Logboek

Als kind zag ik de Police Academy wel graag. Het waren films met humor die doet denken aan Naked Gun, maar dan voor kinderen. Hier geen woordspelingen, maar wel de flauwe fysieke grappen. Police Academy is een blik vol (te) kleurrijke figuren die infantiele kinderhumor brengen. Deel 3 uit de reeks doet je misschien net geen buikkrampen krijgen, maar warm wordt je er toch ook niet van.

Een nieuw verhaal van Paul Thomas Anderson, een regisseur die me niet altijd kan bekoren. In deze One Battle After Another volgen we een groep revolutionairen met vooral de focus op de energieke Teyana Taylor. Die focus verschuift na een tijd naar DiCaprio, die een nogal apart figuur speelt. Dan krijgen we een soort driehoeksverhouding als Sean Penn in beeld komt. Vooral DiCaprio en Penn spelen op het randje van een karikatuur. Op zich geen probleem, maar het voelt met momenten wel raar aan.

Het verhaal is op zich interessant, al duurt het voor het echt boeiend wordt. Het telefoongesprek van DiCaprio als hij terug contact wil opnemen met z'n oude bende, was best leuk en maakte de film wat wakker. Daarna werd het beter. Jammer want het begon op zich wel goed, maar bleef lang hangen zonder ergens naar toe te gaan. Ik was niet bepaald van mijn stoel geblazen. De 2e helft maakt wel wat goed en naar het einde krijgen we mooie beelden met de nodige spanning.

Dit is zeker niet de beste film van Anderson, al viel die best nog mee. En hij heeft er meer gemaakt die helemaal mijn ding niet waren.

The Fall Guy is een ode aan de stuntcrew achter de schermen met regelmatig een knipoog naar Hollywood. Gelukkig met het nodige stuntwerk, maar er is ook genoeg spanning, actie en humor om meer te zijn dan een parodie op het genre. Ryan Gosling past wel in deze film en het klikt met Emily Blunt. Het resultaat is een aangename actiekomedie die beter is geworden dan je zou denken. Voor acteerwerk zullen hier geen prijzen worden uitgedeeld, maar voor stunts en entertainment hopelijk wel. Misschien dat er eindelijk een Academy Award voor best stuntwerk komt, gewoon door een film te maken over stunts waarin je zegt dat er nog geen Award voor bestaat.

Van Damme en Lundgren tegenover elkaar, beiden in topvorm. Toch wat betreft spierballen en overgetrainde looks, een pak minder qua acteerwerk. We komen in een soort Robocop versie terecht met supersoldaten. En een enthousiaste journaliste om er toch een vrouw bij te hebben. Het vervolg is één grote achtervolging met de nodige actie. Veel stelt dat niet voor, maar in die tijd kon het nog heerlijk ruw en zijn zo'n films niet gemaakt voor pubers of preutse Amerikanen. Er zijn veel betere films in het genre, maar er is genoeg entertainment en wie houdt van dergelijke 'Expendable'films, komt hier zeker aan z'n trekken.

Een standaard documentaire, maar omdat ik niet zoveel ken van de achtergrond van Louis de Funès, was dit wel interessant. Ik ken de man vooral als drukke komiek, die ook op de Belgische televisie graag gezien was vroeger. Misschien ook wel door de Funès zelf, want we komen ook te weten dat hij zelf een rechtse conservatieve man was.

Het begin van de documentaire is het meest interessant. Hoe de Funès opgroeide, maar ook pas laat doorbrak. En dan de verschillen met bvb Bourvil en Yves Montand, alhoewel ze professioneel wel goed klikten en voor de nodige humor zorgden op het grote doek. In het latere deel van de documentaire valt het wat stil en is er weinig nieuw te ontdekken. De documentaire is creatief niet veel bijzonder, maar voor filmliefhebbers is dit wel interessant genoeg.

De eerste Bondfilm op groot doek kunnen zien, dankzij de kleine Antwerpse bioscoop De Cinema die de Connery Bondfilms nog eens vertoonde. Een film uit een hele andere tijd, meer dan 60 jaar geleden. Het begin van een franchise, al was het anno 1962 nog een gok hoe het ging lopen. De intentie was er al. Met Connery werd een Bond gekozen die een tijd zou kunnen meegaan. En hij was minder afgeborsteld dan de acteur die schrijver Ian Fleming zelf in gedachte had: David Niven. Maar zoals later ook zou blijken bij casting van bvb Keaton als Batman, moet je als filmmaker soms tegendraad zijn om uiteindelijk gelijk te krijgen.

Dr. No is gemaakt pre-Beatles tijdperk, terwijl Ian Fleming zelfs nog volop aan het schrijven was. Thunderball was recent uitgekomen (de eerst keuze van de filmmakers om te verfilmen) en zelfs het legendarische On Her Majesty's Secret Service. En een eerdere tv-verfilming van Casino Royal was niet zo geslaagd. Maar het werkte wel en veel elementen die ondertussen met Bond verbonden zijn komen hier al terug. De formule ligt al in grote lijnen vast en zou nog meer vorm krijgen in de komende films.

Dr. No is nog meer een spionagefilm maar kent al genoeg actie. Met spannende achtervolgingen, harde gevechten en Bond die doodt zonder te verpinken. En dat alles mooi verpakt op zonnige locaties en indrukwekkende sets met mooi geschoten beelden. Dat valt eens te meer op als je zo'n film op het grote doek kan zien. Met een terugblik vanuit 2025 is de film misschien wat trager, al stoort dat niet. En wat ondertussen cliché lijkt, was toen over het algemeen vrij nieuw. Het zijn tenslotte de latere Bondfilms (en soortgenoten) die naar Dr. No gekeken hebben en niet andersom.

Ik zag de film voor het eerst vele jaren geleden. Toen was ik niet zo overdonderd, maar ik waardeer de film nu veel meer. Billy Wilder slaagt er in om een screwball film te mengen met een diepere drama. Want The Apartment is meer dan een komedie met pittige dialogen. We krijgen ook te maken met een donkere kant, wat in Hollywoodfilms uit die tijd niet zo evident was.

Jack Lemmon is geschikt als hoofdrolspeler. De speelbal van zijn werkgevers, maar ondertussen wel zelf een man die plezier maakt met creatieve ideeën (of oplossingen) door het leven zwemt om zijn plek daarin terug te vinden. En dan heb je de betoverende Shirley MacLaine. Niet alleen een mooi chemie met Lemmon, maar ook met de nodige humor. Beiden kregen dan ook terecht een Oscarnominatie, maar wonnen helaas niet.

Een voor Aronofsky normen mainstream film, een verschil met films als Requiem for a dream, Black Swan of Mother! Toevallig was hij bij deze film geen producer en hier wel. Caught Stealing moet het meer dan voordien hebben van het verhaal en de kleurrijke personages. Het lijkt wel een Guy Ritchie film in New York. Het is niet even sterk als die Ritchie films, maar er gebeurt gelukkig wel genoeg om het boeiend te houden. En Aronofsky kan de aandacht lang genoeg vasthouden. Hier en daar mocht het van mij nog wat rauwer, maar heb er wel van genoten. En het is altijd leuk om tegenwoordig nog eens een stand alone film te zien als dit.

Een heerlijke registratie van wat een klein festival lijkt tegenover de grote broers als Monterey Pop of Woodstock. Maar het oogt gezellig, je voelt de warmte van de zomer en de affiche is indrukwekkend. Ik mis nog iets meer die sfeeropbouw. Als we even de barman volgen met zijn plateau vol pinten en de mensen op het dakterras dansen op de muziek, zat je helemaal mee in de sfeer van de dag. Dat mocht iets meer weergegeven worden. Al maakt de muziek uiteraard zelf veel goed. De optredens zijn beperkt tot 1 of 2 nummers per artiest, langdradig wordt het nooit. Een leuke documentaire en ik had graag die dag er bij geweest.