Meningen

Ik had totaal geen idee wat C.R.A.Z.Y. zou geven. Ik had eigenlijk meer een films als Studio 54 in gedachten. Maar het is helemaal anders uitgedraaid. Een film over een opgroeiende tiener die met zichzelf in de knoop zit door z'n geaardheid, wat gezien zijn vooral mannelijke omgeving het er niet gemakkelijk op maakt. Het geeft zeer realistisch weer hoe bevooroordeeld mensen wel kunnen zijn. Ik denk altijd dat we in deze tijd al ver gevorderd zijn, maar de protestactie onlangs van een half miljoen Fransen tegen het homohuwelijk toont aan dat er nog veel werk is.

De film is vooral sterk in sfeer en heeft daar dan ook een groot stuk van het budget aan besteed. Zowel de aankleding als de gehele sfeer en de muziek gooien je recht in de 70's. En dat zonder te verdwijnen in een karikatuur. Qua verhaal is niet zo verrassend, maar dankzij de hele aankleding wordt het niveau van de film sterk omhoog getild. Het doet wat sfeer betreft soms denken aan Almost Famous.

C.R.A.Z.Y. is een zeer aangename film die ik later zeker zal herzien. Laten bezinken, maar toch heel tevreden.

15 jaar geleden zag ik de film voor het eerst. Onderweg nog eens een keer herzien, maar zo'n klassieker verdient het om na een tijd nog eens opgezet te worden. Sergio Leone bouwt deels verder op de dollartrilogie, maar gaat nog een stuk verder. De spaghettiwestern is een grootse opera geworden, wat ook in de muziek doorstraalt. Want je kan de film niet zien zonder aan Morricone te denken. We krijgen scènes die schitteren in de stilte, en als de muziek weerklinkt heeft hij een herkenbaar deuntje voor de 4 hoofdpersonages.

De film opent al ijzersterk. De spanning zit er al in vanaf de eerste moment. Indrukwekkend, want we kennen nog niemand, weten nog niet wat er gaat gebeuren en toch heeft Leone de kijker al vast vanaf de eerste beelden. Die spanning weet hij regelmatig terug aan te zwengelen. Denk maar aan het gezin dat de tafel aan het dekken is en plots de cicaden stoppen met tsjirpen. Leone neemt soms zijn tijd en dat loont.

De personages zijn boeiend en voor een western (meestal met good guys en bad guys) best wel gelaagd. Echte good guys zijn er trouwens niet. De spanning tussen de vier personages is interessant. Telkens verschillend met andere motieven. En het lijkt ook niet te zijn wat je van hun looks zou verwachten.

Once upon a time in the west is één van de beste films ooit. Groots gemaakt met aandacht voor de beelden, personages, verhaal, muziek en sfeer. Het hoogtepunt van Leones jaren '60 komt hier allemaal samen, hierna wordt het nooit meer zo episch.

Mike Mills maakt een warme zwart/wit film met figuren en dialogen die alles behalve zwart/wit zijn. Ik hou wel die aanpak, omdat de karakters en de tekst dan beter naar voor komen. C'mon C'mon gaat over ouderschap en omgaan met kinderen. Niet ontoevallig is het hoofdpersonage bezig met het afnemen van interviews bij kinderen en let hij op de zoon van zijn zus. De film ontrafelt zich langzaam en laat je dan met een warm gevoel achter. De kinderen (buiten Jesse) zouden trouwens niet geacteerd hebben, maar spontaan antwoorden op de vragen die ze kregen.

De film schittert in de eenvoud en blijft langer hangen dan je zou denken. Mooi gefilmd met een prachtige cinematografie. Met passende muziek van de broers Dessner van The National.

Ik hou wel van musicals, maar bij films als dit (en dan denk ik ook aan Moulin Rouge) is het TE bombastisch. Neem me mee naar een sprookjeswereld, naar fantasie met een beetje drama, naar een episch verhaal, … Maar geen surrealistische wereld voor mij. Waarmee ik wel begrijp waarom deze musical net in de smaak bij anderen zal vallen. Moulin Rouge is ook een populaire film voor velen.

De figuren in het Cabaret zeggen me niets, Liza Minelli valt nog best mee maar kan best wel druk doen. En Michael York is niet bepaald een boeiend figuur. De film is nogal gedateerd en als er wat kan bijgeschaafd worden is dit één van de weinige musicals die best wel eens de moeite zou zijn in een remake. Ik mis trouwens het contrast met de nazi's op de achtergrond. Het blijft iets te veel op de achtergrond om echt van belang te zijn.

Eli Roth is in de horror geen onbekende, alhoewel zijn films nu niet bepaald sterk zijn. Hij gaat vooral voor bloed en goor met titels als Hostel en Gridnouse. Cabin Fever laat zien dat hij wel wat van het genre kent, maar tegelijk dat het geen garantie is voor een goeie film. Een nogal onsamenhangende film zonder echt opvallende scènes of karakters. Te weinig sfeervol om een thriller te zijn, te weinig spektakel om op te vallen als gore film en te weinig fun om de zelfspot te laten uitblinken.

De cast is weinig boeiend met de meeste namen hier in hun beste filmrol. Wat veel zegt over de rest van het palmares. Cerina Vincent speelde ook in Not Another Teen Movie waar ze de constant naakte 'buitenlandse studente' speelde.

Cabin Fever is niet helemaal slecht, maar het komt nogal laat op gang en het lukt niet om de aandacht vast te houden van de kijker.

De film wil een parodie zijn op de gekende slasherfilms en horror-B films. Het concept is wel goed gedaan, maar het geheel verzandt in de clichés die ze zelf willen aanpakken. Jammer, want de film heeft genoeg potentieel en je ziet dat er verschillende lagen zijn in het geheel. Alleen komen die nooit goed tot uitwerking. Een leuke horrorkomedie dus, maar met veel gemiste kansen.

Fascinerende film die de kijker in een hypnose brengt. Het begint als een verhaal met een stalker die Georges terrorisered. Al snel blijkt er meer achter te zitten. Het feit dat de oplossing niet kant en klaar wordt aangeleverd, houdt de kijker nog een poos in z'n hypnose. Als je het wat laat bezinken kom je, of kom je net niet, tot de mening dat het de twee zonen zouden zijn die alles gefilmd hebben.

De film zet even de muzikanten in de picture die achter de grootste muzikale successen staan (Beatles, Rolling Stones, Elvis, Led Zeppelin, ...) en dat is op zich al een mooie verdienste. Ik betwijfel of het verhaal echt geloofwaardig is, maar het is een verdienstelijke poging om de sfeer van toen weer te geven. De ene is al wat beter vertolkt dan de andere maar het komt toch dicht in de buurt. De zang is dubieus. Veel te zoet, wat de drempel kleiner maakt. De echte zangers hadden nog meer feeling. Hier is het iets te veel bijgeschaafd met momenten. Maar het zet wel deuren open naar een nieuw publiek. In elk geval genoten van deze film, zowel qua verhaal als muzikaal. Alleen ontbreekt het aan wat kruiden om een echte topper te worden.

Het verhaal van een Oostendse wereldkampioen worstelen tijdens de eerste Wereldoorlog. Gebaseerd op de Luikse wereldkampioen worstelen Henri Herd (Constant le Marin) die de gebeurtenissen in grote lijn meemaakte. Met zo'n held (de in Luik wordt geëerd met oa een gedenkplaat en een stadsreus, zou je je kunnen afvragen waarom ze zijn verhaal niet gewoon vertellen ipv er een personage op te baseren.

De stijl is opvallend. Je moet er wat voor zijn, maar het is op z'n minst vrij uniek. Geen gewone animatie, maar motion capture met gelijktijdige voice-recording. Het West-Vlaams zal voor sommigen wat wennen zijn, maar de stemmen in deze animatie zijn wel goed gedaan. De aankleding is geen vlotte animatie, maar wat hoekige computerstijl jaren '90. Op het eerste zicht is dat niet echt mooi, maar het gaat over de oorlog. De ruwe stijl past er wel bij. En de focus ligt vooral op de personages en het verhaal dat mooi naar voren komt.

Cafard is een kant van WO I dat minder bekend is. Gewoonlijk zien de beelden van de loopgraven. Een boeiende film die uiteindelijk beter is dan je zou verwachten. Echt overweldigen doet het niet, maar het geheel is wel boeiend genoeg. Een verrassende film.

Een oer-Vlaamse film over een stuk Vlaams verleden. Een tijd die achter ons ligt, maar met een dna dat nog diepe wortels kent in Vlaanderen. Dat maakt Café Derby een warme film, ook al is het nooit echt bijzonder. De focus ligt vooral op de jonge Sara (niet het meisje op de poster wat haar oudere zus is) en haar vader. De verhaallijn is de komst van de paus in België die als locatie een deelgemeente (toen nog apart) van Gent kiest. In die tijd (nog meer) was het leven in zo'n kleine gemeente beperkt rond de kerktoren en is zo'n bezoek natuurlijk een grote schok door het dagelijkse leven. Het hart van de film is vooral de relatie tussen vader en dochter. Terwijl de oudere kinderen al wat door hebben dat hun vader een verkoper is die het goed kan uitleggen, kijkt de jonge Sara nog hard op naar haar held. Maar stap voor stap valt die held van zijn sokkel.

Te bedenken dat dit echt heeft plaats gevonden in 1985. De beelden van de paus zijn dan ook echt materiaal. Het verhaal gaat over de vader van de regisseur Lenny van Wesemael. Aan de leeftijd te zien is Sara op haar gebaseerd. Het echte café werd in 2012 afgebroken.

Een Woody Allen film zonder Woody Allen als acteur. Misschien ook maar beter, gezien zijn leeftijd. Met Jesse Eisenberg heeft hij iemand gevonden die een jongere Allen is, zonder hem te parodiëren. Hij doet het geweldig als neurotische man die het wil maken in Hollywood, maar uiteindelijk toch bij zijn liefde New York blijft. Eisenberg is omringt door een boeiende cast. Ik blijft Kristen Stewart elke keer sterk vinden.

Café Society is vooral een gezellige film geworden, ook al is het nooit Allen op zijn scherpst. Het is wat we toch minstens mogen verwachten van de regisseur. Memorabel wordt het dan ook nooit. Gelukkig wel leuk genoeg om er van te kunnen genieten.

De naam van Sammo Hung Kam-Bo is bedrieglijk eigenlijk. Een naam die normaal voor een meerwaarde kan zorgen, maar hier een figurantenrol speelt en dus als affichevuller dient. De film heeft z'n goeie kanten, maar is te standaard. Vechten voor geld en behoud van de school en natuurlijk een liefdesverhaaltje ertussen. Het werd helemaal triestig als de maker een stukje geschiedenistekst laat lopen over het scherm en je tegelijkertijd zo'n Chinees hiphopnummertje hoort. Bye bye historische terugblik. En visueel is het ook niet zo speciaal. Blijft over: de gevechten die nog net meevielen en een vleugje humor.

De film die Michael Caine zijn artiestennaam bezorgde, en Humphrey Bogart zijn laatste Oscarnominatie. Minder memorabel dan andere rollen uit zijn carrière, maar eigenlijk doet hij het hier best goed. De film is ook niet echt een oorlogsfilm, maar eerder een rechtbankdrama, maar dan voor de krijgsraad.

Echt speciaal is de film niet, maar het is wel een interessant verhaal. Vooral als Bogart in beeld komt, wordt het boeiend met zijn personage. Als later de krijgsraad voorkomt, is het wel spannend. Jammer dat de focus zo hard ligt bij Robert Francis in de rol van de jonge officier Keith. Zijn eerste rol trouwens van een zeer korte filmcarrière. Een jaar later stierf hij in een vliegtuigcrash.

Als je Doris Day cast als Calamity Jane, dan weet je dat het geen historisch correcte film wordt over de bekende western heldin. De makers wilden eigenlijk Annie get your gun verfilmen, maar de rechten vielen in andere handen. Dan maar Calamity Jane, een musical western waarin iedereen de nodige redbull heeft gedronken en waar de set bezoek kreeg van een eenhoorn.

De overacting en draai aan het verhaal van de echte Calamity Jane werkt nochtans wel. Je zit meteen in een gezongen stripverhaal. Blijkbaar deed de film het ook wel goed bij de LGBTQ gemeenschap en beschouwen sommigen het nummer Secret Love als een eerste gay anthem. Kan ik me ergens wel voorstellen, al ligt het er in het conservatieve Hollywood uiteraard nooit zo dik op. Secret Love won een oscar voor beste song. In ieder geval indrukwekkend dat Doris Day het nummer in 1 take opnam. En ze is best leuk in de titelrol. Dus zeker goed gecast. Ze amuseert zich duidelijk en vond het zelf één van haar favoriete filmrollen ooit.

In Zweden weten ze wel hoe ze politieke thrillers moeten maken, zonder melig te worden. Een goed verhaal waarop kan gebouwd worden is ook hier de basis. De film moet het ook vooral van het verhaal hebben dat niet altijd bijzonder origineel is. Maar wel geloofwaardig en boeiend. Een andere troef is de cinematografie die je meesleurt naar de 70's en het is soms niet te geloven dat deze film uit 2012 is. En dat zeg ik hier uiteraard als een compliment. Ook de muziek drijft met momenten de spanning op.

Verwacht geen happy end, de film probeert bij de originele gebeurtenissen te blijven en daar wordt veel in de doofpot gestoken. Het echte meisje waarop Iris gebaseerd werd was evengoed 14-jaar in het echt. Dat het verhaal dicht bij de originele feiten zat, bewijst de klacht vanuit de nabestaanden van de Zweedse politieker Lennart Geijer tegen de film. De makers hebben zijn scènes wat ingekort, maar meer ook niet. Het zal dan ook grotendeels waarheid zijn.

Een goeie film dus met een boeiend verhaal en goeie acteurs in een passend 70's sfeertje. Vooral vakmanschap en net dat iets te kort om er bovenuit te schieten. Maar vakmanschap is zeker niets slecht.

Een goeie film met het zomerse gevoel en een mix van een zomerse liefde en een nogal ongemakkelijke relatie door het leeftijdsverschil. Maar de magie tussen beide personages is er wel en het levert een zeer aangename film op. Maar meer kan het dan ook weer niet bieden en ik heb dit thema ook al elders en beter gezien. Ik heb er in elk geval van genoten, maar het mocht iets meer zijn.

Inderdaad nogal ver gezocht. Het is echt wel een film die het alleen maar doet op een zondagmiddag voor de familie. Niets speciaal en een vergezocht verhaal met een lage inhoud aan humor. Goldberg is niet mijn favoriete actrice. Vergelijk het met Steve Martin en Eddie Murphy, acteurs die enkele klassiekers spelen, maar daarna een hele hoop rommel wat met Goldberg ook het geval is.

The Call heeft een uitgangspunt dat al veel verfilmd is. Veel verrassing lijkt er niet te zijn. En toch legt Brad Anderson in de film heel veel sfeer en persoonlijkheid, wat je niet meteen zou verwachten bij dit genre. Hollywood lijkt even volwassen te zijn en een thriller ook te laten thriller en er geen actiefilm van te maken met vele achtervolgingen. Berry is misschien wat miscast, maar Chestnut is wel goed.

Na het hele verloop van de spannende film is het dan ook jammer dat het einde wat stuurloos is. Alsof Anderson vroeger door moest en iemand zegt: 'zal ik het wel even afmaken, geen probleem'. Dan had ik zelfs nog liever een gewoon Hollywoodeinde. Dat einde zorgt dan ook dat er een halfje af gaat. Al hoop ik wel dat we meer van deze thrillers mogen zien. Anderson heeft in elk geval al meer bewezen dat hij dit genre aankan. Koken lukt hem al, nu nog de juiste kruiden zien te pakken te krijgen.

Ik wou de film toch een kans geven, ondanks de slechte kritieken hier. Maar het heeft niet mogen zijn. Slecht acteerwerk, slecht verhaal, gebrek aan spanning en clichés die er iets te dik op liggen. Gewoon een saaie film dus die zonde van de tijd is.

Een geschifte film, die me wat doet denken aan Linkeroever of Ex-Drummer. De sfeer is hier nog donkerder met een vleug zwarte humor. Het dramatische, geschifte horrorsfeertje blijft heel de film door hangen en gaat niet meer weg nadat het mooi is opgebouwd. Regelmatig wordt je verrast op een manier dat je totaal niet ingeschat had. Denk maar aan de dansende dorpsbewoners of de voetballende dwergjes in het bos. Waar halen ze het.

Ongelofelijk slechte film dat denkt een eigen versie te maken van Friday the 13th... Echt niet om aan te zien deze film.

Beter dan verwacht. Het verhaal van The Police vanuit het standpunt van Andy Summers. Dat pakt eigenlijk wel mooi uit, ipv de frontman naar voor te brengen. Beetje als Salieri bij Amadeus. Al valt Stewart Copeland wel tussen de mazen van het net hierdoor.

De documentaire laat veel zien, maar niet alles. Het bevestigt wel tussen de lijnen het beeld van drie egotrippers die wel een groep vormden maar eerder collega's dan vrienden waren. Zeker naar het einde toe als de roem groot werd en de ene meer in de spotlight kwam te staan dan de andere. Maar kom, ze hebben het langer volgehouden dan het trio Cream dat ook uit drie sterke muzikanten bestond die elkaar wilden overtroeven.

Er zit wel wat dynamiek in de film en we krijgen veel te zien. De link met het heden en het verleden doet nostalgisch terugblikken naar de tijd dat de groep groot was. Qua muziek komen we helaas niet veel aan onze trekken. Vraag is of dat relevant is. Het is op de eerste plaats een documentaire natuurlijk, maar vooral liefhebbers van muziek en The Police zullen deze film opzoeken. Dan is wat extra aandacht voor de muziek altijd leuk meegenomen natuurlijk.

Zoals gezegd beter dan verwacht omdat het mij eerder een standaard docu leek te zijn. We kregen in elk geval meer te horen dan in de interviews die ze gaven toen ze nog actief waren (voor hun split). Maar het blijft een docu voor de liefhebber en geen creatieve docu voor een breder publiek.

De film heeft wel wat avonturengehalte, als is het de film daar niet echt om te doen natuurlijk. De makers kozen bewust voor de provocatie en maken reclame met het uitroepen dat dit de meest geweldadige film ooit gemaakt is. Misschien ooit wel, toen dergelijke films wel voor meer opheft zorgden. Nu zijn de effecten al gedateerd en zijn de dialogen nogal knullig. Op zich kent de film wel enkele spannende momenten, maar dat gedoe in New York breekt af en toe de sfeer jammer genoeg. Benieuwd als dit ooit geremaked moest worden met betere effecten nog zo'n succes zou hebben. Tenzij m'n in Hollywood te braaf is bij het herfilmen. Leuk voor een keertje, misschien moet ik Cannibal Hollocaust eens proberen. Ferox wordt blijkbaar op het net wel eens de 'light' versie genoemd.

Film in de stijl van Ratrace. De enige troef is de grote sterrencast en de vaart waarin alles voorbij gaat zodat je niet te lang blijft stilstaan bij flauwe moppen. Dit was wel leuk als kind, maar nu is daar niets meer aan. Als je alles op een rijtje zet, blijft enkel een gezellig familiefilm over voor regenachtige dagen. Maar echt genieten van de film zit er ook weer niet in.

Canvas is een korte animatie waar je wel van geniet tijdens het kijken, maar dat niet echt blijft hangen. Het schittert iets te veel in de eenvoud. Mooi gedaan, maar verder niets bijzonder.

Het was al een tijd geleden dat ik de remake had gezien. Daarvan had ik vooral de prestaties van Robert De Niro en Juliet Lewis onthouden en dat het verder nogal geforceerd was met momenten. Scorsese heeft mooie dingen gemaakt, maar kan me niet altijd overtuigen. Daar hoort Cape Fear uit 1991 ook bij.

Tijd voor het origineel dus, een film die in zijn tijd zowel controversieel was, maar waar anderzijds ook heel veel sterren in wilden meespelen. Namen als John Wayne, Charlton Heston, James Coburn, Charles Bronson en Jack Palance komen in de namenlijstjes opduiken. Het werd Gregory Peck. Als ik zijn gezicht zag, moest ik terugdenken aan zijn miscasting in Moby Dick, die ik niet zo lang geleden zag. Maar hier is hij een advocaat, zodat gelukkig de herinnering van To Kill A Mockingbird ook bovenkwam. Verder ook Telly Savalas, pas nog aan het werk gezien in Birdman of Alcatraz, die me deed zien dat hij meer is dan de brutus uit Dirty Dozen of Blofeld in On her majesty's secret service. En natuurlijk Robert Mitchum, een naam die zeker bekend in de oren klinkt, maar waarbij ik enkel de film Thirty Seconds over Tokyo kon herinneren. En misschien ook The Longest Day, maar daar speelde half Hollywood in mee.

Deze Cape Fear is zeker beter dan z'n latere remake. Thompson zorgt voor een betere opbouw. Max Cady is dan wel een ex-gevangene, zeker in het begin doet hij niets verkeerd en zit je als kijker met de gedachte te spelen vanaf wanneer je van een dreiging kan spreken. Of hoe de wet in zo'n geval kan en mag optreden. Tegelijkertijd zit Sam Bowden wel met een touwtrek tussen de veiligheid van zijn gezin en het respecteren van de wet. Omdat de Max Cady door Mitchum geen psychopatische trekjes kent zoals die van De Niro, is de spanning veel groter. Je hebt soms even de indruk dat het onveiligheidsgevoel wordt gecreëerd door de familie Bowden zelf die gewoon paranoia wordt omdat Cady regelmatig provocerend komt opdagen in de buurt, alhoewel hij lange tijd niet meer doet dan dat.

Cape Fear is een film in de traditie van Hitchcock en neemt zijn tijd om spanning op te bouwen. Het acteerwerk is zeker sterk en door het zwart-wit gebruik soms nog veel geheimzinniger. Een zeer sterke film, die misschien nog net iets meer film-noir elementen kon gebruiken, maar nu al een klassieke thriller is geworden. Ik kan me voorstellen dat dit 1962 een zeer indrukwekkende film moet geweest zijn.

De film heeft alvast een ijzersterk onderwerp met een goeie insteek. We kennen eigenlijk de problematiek, maar hier komt het eens te beter in beeld. Armoede krijgt in films krijgt wel meer een positieve insteek of romantische aankleding. Hier is het pure miserie.

Vraag is natuurlijk of dat ook een goeie film oplevert. Met genoeg empathie is het zeker de moeite om te volgen. Schrijnend dat dit gewoon in veel landen nog bestaat. Als film is het soms wat zoeken naar de juiste insteek. Wil je gewoon de miserie laten zien en mensen bewust maken of wil je hen ook echt overtuigen om iets te doen? 2 uur naar de armoede kijken geeft je als kijker een beter beeld op de levensomstandigheden, maar daarna... ? De film wordt geheel door het onderwerp en de jonge hoofdrolspeler gedragen. Slecht is het zeker niet. Maar wel eerder interessant dan echt geboeid.

Capote stond al langer op het lijstje. Ik ken de schrijver niet echt, enkel van naam. Maar was vooral benieuwd naar de prestatie van Hoffman. De film zelf is een fragment uit het leven van Capote, vooral eigenlijk rond de making off van het boek In cold blood. Dat levert niet helemaal een goed beeld van de schrijver, maar soms is kort belangrijk deel veel beter. In cold blood is toch wel zijn belangrijkste werk.

De film begint met de brute moorden en niet met Capote. Die komt eigenlijk vanuit de zijlijn binnen gewandeld, waarop de fictieve (en eigenlijk ook letterlijke) camera's zich van de gruwel afwenden en naar de schrijver richten. We krijgen wat voorgeschiedenis en randinformatie via de bijrollen die eigenlijk wat op de achtergrond blijven. De film draait enkel rond Truman Capote en de rest valt in de schaduw. Jammer, want de film draait niet om Capote zelf, maar om Capote die een boek schrijft over de moorden.

Het geheel is nogal saai gebracht en ik had na de film ook niet meteen het beeld dat ik nu Capote echt kende. Gelukkig is er nog Philip Seymour Hoffman die een boeiende Truman Capote neerzet. Ik kan niet vergelijken met de echte schrijver, maar als figuur was hij best wel goed. Geen wonder dat hij een Oscar won. Hij houdt op z'n eentje de film nog net boven water. Zonder hem was het als een pudding in elkaar gezakt. Jammer, want eigenlijk gaat zo de prestatie van Hoffman wat verloren. Een ijzersterke prestatie van een (vooral in Amerika) zeer bekend literair figuur in verder een zoutloze film. Capote zal altijd bijblijven vanwege Hoffman en niet voor de film zelf.

Het leek even stil bij Marvel, ook al bleef de molen verder draaien. Kijkers werden moe van het huiswerk maken bij elke film om alle referenties te begrijpen. Films en series die toch iets creatiever wilden gaan (ook al was het resultaat daar evengoed wisselend), kregen al tegenwind nog voor hun ze verschenen met negatieve beoordelingen nog voor de openingstrailer voorbij was.

Met Captain America lijkt de rust wat weer te keren. Back to earth (en dat kan je vrij letterlijk nemen) met een bekende naam en bekende figuren. Een actiefilm die de kijker niet als kinderen lijkt te behandelen. Maar er is nog veel werk, want rond Sam Wilson zijn er niet veel boeiende figuren en komt hij voorlopig ook maar over als een reboot. Er vielen veel namen en verwijzingen die ik niet meteen (meer) kon thuisbrengen. Nadien vond ik online een overzicht van zo'n 70 verwijzingen naar andere films en series. Marvel moet nog veel leren.

Captain America: Brave New World gaat terug naar de gewone actie met kleurrijke figuren. Het verhaal is nog wel pover hier, de effecten weinig inspirerend en ik mis toch de chemie van het genre. De film straalt vooral een vermoeidheid uit, alsof Marvel nog steeds zijn wonden aan het likken is. Veel verschil met de Sony solo Marvel films is er niet. Benieuwd of Thunderbolts het tij kan keren. Die zit er al meer interessant uit.

Zeer eigenaardig dat deze film wordt gepresenteerd als een Captain America film en niet als een Avengers film. Marvel heeft zich mits een (voor mij toch) hobbelig parcours gelanceerd. Met mindere films bij Thor, Captain America en Hulk. En de klucht reboots/remakes van Spider-Man. Maar Marvel kende ook wel leuke films en het voordeel is dat een ensemblefilm als The Avengers zich niet hoeft te focussen op de personages, die al bekend zijn. Dat is de grote troef van deze films.

De personages zijn wat menselijker met hun motieven en twijfels. Minder karikaturen. De film is best wel leuk en zeker één van de beteren uit de reeks. Terwijl Batman of Superman eerder comicfiguren blijven. Civil war is misschien wel niet de beste comicverfilming, maar heeft toch wel wat te vertellen. Eindelijk een verhaal dat meer is dan de rise en fall van een held die vooral tegen robots in space moet vechten. Ik hoop dat deze trend wat wordt gevolgd en minder de flauwe humor en voorgekauwde verhalen. Een beetje originaliteit en inhoud mag wel.