Logboek

Een mix tussen Argo en Assault on Precinct 13 en dan met een Michael Bay sausje erover. De verfilming van een boek naar de feiten uit 2014. Bay zat qua script dus wat vast aan de feiten. Met momenten is het wat cliché en zoals dat met Bay gaat, enorm Amerika Amerika. Maar jammer genoeg vond het ook echt wel plaats. Bay slaagt er wel in om een wat eenvoudig plot toch meer dan 2 uur warm te houden met de nodige actie en spanning. Ook de cast valt goed mee en dan vooral Krasinski. Het resultaat is een aangename oorlogsactiefilm die ondanks de lange lengte voldoende blijft boeien.

Ik hoopte nog wat op een doorsnee horrorfilm vol clichés, maar toch met genoeg entertainment om even tussendoor te genieten van een film op Netflix. Dampyr - Vampyr door iemand die niet goed kan schrijven - is een enorm slechte film geworden. Zonder charme, talent en met ongelofelijk slechte effecten. Te bedenken dat de film nog genomineerd werd bij de David di Donatello Awards, de Italiaanse versie van de Oscars. De lijst met alternatieve kandidaten zal op geweest zijn.

Deze film moet niet veel plaats maken voor prijzen, maar als luchtige actie-komedie werkt het wel. Het is gelukkig al geen overbodige sequel. En het script is vrij mager met te veel clichés, zelfs voor dit genre. Maar de humor werkt wel en er is voldoende actie om de aandacht te blijven trekken. Een typische Netflix film, wat je ook ziet aan de aankleding en de dialogen. En het is dan wel over de top, in een film met de nodige humor kan dat geen kwaad. Heerlijke popcorn!

Meer dan 3u documentaire over Paul Simon. De lengte doet het al vermoeden, dat dit vooral een documentaire is voor liefhebbers. De zanger is al voorbij de 80 en het voelt ook aan als een rustige terugblik naar heel lang geleden. Maar we krijgen wel een uitgebreid beeld te zien van de muzikant. Zodat het meer is dan enkel feiten. Het is een poging om bij keuzes, nummers en gebeurtenissen een verklaring te vinden. Van de tijd met Garfunkel over zijn solo singersongwriter albums tot de Afrikaanse ritmes van oa Graceland. We krijgen beelden van andere mensen te zien, maar enkel Simon is echt zelf aan het woord in de camera. Gelukkig horen we ook regelmatig Garfunkel. Toch belangrijk rond de periodes dat het moeilijker ging. Meer dan 3 uur is een lang zit, maar het is ook een lange carrière waarin veel te vertellen is.

Een anti-oorlogsfilm over de onzin van oorlog en de langs beide kanten de dood van vele soldaten die als kanonnenvoer bevelen krijgen. Zonder dat ook nog maar iemand weet waarom die oorlog begonnen is. We zitten in Duitsland weliswaar op het einde van de oorlog waarbij in een laatste wanhoopspoging zelfs tieners worden opgeroepen om mee te vechten. Zonder besef, zonder opleiding, nog kind in hun beleving. Het idee zagen we al in All quiet on the western front waar een klas jongeren naar de loopgraven wordt gestuurd. In zo'n film maakt het minder uit welke kant de soldaten zijn.

Die Brücke wordt hier vooral geprezen, maar mist toch de impact van een All quiet on the western front. Uiteraard heeft het verhaal zelf de nodige troeven, maar ik mis de diepgang van andere oorlogsfilms. Zodat het resultaat een aangename anti-oorlogsfilm is, maar het als film zelf wat verbleekt bij veel genregenoten.

Een wat mindere musical, al zie ik vooral Leslie Caron wel graag spelen. Ze maakte haar debuut in An American in Paris, waar normaal Maurice Chevalier ook in mee zou spelen. Maar toen ging men er nog verkeerd van uit dat hij had meegewerkt met de Duitsers en werd geweigerd voor de film. Pas later in de jaren '50 werd hij in ere hersteld en was hij te zien in Hollywood films, waarin Gigi. Opnieuw met Caron die ondertussen 27 jaar is. Wat het minder creepy doet overkomen als ze de rol van de jonge Gigi speelt waar Louis Jordan's personage verliefde op wordt.

Het concept doet wat denken aan My Fair Lady en daar heeft Gigi ook een nummer van gekregen (om het zo te verwoorden). Het nummer Say a Prayer for Me Tonight werd geschreven voor My Fair Lady, maar werd voor de musical startte op de planken geschrapt en later terug opgepikt bij deze film Gigi.

Gigi kent wel enkele leuke momenten, maar doet weinig qua choreografie en songs. Buiten enkele mooie shots (waaronder op het einde) is het zelfs voor mij als musical liefhebber nogal te overdadig met kleuren aanwezig. Toen bij de Academy Awards een clean swipe van 9 Academy Awards op 9 nominaties. Ondertussen wat ondergesneeuwd door vele andere betere musicals.

Ik had onlangs het boek Audrey & Anne van Jolien Janzing. Een gefictionaliseerde weergave van echte gebeurtenissen, waarbij Otto Frank persoonlijk op bezoek gaat bij Audrey Hepburn om haar te vragen om in een verfilming de rol van Anne Frank te spelen. In het boek wordt terug geblikt naar de jeugd van Audrey & Anne die wat gelijk liep. Wel onder andere familiale omstandigheden en met een andere afloop. Maar beiden waren tiener, geboren met een maand verschil, geen geboren Nederlanders maar tijdens WO II wel woonachtig daar. Audrey weigerde omdat de herinneringen te zwaar waren en ze zich ook te oude voelde voor de rol.

Na de oorlog kwam het dagboek van Anne Frank uit en al in 1955 verscheen een Broadway voorstelling, 10 jaar na het overlijden van Anne. Het won Tony Awards en een Pulitzer en Hollywood zag er een verfilming in. Iets geromantiseerd misschien, al valt het naar Hollywood normen nog mee. Met Otto Frank zelf als adviseur. Ook al is het soms een Amerikaanse blik, blijven de feiten wat ze zijn en ook die zeldzame mooie momenten werden zo beschreven in Anne's dagboek. Met het einde als een indrukwekkende scène. Critici waren lovend, de film won 3 van de 8 Oscarnominaties, maar aan de kassa deed de film wat minder. Rond die tijd waren oorlogsfilms vooral die van de helden en de Amerikanen die Europa kwamen redden, amper of niet over de slachtoffers en de gruwel die vooral joden ondergingen. Maar ook als film zelf is dit een aanrader.

Naar het gelijknamige kortverhaal van Dostojevski. De setting is geen St Petersburg, maar het winterse stadje Livorno in Toscane, gefilmd in prachtig zwart-wit, zorgt voor een gelijkaardige sfeer. Vooral de look is geweldig! Een klein havenstadje dat het uiterlijk heeft van een grote theaterset (wat het denkelijk ook gewoon was) met de zwart-wit neon reclame en de wat mistige lampen, geeft een dromerig effect. We volgen een eenzame man op de dool die een vrouw ontmoet. Ze vinden elkaar in de eenzaamheid, al is de vrouw alsnog aan het wachten op een liefde uit het verleden. Dat geeft een mooie mix van melancholie, eenzaamheid, hoop en romantiek.

De film vertrekt van een kortverhaal en moet dan ook wat opvullen om aan een langspeelfilm te komen. Soms voel je wel die rek in het verhaal. Maar de beelden zijn echt prachtig en de sfeer wordt toch goed behouden. Een pareltje uit de jaren '50.

De films van Ozu blijven toch heerlijk. Ik zag vlak hiervoor de Indische film Pather Panchali, dat me veel minder lag en door de muziek van Shankar veel drukker overkwam. Tijd voor een Ozu, waarin de rust wederkeert. In zijn films zet hij als een getuige de camera discreet neer, alsof hij niet wil storen in het leven dat zich afspeelt in beeld. De camera staat ook altijd op de ideale plek zodat je een prachtig beeld krijgt van de scene. Met de sfeervolle muziek op de achtergrond ben je helemaal aanwezig in het gezelschap.

Early Spring is niet mijn eerste Ozu, dus soms de schrik dat ik net al die sterke films van hem al gezien heb en het alleen maar minder kan. Maar Early Spring haalt evengoed een hoog niveau. Niet de beste uit de reeks, maar wel een karaktervolle prent waarin je de hoofdfiguren ziet evolueren. In de film volgen we een koppel met huwelijksproblemen. Ze lijken meer en meer uit elkaar te groeien, al spelen de omstandigheden rond hen wel mee hoe het verder zal lopen en welke keuzes er gemaakt (moeten) worden. Met op de achtergrond een tijd waarin de oorlog nog niet lang achter hun ligt en de echo er van nog weerklinkt. Maar tegelijk ze leven in een nieuwe meer Westerse tijd. Wat ook invloed heeft op het leven van de mensen.

Een film die al lang passeerde, maar ik nooit echt wilde opzetten. De trailer zag er mooi uit, maar toch leek het niet mijn ding te zijn. Toch maar een poging gegeven. Visueel is dit inderdaad een mooie film met enkele mooie shots. Ik ben wel geen fan van de muziek van Shankar en naast mooie beelden kan de film me jammer genoeg weinig boeien. Ik had ook niet veel met de personages. Ik begrijp wel dat veel mensen hier van houden, maar voor mij is deze film jammer genoeg niet weggelegd.

De combinatie van James Stewart en Anthony Mann werkt duidelijk. De 4e western samen en ook al is dit niet de beste van de reeks samenwerkingen, is het wel een degelijke film. Een western volgens het oude Hollywood boekje, maar het is wel wat anders dan een John Wayne film. Stewart is geen Wayne, maar hij heeft wel genoeg charisma, ook als cowboy, om zo'n film te trekken. Het geheel is niet zo heel bijzonder, maar wel vakmanschap. En liefhebbers van het genre zullen hier best van genieten.

Een nieuwe film van Florence Pugh is altijd een blikvanger. En dit keer ging ze diep voor de rol. De affiche zegt een romantische komedie, maar het is een liefdevol drama met meer diepgang dan we tegenwoordig gewoon zijn in films. Het is van Before Sunrise dat er zoveel charisma, liefde en echte romantiek op het scherm te zien was. Het werkt ook goed tussen Pugh en Garfield. Dit staat mijlenver van de romcoms die aan de lopende band worden gemaakt. Passende muziek, meeslepende scènes zonder melig te worden, hoofdrollen met karakter. Het maakte na de film nog lang zeer veel indruk. Een zeldzame parel en ik twijfel of ik nog iets beter zal zien in de loop van 2025.

Moonrise Kingdom voor volwassenen. Ingmar Bergman heeft later wat meer zwaardere films gemaakt, maar deze is nog vrij luchtig. Het onderwerp is daartegen wel gelaagd. Twee jongeren die zweven tussen tiener en volwassen worden, willen weg uit hun leven waarin de zon amper lijkt te schijnen. Een baas die dagelijks op de vingers tikt of een vader die drinkt. Het begin van een zomer waarin alles mogelijk lijkt, leven van dag tot dag. Maar het leven werkt zo niet natuurlijk en dat ontdekken de twee gaandeweg. Al zal die bewuste zomer nooit vergeten worden.

De film is wat minder zwaar, maar toegegeven dat de latere Bergman films visueel interessanter zijn. Toch zijn hier regelmatig prachtige shots en weet hij het licht mooi te bespelen in de zwart/wit setting. De prachtige Harriet Andersson doet sowieso de zon schijnen. Ironisch dat haar (beperkte) naaktscène in de film er net voor zorgde dat dit de meest succesvolle Bergman in de VS zou zijn. Bergman was ook verkocht, want hij had tijdens deze periode een relatie met Andersson. Bergman schreef deze film op maat van haar. Dat helpt en zie je ook aan het charisma van Harriet in de film.

The Greatest Show on Earth is alvast niet de Greatest Movie in de Bioscoop! Een jaar nadat An American in Paris de Oscar voor beste film won in plaats van de ultieme klassieker A Streetcar Named Desire, gaf de Academy opnieuw een beeldje naar vooral een veilige Hollywoodfilm: The Greatest Show on Earth. Terwijl een film als High Noon mee genomineerd was...

De film is een lange circusvoorstelling dat probeert de spanning op te drijven door de focus op de trapeze-acts. Tussendoor nog een driehoeksrelatie met wat romantiek en een intrige rond één van de circusleden. Nogal een rommelig script zonder echte opbouw. Visueel wat gedateerd met gelukkig nog een paar spannende momenten. Maar verder is dit nogal pover. Ondanks de aanwezigheid van bekende namen voor en achter de camera.

Wat een heerlijke film! Het relaas van een koppige dorpspriester die desondanks nog steeds luistert naar zijn geweten en de stem van Jezus (waar hij in de film regelmatig een gesprek voert), in strijd met de nieuwe burgemeester van een communistische partij die het op zijn eigen manier goed heeft voor de dorpsbewoners. Hun stijlen botsen wel eens met elkaar en ze staan klaar om elkaar te grazen te nemen. Maar bij veel problemen vinden ze elkaar. Daartussen heb je een soort Romeo & Juliet verhaal met een communistische jongen en een katholiek meisje.

Een luchtige film met de nodige humor en vooral een goed script en goed geacteerd. De kracht zit in de eenvoud en de sfeer die je helemaal meesleept. Het heeft na al die jaren niet van kracht moeten inboeten.

Hoog in filmlijstjes, al op voorhand geprezen bij de Awards en zelfs Greta Gerwig was lovend over deze film. Tja, ik zie het helemaal niet. Het begin duurt vrij lang en is met momenten zelfs lelijk en te schreeuwend. Dan komt er een wending in het verhaal en lijkt het even te beteren met de nodige humor. Maar het blijft een hoop irritante figuren die druk doen en de echte chemie of plotwending bleef helaas uit. Van de door de media uitgeroepen favorieten van 2024 is dit toch wel de meest overroepen.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Zeer aanstekelijke documentaire over Motown dankzij het duo Gordy & Robinson. Je kent waarschijnlijk de hits en wat namen uit de Motown stal. Ik had ook het beeld van de soms wat te luchtige muziekfabriek tegenover de meer sociaal bewogen Stax Records waar namen zaten als Otis Redding, Booker T, Isaac Hayes. Maar de impact van Motown was veel groter. De docu laat zien hoe divers het label eigenlijk wel was, de problemen waar ze mee te maken hadden, het talent dat er zat, maar ook een tijdsgeest van een haatdragend Amerika tegenover zwarte burgers. Vooral naar het zuiden.

De beelden zijn zeer boeiend, de muziek is alom tegenwoordig. En praktisch alle artiesten komen wel een keer aan bod. Je kan er nog uren over vertellen, maar het geeft wel een goed beeld. En Gordy & Robinson lijken me twee toffe gasten waar ik gerust een avond op café mee wil gaan. Al zijn die ondertussen respectievelijk 95 en 84 jaar.

De helaasheid der dingen, maar dan nog ruwer... Het leven van een achterbuurt in Mexico met jongeren zonder toekomst in armoede. De kansen zijn er pover en ook die kunnen niet opwegen tegen de druk van armoede, angst, boosheid, hopeloosheid. Luis Buñuel neemt je als kijker mee in een wereld zonder lichtpunt, zonder alles te romantiseren. Met enkele straatjongeren als acteurs, helaas de rol van hun leven. Het geheel heeft wat van haar glans verloren met de jaren, maar het verhaal staat er nog wel. En in veel buurten is er na al die jaren nog niets veranderd.

Af en toe krijgen we van Dreamworks nog eens een originele film te zien. Geen drukke straight to Netflix of een zoveelste sequel of spinoff om de franchises te laten draaien. En een film waar wat tijd in gestoken is. The Wild Robot is vooral een kinderfilm, maar wel met een hart. Mooi, rustig en eenvoudig. Maar wel met een warm hart en boeiend verhaal. Uiteraard wat clichés, maar dat mag wel eens in de filmwereld. Ik hoor vooral mensen die hier helemaal in op gingen van ontroering. Dat miste ik persoonlijk wel, misschien omdat ik minder het doelpubliek ben. Maar ik heb wel genoten van deze animatie.

Wat minder goed getekend, maar wel leuke animatie van T&J. Leuk idee trouwens, waar ze raar genoeg niet eerder op kwamen. Door een klap op zijn kop denkt Tom dat hij een muis is en nu is het Jerry die achter hem jaagt om te proberen om hem terug normaal te krijgen.

Jerry speelt weer met de voeten van Tom, maar uiteraard is er altijd weer karma. Een typisch kat en muis spel tussen de twee, lekker flitsend met de nodige grappen. Niet hun beste animatie, maar wel leuk.

Een filmpje met de nodige charme. Tom & Jerry zijn elkaars vijanden, maar als een 3e partij zich komt moeien, spannen ze toch maar weer samen. Qua verhaal niet veel bijzonder en de nieuwe kat is hierna al lang vergeten. In tegenstelling tot andere randfiguren die wel eens opduiken in de Tom & Jerry animaties.

Je zou er bijna meer achter zoeken. Met hond, kat en muis die vrede sluiten tot een heerlijk stuk vlees de ego's terug bovenhaalt. Zo vlak na de oorlog lijkt het wat symbool voor de verschillende landen. Maar we houden het wel op een leuke animatie waarin nog maar eens blijkt dat één van de zeldzame bijfiguren, Spike (aka Butch) het goed doet in de serie rond Tom & Jerry.

Heerlijk filmpje. Spike doet nog een keer mee en de gevechten hebben goeie humor. Ook de nodige spanning en charme. Eén van de betere films met het trio uit de reeks.

Leuke T&J met gastvedette Butch. Het slagveld van dienst is een tennisveld en met zo'n bal kan je al raden wat er zoal kan gebeuren. Een variant op de golfwedstrijd, maar met grotere ballen. Leuke entertainment.