Meningen

Een mooi eerbetoon aan de bekende blueszanger dat een passend beeld weergeeft. Vertellend, maar dat past hier wel bij. Ik denk niet dat een documentaire over hem beter kan worden. De getuigenissen zijn oprecht en soms emotioneel. Hij wordt neergezet als de King of Blues, maar gelukkig ook niet te overdreven verheerlijkt. Hij heeft uiteraard zijn stempel gedrukt, maar vooral door zijn kwaliteit als gitarist. Het is ook geen exacte wetenschap. Mensen als Robert Johnson, Muddy Waters, Nina Simone, Aretha Franklin of anderen hebben ook een belangrijke rol gespeeld in de muziekgeschiedenis. Maar je kan bij de blues niet om B.B. King heen. Voor mij dus een hoge score, omdat het voelt als een compleet verhaal en ik een liefhebber ben van de Blues. Het gaat ook over de muziek en de artiest. De rest is bijzaak.

Ik heb ondertussen al enkele (semi)anarchistische films gezien zoals Der Rote Kakadu en Dreamers. Een genre dat niet slecht is, maar nooit echt topfilms afleverde. Ik had van de Baader Meinhof groep wel vaag iets gehoord, maar ik kon de geschiedenis rond de RAF niet helemaal thuis brengen. Zonder voorkennis dus begonnen aan deze film.

Met als resultaat een zeer prachtig tijdsbeeld die zeer bekende geschiedkundige feiten in het juiste perspectief zet: Che Guevara, moord op Kennedy en Martin Luther King, de aanslag in Munchen, de kaping van Lufthansa, ... De film houdt zich sterk aan de feiten, maar kan toch zorgen voor een boeiend relaas met flitsende duidelijke feiten afgewisseld met spanning en drama zonder melig te worden. Belangrijke discussiepunten waarbij het altijd onzeker is geweest wat er precies gebeurde en de politiek een andere mening had dan de RAF-aanhang, zijn ook niet rechtstreeks in beeld gebracht. Om zo de kijker zelf te laten oordelen en niet direct een stempel te drukken op de film.

Een pareltje dus dat beter is meegevallen dan verwacht. Hier heb ik echt van genoten. Prachtige film!!!

Blijkbaar naar de echte Leung Jan, ze hebben duidelijk wel wat mensen ter inspiratie in China. Het is dan ook maar een uitgangspunt, maar goed meegenomen. Biao Yuen in de hoofdrol die het niet slecht doet, sommige bijacteurs zijn een pak minder, zeker als het op de humor terugvalt. Maar zeker de mix van gevechten en humor zijn de leuk, zoals de scène met de make-up.

Je krijgt wat je kan verwachten van Sammo Hung, al voelt de film best wel weinig geïnspireerd. Gelukkig weten ze achter de schermen hoe ze dit genre moeten maken, zodat het nog wel aangenaam om te zien was. Maar zeker niet de beste uit het repertoire.

Een moeilijk te beoordelen film. We spreken anno 1945, de oorlog is nog maar net gedaan. Belgische films voor de oorlog waren vooral volkskluchten. Na de oorlog kwamen de boerendrama's op, waaronder dit verhaal van Conscience. Film werd pas vanaf half jaren '60 gesubsidieerd en veel filmervaring was er niet. Nog veel meer dan bij Amerikaanse films, merk je hier het theatrale in het acteren. Sommige figuren komen net uit de volkse toneelkring, anderen praten een geschaafd Nederlands. In veel gevallen voelt dat onnatuurlijk aan, waarbij je als anderstalige minder dat probleem hebt bij Engelse films.

Baas Ganzendonk is vooral een historische film en ik ben blij dat ik deze film eens heb kunnen zien. Het verhaal is niet slecht met een goed verhaal. Maar kwalitatief is het vrij arm en blijft het toneel in Bokrijk.

Ik had geen flauw idee wat te verwachten, maar het verhaal sprak me wel aan. The Babadook is een horrorfilm die nog wat in de schaduw staat, maar zeer sfeervol is. Vooral als je merkt dat de film vooral bestaat uit een huis met 2 mensen en hun hond waar vreemde dingen gebeuren. We hebben het de laatste jaren al wel meer gezien en de vraag is of dat wel interessant genoeg kan zijn. En dat is toch wel het geval. Less is more en de kracht zit duidelijk in het opbouwen van de sfeer. Ik moest denken aan films als The Conjuring, The Exorcist, The Omen en deels zoals hier gezegd Requiem for a dream. Zonder al te veel prijs te geven, zit je met de opbouw lang na te denken of we te maken hebben met een psychologisch probleem (overlijden man/vader en te kort aan slaap), of er wel degelijk een Babadook aanwezig is.

Kent brengt het er goed van af, al mist hij volgens mij de ervaring nog om naar het einde toe iets te doen met die opgebouwde spanning en het richting finale te brengen. Vanaf dan wordt het nogal voorspelbaar en mist het de kans om deze film echt te doen uitspringen in het genre. Jammer, want er zat veel potentie in. Kan misschien wel werken met een Amerikaanse remake, zolang me het idee 'less is more' in het achterhoofd houdt. En dan is het nog de vraag of we wel zitten te wachten op een remake, gezien er al veel films in dit genre de laatste tijd gemaakt zijn.

De film ligt in de lijn van de reeks en maakt er niet echt iets speciaal van. Slecht zal het misschien niet zijn, maar ik lig ook niet echt in het doelpubliek. En ik ben te oud om dit te zien als jeugdsentiment. Mijn ding dus niet, al denk ik dat voor kinderen de boeken toch beter zijn.

Ik was 17 in 1995, dus jeugdsentiment kan dit niet zijn. Met Babe heb ik dan ook niet zo veel en eerlijk gezegd kan het me niet zo echt fascineren. Dit is een gezellige familiefilm maar meer ook niet. Ik moet zeggen dat de voice overs bij de dieren niet zo slecht gedaan zijn. Je ziet hen echt als personages. Geen slechte film dus en geen wonder dat het veel mensen zal bekoren. Maar hier blijf ik niet echt bij hangen.

Het lijkt wel een ongeschreven regel te zijn om bij sequels de stad in te trekken. Dat geeft natuurlijk een andere setting, maar een varkentje dat de stad intrekt mist alle charme en is gewoon een vreemde eend, hm... varkentje, in de bijt. We hebben al gezien dat Babe leuk is als figuur, maar de maker kabbelt gewoon verder na het eerste deel. En helaas blijft hij dit keer met z'n bootje vast zitten in de modder. Weg charme, weg kwaliteit, weg interesse. Gelukkig kwam er geen derde deel na dit.

Een film met sterke herinneringen. Ik weet nog dat de film toen een diepe indruk had achtergelaten, wat ik eerder al beschreef bij een recensie hier.

Ik had het geluk deze op goed geluk in de bioscoop te zien. Maar de vraag was natuurlijk of hij nog zou handhaven bij een herziening.

Ik ben weer omver geblazen. Een film met zo'n indrukwekkend verhaal. Een grote kijk op communicatie en hoe mensen vooral naast elkaar communiceren. Op vlak van taal, verkeerde interpretaties, streekgebonden gewoontes, snel getrokken conclusies, stereotypes, zich niet kunnen uiten, emoties opkroppen, lichaamstaal, gevolgen van miscommunicatie, ...

Waarschijnlijk de enige film ook waarbij Brad Pitt mij kan overtuigen met z'n emoties. Ook andere acteurs en actrices acteren geweldig met overtuigende emoties.

Tijd dus voor een opwaardering en een stijging in m'n top 10!

Ik ben wel een fan van Laurel en Hardy. In deze film zijn ze helaas wat minder. En dat ligt niet aan het duo dat zich er nog best uit helpt. Wel aan het kinderachtige kader. Een kinderfilm/musical is niet het juiste biotoop van het tweetal en alles wringt en voelt echt niet lekker. Jammer, want zij verdienen beter.

Als muziekliefhebber waardeer ik deze actiekomedie wel. De soundtrack is een verzameling leuke nummers, maar toch past het telkens in de film die voorbij komt op het ritme van de muziek. Het is een speelse film, visueel is het niet zo bijzonder op een mooi shot hier en daar na. En qua acteerwerk is het ook maar standaard. Maar de film heeft wel de nodige fun en de combinatie actie en humor werkt wel. Een leuke blockbuster.

Een pre-code film met Barbara Stanwyck die iets verder gaat dan de doorsnee Hollywoodfilm uit die tijd, maar uiteraard naar hedendaagse normen al even braaf is. Toch is het steeds leuk om Stanwyck bezig te zien, die veel van de film goed maakt. Want verder is het niet zo heel veel bijzonder en mist het toch wel dat ietsje meer. Wat humor, of een tegenspeler op hetzelfde niveau. Gelukkig een film van korte duur, maar zeker niet de beste film van de actrice.

Blijkbaar had ik hier nog geen reactie gezet.

Deze jeugdfilm is de voorloper van Jurassic Park. Een onderhoudend verhaal en op zich geen slechte acteerprestaties. Alleen mist het wel wat potentie om een echte klassieker te worden. Maar voor de rest is het echt wel een film die garant staat voor een leuke avond.

Babycall heeft veel potentie die niet ten volle wordt benut. Met Noomi Rapace in de hoofdrol hebben we al een goeie actrice. Het verhaal is best wel boeiend, maar is niet goed vertaald naar het script. Dat rammelt nogal en is wel spijtig. Want deze film moet het toch van het plot hebben. Dat je als kijker met vragen zit, mag wel. Dat hoort wat bij het genre. Maar soms gaat het wel ten kosten van de sfeer en zeker van het plot zelf. Geen slechte film, maar had beter gekund.

Wow, wat een film! Lang geleden dat ik de cinema nog zo overdonderd was. De film duurt 3 uur, maar zeker in het begin ligt het tempo zeer hoog. Complimenten voor de montage trouwens, maar ook de heerlijke muziek. Er gebeurt veel, maar het is niet zomaar chaos.

Babylon vertelt het verhaal van de overgang van de stille film naar de geluidsfilm. Een Singin' in the Rain voor gevorderden. En wat we zien lijkt overdreven, maar ik denk dat ze er niet zo heel veel naast zitten. Ik heb zelf ook al wat gelezen over de opkomst van de film in Hollywood, waarbij veel risico's werden genomen, weinig veiligheidsmaatregelen en de creativiteit meer bij de filmmakers lagen dan bij de studio's die samen met de grote budgetten ook meer eisen begonnen stellen. Als filmliefhebber is het leuk om de link te leggen met de echte mensen en feiten waar Babylon zich op geïnspireerd heeft, dus lees nadien ook zeker wikipedia en IMDb er even op na. Een heerlijke film!

Terug van nooit weggeweest, de horrorkomedie. Een genre dat de laatste jaren toch wel enkele heerlijke films aflevert. Ik denk aan titels als Pride and Prejudice and Zombies, Happy Death Day, The Final Girls, Dead Snow 2 en Ready Or Not. De toon is ook weer goed gezet. Ofwel ga je met de horror voluit in een sfeervolle film, ofwel maak je er iets leuk van. Een film die de clichés uitspeelt en toch grappig en verrassend kan zijn. De dialogen zijn wel passend. Het resultaat is pure entertainment, maar meer vraagt de film ook niet.

De eerste film was een heerlijke horrorkomedie. Verrassend met de juiste dosis van wat spanning en grappig genoeg. Deel 2 heeft niet veel nieuws te vertellen eigenlijk en voelt echt wel aan als het verplichte vervolg. Ondanks de terugkeer van de gehele cast, loopt iedereen er wat verloren bij. Voordien had je nog de spanning tussen Cole en Bee met de rest als bijfiguren. Nu is het niet duidelijk wie de boel trekt, buiten Cole die minder boeiend is. Er is nog wel wat fun, maar minder dan voordien. Jammer, want gezien deel 1 had een sequel nog wel kunnen werken.

Een tienerfilm dat doet denken aan producties van Disney Channel of Nickelodeon. Vooral gericht op jonge tieners, minder op de hele familie. Dat ik dan niet meteen het doelpubliek ben, lijkt me wel normaal. De film is een vrij luchtige film met kleurrijke figuren, zowel letterlijk als figuurlijk. Want tussen de weinige creativiteit en acteertalent zie je wel de mooie decors en kostumering. Het is tenslotte voor een jong publiek. Het hoeft niet altijd groots te zijn, hier is best een publiek voor. Al zal de waardering dalen als de leeftijd stijgt.

Een film dat zogezegd het fenomeen wil aankaarten van tienermeisjes die naast het babysitten ook een centje willen bijverdienen als call-girl bij getrouwde mannen. Het gehaal wordt echter verpakt in verhaal en filmposter als een erotische thriller. Met de vaders die zich laten gaan met de tieners uit de buurt (om het zo maar te zeggen) krijgt dit een creepy bijsmaak. De film faalt als erotische thriller en mislukt helemaal als aanklacht tegen #metoo verhalen voor de term bekend werd.

Kleurrijke film met interessante karakters die de film in elk geval interesse doet lokken. Mooie poster trouwens en toch verschillende mooie scènes. Het verhaal van een tiener die ernstig ziek is en waar haar omgeving zoekt naar een manier om er mee om te gaan. Ze vindt vooral troost bij Moses die ze niet echt kent, maar die wel voor de nodige afleiding zorgt en rechtuit is. Iets wat ze niet direct bij haar ouders, laat staan bij klasgenoten of vriendinnen vindt.

Echt raken doet de film niet, tenzij pas tegen het einde. Slecht is het zeker niet, ik heb hier zeker van genoten. Maar het mist dat net ietsje meer om een echte topfilm te worden. De film is wat zoekende lijkt me, of weet niet echt een spanningsboog op te bouwen. Wel een passend einde en één van de betere films van het jaar.

Ook al is het verhaal anders, doet de film denken aan Les Misérables (2019) met spanningen in een Franse wijk waar politie niets te zeggen heeft. In Bac Nord gaat het over een wijk in Marseille en er minder conventionele manieren worden gevonden om de criminaliteit aan te pakken. Maar door buiten de lijntjes te kleuren, loopt het ook voor de agenten anders dan gehoopt. Een film die een weg zoekt tussen een harde misdaadfilm zonder te veel clichés en een sociaal drama over een probleemwijk in Frankrijk. Het acteerwerk is niet zo bijzonder, maar de film blijft wel boeiend en hard. Altijd leuk om Adèle Exarchopoulos aan het werk te zien, ook al heeft ze hier eerder een kleine rol.

Een film over de grens tussen vriendendienst en corruptie. Telkens in omstandigheden die je moreel niet meteen zou afkeuren. Gezien de omstandigheden (aanval op Eliza, slecht onderwijs, lage maatschappelijke normen, toelatingsproeven, ...) zijn de motieven van de dokter zeker te verdedigen. Maar je hebt de wet natuurlijk en de oplossingen zitten duidelijk in de schaduw. Je ziet ook het verschil tussen de dochter die nog vooruit kijkt en de propere lei ook proper wil houden. Daarnaast heb je de vader die al een tijd in de maatschappij meedraait en ervaart dat je wel eens buiten de lijntjes moet kleuren om vooruit te geraken.

De film is met momenten nogal zwaarwichtig en niet altijd uitdagend om te bekijken. Maar het realisme en het quasi open einde zorgen toch voor een boeiende film.

Deze film moet niet veel plaats maken voor prijzen, maar als luchtige actie-komedie werkt het wel. Het is gelukkig al geen overbodige sequel. En het script is vrij mager met te veel clichés, zelfs voor dit genre. Maar de humor werkt wel en er is voldoende actie om de aandacht te blijven trekken. Een typische Netflix film, wat je ook ziet aan de aankleding en de dialogen. En het is dan wel over de top, in een film met de nodige humor kan dat geen kwaad. Heerlijke popcorn!

Niet de eerste en ook niet de laatste biopic, alleen is er nu wat meer kritiek. Het is ook vrij snel, meestal komt dit veel later na het overlijden of carrière van een bekende naam. Dat Amy Winehouse en eigenfilm verdient, is sowieso wel terecht. En de kritiek is ook niet helemaal onterecht. De vader van Amy en vriendje Blake komen er iets te goed vanaf in deze film. Qua script valt het verder best nog heel goed mee, al wordt het ook niet meer dan een Hollywoodverhaal met een rise & fall. Al is dat wel het leven van de ster natuurlijk...

Maar ik ben wel een Amy Winehouse fan, en dat helpt bij een biopic over een muzikale artiest. De film focust vooral op de teksten van haar songs die ze geschreven heeft over haar eigen ervaringen. En dat komt wel goed naar voren. De film valt vrij goed mee, we hebben al mindere biopics gehad laatste tijd. En de troef in de film is toch wel Marisa Abela in de hoofdrol die de zeer moeilijke taak had om Amy te vertolken. Ze doet dat ongelofelijk goed en bovendien zingt ze ook zelf de songs in de film.

Conclusie is dat de film iets te standaard is qua verhaal en misschien wat te vroeg komt. Maar met Marisa Abela zet één van de betere biopic prestaties neer. Als film is dit best wel goed en fans zullen hier best van genieten, als je je niet te druk maakt over de rol van Mitch en Blake.

Op zich geen slecht verhaal met een leuk avontuur. De personages vallen ook wel mee, maar de animatie is niet echt mooi. In een tijd van gedrochten als Happy Feet, Chicken Little en andere miskleunen kan dit er zeker door en ben je blij dat er toch nog ietwat 'leuke' animatie is. 2.5*

Een typische 80's avonturenfilm met humor die ondertussen toch wat belegen is. Michael J. Fox is zelfs met zijn jonge look nog te oud voor de rol van tiener, maar hij past wel in dit genre. Doet me wat denken aan Charlie Sheen in Hot Shots als acteur met het verstand op nul. Fox lijkt de enige normale in deze film.

Een film voor een vrij jong publiek, wat verklaart waarom ik er als kind zo van genoten heb. Spectaculair met de DeLorean, toch de 'coolste' tijdmachine uit de filmgeschiedenis. Weer eens iets anders dan een telefooncel. En het verhaal zelf is wel goed gedaan.

Vraag is nu hoe ik dit kan beoordelen. Ik zie er de klassieker in, in de jaren '80 was dit een topfilm. Goed gemaakt met iconische filmscènes, de DeLorean is een topauto en het geheel is evenwichtig vertelt. Maar er zit slijt op, de personages zijn echt wel cheesy en de humor is voor een jonger publiek. Al vraag ik me af of jongeren hier nog van kunnen genieten. Een klassieker dus, maar met een groot nostalgiegehalte.

Het minste deel van de reeks. Het kan er nog wel door, maar dit is wel op het randje. Dat gedoe in de toekomst is zo'n hoop clichés en overdreven karikaturen. Er komen wel donkere momenten en het verhaal valt nog best mee. Maar er zijn te veel zwakke momenten om te blijven boeien en de film verveelt zelfs na een tijdje. Net als deel 1 een vorm van jeugdnostalgie, maar meer ook niet.

Beter dan deel 2 en vooral minder irritant met het SF-gedoe van de vorige film. Met het westernfacet is er een vernieuwing in de reeks en dat doet deugd. Het avonturengehalte van de film komt beter uit de verf en de film is best genietbaar. Op zich allemaal wat verouderd en niet bijster origineel, maar het valt zeker te doen. Al ben ik blij dat er geen deel 4 gekomen is.

Laurel & Hardy als een soort deurwaarders die een onbetaalde radio moeten terughalen. Geen geweldige film eigenlijk, één van de laatste stomme films van het duo met de opkomst van de geluidsfilm. De gekende humor, maar het voelt echt wel standaard aan. Leuke cameo trouwens op het einde met een korte aanwezigheid van de veel te vroeg gestorven Jean Harlow.

Ik dacht dat ik de film al een keer gezien had. Maar kan me ook vergist hebben. Een heerlijke film wel over een filmproducent die de mensen om zich heen zo hard behandelde dat ze niet meer met hem willen samenwerken. Via flashbacks zien we hoe dat verlopen is.

Ik ben niet zo'n grote fan van Douglas, maar hier doet hij het best goed. En het klikt wel met de andere hoofdkarakters. Het is een veilig zelfkritiek op Hollywood en de filmindustrie. Hoe hard het wereldje is en hoe mensen gebruikt worden om het eigen doel te bereiken. Al blijft het dubbel doordat ze op het einde wat laten uitschijnen dat de drie figuren toch wel grote successen hebben gekend door de samenwerking met de producer. Alsof dat het leed dat ze hebben meegemaakt kan goedpraten....

Een mooie film waarin actrice Gloria Grahame terecht de Oscar voor beste bijrol kreeg. Ze viel mij meteen op in deze film, toch in een vrij kleine rol naast de 4 hoofdrollen.