Logboek

Clint Eastwood in de hedendaagse tijd, New York in de 60's. Al blijft hij nog wel de cowboy die hij in de jaren '60 vooral speelde. Al komt het eerder over als een parodie dan als de missing link tussen zijn spaghetti westerns en de politiefilms als Dirty Harry. Eastwood speelt een weinig sympathieke agent uit Arizona. Het zorgt voor een wat aparte dynamiek waarbij de makers duidelijk de balans niet hebben gevonden. Weinig bijzonder verhaal, maar gelukkig nog door de vrij absurde aankleding niet helemaal vervelend.

Een komische over de top Batman, toen het nog wat dicht bij de comics lag. Denk ik toch... want net als de meeste kijkers heb ik die comics nooit gelezen. Het resultaat is een kleurrijke versie van Batman, wat met de jaren alleen maar donkerder werd. Het acteerwerk lijkt op dat van Bassie & Adriaan, al zal het toen wel met de nodig zelfspot bedoeld zijn. Met de tijd komen de moppen helaas wat over als belegen dad jokes en komt die zelfspot minder over dan de intentie van de makers. Ik hoopt nog wat op de humor van The Avengers (die serie uit de 60s, niet de MCU films) die al even absurd en kleurrijk was. Maar Batman is wel een pak flauwer. Ik heb ook geen idee of deze film represent is voor de serie.

Deze film lijkt wel 10 of 20 jaar eerder te zijn gemaakt. Regisseur Otto Preminger had dan ook vooral succes in de jaren 40 en 50 met oa Laura, Anatomy of a murder en Angel Face. De sfeer lijkt uit een ander tijdperk, maar Bunny Lake is Missing voelt absoluut niet gedateerd en leunt wat aan bij de thrillers van Hitchcock. Ik ben de film gelukkig gewoon blind ingegaan en het mysterie werkt echt wel. Er zijn voor de kijker verschillende potentiële verdachten of antwoorden op de gebeurtenissen. Leuk om te zien is de cameo van The Zombies.

Opvallend dat de film niet echt in de prijzen viel, al is het verhaal vooral sterker dan de film zelf. Al kreeg de film gelukkig wel de erkenning die het verdiende.

Dit zou een heel toegankelijke Tarkovsky zijn, maar ook nu blijkt dat de filmmaker mij niet ligt. Nochtans mooie beelden in deze oorlogsprent. Het zet wel wat sfeer, maar net als de andere films kan het mij niet zo echt boeien en blijft het geheel vrij afstandelijk.

Een heerlijk drieluik met het acteerduo Sophia Loren en Marcello Mastroianni die voor vuurwerk zorgen in een temperamentvol, zwoel en met momenten komisch relaas in een zomers Italië. De verhalen schitteren in hun eenvoud en het zijn de acteurs die voor de kruiden zorgen. Het eerste verhaal is meteen ook het sterkste, al moet de rest er ook niet voor onderdoen. De film zelf won terecht een Oscar voor beste buitenlandse film. Sophia Loren, die al eerder een Oscar won, was dit keer niet genomineerd. Wat op z'n minst wel mocht met deze film!

Een te afgeborstelde romcom zonder enige diepgang. De nodige voorspelbaarheid dat ook wat hoort bij dit genre. Het zou bijna een Hallmark Movie kunnen zijn, al is het gelukkig net iets beters. Maar het eindresultaat is een popcorn komedie dat net niet verveelt. Qua acteerwerk is het heel pover. Sydney Sweeney is geen al te beste actrice, al valt ze veel beter mee in andere genres dan dit. Komedie is zeker haar ding niet. En Glen Powell heeft nog minder charisma. Het geheel valt al bij al nog mee, al ben ik het waarschijnlijk volgende week al weer vergeten.

Het lijkt wel een gepariodeerde romcom met een zwart randje. We maken kennis met 2 karikaturale figuren die lijnrecht tegenover elkaar staan. Het zorgt hier en daar voor leuke momenten op het eiland, al blijft de humor slechts bij een glimlach. Nochtans staat het vooral als horror/thriller genoteerd, maar daar is het zeker qua sfeer veel te licht voor en weinig opbouw. Alles is te veel uitvergroot zodat ik echt dacht dat het een soort parodie was. Het heeft nooit genoeg scherpte of volle gewicht en je blijft nadien achter met een rare mix van ingrediënten die een slecht smakende film afleveren.

Een teleurstellende animatie. Sylvester en Tweety hebben veel beter gedaan, veel strijd is er niet. Net als bij Tom & Jerry is het zelden een geslaagd idee als er naast het succes duo een extra figuur meespeelt.

Luchtige B-film met Steve McQueen in zijn eerste grote rol. Al is 'grote' wel relatief, gezien het echte werk nog moest komen. We krijgen een SF-monster film te zien zoals er wel meer waren in de 50s, aangekleed met James Dean achtige jongeren en kleurrijke beelden. Het verhaal is zeer simpel, de dialogen nog eenvoudiger. Het monster is een lopende confituur, maar het geheel is best vermakelijk. Al zal dit enkel voor liefhebbers van het genre zijn.

Jessie Buckley won pas zeer terecht de Academy Award voor haar hoofdrol in Hamnet. Bale was ik wat vergeten na Vice en Ford vs Ferrari. Het is ook meer Buckley die de show steelt in een geweldig rol. Ze speelt een vrouw die bezeten is en dan nog evolueert in The Bride. Visueel mooi aangekleed en prachtige make-up, vooral bij Buckley.

Het verhaal is een verwijzing naar The Bride of Frankenstein, al is dat eerder ter inspiratie dan het verhaal van de originele film uit 1935. Die sequel is dan ook niet rechtstreeks van Mary Shelley. Het verhaal is aangekleed met invloeden van tal van films en genres. Boek en film van Frankenstein, films als Natural Born Killers of Bonny & Clyde (en dus ook The Joker & Harley Quinn), gangsterfilms van de 30's, film noir, ... Maar ik ben ook fan van de speelse dialogen met meta lijnen als Mary Shelley (schrijfster Frankenstein) er tussen geweven is.

Soms is het verhaal wat te licht en Bale kan wel beter. Maar het blijft boeiend genoeg en het is altijd leuk om Jessie Buckley aan het werk te zien. Ik vrees dat de gelaagdheid bij veel kijkers wat verloren gaat en er enkel een nieuwe Joker: Folie à Deux zonder songs overblijft.

Ik had wel wat schrik van deze film, omdat het een Amerikaanse blik op Van Gogh zou zijn met weinig aandacht voor de werkelijkheid. Maar de makers verdiepten zich in de vele schilderijen, de gehele voice over komt letterlijk uit de briefwisseling tussen Vincent en zijn broer Theo, en ze zijn ook gaan filmen in Nederland, België en Frankrijk. Je ziet ook de link van de beelden met zijn werken. Blijkbaar was er tijdens het film iemand die Van Gogh nog gekend had en zei dat Kirk Douglas er heel goed op leek. Kan ook promopraat zijn natuurlijk, maar het toont wel mee aan dat de film meer is dan een biopic van iemand die meer van naam dan van werk gekend is in de VS.

Lust for Life toont mooi het turbulente leven van Van Gogh en blijft daarvoor even stilstaan bij enkele cruciale momenten in zijn leven. Of we de echte Van Gogh hebben gezien (los van de taal) is nog de vraag, maar de film is duidelijk met liefde gemaakt. Een pareltje!

Het begin van langstlopende film-franchise (volgens Guinnes World Records toch) waarin Japan de aanval met twee atoombommen in de oorlog wil verwerken. Het monster zelf is een product van de '50s met de effecten die er toen waren. Maar de rest van de film is de moeite en laat een Japan zien dat omgaat met de atoombom en het leed van de oorlogsjaren. Daardoor is dat zoveel meer dan de vele sequels met het gekende monster. En ook maatschappelijk een interessante film.

In dit genre zijn we al zoveel meer gewoon qua budgetten, A-list acteurs en effecten. Het oogt vrij knullig en low budget, maar ergens is dat tegelijk ook de charme van het genre. Het is nog geen Plan 9 from Outer Space, maar het werkt ergens wel als B-film waarbij de makers met het beperkte budget creatief zijn. Het geheel oogt ook kitch en we krijgen geen bekende acteurs te zien. Verwacht geen hoogstaande film, maar liefhebbers van het genre zullen er wel van genieten.

Een zeldzaam succesvol antwoord op Tom & Jerry, maar dan met een hond en een kitten in plaats van een kater en een muis. De animatie werkt wel met de nodige charme en humor. Meer is het niet, maar meer moet het soms ook niet zijn.

Heerlijke strijd tussen Bugs Bunny & Daffy Duck, waarbij je soms vergeet dat ze beiden het doelwit zijn van Elmer Fudd. Leuk weetje: Mel Blanc deed zowel de stem van Bugs als Daffy en in de animatie doet hij Bugs die Daffy imiteert en andersom. De stemacteurs van The Simpsons (die toch ook meerdere personages doen) probeerde dit ook eens, maar niemand slaagde er in wat Mel Blanc kon.

Het werkt nog niet helemaal, maar het debuut van Tati belooft al wel wat voor de toekomst. We zien dingen terugkomen uit zijn veel beter kortfilm uit 1947: L'École des facteurs. In Jour de Fête zit veel opvulsel met slapstick uit de oudere Hollywoodjaren, en dat werkt helaas niet meer. Tati zou er met veel succes zijn eigen draai aan geven in latere jaren.

Ingrid Bergman was al een pak ouder dan dat Jeanne d'Arc ooit geworden is, maar speelt de rol wel goed. Ze heeft sowieso dat heel dramatische en geeft de hoofdrol het nodige charisma. De film probeert het hele leven van de heldin in een al te lang film te proppen. Door de vele gebeurtenissen, de grote focus op dialoog en het groot aantal karakters, voelt de film al snel te langdradig. Vooral die focus op dialoog, want we krijgen vooral karakters te zien met naar mijn gevoel te weinig aandacht voor de achtergrond of de sfeer. Het voelt meer dan ooit te theatraal aan. Bergman maakt wel wat goed, maar ik hoop toch een betere Jeanne d'Arc film te zien dan dit.

Een luchtige muzikale komedie met de geweldige Rita Hayworth. De film zelf is niet zo bijzonder, maar Hayworth zorgt dat het interessant genoeg blijft. En het gedoe met de muses is wel leuk. Het lijkt wel kritiek op de meerwaardezoeker met de boodschap dat mensen alleen maar entertainment wil. Hollywood blijft Hollywood natuurlijk. Maar het geheel verveelt nooit.

Interessante documentaire over een groep die op het eerste zicht als een funband wordt neergezet, maar toch revolutionair was en 1 van de belangrijkste Engelse bands was in zijn tijd. De docu geeft ook een breder beeld van de tijdsgeest en het genre in haar geheel. En dat in een ideale tijdsduur. Het lijkt me eerder voor de muziekliefhebber dan de filmliefhebber, maar heb er toch van genoten.

In de lijn met het bekendere kerstverhaal rond Scrooge. Het is dan ook gebaseerd op een kortverhaal dat haar inspiratie haalde bij dat originele verhaal A Christmas Carol van Dickens. De productie moet wel impact gehad hebben. James Stewart kwam net terug van de oorlog als geprezen hoge militair, al een tijd uit de filmwereld. En ook regisseur Frank Capra hield zich in de oorlogsjaren bezig met documentaires ipv Hollywood films.

Commercieel werd het een flop, gelukkig wel geprezen op de Academy Awards. En doordat de rechten in de jaren '70 niet verlengd werden, kwam dit in publiek domein terecht, pikten veel mensen de film op en werd het alsnog een kerstklassieker.

Stewart is geknipt in de rol als 'good man' die zich inzet voor de stad tegenover een Scrooge-achtige figuur die enkel aan het kapitaal denkt. De combinatie van Stewart met Capra zorgt voor een warme feelgoodfilm en 1 van de beste kerstfilms.

Ik hou wel van die 'How to...' animatiefilms Goofy. Hiermee leunt Disney sterk aan de humor van Tex Avery. Heerlijk chaotisch met een grote snelheid aan grappen. De animatie werd genomineerd voor een Oscar, maar verloor tegen Tom & Jerry.

Een politiek geladen animatie die eerder voor de inhoud dan voor de stijl geprezen werd. Maar kan me wel voorstellen dat in de oorlogsjaren zo'n filmpjes wel nodig waren en warm onthaald werden bij de geallieerden. Het is gemaakt als propaganda om 'war bonds' te verkopen. Maar de stijl is wel Donald Duck. De enige Donald Duck die een Academy Award won trouwens. De humor werkt af en toe wel. Puur als animatie is het niet zo heel bijzonder.

11 Oscarnominaties, waarvan 6 x gewonnen voor deze Mrs. Miniver. De film is wel heel actueel. Productie begon al enkele maanden na de evacuatie in Duinkerke. En tegen het einde waren er een paar kleine aanpassingen als de US uiteindelijk deel nam aan de oorlog na de aanval op Pearl Harbor. De film houdt de vinger op de pols en weet goed de sfeer van toen vast te leggen. Een indrukwekkende film die terecht de nodige prijzen won.

De film die vooral bekend werd doordat die de Academy Award voor beste film won ipv Citizen Kane (en The Maltese Falcon). Maar dat maakt deze film niet meteen een slechte film. John Ford blijft in de lijn van zijn vorige film The Grapes of Wrath, al evengoed een wat zware film die voor mij iets te lang duurde. Ik hou liever van zijn westerns. How green was my valley heeft mooie beelden en het kijkt ook grotendeels als een literaire film. Maar het duurt wat te lang en kan me niet altijd even hard boeien.

Het debuut van Bugs Bunny, Elmer Fudd bestond net iets langer. De animatie valt nog mee, al is de humor wat gedateerd. En Bugs Bunny zou qua stijl nog wel een update krijgen in de loop der jaren. Maar het gekende karakter is er al wel. Leuke animatie, maar er zijn betere in het genre.

Heel raar dat Katherine Hepburn (toen al 2 Academy Award nominaties, waarvan 1 win) beschouwd werd als Box Office Poison. Ze was in 1938 te zien in twee heerlijke komedies: Bringing up baby en Holiday. Alle twee ondertussen klassiekers geworden en warm onthaald, maar toen weinig succes in de bioscoop. Na Holiday zou de vergoeding voor Hepburn zelfs sterk dalen. Gelukkig nadien terug hersteld met nog 10 Academy Award nominaties, waarvan 3 keer prijs!

Holiday is op zich een eenvoudige film met de liefde tussen een vrijgevochten jonge man en een steenrijke jonge vrouw. En Hepburn als de zus die er tussen zit, wat voor heerlijke scènes zorgt. Cary Grant is in vorm, ook al heeft hij nog betere rollen dan dit gespeeld. Maar een komische rol als dit is hem op het lijf geschreven. Hepburn toont dat ze 1 van de beste actrices ooit is en samen met Grant zorgt dat voor leuke momenten. Ook de rest van de cast past goed. Dat zorgt er voor dat Holiday in al haar eenvoud toch een mooi pareltje is. Een romcom uit de tijd dat het genre echt goed was.

Hoewel het heel hard lijkt op de oudere film What Price Hollywood? (1932) kan je dit als de originele A Star is Born beschouwen. Later een paar keer memorabel verfilmd. In tegenstelling tot die latere remakes is de film uit 1937 geen musical, maar de verhaallijn is wel dezelfde. In de hoofdrol Janet Gaynor, de eerste actrice die jaren voordien de eerste Oscar won voor beste actrice. Ze schittert ook in deze A Star is Born. Het drama werkt zeer goed en zorgt mee dat dit 1 van de beste verfilmingen is. Wat verklaart waarom de film zo gegeerd is om opnieuw te verfilmen. A Star is Born (1937) werd de eerste film in kleur die genomineerd werd voor een Academy Award als beste film. maar verloor van The Life of Emile Zola.

De eerste langspeelfilm met een weerwolf. In de lijn van de andere monsterfilms uit de jaren '30. Ik moest met de titel meteen denken aan de song Werewolves of London van Warren Zevon, die hier duidelijk zijn inspiratie haalde. Het heeft wat weg van Dr. Jekyll & Mr. Hyde, al zie je sowieso meer gelijkenissen in de monsterfilms. Door die titel lijkt het wel een spin-off of sequel te zijn van een andere weerwolffilm. Maar het is wel degelijk een originele film. Een B-film voor de liefhebbers van het genre.

Je ziet hier de animatiestijl die in de jaren '30 en '40 zou floreren. Al zie je evengoed wel dat het nog uit 1936 komt. Genomineerd voor een Academy Award, waar het verloor van Disney. In tegenstelling tot andere animatiefiguren als Tom & Jerry, Bugs Bunny of Droopy, zijn de animatiefilms van Popeye minder legendarisch en zijn vooral de karakters zelf in het geheugen gebleven. Met deze animatie zien we een parodie op het verhaal uit Duizend-en-een-nacht. Hier en daar wel leuk gedaan.

Een korte documentaire over het einde van de dinosaurussen en hoe onze blik om hen met de jaren veranderd is. Al wordt het vooral een filosofisch portret met hier en daar wat wetenschappelijke zijsprongen. De docu duurt nog geen half uur, maar voelt zelfs dan wat leeg aan.

De zwarte humor van Coen is afgezwakt in deze film. Het resultaat is een mager verhaal met hier en daar een leuke opflakker. Vooral Chris Evans bewijst nog maar eens dat hij naast Captain America niet echt goed kan acteren. Er zijn wel andere kleurrijke figuren om de film nog wat te redden. Al is dat helaas niet voldoende.

Heerlijke detectivefilm, vooral dankzij de chemie tussen William Powell en Myrna Loy. Die zorgen voor de nodige humor en liften heel de tijd de film op. Toch blijft het ook een detectiveverhaal waar je benieuwd van bent hoe het gaat aflopen. De aankleding is niet meer dan een veredeld theaterstuk, maar de rest is wel goed gedaan.

De film zal toen denkelijk door het onderwerp zo geprezen zijn, want als film is dit vooral een saaie bedoening die in de schaduw staat van veel betere tijdgenoten. Het idee is nochtans goed gevonden, maar de uitwerking is niet zo interessant.

Een mindere Woody Allen die een romantische komedie maakt. Af en toe merk je nog wel zijn typische dialogen, maar al snel vervaagt het naar een doorsnee romantische komedie met de soms wat kinderlijke stijl van de 80s. Slecht is het ook weer niet, de film kent af en toe haar charme. Maar er is ook weinig chemie tussen Mia Farrow en Jeff Daniels. De liefde voor het oude Hollywood maakt wel wat goed.

Begin jaren '30 kreeg je in Hollywood de horrorfilms met oa Frankenstein, The Mummy, Dracula en King Kong. Monsterfilms eigenlijk met een hoop drama erbij. Dit past er ook wel bij, het relaas van de gekke professor die experimenten doet op een afgelegen eiland. Naar het boek van H.G. Wells: The island of Dr. Moreau. Het is dan wel een B-film, later werd de film meer gesmaakt. In die tijd minder warm onthaald en hoofdacteur Charles Laughton trok terug naar Engeland. Daar maakte zijn carrière een succesvolle doorstart. En Island of Lost Souls is een typisch film voor het genre: theatraal en veel drama, maar wel leuk om te zien.

Een verschil met de grootse Hollywoodfilms die je naar een andere wereld willen brengen, of theater voor een camera. Het is een Duitse coming-of-age met jonge meisjes in een zeer strenge kostschool, terwijl hun vaders vechten in WO I. Daarbij wordt een jonge leerlingen verliefde op haar lerares. Een combinatie van een jonge tiener die zichzelf hoop te leren kennen, en het grijpen naar een strohalm van liefde in een wereld van oorlog buiten en de harde regels binnen. De film bevat enkele thema's die voor die tijd revolutionair zijn, en dat een paar jaar voor de nazi's Duitsland zouden overnemen.

Ik zag eerder de film Pandora's Box, normaal bedoeld met Marlene Dietrich. Maar een schitterende Louise Brooks ging met de hoofdrol lopen. Ter compensatie dan deze film met Dietrich opgezet. Een avonturenfilm met een liefdesverhaal in Marokko. Het doet vooral door die setting denken aan Casablanca, al heeft het qua verhaal weinig gemeen. Het leverde enkele Academy Award nominaties op, al won het niets. Akira Kurosawa was fan van deze film, en dat merk je af en toe wel aan de stijl. De chemie tussen Dietrich en Gary Cooper werkt wel, al is het verhaal niet zo bijzonder. Maar het is toch al een grote breukstijl met de stomme film die nog maar kort voordien de filmwereld domineerde.

Ik zag dit kort na de film It (1927) met de prachtige Clara Bow. Maar dan zie je Louise Brooks! Een hele andere actrice die qua stijl haar tijd zo ver vooruit was. Het zal ook de combinatie zijn met de regie van Georg Wilhelm Pabst. De Duitse filmwereld in de 20s was visueel zoveel beter dan de Amerikaanse. Normaal was deze film voor Marlene Dietrich, maar dan verhuisde Louise Brooks naar Duitsland en kaapte de rol voor haar neus weg.

Een prachtige film uit een tijd waarin de kwaliteit van films jaar per jaar evolueerde. De geluidsfilm was er al, maar toch scoorde deze stomme film. Visueel is het ook een stap vooruit dan wat je uit Hollywood te zien kreeg. En met Brooks in een iconische rol, is deze film een pareltje.

Brigitte Bardot wordt vooral herinnert als sex-symbool, dierenactiviste en recent ook oudere vrouw met regelmatig racistische uitspraken. Dat laatste krijgt toch wel deels een verklaring na haar levensloop waarin ze zowat als een product werd beschouwd (en behandeld) en haar keuze van dieren boven mensen.

Je zou bijna vergeten dat ze ook actrice was. Dezelfde lijn als gelijkaardige lotgenoten Grace Kelly en Marilyn Monroe. In de ogen van de meeste mannen rond haar bekeken haar eerder als een verovering dan als een talentvolle vrouw. Er is veel te vertellen over Bardot, moeilijk samen te vatten in 1 documentaire. Daardoor is het soms een rommeltje en lijkt het veel dingen te vergeten. Maar je krijgt wel een breed beeld van BB.

In de oude slapstick komedie valt Buster Keaton samen met Harold Lloyd op dankzij hun stunts, een verschil met de soms toch best flauwe taartenhumor van bvb Laurel & Hardy. Maar Keaton doet minder stuntwerk hier en de film is eerder een romcom. Dat heeft zeker nog haar charme, maar het geheel is toch eerder een geheel van sketches en dat is bij een romantische film eerder jammer. Hier en daar werkt de humor wel, Keaton blijft een goeie komedie acteur. Maar het staat toch in de schaduw van zijn betere materiaal.

100 jaar oud op het moment dat ik deze film zag. De oudste bewaarde langspeel animatie, gemaakt door de Duitse Lotte Reiniger. Een tijdloze stijl qua animatie, die later veel werd nagedaan. Meestal als kort fragment in populaire animatiefilms om een oud verhaal te vertellen of het verleden aan te halen.

Het verhaal is een greep uit Duizend-en-een-nachten dat wij vooral kennen van de verhalen rond Aladdin, Ali Baba en Sindbad. Die verhalen waren toen ook al bekender dan dit van Achmed, al zien we Aladdin toch ook even verschijnen. Het geheel is wel de typische verhaalstijl van die tijd, waardoor het soms wat zwaar en traag oogt. De film mag dan wel mooi zijn, het is helaas soms langdradig. Wat niets zegt over de invloed van de film.

Een film met actrice Clara Bow als IT-girl, wat we nu sexappeal of X-factor zouden noemen. En voor een film uit 1927 (net geen 100 jaar oud) valt de toen amper 22-jarige Clara Bow wel op met haar acteerstijl en trekt ze zeker de aandacht. Ik leerde deze film kennen dankzij de film Babylon waarin hoofdactrice Margot Robbie haar rol vooral baseerde op Clara Bow.

De film is soms verouderd, niet moeilijk voor zo'n oude film. Maar tegelijk zorgt Bow voor een frisse wind en is de film nog niet geremd door de Haynes-code die als een zelfcensuur in Hollywood de ruwe kantjes verwijderde. Met it stond Bow op het hoogtepunt van haar carrière, datzelfde jaar was ze ook te zien in Wings dat de eerste Oscar voor beste film zou winnen. Maar daarna ging het bergaf. Ze overleefde carrièregewijs de stap naar de geluidsfilm niet en bleek ook psychische problemen te hebben.

Het verhaal op zich heeft voor mij te weinig kracht, maar dat wordt visueel weer goed gemaakt. Ook de speelse Ana in combinatie met haar zussen en dat liedje Porque tu vas zorgt voor dat magische sfeertje. Drama door kinderogen gezien als een oud trauma dat door de jaren anders in het geheugen vast groeit. De film is wat verouderd, maar het blijft wel mooi om te kijken.