Meningen

Tijd voor een herziening. Een gezinsfilm uit de jaren '80 die vooral op een jong publiek mikt. Het is dan ook vooral een sprookje geworden. Met de kinderen duidelijk centraal. Buiten de moeder worden de andere volwassenen grotendeels niet duidelijk in beeld gebracht. Ze spelen duidelijk een bijrol. Een heel duidelijk verhaal ook. En dan wat speciale effecten waar je nu niet meer mee moet afkomen, maar die wel wat passen bij deze film. E.T. zelf is de evenknie van Yoda, maar schattiger. Wel het duidelijke uiterlijk van een pop, maar dit is zoveel beter dan een lelijke CGI creatie zonder charme.

Ondertussen hebben we de serie Strangers Things gehad, en met het herzien van deze film valt het eens te meer hoeveel inspiratie het uit E.T. heeft gehaald. Dat is meer dan een gewone ode. Zoveel scènes die ondertussen ook iconisch zijn geworden. Denk alleen al aan de vliegende fiets en de gloeiende vinger.

Ik ben de film wat ontgroeid. Het is vrij zoet en we zijn na bijna 40 jaar wat anders gewoon. Maar voor kinderen moet dit nog wel zeer mooi zijn. Het is een luchtige kinder-SF geworden die ook niet meer tracht te zijn. Op dat vlak heeft het dan weer wel de tijd goed doorstaan.

Toch wat rommelige animatie van Tex Avery. Niet veel speciaal en verre van leuke personages. Ik hou wel van de typische humor. Met de borden die soms de vierde muur doorbreken. Maar de franchise heeft bewezen dat het beter kan. Een vullertje dus.

Niet zo lang geleden Isle of Dogs gezien, de stop-motion film van Wes Anderson. Dan is de teleurstelling van Early Man eens zo groot. Knap wat ze kunnen natuurlijk met animatie en stop-motion, maar het mag ondertussen wel wat meer zijn. Dit is eerder van het niveau bandwerkanimatiefilms dat je regelmatig ziet als Trolls, Secret life of Pets, Angry Birds, Ferdinand, The Croods, Planes, etc... Leuk voor kinderen, maar het mist wel wat creativiteit. Ook hier is het verhaal flinterdun rond een voetbalwedstrijd tussen de goeien en de slechten. Het eindresultaat is vrij mager met humor op kindermaat. Die zullen er uiteraard van genieten, maar daar heb ik verder niet veel aan.

Het is onmogelijk om de hele aarde te laten zien in één documentaire. Daarom moet er uiteraard een selectie gebeuren. Maar die mocht volgens mij toch gevarieerder. Onlangs nog enkele documentaires gezien die er veel spectaculairder uit zagen en ook bleven boeien omdat je telkens opnieuw verrast werd. Niet helemaal veelzijdig trouwens, omdat het praktisch enkel zoogdieren en vogels laat zien.

Maar toegegeven, er zitten mooie fragmenten in deze film. De bultruggen, de eenden, de paradijsvogels, ... Maar overdonderen doet de film zeker niet. Het kan beter, en met die wetenschap verlang je ook naar meer helaas.

Dat de vergelijking met Marlon Brando over James Dean gemaakt, is geen toeval. De jonge acteur volgde dezelfde acteertechniek en regisseur Elia Kazan zocht bij de casting voor zijn verfilming van East of Eden een figuur als Marlon Brando. Als je weet dat James Dean voor het eerst in een echte Hollywoodfilm speelt en veel improvisatie gebruikte, is het eens zo sterk hoe hij hier vol charisma de rol van de wat stuurloze Cal speelt. Cal, een jongen die het moet afleggen tegen zijn voorbeeldige broer Aron en nooit goed kan doen bij zijn vader.

East of Eden is een emotioneel drama geworden met wat je zou kunnen noemen een coming of age film. Nu verloopt dat met tieners die puberen, toen was dat met jongvolwassenen die willen of niet in de maatschappij moeten meedraaien waarbij ze als volwassenen hun verantwoordelijkheden zullen moeten draaien. De rol is wat gelijkaardig van zijn opvolger Rebel without a cause wat sommige kritische stemmen wellicht zal doen opmerken dat hij altijd het zelfde speelt. Voor iemand die maar enkele gekende filmrollen gespeeld heeft, is het moeilijk om te zeggen wat hij later nog meer in z'n mars zou hebben. Marlon Brando is in The Wild One toch ook anders dan in The Godfather of Last tango in Paris.

De rest van de cast mag toch ook niet vergeten worden. Ik volg wel enkele berichten terug waar gezegd wordt dat de tegenspelers in Rebel without a cause sterker waren dan in deze East of Eden. Aron, gespeeld door Richard Davalos is ook niet echt een opvallend figuur en verbleekt helemaal bij James Dean. Ook Jo Van Fleet is niet op haar best. Haar rol is gelukkig wel interessant. Wel sterk bezig zijn Raymond Massey, die de vader speelt. Hij deed me wat denken aan Donald Sutherland. En natuurlijk Julie Harris, wiens karakter ook gaandeweg steeds opvallender wordt en zorgt voor mooie scènes met James Dean en natuurlijk de finale met Dean en Massey.

Een leuke animatie van eigen bodem maar helaas met een verhaal dat eindigt in een anticlimax. Het blijft toch wat fragmentarisch allemaal. Maar de stemmetjes zijn goed gedaan en ik hou wel van dit soort animatie.

De musical zelf schiet nergens echt bovenuit. Dit komt nog uit een tijd dat musicals vooral dans en songs waren met het verhaal enkel als excuus. Maar toch is het geen slechte musical. Want Fred Astaire schittert in deze film met zijn geweldige dans, de obers in het restaurant zijn echt wel leuk en het hoogtepunt is de act A Couple of Swells dat Astaire en Garland samen brengen. Wat een act!

Respect voor Judy Garland die de film maakte op de rand van een inzinking. MGM melkte haar helemaal uit en ze werd na de vorige film The Pirate opgenomen in een psychiatrische instelling. Normaal zou haar man Vincent Minnelli deze film regisseren, maar de psychiater raadde het af om een nieuwe zelfmoordpoging te vermijden. Door het succes zou ze normaal daarna opnieuw een film maken met Astaire, maar MGM verving haar. Na enkele films en enkele schorsingen ondernam ze in 1950 een zelfmoordpoging met een stuk glas. 11 dagen later zette MGM haar aan de deur. Ze had in Easter Parade nog veel steun aan de professionele Astaire.

Ik ben nooit echt een fan geweest van Cronenberg. Veel stijl en sfeer zet hij nooit echt in z'n film, en z'n betere films dateren al van enkele tientallen jaren terug (The fly, Rabid) die ook niet echt tot de grote top horen. History of violence was ook al niet echt mijn ding, maar met deze gaat hij toch al wat de goeie richting uit. Al is de sfeerzetting te zwak om het simpele verhaal te kunnen redden.

Wel eens leuk om Russische maffia bezig te zien ipv altijd de Italianen, Chinezen of zwarte Harlem-residenten. Toch als echte familia, want Russische gangsters zijn nu ook weer niet zo nieuw.

Het verhaal kabbelt wat voort met enkele hardere scènes die het geheel toch nog aangenaam maken. Alleen kan die aandacht niet zo goed behouden worden, wat het zwakke script ook hard doet opvallen. En net als je denkt dat het interessant gaat worden stopt de film. Veel te uitgerokken en een slecht einde. Het acteerwerk valt vrij goed mee, al zit je snel met typetjes te spelen. Een gemiste kans, want hier had duidelijk veel meer ingezeten.

Geen idee wat ik hiervan moest verwachten. Easy A is zo'n typische Amerikaanse komedie. Dat preutse gedoe in Amerika. Blijkbaar is het idee dat iemand van pakweg 17 jaar sex heeft gehad nogal shokerend bij leeftijdsgenoten. Soit, het kan nog altijd een leuke komedie opleveren. Maar Het loopt niet echt los. De film kabbelt helaas maar wat voort, heeft opzich een aangename sfeer, maar echt leuk wordt het ook weer niet. Emma Stone doet het eigenlijk niet slecht en ik denk wel dat in andere rollen haar talent beter tot recht komt. Humor blijft een relatief begrip.

Niet helemaal mijn ding dus, maar zeker niet slecht. Hier zal wel een publiek voor zijn.

Een film die ik niet echt wou zien, maar via het top tipper topic (what's in a name) toch gaan lenen in de bib en de film bekeken. Jammer genoeg was men gevoel juist. De film mikt op sfeer, maar mist net alle gevoel om er een aangename film van te maken. Bovendien is de montage zo lelijk en irritant (dat flitsend overgaan van scènes) dat het de weinige sfeer helemaal onderuit haalt. Positief is nog wel de muziek natuurlijk en de zeldzame beelden als de easy riders gewoon langs het landschap rijden. Maar dat is te zwak om een hele film mee te vullen. Nicholson valt nog wel mee, al blijft het loos filosoferen in z'n teksten. Dennis Hopper heeft het geluk gehad om in grote films mee te spelen als Giant, Apocalypse Now, Rumble fish, ... (en later vooral als slechterik in actiefilms) maar buiten Apocalypse now heeft hij ook niet echt iets memorabel gespeelt. Ook hier stelt hij teleur. Peter Fonda doet het uiteindelijk nog niet zo slecht als coole motorrijder.

Finale dooddoener is wel het einde dat gelukkig zo snel richting eindgeneriek ging zodat het de kijker voor is om de afstandsbediening te grijpen. Wat daar de makers bezielde begrijp ik ook niet. Conclusie is gewoon dat dit niet echt mijn film is.

De film wordt al stoned/surrealistisch vanaf het begin en kan nooit de sfeer oproepen die Texas Chainsaw Massacre had. Het is allemaal nogal knutselig met zeer bizarre personages. Judd is niet echt dreigend en de krokodil te amateuristisch om te werken. Bovendien ben ik nooit een fan van Freddy Krueger geweest (die man is ook maar een pussy in vergelijking met Jason Voorhees en Michael Myers). Als deze film de referentie was voor England om later Krueger te spelen, verklaart het veel waarom ik me hier ook niet in kan vinden.

Tobe Hooper had als regisseur veel succes met TCM en het is raar dat Eaten Alive meer budget kreeg dan z'n vorige film. Gelukkig heeft dan man daarna toch meer gemaakt en deed hij het terug beter met oa Salem's Lot en Poltergeist (al merk je bij die laatste meer de hand van Spielberg dan van Hooper). Als er één film een remake verdient, en men is daar tegenwoordig toch zo mee bezig, dan is het deze wel. De film is immers gebaseerd op het leven van Joe Ball die in de jaren '30 met z'n alligator verschillende vrouwen vermoorde. Alhoewel we dit concept al wel kennen ondertussen, had hier veel meer ingezeten en hoop ik enigszins in een tweede kans.

De animatie nogal koud, maar toch straalt er een warmte uit deze kortfilm. Gewoon de tijd nemen en dat als je maar 8 minuten hebt. De herfstachtige klassieke muziek zorgt voor de nodige sfeer. Wat jammer van de geanimeerde beelden, want op zich is dit wel een leuke film. De kracht van de eenvoud...

De beste film uit deze 'trilogie' blijft nog altijd La Notte, maar dat maakt van L'Eclisse geen slechte film. We volgen 2 mensen die toch wel wat verschillen van elkaar en naast elkaar lijken te praten en te leven, zodat hun liefde als een eclipse komt en meteen ook gaat. Enkele fascinerende scènes en vooral mooie shots maken van deze film weer een heerlijke rit.

Ed Wood, een 'aparte' regisseur zullen we maar zeggen. Je vraagt je af of hij gewoon slecht was in z'n vak of eigenzinnig. Wat wel gezegd mag worden is dat hij het graag deed en veel ambitie had. En dat blijkt wel uit deze film. Of Ed Wood echt zo was zal hoogstwaarschijnlijk niet, maar de karikatuur die Depp neerzet weerspiegelt wel het beeld dat je dankzij z'n films hebt van de regisseur.

Depp is geknipt voor deze rol op de manier waarop Tim Burton de rol van Ed Wood invult. En uiteraard werkt de samenwerking tussen Burton en Depp altijd. Het resultaat is zeker geen realistisch beeld van Wood, maar wel een ode en een aangename film.

Geen idee wat ik hier van moest verwachten. Een zoveelste slachtfilm die ik even als tussendoortje had opgezet. Weer een koppel dat op vakantie vertrekt, weer aan een meer. Maar toch ergens een grote dosis realisme en niet per se de clichés en meligheid. Die lijn wordt al snel doorgetrokken en door het harde en realistische weergeven geraak je al snel in de ban van deze film. Adembenemend en spannend. De vergelijking met Ils wordt hier gemaakt, maar heb de film nog niet gezien om daarover te kunnen oordelen. Wel kwamen titels als Children of the Corn (concept, niet het niveau) en Last house on the left naar boven. Alhoewel Eden Lake toch nog altijd zichzelf blijft. Meer films van dit, ik ben verkocht!

Ik had moeten weten dat dit niet voor mij zou zijn. Maar ik las verwijzingen naar Darren Aronofsky en Luc Besson. Helaas werd het een mix van Gamer, 2001: a space odyssey en een klein deel The Cube, dat alles met een saus van Jean-Pierre Jeunet.

Ik geef toe dat dit niet per se een slechte film is. Als regiedebuut kan dit tellen met een goeie sfeer. De beelden en de muziek zorgen daar goed voor. Maar die sfeer is niet helemaal mijn ding, te agressief en te cyberpunk. En om het echt te laten vergelijken met andere films die mij wel aanspraken, zat er te weinig verhaal in. Dit is nu eenmaal een sfeerfilm en daar moet je van houden.

Eden log zal ongetwijfeld zijn publiek hebben, maar zal evengoed een hoop mensen afschrikken. Hiervan kan ik niet echt genieten en rest mij enkel een vorm van waardering voor enkele creatieve ideeën die ik zag.

Het sterkste punt van deze film is de regisseur. Ten slotte zijn er de laatste tijd al een boel wraakfilms gemaakt en dan is het moeilijk om nog origineel uit de hoek te komen. Qua verhaal is het dan ook niet zo speciaal natuurlijk, al is dit meer dan het gewoonlijke 'wat weet jij? - knal neer - de volgende...' Campbell is opnieuw goed bezig en zorgt voor een kabbelende film die af en toe de kijker wakker doet schieten op de momenten dat het nodig is. Gibson doet gewoon z'n ding en is al lange tijd veel van z'n strepen kwijt. De rest van de cast loopt er ook maar wat bij. Blijf enkel het gegeven van de wraakfilm over (dat me wel interesseert) en de regie van Campbell.

The Edge of Seventeen lijkt een doorsnee high school komedie te zijn met een hoop gedoe rond een vriendje, vriendin, een hulpvaardige leraar... Maar eigenlijk is dat hier maar de vitrine. Achterliggend is het een drama rond een tiener die jaren worstelt met verdriet en eenzaamheid. Op een leeftijd waar je je al moeilijk in je vel voelt. Moeilijkheden om te praten en elke druppel in het water veroorzaakt enorme rimpels.

De film heeft met Hailee Steinfeld een enorm indrukwekkende hoofdrolspeelster die voor de rol enkele prijzen won. Je voelt zo het verdriet waar ze mee worstelt, de geslotenheid van haar wereld, de onzekerheid. Niet echt egoïstisch, maar haar wereld in zichzelf gekeerd. De bijrollen vullen het geheel mooi aan. Het is een boeiende film geworden.

Het concept is niet nieuw om de dag telkens weer opnieuw te doen. Groundhog Day, Looper, Lola Rennt en zelfs 50 first dates heeft er wat van weg. Op zich niet slecht en het is dan ook het begin dat de moeite om te kijken is. Hoe Tom Cruise er zich gaandeweg uitwerkt door de ervaring van de dag telkens opnieuw te beleven. Maar stelselmatig komt er sleur in. De humor wordt weg getrokken, de actie is rommelig en het loopt naar een weinig boeiend einde. Tom Cruise lijkt meer en meer de vertegenwoordiger te zijn van Scientology die naast z'n irritante hobby ook geld wil verdienen met acteren. Met Oblivion had ik nog wat hoop, maar die is met deze Edge of Tomorrow al weer neergeslagen. Hij doet het niet slecht, maar is verre van de iconische acteur van weleer. Als hij dat ooit al geweest is....

Edge of Tomorrow is een leuke blockbuster geworden. Maar meer dan dat is het ook weer niet.

Leuk filmpje zonder inhoud. Dit is weer zo'n typische film over corruptie bij de politie waarbij iemand alles aan het licht wil brengen en daarbij op tegenstand botst. Toch nog vrij goeie acteerprestaties. Freeman, Perabo en Spacey maken er het beste van, maar hun rollen zijn te klein en onuitgewerkt om er meer uit te halen. Timberlake brengt het er niet zo slecht af en zie hem ook liever acteren dan zingen. Of het een acteur wordt, kan je moeilijk afleiden na 1 rolletje in een doorsnee actiefilm. Wie wel goed acteerden in deze film waren LL Cool J en vooral Dylan McDermott. Toch voor wat het is, want veel uitwerking is er ook bij deze personages niet. Maar dat is meer een verwijt naar de scriptschrijver die blijkbaar dacht van origineel te zijn (had waarschijnlijk de laatste tijd geen enkele film gezien...)

Ondanks de leegte van het script is er toch veel goed gemaakt door de acteurs en de montage die ervoor zorgt dat de film blijft lopen, ook op momenten dat de clichés elkaar opstapelen. Aanrader voor een zaterdagavond.

Een Burtonfilm die niet zo donker is als z'n andere films. Toch blijft hij visueel sterk met het contrast van de pastelkleuren en het donkere van Edward. Prachtige prestatie van Depp, alhoewel de andere acteurs me toch wat tegenvielen. Qua verhaal is dit echt een sprookje met goed versus slecht, een onmogelijke romance en visueel enorm sterk uitgewerkt. De soundtrack van Danny Elfman past zoals steeds bij Burton, alhoewel ik er toch al beter van hem gehoord heb. Leuke fllm om te zien, zeer origineel, maar kwalitatief op sommige vlakken (acteerwerk, melige grappen, soms domme teksten, ...) niet altijd even sterk. Maar gelukkig maken Burton en Depp veel goed.

Tijd om de film te zien, zeker omdat ik me nog weinig kon herinneren van de film. Ideaal dus om me opnieuw te laten verrassen. Uiteraard opnieuw van genoten, met momenten komen de scènes echt wel binnen. Er wordt tijd genomen om het verhaal te vertellen en het acteerwerk is zeer sterk.

Visueel is de film niet bijzonder, het gaat vooral om het verhaal en de personages. Maar wat Susan Bier wel goed in beeld brengt is de twijfel in deze film. Vooral hoofdfiguur Jacob Petersen staat voor een groot dilemma en het wordt zeer goed in beeld gebracht hoe hij de opties afweegt, hoe hij nadenkt over prioriteiten, de pijnlijke keuze die hij moet maken.

'After the wedding' is de rode draad in de film, omdat de personages hun onuitgesproken woorden blijven uitstellen tot 'na de trouw'. Maar ook hoe alles verandert na die trouw. De vraag of je goed doet om dingen te willen vergeten en verder te gaan, of net over praten met je geliefde. En wat de gevolgen daar van zijn.

Heerlijke film die het nog altijd doet na zoveel jaren. De hoge score is nog steeds gegund. Ik laat me binnen enkele jaren graag opnieuw verrassen en hem nog eens bezien.

Niet echt mijn ding dit. De film begon nochtans vrij goed met interessante personages. En hoopvol als Hermann terug boven water komt. Maar dan loopt het wat mis en heeft de film mij al lang verloren. Op zich ook wel wat verouderd. Hanna Schygulla maakt nog veel goed in haar rol, maar kan de film niet helemaal redden.

Het verhaal van Gustave Eiffel, over wie ik ook niet meer wist dan zijn bijdragen aan het Vrijheidsbeeld en de Eiffeltoren. Het verhaal gaat over de opbouw van de Eiffeltoren, samen met een romantische verhaallijn. Weinig verrassing dus, maar dat wordt best wel goed gemaakt door de straffe aankleding van setting, kostumering en cinematografie. De camera zit op de schouder van de personages en het geheel is op die manier vrij intiem en donker. Dat maakt de opbouw van de Eiffeltoren zelf zeer indrukwekkend met de hoogtes van de werken. Zelfs ondanks het voorspelbare verhaal, wordt de film spannend gebracht. Sterk gedaan dus. Ook al wordt het nooit echt bijzonder, bewonder ik echt wel de visuele aankleding. Mooi gedaan!

De film is een ode aan de giantspidermovies. Met de nodige humor en lekker luchtig. Geen topfilm misschien, maar het doet wat het moet doen en zorgt voor de nodige entertainment. Ik vond het zelfs leuk dat de spinnen af en toe piepende geluidjes maakten. Had iets cartoonesk. Ofwel ga je helemaal horror, ofwel doe je iets als dit. Missie geslaagd dus.

Je moet het aangeven, Elsie Fisher is goed in deze film. En het idee van filmen zodat je dichter bij de tiener zit, is wel goed maar helaas niet altijd even geslaagd. Het leukste voorbeeld bij het maken zegt al genoeg: blijkbaar stond er in het script iets van Facebook en Fisher zei dat FB iets was voor oude mensen. Wat als citaat ook in de film terugkwam. De regisseur en scriptschrijver hadden niet helemaal feeling met tieners denk ik, gelukkig probeert Fisher de meubelen wat te redden.

Dit is zo'n film waarvan ik wel begrijpen dat mensen zeggen dat die goed gemaakt is. Aparte insteek, sterke hoofdrol en voor tieners vast wel herkenbaar. Maar in tegenstelling tot véél andere growing-age films, heb ik bij deze film veel minder herkenbaarheid. Misschien wel omdat de nadruk op de sociale media langs geen kanten een impact had op mijn jeugd omdat het toen nog niet bestond. Geen universele opgroeithema's rond liefde, pesten, schoolproblemen, seksualiteit, afscheid, … Op zich dus een goeie film, maar ik ben niet bepaald het doelpubliek.

Een moderne film-noir van de hand van regisseur William Oldroyd die eerder scoorde met Lady Macbeth waarin een schitterende Florence Pugh het begin van haar carrière op indrukwekkende manier aankondigde. Eileen is een wat andere film met in de titelrol Thomasin McKenzie naast femme fatale Anne Hathaway. McKenzie speelt een rol die we van haar gewoon zijn, vooral Hathaway valt wel op, ook al is het niet haar beste rol.

De film bouwt iets te traag op. We worden geteased naar meer, maar niet voldoende. Gelukkig zijn er wel voldoende mooie shots en is het samenspel tussen McKenzie en Hathaway niet slecht. Pas na een goed uur begint het wat open te bloeien. De aandacht wordt wel getrokken, maar het blijft iets te voorspelbaar en de echte big bang blijft helaas uit. Eileen zal wat onder de radar blijven, maar liefhebbers van het genre zullen hier wel van genieten. Al is het jammer dat het niet meer is geworden dan dit.

Een Vlaamse film die toch wel wat verouderd is, maar je merkt wel dat de Vlaamse filmmakers aan het zoeken waren hoe ze in een wereld van weinig subsidies en acteurs zonder expliciete filmopleiding, toch iets moois konden maken. Het verhaal valt wat mager uit, maar de sfeer valt nog best mee. Ik ben vooral gefascineerd door de muziek. Wat elektronische klanken in het jaar 1981. Helaas blijft alles nogal afstandelijk. Daarvoor is de sfeer iets te dromerig.

Eigenaardige film. Uiteindelijk is dit niet echt opvallend qua verhaal, maar ik vond de acteerprestaties en emoties in de film enorm sterk. Zowel op vlak van liefde, familie als vriendschap waren dit echte gevoelens die in beeld kwamen. Prachtig en emotioneel om te volgen. De film neemt ook z'n tijd om alles te tonen, in plaats van alles te verpesten met veel strijkers in de score of te snelle montage. Ik was persoonlijk wel meegesleept en dat is een mooie verdienste van de film. Knap!

Ik heb Daredevil en Elektra nog eens herbekeken en moet m'n mening toch wat herzien. Waar Daredevil al snel in herhaling valt en niet veel verschilt van Spiderman of Batman (nachtheld die de wereld wil verbeteren en tussen de gebouwen slingert), is Elektra veel origineler. Zowel qua gevechten als visueel beter dan Daredevil. En samen met Ripley, Catwoman en Lara Croft één van de weinige vrouwelijke filmactiehelden. Zeker voor een Spinoff is deze film verrassend beter dan de moederfilm Daredevil (om even een term te gebruiken). Het blijft een stripverhaal, dus er mogen zaken overdreven zijn. De effecten bij de demonen zijn gelukkig ook beter dan die in Daredevil. Niet hoogstaand misschien, maar wel aangenaam om te kijken in verhouding met vele andere films.