Logboek

Een opvallende animatie met verouderde humor, dat bestaat uit een reeks circusartiesten waar telkens een grap mee wordt gemaakt, om later over te gaan naar een oversekste circusdirecteur. Die mix toont aan dat de humor en het sexsymbool Betty Boop, niet meteen voor kinderen werden gemaakt. Een verschil met de Disney animaties. Kwaliteit van de animatie is wel niet goed en heeft de tijd niet doorstaan.

Een stille film en dat mag je letterlijk nemen. De film was niet helemaal afgewerkt en een score werd nooit gemaakt. Al zal het zo'n 100 jaar geleden misschien wel met live muziek afgespeeld zijn voor een publiek. Een bizar verhaal over een ontdekkingsreiziger in de toekomst die in een vervallen Europa komt en daar een jonge inboorling tegen die hem leert dansen. Regisseur Jean Renoir draait de rollen om met een zwarte en mooi geklede reiziger (de acteur was trouwens zwart, maar had daarboven nog eens een blackface) met een witte jonge inboorlinge die wat lijkt op de stereotypen die Europeanen (helaas) toen hadden van Afrikanen. Ze leert hem de Charleston. Jean Renoir was geïnspireerd door de jazz, die een jaar eerder door Josephine Baker in Parijs werd voorgesteld.

Sommige stereotypen kan je nog wat toedekken door de tijdgeest. Al moet ik zeggen dat het vooral bedoeld lijkt te zijn als gimmick, met inspiratie uit het vaudeville theater. De film is wel verrassend met het vliegende voertuig. En nog meer voor die tijd is de dans van de danseres (vrouw van Jean Renoir), wat soms vertraagd wordt weergegeven. Het heeft toch wat licht erotisch en zal zeker niet vanzelfsprekend zijn voor die tijd.

Ik ben nooit fan geweest van de Marx Brothers. Duck Soup duurt maar een uur, al leek het een eeuwigheid. Een combinatie van visuele grappen en versleten dad jokes van de zeer irritante Groucho. Nergens wordt het leuk. Dit zal 100 jaar geleden wel een publiek gevonden hebben, maar deze film is zeer belegen.

Meer dan 30 jaar na release van de film, 80 jaar na het einde van de oorlog zelf, blijft de film indruk maken. Er waren al films voordien over de jodenvervolging. Denk aan dagboek van Anna Frank of Sophie's Choice, en verschillende documentaires. Maar Schindler's List had een enorme impact op het beeld van WO II, de jodenvervolging en de holocaust. Zowel in Amerika, maar ook in Europa zelf. Nadien zouden meer films over het thema volgen, zoalsThe Pianist, La vita e bella, The boy in de striped pyjama, Son of Saul, Zone of intrest, ... Maar geen enkele heeft dezelfde impact als Schindler's List.

Het gaat op zich zelf niet zo zeer over de figuur van Schindler. De meningen waren begrijpelijk gemengd bij joodse kijkers na deze film. Redder van veel joden, maar evengoed een zakenfiguur en lid van de nazipartij die zijn fabriek recht hield met joods geld en joodse werknemers. Het leven is niet zwart wit, en het is moeilijk om een oordeel te vellen. Wel centraal zijn de joden zelf. De vervolging, de ontmenselijking en zelfs vernietiging. De feiten van Schindler's List zijn vrij accuraat. Blijkbaar zou Amon Göth in het echt nog erger geweest zijn, wat licht afgezwakt is om het nog geloofwaardig te houden. In de lijst van grootste filmslechterikken is hij op stip de hoogst genoteerde niet-fictieve figuur.

Steven Spielberg maakte deze film niet alleen met creatief talent voor een onderwerp dat hem dierbaar was, maar ook met een persoonlijke insteek waarbij het nog belangrijker was wat de kijker te zien zou krijgen. Gewoonlijk in Hollywood zijn het de Amerikanen of verzetsleden tegen de nazi's, maar hier krijgen de joden een gezicht en een naam. Veel joden waren bij de release bezorgd dat het acteren en dus naspelen van de feiten, geen respect toonde voor wat er gebeurd was of als een parodie zou overkomen. Maar velen (en ik zelf ook) denk net dat het zo belangrijk is dat dit nooit vergeten wordt, en dan helpen films en documentaires hopelijk. Want wat we hier zagen is wel degelijk echt gebeurd en nog veel erger, bijna onmogelijk te vatten.

Schindler's List blijft ook 30 jaar later nog nazinderen. Spielberg's meesterwerk met een topcast, muziek, setting en beklijvende beelden...

Het verhaal van de Trojaanse oorlog in een notendop. Het leek iets uit een hele oude doos met een zeer groot Hollywoodgehalte en helaas kan je moeilijk door die suikeren laag zien. De focus ligt op het spektakel met de slagvelden en de enorme decors. Maar de meeste acteurs zijn wat miscast en acteren ook niet zo goed. Alleen Brad Pitt past wel als de golden boy Achilles en Eric Bana doet het vrij goed als Hektor. Jammer dat net Helen, qua legende de mooiste vrouw op aarde, zo weinig aandacht krijgt en zo goed als een bijrol is.

De film op zich valt nog mee, we krijgen het verhaal van Troje te zien. Maar de kwaliteit is minder door de slechte regie en de teveel aan (Hollywood)karakters op een paar na, niet in hun rol lijken te zitten. Zelfs het Trojaanse paard kan je missen als je even met de ogen knippert. Troy is gemaakt in nasleep van het succes rond Gladiator een paar jaar eerder, maar slaagt er nooit in om dat niveau te halen.

De laatste jaren moest je bij heldenfilms het nodige pen en papier meenemen en je huiswerk gedaan hebben om alle linken en verwijzingen te begrijpen. Zo'n leuke knipoog voor de fans mag van mij zeker, maar begin eerst met een goed verhaal en wat karakterverdieping. Marvel heeft zich herpakt met het heerlijke Thunderbolts en Ironhearts. En het is nog wat zoeken welke richting de beste is, maar er is toch al beterschap.

The Fantastic Four: First Steps is ook zo'n stap vooruit. Al zijn het ook maar 'first steps' zoals de titel meegeeft. We hebben het viertal al een paar keer gezien en nu is het aan de MCU. De cast was alvast veelbelovend. First Steps maakt alvast niet de fout om het hele origin verhaal nog eens opnieuw te doen. Bij de nieuwe Superman hebben ze dat gelukkig ook al door. Langs de andere kant, gaan ze er iets te snel vanuit dat de kijker de personages goed kent en wordt er eigenlijk ook weinig aandacht aan hun karakters gegeven. Het blijft wat oppervlakkig. Dat komt nog eens samen met een zwak verhaal waar niet veel aandacht is voor opbouw van sfeer en spanning. Visueel is het dan weer wel de moeite en de toon is stabiel. Het zal vooral de nieuwe frisse start en de marketing zijn waardoor deze film beter werd omarmd dan Thunderbolts.

First Steps zijn wel goeie stappen richting een nieuwe adem bij MCU. Ik hoop wel dat ze niet te snel gaan en verdrinken in tweedimensionale karakters en dat er ook nog ruimte is voor een goed verhaal. Maar Fantastic Four is wel een goeie toevoeging aan de verzameling helden.

Hugo is een ode van Scorsese aan de filmmaker George Méliès, al doet hij dat vooral met verwijzingen naar diens films in plaats van de stijl zelf. Aangevuld met enkele historische figuren om de tijdsgeest wat aan te geven. Het verhaal is wel een mooi sprookje, dat halverwege overgaat in een echte ode aan de oude filmmaker.

Je moet het aangeven, de shots zijn best mooi. En ze doen (mss ook deels door de Franse setting) denken aan filmmaker Jeunet. Gelukkig is er dat mooi verhaal, de muziek en de beelden. De cast doet het wat minder. Al heeft Ben Kingsley de laatste tijd echt wel slechte dingen gedaan, dus hier valt die best nog goed mee.

Het eindresultaat is een film die je niet omver blaast, maar als filmliefhebber wel zal interesseren door het onderwerp. Visueel past dit wel bij het sprookjesachtig verhaal, ook al drukt de CGI en 3D iets te hard haar stempel om de glans te behouden. Maar Scorsese slaagt er wel in om het geheel op de sporen te houden.

Het eerste deel viel nog best mee. Een pover verhaal, al kan dat geen kwaad in dit genre, waar nog genoeg in zat om sfeer op te bouwen en ietwat een verhaal af te ronden met de verplichte opening op een sequel om daarna de kassa te doen draaien. In dit 2e deel zit er nog minder in het verhaal en is het vooral weinig samenhangend en helemaal geen sfeer meer. Jammer van zo'n cast die gewoon verspild wordt. Hier en daar nog een klein lichtpuntje, maar dat kan de film niet goed maken helaas. Bovendien wordt het verhaal zelfs niet afgerond met mogelijkheid tot een 3e deel, maar vrij kortaf afgebroken. Alsof ze al bezig zijn met het afrekenen en de dollartekens van deel 3 voor dit achter de rug was.

Als de zoon van Nick Cave stierf, was hij al bezig aan dit album. Uiteraard had het overlijden een impact. En was het sowieso een invloed op de rest van het album en de eindproductie. Ik lees wel eens de vergelijking met jaargenoot Blackstar van David Bowie, dat eerder een afscheidsbrief op plaat werd, terwijl Skeleton Tree een persoonlijk mix werd van rouw, ode, troost en verwarring. Cave besloot om deze documentaire te maken om zo interviews en media te vermijden. Wat eigenlijk een opname moest zijn van de muziek groeide uit tot een bredere muziekdocumentaire met interviews. Waarin Cave heel persoonlijk is en filosofisch, maar tegelijk de controle duidelijk vast houdt.

De film is een pareltje met visueel prachtige shots. We krijgen elk nummer te horen en te zien met beelden van de opnames en gesprekken als aanloop. Nergens voelt het geforceerd aan. Je merkt ook dat Cave begrijpelijk worstelt met het album en het afscheid van zijn zoon. Hoe zijn emoties worden verwoord in de nummers, meer dan ooit net in de muziek dan in de woorden. Waardoor de worden net meer kracht krijgen.

Leuke luchtige misdaadkomedie. Het is een licht verhaal en van de Coen broers (of 1 in dit geval), hebben we al beter gezien. Maar toch heeft het genoeg vaart en humor om er van te genieten. Kleurrijke figuren en bizarre situaties die uit de hand lopen. Meer moet het soms niet zijn. En de twee hoofdrolspeelsters hebben genoeg chemie om de film niet weg te laten zakken.

Ik lees hier veel de vergelijking met The Wicker Man, en dat is toch wel iets te kort door de bocht. Dan heb je beide films niet helemaal begrepen volgens mij. Deze Midsommar slaagt er in om te shockeren met dingen die zo hard overkomen, maar tegelijk gewoon echt gebeuren. Geen grootse monsters, geesten of vloeken of zo. Een film met de nodige humor die de tijd neemt om van een lucht sfeertje stapvoets over te gaan naar iets meer beklemmend. Soms zie je al wat er gaat komen, en toch lukt het de film om dat nog eens stevig in beeld te brengen.

Een film die je best zonder te veel kennis ingaat, dus spoilertags: Het mooie aan de film is dat we eerst al met de deur in huis vallen als de zus en ouders van Dani op een gruwelijke manier komen te overlijden. Eigenlijk heeft dat niets met de rest van het verhaal te maken, maar het zet wel meteen de toon en zorgt eigenlijk wel ervoor dat het hoofdpersonage Dani het ideale slachtoffer is van Pelle om haar mee te nemen naar Zweden. En eens daar is het ook niet meteen horror. We zien enkele buitenstaanders die welkom zijn bij een gemeenschap met haar eigen gewoontes. Alsof je een week op bezinning zou gaan in een klooster bvb en niet vertrouwd bent met de katholieke rituelen. De Amerikanen zien dat dan ook vooral als getuigen. Onwetend over wat er gebeurt met de nodige vragen en nieuwsgierigheid. Om af en toe geschokt te worden als er iets gebeurt. Zoals de zelfmoord van de ouderen, het verdwijnen van de Engelsen, … Telkens is er een verklaring. En de drank (waar toch af en toe verdovende middelen in blijken te zitten) zorgt alsmaar voor een roes waarin de buitenstaanders (en misschien ook eigen mensen) in worden meegesleurd. Voor Dani is elke stap dichter bij die commune net een stap richting thuis komen. Ze heeft haar familie verloren, het loopt al niet goed met haar vriend Christian in een relatie die hij niet wil stoppen uit medelijden waarschijnlijk voor haar verlies en de rest van de vrienden zijn niet bepaald de vrienden van Dani. In de commune vind ze wel haar weg. Wordt ze wel aanvaard. Grotendeels gemanipuleerd door haar mee te sleuren in de rituelen en door haar resterende strohalmen als Christian en de vrienden weg te nemen, maar zo gaat dat in een sekte. Dat is een heel ander verhaal dan bvb The Wicker Man.

De film bouwt goed op en heeft niet overal een antwoord op. Dat is voor mij net een pluspunt in de film. Laat me als kijker maar wat vraagtekens hebben. Zoals een beetje verwacht gaat het wel goed in deze film met de juiste spanning en humor, maar is de film toch wat ontspoort naar het einde en niet helemaal geslaagd. Jack Reynor is niet echt een goeie acteur, maar ben wel fan van Florence Pugh, die terecht de nodige prijzen won voor haar rol in Lady Macbeth (2016). Ze zal ongetwijfeld nog verder groeien als ze helemaal bekend wordt door de film Black Widow in 2020. Dan nog verder de juiste films kiezen.

Adèle Exarchopoulos in een wat atypische rol, waarin ze zich toch lijkt te amuseren. Ze speelt een jonge vrouw die geen pijn voelt en dan maar filmpjes maakt in de stijl van Jackass en zo een grote internetster geworden is. Een film vol goede ideeën en zwarte humor, maar die humor mocht nog wat absurder van mij. Het blijft allemaal op de vlakte en het lijkt soms meer richting de zoveelste kritiek op de online wereld te zijn dan echt een goeie komische film. Ik hou wel van dit soort rare films, maar ik bleef toch wat op mijn honger zitten. Het gerecht was niet slecht, maar het miste de nodige kruiden.

Het verhaal van de legendarische jazzlegende Chet Baker. Een muzikant in een wereld die nog meer dan in andere muziekgenres, te kampen had met verslavingen. Het mooie aan de goeie jazz biopics is dat ze zelf wat improviseren, maar daarom (net als bvb de film Miles Ahead), minder commercieel zijn en wat onder de grote radar blijven.

In Born to be Blue zien we Ethan Hawke als Chet Baker in een wat gefictionaliseerd verhaal, al zijn de grote lijnen wel waar. De filmmaker kiest voor Baker in de jaren '60. Hij had al een carrière gemaakt en gespeeld met andere grote helden. Maar door drugs kwam het verval en het hielp niet dat hij na een gevecht waarbij z'n tanden sneuvelden, hij moeite had met spelen. Nog steeds dromend van het succes, waarbij hij alles terug op het spel wil zetten om er te geraken.

De film kiest dan wel een bepaalde periode, en dan nog één uit het dieptepunt van Bakers leven en carrière. Maar door terug te blikken op z'n eigen verleden, komt die mooie muziek wel af en toe langs. Ik las hier ook al dat je na de film met een triest gevoel bleef zitten. Maar dat is nu eenmaal Chet Baker. Muziek vol melancholie, een leven met nog meer tragedie, als een trein die elk moment kan ontsporen. Voor zijn levensverhaal moet je een documentaire opzetten, om een poging te doen te begrijpen wie hij was en waarom zijn muziek zo klinkt, is er deze biopic.

Geen echte documentaire of concertfilm van de jazzlegende, maar een momentopname en intieme gesprek met Mingus in het gezelschap van zijn dochter. Al is het moment van filmen niet zomaar gekozen. We zien Mingus in 1966 (in de titel staat 1968, maar dat is het jaar van release en niet van opname) als hij op het punt staat om uit zijn appartement gezet te worden. Anno 1966 is Mingus al een grote naam met een hoop albums, concerten, muziek, ... en toch kan hij zijn huur niet betalen en wordt hij dus gewoon op straat gegooid. De documentaire is daardoor iets surrealistisch. We zien een boeiend en oprecht gesprek van de man over zijn verleden, hij speelt fragmenten van zijn muziek, maar we zien ook de man achter de legende als hij met zijn dochter speelt en helaas ook aan de voet van een donkere periode staat. Het zou enkele jaren duren voor Mingus de draad weer oppikte.

Ik hou dan wel van muziek, van opera ken ik minder. De naam Maria Callas is mij zeker niet onbekend, maar ik ken te weinig van haar in verhouding met de 2 andere vrouwen uit de trilogie van Pablo Larrain: Lady Diana en Jackie Kennedy. Het is geen standaard overzicht uit het leven van de ster, maar legt de focus op een bepaalde periode. Dat is ondertussen ook niet nieuw, maar je krijgt minder dat rise & fall effect of een grote film die hopt in de tijd om alle grote momenten van een ster vast te leggen.

Maria laat de operazangeres zien zoals ze uiteindelijk was, een grote diva. En dat op een moment dat ze nog wel overtuigd is van haar status, maar niet meer schittert op het podium zelf. Angelina Jolie speelt een glansrol en ze zorgt ervoor dat ik toch geboeid was in een operazangers die ik ondanks mijn liefde voor muziek nooit echt aandacht had besteed. Visueel de moeite en een verhaal dat interessant genoeg is. Al vrees ik dat de meeste kijkers iets meer introductie of bagage mochten krijgen. Wat dan weer de film van kracht had doen inboeten.

Als je via Google wil zoeken hoeveel films er al van Superman zijn, durft het antwoord wel eens variëren, maar het zijn er een massa! Zeker als je animatie, cameo's, bijrollen en de veel series er bij zou rekenen. Om maar te zeggen dat Superman in 2025 niet echt vernieuwend is. Marvel kruipt voorzichtig recht en ook DC lijkt nu een frisse wind gevonden te hebben om meer van hetzelfde te brengen. Hetzelfde, maar anders. Want na de depressieve Snyderjaren mag er gelukkig weer kleur en humor zijn, zonder dat het een parodie wordt.

Superman maakt alvast niet de fout om nog eens een origin story te vertellen. Want samen met dat van Batman en Spider-Man, hebben we dat ondertussen al veel te veel gezien. Telkens als weer een andere acteur met de cape mag vliegen. Superman was voor mij meestal een tweedimensionaal figuur, zonder echte diepgang. Dat wordt hier gelukkig wat goed gemaakt. En ook randfiguren komen niet met overbodige uitleg. De meeste figuren kennen we al, of dat wordt wel duidelijk voor de kijker in de loop van de film. Ik was zelfs verrast door die kerel met z'n lelijk kapsel die al in de trailer zat. Pas als hij zijn naam zei wist ik wie het was. Komt er van als je beeld van superhelden uit de films komt en niet van de comics. Al is dat wel leuk meegenomen en zal ik nog wel (denkelijk overbodige) knipogen voor de die hard fans gemist hebben.

De dynamiek zit goed, de beelden zijn mooi en voor een superheld die ik al in meer dan in een handvol versies heb gezien, kan het mij voldoende boeien. Met soms rare figuren, al vallen die best mee. En Superman heeft eindelijk wat karakter. Als we dan toch opgescheept zitten met het herkauwen van hetzelfde materiaal, valt deze film best goed te verteren.

Wes Anderson maakt een Wes Anderson film. Niet meer en ook niet minder. We krijgen zijn gekende stijl te zien, met ook een pak bekende gezichten die al eerder meespeelden in zijn films. Nieuw aan boord is Mia Threapleton, de dochter van Kate Winslet. Ze speelt een geweldige rol en valt best wel op tussen al die bekendere namen.

Anderson doet niet veel nieuws, het is de gekende formule en stijl. Maar in een tijd waarin de filmwereld hoodfzakelijk bestaat uit mooi arthouse of te veilige blockbusters met sequels, reboots en remakes, is het leuk om weer een origineel verhaal te zien. Al heeft dat wel een gekende look. Slecht is het zeker niet, de filmmaker brengt opnieuw visueel meesterwerk met de gekende kleuren en perspectieven. Liefhebbers van Anderson zullen hier zeker ook van genieten. Maar het voelt toch wat aan als meer van hetzelfde en ook al is de humor goed, mist het wel wat pit. In het repertoire van de regisseur zal deze film helaas niet snel opvallen.

Omdat elke film wel een vervolg krijgt, is er ook deze Smile 2. Wat meer van het zelfde al is het qua verhaal een rommeltje, maar dat wordt goed gemaakt door de horror. Sommige scènes zijn best goed gedaan met de nodige jump scares. En vooral Naomi Scott zet een heerlijke rol neer. Ze draagt zonder probleem deze film, die verder toch wat op losse schroeven staat. Een filmmaker met veel losse ideeën zonder er echt een goeie film van te maken.

Ik kan me nog (vaag) herinneren dat het boek (of eerdere boeken) van The Green Mile van Stephen King in de jaren '90 uitkwam in 6 delen. Ik was al wel fan van King en ook die boeken vielen in de smaak. Later volgde de verfilming en in tegenstelling tot andere King verfilmingen vond ik deze vertaling naar het grote doek toch pak minder. Maar tijd voor herziening, het is ook al lang geleden dat ik de boeken nog had gelezen.

De film viel wel beter mee nu, al is het een lang uitgerekte fantasiefilm met over de top personages. Michael Clarke Duncan kreeg een Oscarnominatie voor zijn vertolking wat ik ergens wel begrijp, al doet het mij toch wat minder. Mij viel vooral Sam Rockwell in een rol op zijn lijf geschreven en de onderschatte Doug Hutchison als echte bad guy van dienst. Hutchison kan dat niet heel de film vol houden, al ligt dat misschien niet altijd aan hem. Maar over het algemeen haalt hij het bloed van onder je nagels, zoals dat bij dat karakter wel hoort.

De film kent wel mooie momenten, al komt het soms fragmentarisch over. Ik ben ook geen fan van Hanks, maar hij past wel als Southern American conservatie good guy. En jammer van de scenes waarin Tom Hanks personage ouder is. Dat stoort echt en doet de film geen goed.

Het debuut van Cassavetes waarmee hij schittert, ondanks een laag budget, geen ervaring en nog geen naam. Maar wel het talent en genoeg inspiratie. Het relaas van 2 broers en een zus, met elk hun verhaal. Aangekleed door een cast met vooral improvisatie, boeiende dialogen een setting van NY by night. Een stad die leeft in de schaduw met beatniks en jazz. De muziek van Charles Mingus pas er mooi bij, al blijkt bij de versie uit 1959 deels die muziek gesneuveld te zijn in de uiteindelijke cut. Mooie shots trouwens en vooral het einde is de moeite met een beeld dat blijft hangen.

De 7e film al uit de Jurassic Park/World franchise. De clichés worden nog eens bevestigd in het verhaal dat ook nu weer bestaat uit een vergeten eiland vol dinosaurussen en een team dat bestaat uit spieren, een dino-export, een geldwolf en heel toevallig een kind (of 2). Het verhaal is nog magerder dan voordien met dialogen waar ChatGPT zich zelf over zou schamen, maar gelukkig is er wel vooruitgang in de actie en sfeer. Het komt nog niet aan de enkels van het origineel, maar er is al lichte verbetering van de vorige Jurassic World films. Al was dat ook niet zo moeilijk. Leuke popcorn, maar benieuwd hoeveel keer ze hetzelfde gaan blijven recycleren.

Het relaas van de jonge Salvatore in een wereld waarin film en realiteit met elkaar verweven zijn en de passie er van afdruipt. Een wereld die bestaat uit een cinema en het bijhorende plein, wat ook voor de bewoners van het dorp het middelpunt van hun gemeenschap lijkt te zijn. Met de tijd veranderen veel dingen, ook voor Salvatore. Telkens een keuze tussen zijn passie voor film en andere opportuniteiten of de liefde. Tot een moment dat die wereld een herinnering wordt en duidelijk niet alleen bij Salvatore.

Mss kennen veel mensen iets gelijkaardig. Een vereniging, een plek, een gebouw, een vriendenkring, ... dat moeilijk te lossen is tot je op een bepaalde moment terugblikt naar een vervlogen tijd die nooit meer terugkomt. Terugblikkend met de mensen van toen die er nog zijn. In Cinema Paradiso is de passie en nostalgie eens zo hard aanwezig waarin een droomwereld als die van de film, dat nog extra benadrukt.

Cinema Paradiso is een mooie warme film, prachtig aangekleed met de muziek van Morricone. De film won terecht een Oscar voor beste foreign film, maar op z'n minst was een nominatie voor de muziek ook op haar plaats geweest.

Ik hou wel van het genre, een variant op de wraakfilm waarin 1 persoon een hoop slechte mensen uitschakelt uit wraak. Van Death Wish of Taken over The Equalizer en The Punisher tot Kill Bill en John Wick . Films genoeg in het genre. Peppermint doet niet veel nieuws en moet het met een B-cast stellen. Jennifer Garner doet het op zich niet slecht, maar is nergens memorabel. De film mist het nodige om in het genre op te vallen en de lead heeft niet het charisma dat je in andere films tegenkomt. Maar Peppermint kent wel genoeg vaart en kan voldoende entertainen. Dus op zich wel een leuke actiefilm.

Wat gedateerde humor me het bekende trio van old Disney: Mickey, Donald en Goofy. Je ziet hier ook de typische humor van Disney uit die tijd met animatiebeelden op de maat van de muziek. Er zijn betere kortfilms uit de Disneystal. Slecht is het niet, maar sommige grappen zijn wat langdradig en het blijft ook maar een opeenhoping van gags.