Meningen

De vorige film die ik zag met Jeroen Perceval was Dealer en die viel voor mij niet echt. En ik ken Dimitri Vegas alleen maar van naam als helft van het duo met zijn Like Mike. Maar Jonas Govaerts had in 2014 wel een opvallende film met Welp, een horrorfilm over een scoutskamp. Hij maakte tussendoor nog wel Tabula Rasa, maar eindelijk is hij terug met een 2e langspeelfilm. En het was de moeite waard om zo lang te wachten!

We volgen Dimitri Vegas als chauffeur van zijn geliefde auto die hij tot in de puntjes verzorgd. Hij rijdt met de finesse van Frank uit The Transporter. Als je je ooit afvraagt hoe zo'n film er in een stad als Antwerpen uit ziet met alle lichten, werken, omleidingen en kleine straatjes, ben je zeker goed af in deze film. Want zonder veel prijs te geven blijft het uiteraard niet met wat cruisen in een patserbak. Vanaf het moment dat zijn rit vertrekt, ben je ook mee in een geweldige ratrace waarin alles mogelijk is en Jonas Govaerts verder gaat dan wat je als kijker ook maar durfde te denken dat er zou gebeuren.

Jeroen Perceval speelt één van zijn betere rollen en ook Dimitri Vegas doet het best goed. Jammer dat we Jennifer Heylen niet lang in beeld krijgen te zien. Maar ook zeer mooie beelden en met een DJ als hoofdrolspeler zit de muziek ook goed natuurlijk. Zonder al te veel verwachtingen, maar met genoeg vertrouwen, ben ik echt positief overweldigd door deze film. Een heerlijke absurde en up tempo film die je mee neemt op een indrukwekkende rit zonder ook maar ergens stil te vallen. Ik kwam met de glimlach uit de bioscoop.

Julio Medem wordt beter met de tijd. Ik had van hem al Terra en Lucia y el sexo gezien. Net als bij die titels is er een hoop naakt, maar hier komt dat nog meer tot z'n recht. Het verhaal gaat over een koppel dat zich even wil doen verliezen in een one night stand. En omdat het fysieke primeert, diepen ze ook zelf verhalen op. Verhalen, geïnspireerd door Griekse tragedies en de renaissance. Gaandeweg zetten ze meer en meer hun hart open naar elkaar, met het jammerlijke besef dat aan dit mooie verhaal een einde komt.

Je kan de film wat vergelijken met Before sunrise, op een wat meer erotische manier. Regisseur Medem verrast me hier toch dat hij mooi inspeelt op de schilderijen, sterke shots en prachtige muziek. Een topfilm is het niet, maar zeker een goed onderhouden sfeerfilm met veel passie. Ik hoop nog meer films van de man te zien.

Deze klassieker (zo mag je het toch wel noemen ondertussen) heeft wel te leiden onder de tand des tijds. Maar wat nog steeds overeind blijft is de heerlijke muziek. En ook al komt de zwart-wit scène op het eerste zicht wat knullig over, is het toch een meerwaarde aan de film. Leuke personages en genoeg dynamiek in het verhaal. Maar er komt zoals gezegd wat sleet op het visuele. Almodovar heeft beter werk gemaakt.

Geen slechte film, al rekent de maker natuurlijk op het sentiment dat de kijker meestal wel zal hebben bij de combinatie van een schattige hond en zoete muziek. De hond doet het niet slecht, maar meer dan schattig kijken is het natuurlijk niet. Richard Gere valt nog mee naar zijn doen, gewoon omdat hij in een melige rol zit en ondergeschikt is aan de hond.

De regisseur kan de film in elk geval omhoog tillen naar een niveau dat toch hoger ligt dan de gemiddelde waargebeurde tv film. Al brengt het wel weinig verrassing of variatie met zich mee. Niet slecht dus, maar het zal gewoon mijn ding niet zijn vrees ik om er echt een sterke film in te zien.

Niet de eerste oorlogsfilm en denkelijk ook niet de laatste. De focus ligt hier op het hoofdpersonage Desmond Doss. De echte Doss kreeg als eerste gewetensbezwaarde een eremedaille. Boeiend verhaal en mooi dat de man geëerd wordt, maar ik wil op de eerste plaats een goeie film zien natuurlijk. Voor een film over iemand die geen geweer wil vasthouden zit er nogal wat geweld in deze film.

Het verhaal is vrij stramien qua verloop. Origineel is het niet echt. De troef is dan ook de veldslag die blijft duren en voldoende actie meegeeft. De cast is niet zo sterk. Garfield valt wel mee, al is dat vooral omdat de rest zeker inwisselbaar is. Gibson weet wat hij doet als regisseur, maar hij heeft al betere films gemaakt. Een goeie oorlogsfilm dus, maar het mocht wat meer zijn om het rijtje op te vallen. Aan het recente Dunkirk bvb kan deze film alvast niet tippen.

De film is vooral een voorstelling van de karate-kwaliteiten van Rina Takeda. Een echt verhaal (voor zover dat nodig is in dit genre) is er niet. Ik verwachte eerder zo'n lekker wraakverhaal met overdreven scènes. Het is anders uitgedraaid, maar omdat de karate zo echt in beeld gebracht is, blijft het toch nog de moeite. Zeker geen topper, daarvoor is het te lowbudget. Maar wie van karate houdt, kan hier toch van genieten.

De film straalt wat een vermoeidheid uit, dit is duidelijk een tussendoortje of het komt toch zo over. De ode aan Hollywood doet wat denken aan Once upon a time in Hollywood jaren later. Alleen is deze Hail Caesar wat minder samenhangend. De echte odes zijn wel het beste. Denk aan Channing Tatum (dat die de film mee moet redden...) als knipoog naar Gene Kelly. En natuurlijk ook Alden Ehrenreich als de westernacteur die als een vis op het droge is als hij in een ander genre moet acteren. Het zijn net de grotere acteurs in deze film die het laten afweten. Misschien omdat ze het te serieus nemen, of ook niet goed weten wat nu juist de bedoeling is. Jammer, want de film heeft meer potentie dan er uit gehaald werd.

Eigenlijk mogen de mannen meer van dit soort tussendoortjes doen, maar dan iets doordachter. Het is niet hun beste materiaal, maar zeker niet slecht. En ik denk dat hier best wel toekomst in zit.

Het blijft moeilijk om je als gelukkige westerling in te leven in de bewoners van de ghettowijken in onze westerse samenleving. Ik ken in Antwerpen ook dergelijke plaatsen, maar dan zonder de haat die uit deze film stroomt. Al kan ik me gezien vele gebeurtenissen in grootsteden wel voorstellen dat dit ook weer niet verzonnen is.

De film mikt vooral op de haat en frustratie die deze jongeren hebben. Zelfs los van het incident dat aanleiding geeft voor de rellen, is het een kwestie van overleven door heel de tijd te roepen. Positieve ingesteldheid brengt je nergens. De vooroordelen staan te wachten als je de voordeur open doet.

Die hardheid en haat wordt vooral goed voorgesteld door het gebruik van zwart/wit. Niet alleen symbolisch dat alles zwart/wit wordt bekeken zonder nuance, maar ook het harde uiterlijk. Er is geen plaats voor mooie kleuren. Doe er nog het gebruik van de tikkende klok bij en de passende muziek, en de sfeer is gezet.

Zoals gezegd is het moeilijk in te leven in dergelijks situaties, maar uiteindelijk lukt het toch wel. Goed geacteerd trouwens. La Haine neemt je mee naar de achterbuurten. Het is een rouwe film geworden waar je van moet houden, maar na 90 minuten roepen en tieren blijft er altijd wel wat hangen. Zeker als het zo overtuigend wordt gebracht.

In de dansgroep waar ik medewerker ben gaan ze een dans doen geïnspireerd op Hair. En omdat de danseressen een idee zouden hebben van de sfeer die de film uitstraalt. Vooral de oudere danseressen hadden de film al eens gezien. Leuk was om gisteren een discussie (gezonde natuurlijk) over de film met aan de tafel de jonge generatie tieners (danseressen) een 40'er (één van de ouders) en de leidster van de dangsgroep, een 60'er. Verschillende generaties die anders tegenover de film zien.

De tieners beschouwen ergens wel de film als een klassieker, maar vinden hem eigenlijk pokkesaai. Raar voor mensen die dansen dat ze een dergelijke dansfilm maar niks vinden. Verder zijn die zot van zowat alle dansfilms die er maar zijn met zelfs Dirty Dancing, Let's Dance, Moulin Rouge, All that Jazz, Cabaret, Save the last dance, Hairspray en meer van die films tussen hun favorieten. Ze verwijten de film geen verhaal en dat er niets gebeurd.

De 60'er vindt dat je Hair moet zien vanwege de sfeer die het uitstraalt om de dans te kunnen begrijpen. Maar dan meer hoe de dans ineensteekt en hoe je die als danseres het beste kan brengen. Meer als educatief materiaal zullen we maar zeggen. Met leuke liedjes die ze nog kent van vroeger.

De 40'er vindt het zowat één van de beste films die hij ooit al gezien had. Voor hem is Hair niet zozeer een film met een verhaal, maar geeft het perfect de sfeer weer van die periode. Het einde van Vietnam en de protesten die er heersten. Het geeft een boodschap mee dat oorlog altijd slecht is. Het verhaal is dan ook niet belangrijk en het is vooral die sfeerweergave die telt en waar het om draait.

Ikzelf ben te jong om de na-Vietnamse periode mee te maken, maar ik denk dat je de film moet zien als een manier om een gevoel of (om het woord nog maar eens te gebruiken) sfeer weer te geven. In de stijl van Requiem for a dream, Lost in translation, The Doors, Elephant, ... Hair bezien als een gewone musical zoals Grease is verkeerd. Hair moet een gevoel tonen en daar is het in geslaagd. Verschil met voorgenoemde films is dat de film mij niet helemaal raakt, waarschijnlijk omdat in tegenstelling tot de thema's van die films die niet meer zo actueel is en het moeilijker is (niet perse onmogelijk) om je er in te leven. Muziek van The Doors begrijpen kan nu ook nog en drugs, liefde en schietpartijen zijn er ook vandaag nog. 3.5*

Jet Li als The Green Hornet, maar dan in 't zwart. Ik moest meteen denken aan die Hornet en het bleek ook daarnaar te verwijzen. In de serie werd Kato (waar Li's kostuum het meest op trekt), de assistent van The Green Hornet, gespeeld door Bruce Lee. Reden genoeg blijkbaar om hem een homage te geven met Li in de hoofdrol. Het resultaat is een leuke actiefilm met een stripgehalte. Dat geeft geen topfilm, maar wel aangenaam vertier met het talent van Jet Li natuurlijk. Qua films heeft hij al beter gedaan, misschien had dit wel door Jackie Chan moeten gebracht worden. Als het dan toch niet serieus bedoeld is, kan je er beter mee doorgaan. Genieten dus met de popcorn in de hand.

Seagal in een soort Under Siege 3 die zich laat inspireren door The Rock en Die Hard, maar als een slechte trein op een spoor zonder bestemming. Alles is nogal wat geforceerd en zelfs voor dit genre nogal inhoudsloos. Alles is een lelijke urban videoclip geworden met toevallig de kop van Seagal af en toe in beeld. Goed dat er nog wat actie is en de muziek zelf nog wel meevalt. Maar ik kan goed begrijpen dat dit de laatste bioscoop release van Seagal was voor lange tijd.

Het script is een mooi begin, maar met het beperkte budget en de acteurs in deze film voelt het vooral aan als een theatervoorstelling ipv een film. Met haar eigen charmes, maar uiteindelijk te licht bevonden. De bijrollen doen het trouwens niet altijd even goed en ook de humor vervalt na en tijd. Naar het einde werden we even wakker geschud met de komst van acteur Gilles De Schryver. Ella Leyers is leuk op een affiche, maar kan niet acteren. Veerle Baetens kan zoveel beter. Maar gelukkig doen Koen De Graeve, Jurgen Delnaet en Evelien Bosmans het wel goed.

Na al die tijd dan toch maar Halloween gezien. En dan maar met Halloween zelf om het wat toepasselijk te houden. Ik had al heel de reeks van Friday the 13th gezien en deze kwam er maar niet van. Jason Voorhees zat zo dus wat dieper in m'n hart. Ergens vond ik dat als je een slashermovie maakt, je niet te serieus mag gaan zoals in Halloween, maar er even goed over kan gaan als met Jason het geval was.

Maar uiteindelijk heeft die z'n succes wel aan Myers te danken, dus leek het met toch evident om deze film ook eens te zien. En ik moet toegeven dat het serieuzere hier wel werkt en de spanning groter is. Bovendien is er zo'n mysterie rond Michael Myers en een grotere realiteitsgehalte dat het personage van Myers veel geloofwaardiger wordt. Wat je van Jason Voorhees of Freddy Krueger niet kan zeggen. Hierdoor komt Halloween tot z'n recht in gelijkaardige (qua niveau bedoel ik dan) horrorfilms als Rosemary's Baby, The Omen en The Excorsist.

De aanpak van het personage is zeer sterk. Geen dode die opstaat, geen buitenaards wezen, maar een psychisch gestoorde jongen die in de psychiatrie raakt en ontsnapt. Het gebruik van het masker versterkt de mysterie en maakt van Myers meer een onbereikbare schim. Niet dat hij dat perse is, maar je ziet hem niet meer als een mens door dat masker. Langs de andere kant gaat hij ook niet al wandelend iemand achter na zoals Jason Voorhees die zo evengoed rennende slachtoffers kan inhalen. Myers is op dat vlak veel intelligenter en weet waar hij mee bezig is.

Complimenten ook aan John Carpenter die hier een stevige thriller van gemaakt heeft. Danzkij de spannende muziek en het sublieme camerawerk hangt er een spanning in de film van begin tot einde. En doordat de kijker regelmatig op een verkeerd been gezet wordt, weet je niet steeds wanneer iemand in handen valt van Myers.

Het acteerwerk is niet altijd even sterk, maar vraag is of dat wel echt nodig is hier. Het verhaal is maar een leidraad voor het hele gegeven en de troef van de film is de spanning en het concept op zich van de slashermovie dat hier wordt uitgevonden. Al moet gezegd worden dat Pleasance en Curtis (en Myers eigenlijk ook) het er nog niet zo slecht van afbrengen. In ieder geval één van de betere horrorfilms.

Ik stel mijn score van vorige keer iets bij, maar blijf grotendeels wel bij mijn mening. Het is minder dan het origineel, maar eigenlijk niet zo slecht. Vooral de jonge Michael Meyers is boeiend genoeg. De oudere Michael is vooral een slasher geworden stijl Jason Voorhees. Al ziet die er wel beter uit. De originele Halloween had veel meer spanning en sfeer, wat ik hier mis. De 2007-versie is eerder zo'n slasherfilm geworden, waarbij je niet echt wacht op de spanning, maar gewoon tot er weer een volgende slachtoffer valt. Niet dat het slecht is, maar meer dan wat entertainment is het dan ook niet. Beter dan het gemiddelde doet uitschijnen, maar minder dan het origineel.

Ik ben enorm fan van de originele Halloween en ook de sequel viel voor dit soort films best wel mee. De Rob Zombie versie uit 2007 kreeg serieus wat tegenwind, waarschijnlijk omdat die zo afweek van het origineel. Maar net dat maakte die film zo boeiend. Je kan hetzelfde blijven maken met een paar andere expendable tieners en een andere setting, of je doet er meer mee. Het origineel ga je toch niet overtreffen.

Deze film uit 2018 is een mix van een sequel en een ode aan de voorbije films. Zelfs Jamie Lee Curtis komt nog eens opdraven om de hele tijd te roepen 'zie je wel!!'. Michael Myers is best in vorm en draait nog mee als slasher, maar verder is het vrij braaf en voorspelbaar. Ik hou mijn hart vast voor de komende sequels/reboots met Jason Voorhees en Freddy Krueger.

Viel me wel opnieuw op dat de muziek van toen nog ijzersterk haar werk doet. Heerlijk!

Het idee van Halloween III om bij elke film iets anders te doen dan Michael Myers ging al snel de vuilbak in (gelukkig maar) en in deel 4 kregen we opnieuw Myers te zien en zelfs dr Loomis. Wel een opvallend verhaal dat de makers van de 2 eerste films hun props weggaven, waaronder het masker van Myers en ze dus een nieuw masker moesten vinden. Wat minder gemakkelijk leek dan gedacht. Dat geeft dan ook een minder geslaagd masker in dit 4e deel. Een detail misschien, maar het bepaald wel mee de look van de iconische slasher.

Geen enkele sequel, prequel, reboot in de filmreeks haalt het niveau van deel 1 en zal daar ook nooit in slagen. Maar deel 4 voelt deels wel vertrouwd aan door de link met het verleden. De franchise zoekt een weg tussen een griezelige sfeer en originaliteit bij de kills. Gelukkig gaat het er hier weer hard aan toe. De sfeer zit goe en het verhaal valt best mee. Er worden wel teveel nieuwe personages opgevoerd. Ook al zien we sommige gezichten uiteraard niet meer terug op het einde, is dat teveel van het nieuwe om er een band mee op te bouwen. En je mist wel een figuur als Jamie Lee Curtis als sterke protoganiste. Maar verder is de film voor liefhebbers van Halloween zeker niet slecht.

Je zou dat ze daar ondertussen al met een trauma zitten na alle gebeurtenissen, of toch wat meer alertheid bij de politie. Het 5e deel gaat verder waar het 4e deel gaat. Dr. Loomis zit heel de film te roepen om toch maar iemand te overtuigen. De hitsige tieners gaan liever feesten en dat is in een horrorfranchise nooit een goed teken. De film heeft best wel goeie momenten en Danielle Harris doet dat vrij goed. Maar het verhaal is nogal pover, ook voor dit genre. Meer dan onderdeel 5 in een lange franchise is het niet. Vooral leuk voor wie het hele rijtje een keer wil afgaan.

Halloween uit 1978 is een klassieker met een killer die niet geëvenaard is. Nadien volgde een hele reeks sterke maar ook zeer slechte sequels. De films uit 2007 en 2009 van Rob Zombie kleurden wat buiten de lijntjes voor de standaard fans, maar die vond ik best wel goed. Als David Gordon Green de franchise in 2018 overnam, ging het terug bergaf. Meer focus op Laurie Strode en veel minder op Michael Myers. Less is more zou je denken, maar hij werd toch wel wat opzij geschoven met een pak minder horrorsfeer. Het ging meer over trauma en psychologische impact.

Aan de trilogie van David Gordon Green komt nu een einde met Halloween Ends. Myers wordt nu helemaal als vuil behandeld en het is meer één lange therapie met gelukkig nog (maar wel te laat) de nodige kills uiteraard. Het is een jammerlijk einde van een franchise, als het dat al is natuurlijk. In de filmwereld eindigt zo goed als geen enkele filmreeks. Al was het maar jaren later met een reboot of prequel.

Bij bvb Friday the 13th zie je altijd wel linken uit het verleden in de sequels. Maar bij Halloween wordt nog meer een verband gelegd met de vorige films. Wat dan weer leidde tot verschillende tijdlijnen die naast elkaar lopen. Met H20 wordt de verhaallijn uit de films 4-6 (3 was al een buitenbeentje) compleet genegeerd en gaan we 20 jaar verder na de gebeurtenissen uit deel 2.

Geen Dr. Loomis meer, Donald Pleasence stierf in 1995, maar wel de comeback van Jamie Lee Curtis als Laurie Strode met een enorm trauma van wat er haar ooit overkomen is. Die verhaallijn is best interessant. En uiteraard krijgen we de nodige kills voorgeschoteld. Michael Myers is beter voorgesteld dan in de vorige paar sequels, maar film en Myers halen nooit het niveau van de eerste 2 films. Het wordt iets lichter van toon, misschien om aan te sluiten bij nieuwe franchises als Scream en I know what you did last summer.

De film trekt de franchise wel wat naar modernere tijden na de wat cheesy cultverhalen uit verhalen 4-6. Maar de sfeer is er (nog) niet helemaal en het mag gerust wat harder. Al bij al een film die nog wel meevalt.

Ik had dit gedeelte eerder gezien dan het origineel. En dit maakte best wel indruk moet ik zeggen. Michael wordt hier sterk neergezet en gelukkig doen ook opnieuw Jamie Lee Curtis en Donald Pleasence terug mee. Niet evident dat verschillende hoofdacteurs opnieuw meedoen in een sequel. Niet helemaal het niveau van deel 1 omdat het natuurlijk het verrassingseffect mist en niet echt zoveel meer origineel bijdraagt. Maar de sfeer zit er best wel in en uiteindelijk is dit toch wel een sterke film geworden. Ben benieuwd naar andere delen uit de reeks.

Ook bij herziening blijft dit een geweldige film. De update deed me denken aan Alien naar Aliens, van spanning en sfeer naar harde actie en sterkere kills. Het is bij voorbaat onmogelijk om de originele Halloween te evenaren met een remake. Maar door het anders aan te pakken is deze film zeker de moeite geworden.

De 3e film van de Halloween franchise is de film zonder Michael Myers. Het idee om elke film uit de reeks iets anders te brengen ipv de gekende slasher is niet slecht. Het zorgt voor de nodige variatie. Maar je zit wel met een eerste film die ijzersterk is en al meteen een sequel die het ook meteen goed deed. Dan is het moeilijk om je hoofdact te laten vallen.

Ergens zit er wel iets goed in deze film, maar het wordt al heel cheesy en de film mist een dragende acteur en een boeiende tegenstander. Meer dan een povere B-film is het niet geworden. De tand des tijds niet overleefd en gelukkig zien we Myers terug in de opvolgers. Niet dat die allemaal zo goed zijn, maar de aanwezigheid van de gekende bad guy maakt altijd wel wat goed. Net waarom mensen naar Freddy Kruger en Jason Voorhees blijven zien.

De Halloween-franchise kende de nodige ups en downs, maar haalde na deel 1 nooit het niveau van het origineel. Dat hoeft op zich ook niet, al hoop je dat het meer is dan een goedkope sequel om snel te cashen. Rob Zombie zorgde voor een wat eigenzinnige, maar best wel interessante reboot in 2007. David Gordon Green heeft de serie dan weer kapot gekregen. Te veel focus op de oude films met tal van verwijzingen die niemand interesseert op een paar fans na. En het heeft meer nodig dan enkel Michael Myers om een goeie Halloween-film te maken.

Halloween Kills mist de nodige sfeer, geen enkel personages is de moeite en het verhaal is gewoon een rommeltje dat zweeft tussen een hoop gezever, onnodige nostalgie, chaos en hier en daar een kill. Hoog tijd om er ofwel de stekker uit te trekken, ofwel een andere regisseur (en scriptschrijver) er bij te halen om de franchise terug leven in te blazen. Maar gezien David Gordon Green de volgende film voor zich neemt, ziet het er niet zo goed uit.

Het idee om de Halloween franchise bij een jonge publiek te brengen. In het huis van Michael Myers komen een hoop jongen mensen samen om een soort Big Brother te brengen. Daarmee zie je ook dat het toen mss iets heel nieuw was, maar dat ondertussen al o zo sterk verouderd is. Jamie Lee Curtis laat ook maar kort haar gezicht zien om de affiche aantrekkelijker te maken. Dat concept van de online beelden is niet slecht. Je wordt mee opgehitst door de kijkers van de show. Het eindresultaat is een wat overbodige sequel met gelukkig de nodige kills en Michael Myers die nog altijd de show steelt. We zijn nu helemaal bij de kills gekomen en veel minder bij de sfeer helaas.

In tegenstelling veel andere slasher franchises wordt er harder aan het origineel gelinkt, maar we zijn ondertussen 6 en het is vooral een kwestie van de kassa te vullen. Dr. Loomis is er terug bij, maar het was helaas ook al bijna einde verhaal voor Donald Pleasance die niet veel later zou sterven. De film moet het vooral hebben van de kills, wat ook al de standaard formule is bij elke andere slasher franchise. In deel 6 krijgen we nog meer van de cult te zien, toch een minder geslaagde verhaallijn. Michael Myers blijft een geweldige slasher, maar hij kon blijkbaar niet met zijn tijd mee. Deel 6 komt uit 1995, een jaar later zal het vooral Scream zijn dat het genre overheerst. Een jaar verschil, maar er lijkt veel langer tijd tussen te zitten. Leuk om Paul Rudd een keer te zien in zijn debuutrol. Op naar het volgende deel. Minder cultgedoe, meer Myers met spanning en harde kills.

Old school Shakespeare en dan vooral de nadruk op old. Want veel films uit die tijd zijn wat gedateerd, maar dit nog veel meer. Het hoort er deels wel bij en het is een eeuwige discussie hoe je het werk van Shakespeare het best verfilmt of best vertaalt naar het heden. Lauren Olivier (regie en hoofdrol) blijft dicht bij het origineel, zeker qua dialoog. Hij is duidelijk een man uit de oude theaterwereld. En de Academy toen blijkbaar ook, gezien de Oscars die naar deze film gingen en een film als The Red Shoes het met minder(e) prijzen moest doen. Laurence Olivier geeft zich helemaal in deze rol en is geknipt voor deze stijl. Maar het is vrij zwaar en zo ga je niet snel nieuwe zieltjes winnen voor Shakespeare. De film voelt ook wat vreemd aan in een tijd waarin vooral film noir en western de bioscoop overheerste.

Ik ben nog op zoek naar de versie van Kenneth Branagh, maar deze kwam ik sneller tegen. Een pak korter en toch ook met een sterrencast. Visueel is de film van Franco Zeffirelli niet zo mooi, m'n probeert het historisch wat geloofwaardiger aan te kleden. Maar bij een toneelstuk van Shakespeare mag het van mij wel wat romantischer. Maar deze film leek me wel ideaal om het verhaal wat te leren kennen.

Mel Gibson werd opgepikt na rollen waarin hij toch halfgek is als Mad Max of Lethal Weapon. En hij past mooi in de rol van Hamlet. Een boeiend figuur en eens je mee bent met het typische Shakespeare-taaltje, wordt je zo meegesleept.

De film heeft haar momenten en de makers hebben een compromis proberen te maken tussen de authentieke Shakespeare en een film die niet zo lang duurt voor de filmliefhebber. Visueel is dit niet echt mooi, zoals ik al zei, maar de acteurs maken gelukkig wel veel goed. Ik heb meer hoop in de versie uit 1996.

Geweldig en absurde animatie. Heel simpel opgemaakt, visueel niet zo bijzonder. Maar het zit net goed met een zwarte humor die best werkt. Kort maar krachtig, lekker rauw. Regisseur Lee Hardcastle maakte hetzelfde jaar ook The ABC of Death, en dit had er best tussen mogen staan.

Na een ietwat aantrekkelijke trailer (toch voor een blockbuster) had ik wel zin in deze film. I am legend was vrij goed mee gevallen en dacht dat het met deze ook wel zou zijn.

NOT!

Het budget zorgt er voor dat de film voor een blockbusterpubliek nog wat gered wordt. Alleen is het acteerwerk vrij apatisch en is er van verdere diepgang helemaal geen sprake. Het verhaal is nogal dun, en meer dan een lang uitgesponnen originele invalshoek is het niet geworden. De film heeft z'n leuke momenten, al zijn die zeker niet hoogstaand en op één hand te tellen. Ik ben niet in slaap gevallen, maar een aanrader is het zeker niet.

Het is niet omdat je de technieken van een spaghettiwestern gebruikt, dat het er ook één is. Ted Post mist het talent om een goeie western te maken. Clint Eastwood komt helemaal niet uit de verf. De man speelde al in zoveel westerns dat het genre op z'n lijf gegoten lijkt te zijn. En toch lukt het niet helemaal hier. De romance komt wat slecht over. Maak er dan een echte wraakfilm van. Nu is het wat van dit en van dat zonder helemaal te overtuigen. Hang 'em high is uiteindelijk een leuke western geworden, maar blijft in het gemiddelde steken. Voor de liefhebbers, al zullen die andere titels eerder verkiezen.