoals The One Ring als zei is het geen mooie film, maar het is wel soms goed (niet geweldig) in geplaatste shots. Als de film loopt is het niet zo goed gedaan, maar bvb de draak tegen het licht aan geeft wel een mooi beeld. Cinematografisch niet veel, maar fotografisch kan het er wel door.

Erik The Viking mist de absurde humor die we kennen van Monthy Python. Terry Jones spendeert meer tijd aan het verhaal en daar is hij blijkbaar niet echt goed in. Bovendien is het geheel enorm donker, wat nefast is voor de sfeer. Dit haalt het komische gehalte sterk naar beneden. Ook zit niemand echt in z'n vel. Robbins heb ik nog nooit een memorabele komedie weten doen en Rooney's humor past enkel in Disney familiefilms. Een grote misser dit.

Vroeger iemand gekend die wel een zwak had voor dit soort films. Hij hielt ook wel van de reeks rond Revenge of the nerds. Wat al genoeg zegt waarschijnlijk. Visueel ingestelde humor waar verhaal niet meer toe doet. Alleen werkt die humor niet en werkt het zelfs op den duur op de zenuwen. Na verschillende films van Ernest te hebben gezien krijg ik al de kriebels als ik het woordje 'Ernest' in de titel zie staan...

Denkelijk was Ernest saves Christmas geen te grote flop in Amerika, want hier is hij terug. Net als American Pie en Police Academy is hier wel een publiek voor. De moderne slapstick, al is het minder subtiel. Maar de man blijft op de zenuwen werken en bevestigd opnieuw het flopgehalte van de reeks.

Het werd tijd: Ernest gaat naar school. Maar blijkbaar was het vakantie, want hij leert het niet om te stoppen met de reeks. Je moet wel aangeven dat hij karakter heeft. Ik heb het opgegeven. Dit was (gelukkig) de laatste film die ik van Ernest gezien heb. Niet echt mijn keuze, maar een vriend van vroeger zag dit graag en dan geef je wel eens een keer toe.

Sommigen noemen dit één van de betere films van Ernest. Tja, slechtere filmreeksen zijn er ook bijna niet. De combinatie van Ernest met kerstmis is gewoon dodelijk. Ik ben al geen liefhebber van de melige kerstfilms uit Amerika met een hoop 'ho ho ho' en rendierhumor. Ernest Saves Christmas... Who saves us?

Na Ernest saves Christmas moest ook die andere Amerikaanse gecomercialiseerde feestdag er aan geloven: Halloween. Je moet het wel aangeven dat hij blijft volhouden met de filmreeks. Het eerste gedacht was om uit compassie de makers hiervan een euro toe te steken, maar na het kijken van de film kan je die beter naar hun kop gooien. Triestig gewoon...