Meningen

R.I.P.D. is een copy van MIB, maar dan zonder de bijhorende charme. We hebben dit ondertussen al een keer gezien. Doet me trouwens nog denken aan de film The Adjustment Bureau. Ryan Reynolds is een acteur die niet helemaal een film kan dragen. Hij blijft nog altijd wat op de oppervlakte zonder weinig variatie in z'n rollen. En Jef Bridges gaat er met momenten over zodat het net niet irritant wordt. Hier en daar wel een leuke vondst, maar denkelijk snel te vinden in foute lijstje.

De films van Cronenberg hebben altijd wel iets rauw en grof. Daardoor lijkt de film nogal gedateerd, al past die stijl zeker bij het onderwerp van besmetting en bezeten zombiefiguren. Rabid heeft wat gebrek aan een hoog budget en dat merk je vooral in het begin van de film als de aandacht nog vooral op de karakters en dus het acteerwerk ligt. Gaandeweg creëert Cronenberg een passende sfeer die meer tot z'n recht komt. Vooral de aanpak is met momenten realistischer dan in gelijkaardige zombiefilms, ook al is het een evengoed een bizar thema.

Rabid is een film geworden die zeker smaakt en eigenlijk niet zo slecht is als het op het eerste zicht oogt. Soms wel wat gedateerd en niet constant even sterk. Maar wel een aangename horrorfilm met soms harde scènes.

Een verrassend leuke film van Peanuts. In tegenstelling tot andere langspeelfilms slaagt Schultz er deze keer wel in om een vlot verhaal te schrijven, maar toch nog de charme van de comics te bewaren. Gelukkige veel aandacht voor de bekende personages en ook Snoopy & Woodstock komen hier goed uit de verf, wat niet altijd het geval is in de langspeelfilms van Peanuts. Benieuwd of een film van Peanuts anno 2012 nog zou aanslaan en hoe ze dat zouden aanpakken.

Een verhaal dat nog wel meer mag verteld worden opdat het nooit mag vergeten worden. De film toont mooi aan dat niet enkel de Duitsers meegesleept werden met het nazisme, of deden of hun neusbloed..., maar dat over heel Europa er wel mensen waren die enkel aan zichzelf dachten en het Duitse regime volgden. Of er misbruik van maakte om gesteund door de nazi's hun eigen macht te ontplooien. Een groot deel van de Franse politie was vrij happig toen ze vanuit Berlijn het bevel kregen om alle joden op te pakken. Iets waar president Chirac zijn verontschuldigingen officieel aanbood aan de joodse bevolking in 1995.

De film bouwt op met enkele joodse gezinnen. Ze voelen de spanning soms al in de lucht, al is praktisch niemand echt voorbereid op wat er zal komen. De inval als ze de joden oppakken is dan ook indrukwekkend in beeld gebracht. Zelfde als de volgende stap komt en vanuit de kampen mensen via de trein moeten vertrekken.

Toch nog wat minpunten in deze film. De scènes met Hitler lijken persiflages. Ik dacht eerst dat het een grap was van de joden die in het geheim lachten met die verschrikkelijke man. Ook is de toon soms net iets te luchtig en zoals wel meer in de filmwereld waren de scènes met de kinderen niet altijd even sterk. Ook de verpleegster was er soms wat over. Maar het geeft wel een goeie blik over de gebeurtenissen. La Rafle is soms te braaf voor dit thema, maar laat wel de feiten duidelijk zien en vooral de nadruk op de kinderen en de koude manier van handelen bij zowel de Duitsers als de Franse collaborateurs.

Raging Bull heeft een sterk team achter zich. De Niro is in topvorm en geeft zich helemaal in de rol van Jake La Motta. En ook Scorsese maakt er met het zwart/wit een mooie film van. Pesci heb ik nooit wat gevonden, maar valt nog best mee. Het is allemaal mooi om zien en heeft de schijn van een pareltje te zijn. Helaas is het leven van Jake La Motta niet echt zo boeiend, tenzij je van boksen houdt. Er zijn betere boksfilms met een veel boeiender personage. Ik denk aan Ali, The Hurricane, Cinderella Man en Million Dollar Baby. Jake La Motta is ook geen sympathiek figuur waar je jezelf kan inleven. Gelukkig zijn de bokscènes nog wel interessant en maakt de mooie aankleding door Scorsese en de presentatie van De Niro veel goed.

Het begin van de avonturen met Indiana Jones. Harrison Ford is nog in vorm, zodat de film meer actie kent dan zijn opvolgers. Raiders of the Lost Ark is dan ook een avonturenfilm met de nodige actie en een vleugje humor. Gaandeweg is de lijn tussen ode en zelfparodie alsmaar dunner geworden.

De film is een aaneenschakeling van legendarische scènes die later zoveel keer geparodieerd werden. Spielberg laat opnieuw zien dat hij een blockbuster kan maken. Verschillende films van hem zijn wat gedateerd, maar de echte spektakelfilms als Jaws, E.T., Jurassic Park en zijn Indiana Jones films doen het zeker nog altijd goed. Hij weet de balans te vinden tussen luchtige scènes en semi-karikaturale vijanden zonder het in absurde te trekken. Epische muziek erbij en de perfecte look voor de hoofdrolspeler met zijn hoed en zweep.

Rain Man, een film die ondertussen toch al wat gedateerd is. Je merkt ook het gebrekkig talent van Mr. Tom Cruisecontrol. Hoffman doet het wel goed, al krijg je toch een vertekend beeld van autisme. Het is een mooi voorbeeld van één bepaalde patient (waar gebeurd verhaal) maar het is meteen een combinatie van extreem autisme en een geniale geest. Maar kom, het is cinema en voordien wisten weinig mensen nog wat autisme inhield. Nu nog trouwens... Cruise speelt een weinig sympathiek en eogistische man. Jammer, want zo valt zijn frustratie vanwege de drangmatige gewoonten van Hoffman in het niet. Cruise is gewoon van begin tot einde gefrustreerd. Om z'n werk, z'n vriendin, geld, z'n vader, z'n auto, ... De film is wel genieten, maar is toch niet het meesterwerk dat ik nog in gedachten had.

Ik heb vroeger wel wat boeken van John Grisham gelezen. En ik moet zeggen dat veel van zijn verfilmingen het wel goed doen. Nooit heel groots, maar ze blijven wel dicht bij de boeken en willen op de eerste plaats een boekverfilming doen. Ook zo bij The Rainmaker dat vooral gedragen wordt door een sterk verhaal. We zijn nu al aan de 6e Grisham-verfilming, en na het succes van vorige films doen ook nu bekende namen mee. Die kunnen het verhaal goed brengen. De makers gaan nooit gedurfd aan het werk, maar wie houdt van een goed verhaal zal hier zeker van genieten.

Leuk om te kijken, maar daar blijft het dan ook bij. Typisch Amerikaanse prent, die niet veel verschilt van pakweg Honey of Save the last dance. De film ergert zeker niet, maar origineel is hij zeker niet. 2,5 sterren.

Als je een Oscarnominatie wil kan je best een animatie draaien (vooral bij een grote filmmaatschappij), dan kan je zelfs met bagger in de prijzen vallen. Na het zeer teleurstellende Incredibles 2 was ook Ralph breaks the internet één van de kandidaten om in de prijzen te vallen. En net als bij Incredibles 2 was ook de Ralph sequel er één met weinig inspiratie, geen verhaal en totaal geen charme in een film die het vooral moet hebben van een hoop slechte gags met hier en daar een glimlach.

Elementen van Lynch en Cronenberg in deze aparte film. Horror? Tja, misschien wel. Thriller? Helemaal niet. Komedie? Werkte toch niet voor mij... Ik hou niet echt van dit soort dromerige films. Het moet al helemaal goed zitten om mij te bekoren. Maar over het algemeen is dit soort trip-films zover weg dat het gewoon saai wordt. Ik kan hier niet echt iets mee. Ik had na een tijd echt iets van 'waar zit ik nu naar te kijken'. Zal best z'n publiek hebben, maar ik hoor daar niet bij.

First Blood was deels een psychologisch drama met een Vietnam veteraan die terugkomt in Amerika en verloren is. Hij heeft een leven gehad vol geweld en dat blijft kleven. Dat gaf onbegrip als hij thuis kwam en als je dan nog een sheriff tegen komt die in hem geen veteraan ziet, maar een buitenbeentje dat niet in het plaatje past, wordt het moeilijk kom je plaats terug te vinden.

Ondertussen zijn we enkele films verder en is Rambo vooral een getraumatiseerde held geworden die in elke film opnieuw de tegenslag lijkt te hebben dat hij een bende of regime tegen komt waar hij mee in de clinch geraakt. Geen achtergrond meer voor Rambo in deze 4e film alweer. We krijgen een wat verplichte intro met personages die je niet uit elkaar kunt halen. Buiten Julie Benz omdat het de enige vrouw is in het gezelschap. Het wordt wat interessant als Stallone de troef op tafel legt en alles op de gewelddadige scènes gooit. Onder het motto 'mag het ietsje meer zijn'. Gelukkig werd de film niet kindvriendelijk gemaakt zodat hij voluit kan gaan.

De film heeft niet meer te bieden dan Rambo die praktisch in zijn eentje een heel regime aanpakt. Als je daar van houdt, is dat zeker je film. En wat nostalgie naar de oudere Rambofilms, vooral Rambo III dan.

Het mindere deel uit de reeks. Nergens origineel en Rambo is precies wat moegevochten. Ik denk niet dat Stallone er op dat moment veel zin in had, wat in de recente Rambofilm veel duidelijker is. De regisseurs maken er ook niet echt een Rambofilm van, maar eerder een luchtige Spielbergfilm. Die sidekicks (de Afghaan en dat jongetje) zijn niet nodig en nemen enkel de chemie weg van de lonesome veteraan Rambo weg.

Na The Living Daylights met James Bond is deze film opnieuw een teken vanuit het westen dat ze het goed menen met de Afghaanse rebellen. Maar meer dan een goodnieuwsshowfilmpje is dit niet geworden. Het duurt lang voor er iets gebeurd en op die momenten lukt het de regisseur niet om spanning op te bouwen. Enige goeie deel is de opening dat ondertussen al plat geparodieerd is.

Herziening van de Rambo-reeks. Rambo was als kind op de eerste plaats de gespierde veteraan met het grote mes en de haarband. Explosities en op z'n eentje iedereen uitmoorden. Met het ouder worden is de Rambo van deel 1 toch interessanter gebleken: de Vietnamveteraan die verloren loopt na terug in de VS en moeilijk kan aarden in de maatschappij. Zeker als je te maken hebt met mensen met vooroordelen die enkel een wereldvreemde kerel zien.

Deel 2 mikt duidelijk terug meer op de actiefilm en is minder inhoudelijk dan z'n voorganger. Maar dat wil niet zeggen dat de film slecht is. Stallone maakt van het personage een geweldige vechtmachine waar je beter niet mee kan lachen, een actieheld die groeide tot een klassieker in de filmwereld. Qua entertaingehalte zit dit zeker goed. Het enige nadeel van Rambo is z'n eigen succes, je hebt ondertussen al meer Rambo look-a-likes gezien zodat het niet meer zo origineel is. Maar op zich is dit zeker één van de betere films in het genre.

Rambo is nu helemaal afgegleden van de getraumatiseerde veteraan naar de spierenbundel die met een bazooka op een mug zou schieten om er toch maar van af te zijn. Enkele korte flashbacks is nog het enige dat er naar verwijst. Het verhaal heeft langs geen kanten nog met Rambo te maken. Waarschijnlijk begonnen met een te kort script om het dan aan te vullen met pagina's van Taken en Home Alone. De man is oud geworden en teert op zijn ervaring als veteraan voor een wraakactie.

De film is vrij doorsnee omdat het verhaal niets meer met Rambo te maken heeft. We krijgen gelukkig nog de nodige actie te zien. Met dit 5e deel kan de reeks mooi afgesloten worden. De franchise is moe geworden, het wordt tijd dat Rambo van de nodige rust geniet.

The Rock leek wel de Hollywoodkruiden die je kon gebruiken om een doorsnee blockbuster of franchise op te poetsen. Geen topfilms, maar toch aangenaam popcornvertier. Rampage straalt de B-film uit en niet in een leuke cult-manier. Je ziet de acteurs gewoon denken aan het eten dat ze straks zullen krijgen of een cadeau dat ze nog moeten kopen voor een verjaardagsfeestje... The Rock en zijn band met de aap is zo melig en geforceerd, het verhaal is nergens interessant en de beesten zijn er wel maar zonder enige vorm van dreiging. Het lijkt niemand te interesseren dat er weer een reeks soldaten wordt vermoord of dat er met wat geluk nog ergens een muur rechtstaat in de stad. Qua beesten die met een serum groter worden, kan je beter de Teenage Mutant Ninja Turtles zien. En die films worden ook niet beschuldigd filmklassieker te zijn.

Het gebeurt niet veel, maar ik volg voor een deel de recensie van Onderhond. Ik ben ook meer een liefhebber van de zwart-wit films Akira Kurosawa en is inderdaad zo dat de film enkele grootse scènes kent die er uitspringen. Maar in tegenstelling tot Onderhond waren die scènes zeker de moeite en was ik ook niet zo verveelt met de rest van de film. Ondanks de epische aanpak is het toch meer een drama geworden (dit is een vrij somber Shakespeare werk) en dan voelt de film wel wat te lang aan. Bovendien was ik licht geërgerd door Hidetora (de vader) die te gemaakt acteert en bovendien slecht geschminkt is. De rest is gelukkig wel goed gedaan en door de mooie kleuren en prachtige kostuums (100-tal met de hand gemaakt) is dit nog best een mooie film geworden.

Rango is een parodie op de western (en andere films) geworden. Het niveau is gelukkig hoog genoeg. Ik herinner me nog creatieve films als Bolt en Bee Movie die origineel wilden uitpakken, maar uiteindelijk een te jong publiek aantrokken. Het verloop is ook flitsend genoeg om mee gesleept te worden in de flow. Leuke momenten, verwijzingen voor de filmliefhebber en voldoende humor. Het enige nadeel is wel het verhaal. Niet bepaald origineel met het typische Amerikaanse verloop met vrij voorspelbare wendingen. Het is op het randje van moraliserend zelfs. Maar dat heb je wel met Amerikaanse animatiefilms natuurlijk.

Rango is misschien geen absolute topper, hij komt wel origineel uit de hoek en heeft voldoende geëntertained. Een aanrader dus en samen met 'How to train your dragon', 'Mary & Max' en 'Ponyo' één van de betere animatiefilms die ik de laatste tijd gezien heb.

Ik had de film 7 jaar geleden al een keer gezien. Tijd voor herziening en het is me nu beter bevallen. Wat meer filmervaring zal misschien wel geholpen hebben. Ik blijf erbij dat de uitvoering ondertussen al niet meer bij tijds is, maar het idee staat er wel. Er bestaat ondertussen zoiets als het Rashomon-effect, maar bij al die voorbeelden is het duidelijk dat amper begrepen werd wat regisseur Kurosawa bedoelde. Waar de meeste films of series die het Rashomon-effect gebruiken zich vooral richten op de uiteindelijke waarheid, was Kurosawa het vooral erom te doen dat elke versie van bepaalde feiten gekleurd is door de verteller.

De film draait dan ook om 4 getuigenissen rond dezelfde gebeurtenissen. Elk van hen geeft de feiten weer, maar zo verdraaid met de eigen ervaring maar ook met de intentie om er zelf beter uit te komen. Om het gezicht niet te verliezen. Feiten worden anders gekleurd of soms zelfs weggelaten. Als kijker ben je ook gefascineerd om te volgen wat er nu gebeurd is. Het draait over amper 2 mannen en 1 vrouw en toch is het niet klaar helder wat er juist is voorgevallen, net door die verschillende versies.

Ook al zijn de vertolkingen niet altijd even fris zullen we maar zeggen, zijn de karakters ook weer niet zwart-wit. Door de verschillende verhaallijnen, leer je ook de verschillende kantjes van die personages kennen.

De setting van de globale verteller (met de getuige) van de mannen die schuilen voor de regen, is wel mooi gedaan maar af en toe stoort het ook. Het zal als buffer gediend hebben voor de verschillende verhalen, maar breekt daardoor ook wel de film teveel.

Een goeie film dus die me beter beviel dan de eerste kijkbeurt. Maar vooral qua idee en uitwerking goed, maar qua acteerwerk en enkele andere minpunten wat verouderd.

Het is geen mooie documentaire en hangt echt van de interesse van de kijker af, of die er van geniet of niet. Raspoutine probeert dan wel een geheel beeld te scheppen van de tijdsgeest om het verhaal van de man te kaderen. Het draait ook niet rond complottheorieën of wilde verhalen. Maar het blijft toch niet hangen en is meer richting schooltelevisie.

Rickman en McKellen acteren heel sterk. Het verhaal is zeer goed verteld. Echt sterk script. Omdat zowel Rasputin als de tsaar/tsarin een belangrijke rol spelen heeft men gekozen voor een derde speler als verteller/spilfiguur van het geheel. Centrale persoon is de zoon van de tsaar, Aleksej. Sterk is vooral de strijd enerzijds tussen Rasputin en de tsaar en anderzijds het onderlinge conflict tussen de tsaar en de tsarin over de geloofwaardigheid van Rasputin.

Rasputin blinkt vooral uit omdat men het verhaal beperkt tot twee grote lijnen: de figuur Rasputin zelf, die grote politieke invloeden had maar ook zich compleet liet gaan in drank, sex en z'n gebrek aan tact. De andere verhaallijn is de geschiedkundige achtergrond waarin het zich afspeelt met de komst van het communisme. Leuk is wel om dit deze keer te zien vanuit het standpunt van de tsaar, ik heb namelijk vorige maand nog Doctor Zhivago gezien dat meer de kant van het verzet liet zien. Men beperkt zich ook tot deze 2 grote verhaallijnen en laat zich gelukkig niet onnodig afleiden naar andere zaken zoals de dochters (met de legendarische Anastasia) die enkel figureren.

Deze film is zeker de moeite om te bekijken, alhoewel het met een betere regisseur, montage en budget hier een echte klassieker van te maken. Toch is het een heel sterke film dankzij Rickman en McKellen.

Jammer dat het hier nog een vrij onbekende film is met op moment van schrijven slechts 15 stemmen. Terwijl ik hem gewoon in de bibliotheek (we hebben daar een afdeling dvd's) kon lenen.

De mix van meesterverteller Roald Dahl en filmmaker Wes Anderson werkt zeer goed. De film heeft ook beide stijlen. De visuele herkenbare decors en kleuren van Wes Anderson met de gezellige lugubere verhalen van Dahl. Het is ook zo gemaakt dat het draait rond de 3 hoofdpersonages en buiten de omkadering van Anderson, dat je er maar moet bij denken, kan je dit zo aan het kampvuur vertellen. Anderson mag de langere verhalen van mij gerust ook zo onder handen nemen.

Een hele reeks komieken die elk hun eigen stijl willen doordrukken, waardoor het geheel onsamenhangend wordt. De film is in het thema van Cannonball Run met een zeer wisselend niveau van humor. Cleese acteert weer met de dollartekens in het visier en ook Atkinson en Goldberg stellen teleur. De film kent enkele leuke grappen, maar er passeren er evengoed een deel die soms zelfs beschamend zijn.

Een mooie film waar Pixar toch wel z'n kunnen laat zien. Je merkt wel dat ze samenwerken met Disney aan het soms zoete verhaaltje. De humor werkt niet altijd, maar de film heeft dan wel een aangename sfeer. Deze film bevat meer passie voor eten en koken dan de meeste kookprogramma's. Figuren als die Ego en Skinner zijn vrij kinderachtige karikaturen. Weinig creativiteit moet ik zeggen. Maar desondanks is dit een zeer aangename familiefilm geworden met vooral een plezier voor het oog.

Een film voor de liefhebbers van het genre. Er is niets nieuws te zien, maar het zorgt wel voor de nodige entertainment. Leuk om Robert Davi nog eens bezig te zien. Echt een rol op zijn lijf geschreven, ook al is hij hier 'maar' een sidekick. Hij was toen vooral bekend van tv. 2 jaar eerder zat hij nog in The A-Team. Arnold is Arnold, maar hij heeft toch al beter gedaan. Leuke film, meer ook niet.

Muziekbiopics, een gevaarlijk genre. Langs de ene kant kan het een mooi beeld geven van een artiest, anderzijds zijn die mensen meestal beroemd genoeg om het vergelijk te maken en moet je toch ook wel van de muziek houden om de film zelf ook goed te vinden. Enkele artiesten heb ik wat beter leren kennen dankzij biopics en deden me meer muziek zoeken van hen. Ik denk aan La Môme, Walk the Line, The Doors, Control, Cadillac Records en deze Ray. Als je van 0 vertrekt zijn dit soms wel goeie films, als je nadien de artiest beter leert kennen kijk je meer naar de film dan dat je verrast wordt met de muziek. Zo had ik toch wel wat problemen met The Doors dat wel geweldige muziek had, maar waar ik toch ook enkele minpunten zag. Benieuwd dus wat Ray zou brengen als ik die zou herzien.

Qua opzet is de film niet echt speciaal, deze biopic overloopt het leven van de zanger met vooral de nodige fragmenten en enkele memorabele gebeurtenissen, personages etc. Het gebruik van de flashbacks is in het begin wel leuk gedaan, maar nadien breekt het teveel de sfeer. Terwijl het waarschijnlijk net de intentie had om de gedachten van Ray weer te geven en ze daden te motiveren. Niet echt geslaagd dus.

Het biografische gedeelte zelf dan. Wat vele ook mogen denken, Jamie Foxx doet het geweldig als Ray Charles. Je kan bij elk biopic wel reageren op de hoofdrolspeler, de enige die de originele persoon kan evenaren is diezelf. Jamie Foxx zet best een geloofwaardige Ray Charles neer. Dat mag gezegd worden. De andere personages kan ik moeilijk vergelijken, omdat ik die minder ken. Quincy Jones is me minder bekend op die leeftijd op enkele muziekwerken na. Qua beeldmateriaal heb ik vooral een idee uit de jaren '70 en '80.

Ray is niet echt een meesterwerk, daarvoor mist het de nodige kruiden en doen de flashbacks de sfeer niet zo'n goed. Wel prachtig is de muziek die mooi wordt weergegeven. De sfeer zit er op die momenten wel in, ook al mis ik soms een geheel als ze overgaan naar andere scènes. Maar kom, er zijn vele mooie momenten en dat zorgt voor een aangename film. Of dit ook leuk is voor niet-Ray Charles fans is nog de vraag. Misschien dat ze hiermee wel overtuigd geraken. Probeer het eens zou ik zo zeggen!

5 jaar na Moana komt de Walt Disney Animation Studio nog eens met een originele animatiefilm. Met de gekende formule die we kennen van Disney. Geen liedjes (tenzij bij de aftiteling) en de Disneyprinses is minder girly. Qua animatie moet ik zeggen dat het toch mooi gedaan is. Al blijft Disney hierin verder gaan in hun gekende stijl. Het moet misschien wat vertrouwd aanvoelen, maar echt vernieuwen is het toch ook niet.

Een relatief eenvoudig verhaaltje, maar met de nodige actie, avontuur en humor. Geen slechte film en één van de betere Disney animatiefilms sinds lange tijd. Voor mij hoeft zeker geen Raya II, spinoff of tvserie. Raya was alvast beter dan verwacht. Maar Disney had de lat dan ook al een tijd laten zakken met hun sequels, live action reboots en ander weinig creatieve projecten.

Raymond over Raymond. Info uit de eerste hand dus en een blik over de man zijn carrière. Een echte ode kan je het niet noemen, daarvoor is het te bescheiden. Maar het neemt wel de tijd om nostalgisch terug te blikken op de carrière van de bekende zanger. Het is een zeer gezellige babbel bij de koffie geworden, bij wijze van spreken. Hier en daar horen we een nummer dat hij brengt met een andere artiest. En hij gaat naar de locaties waar hij is opgegroeid en geleefd heeft. Persoonlijk is het stuk van zijn school in Deurne wel interessant. Recht tegenover die school woont nu mijn moeder en heb zelf altijd in Deurne gewoond. Verwacht geen visuele pracht of een echt eerbetoon, maar door alles te spreiden over 3 afleveringen wordt er wel tijd genomen om alles niet zomaar af te rammelen. Daarvoor is zijn carrière te groot.

Weinig bijzonder deze film. Door velen omarmd als een leuke horrorkomedie, maar ik zie het niet. Misschien als je dit in de 80s zag het allemaal anders herinnerd wordt. Veel stukken waren gewoon saai en weinig bijzonder. Gelukkig is er nog wel wat verhaal zodat het niet helemaal als een foute VHS-film voelt. En het is soms leuk over de top, maar toch te weinig.

Een film die start met een goed idee, er iets moois van probeert te maken, maar uiteindelijk zelfs voor dit genre vrij saai blijkt uit te pakken. Het thema is niet slecht en ik denk dat dit in boekvorm wel leuk moet uitpakken. Maar de film bleef maar duren en breekt nergens de sleur. Het geprezen acteerwerk is me ook totaal ontgaan, veel feeling met de personages is er niet. De morele vraag van Michael aan zichzelf in de rechtzaal is wel mooi en tevens het hoogtepunt van de film. Een film die iets te nadrukkelijk mikt op de Oscars en daardoor z'n doel als film wat voorbij gaat. Een gemiste kans helaas.