Meningen

Hoofdzakelijk jeugdsentiment, maar ik moet toegeven dat de humor toch af en toe werkt. Groot Disneygehalte, maar komedie is nu eenmaal geen gemakkelijk genre. Steve Martin is voor de verandering eens niet zo irritant. De film heeft verschillende glimlachmomenten en dat is zeker niet slecht.

Het relaas van huisvrouw Gloria en haar gezin waarbij ze worstelt met zichzelf, met 'vrouw zijn', met geld, met waarden, met geluk, ... De meeste scènes gaan ook gewoon door in het appartement, de leefwereld van Gloria. Die voelt beklemmend aan met het hele gezin op zo'n kleine ruimte. En toch gebeurt er zoveel op die kleine plek.

Het zou geen film van Almodovar zijn als er naast het dramatische verhaal van de huisvrouw, geen ruimte zou zijn voor absurde situaties en kleurrijke figuren. Een film uit zijn beginperiode en nog met minder budget en ervaring gemaakt. Maar het past wel goed bij het verhaal. Hij heeft nadien veel betere films gemaakt, maar wie van zijn stijl houdt zal er ongetwijfeld van genieten.

Bud Spencer en Terence Hill, een legendarisch actieduo dat komische actiefilms maakt die zeer toegankelijk zijn qua hoeveelheid geweld. Beetje te vergelijken met de A-Team reeks. Meer knokwerk en flauwe humor dan schietpartijen en bloedsporen. 'All the way boys' is de eerste keer dat ze samen spelen in een eerder moderne context ipv spaghettiwestern. Zo'n typische expendables actie film, waarvan er vooral in de jaren '80 gemaakt werden. Op zich niets bijzonder en je moet wel wat houden van hun films. Een modern publiek zal hier veel minder van vinden en visueel is het ook low budget. Maar qua entertainment doet het wel wat het moet doen. Ze hebben betere films, maar dit valt nog best mee.

Chan in de 80's is echt wel typische Hongkong humor waar je van moet houden, maar ook grootse stunts en choreografieën. Niet alleen in zijn actiescènes, maar ook in de humor en dat maakt het best wel een goeie film. Opvallend hoe goed de vaart er in zit en de grappen best werken. De film wordt ook wel gedragen door dat stuntwerk, dat bijna de enige echte troef is van de film. Maar het werkt wel.

Sterk verouderde film uit de beginperiode van Buster Keaton Productions. De film heeft z'n momenten, maar het zijn vooral goede ideeën dan echt memorabele scènes. Keaton zou nog wel wat groeien de komende jaren. De laatste scène in het huis is wel de moeite. Voor de liefhebbers.

Geweldige feelgood film. Op zich is dit natuurlijk een romcom (om de term nog maar eens aan te wakkeren) maar dan wel subtiel genoeg en met de nodige creatieve scènes. De film is niet helemaal een topper, maar is zeker boeiend genoeg. Prachtige muziek, leuke humor en de nodige filosofische teksten. Figuren als dat jonge meisje dat Tom steeds wijze raad geeft. Geweldig gewoon. Ook de choreografie in het park en verder veel humor die in dubbele bodems zitten. Een aanrader, al zal hij door het romcomgehalte veel mensen evengoed afschrikken.

Geweldige horrorfilm. De aanpak hebben we al eens eerder gezien, maar de kwaliteit van de beelden en het realiteitsgehalte is veel groter dan bij gelijkaardige films als Cloverfield en Blair Witch Project die ook deze stijl hanteren. Met de nodige schrikeffecten en een grote dosis spanning is dit één van de betere horrorfilms van de laatste jaren geworden. Een aangename verrassing en een absolute aanrader.

Na het zeer verrassende [Rec] was ik toch benieuwd naar dit vervolg. Eerlijk gezegd toch met een bang hartje. Het is tenslotte een sequel en het verrassingseffect is weg. Veel sequels komen amper aan de knieën van hun voorganger. Rec2 is ook niet de topper van deel 1 omdat inderdaad de verrassing weg is, maar de spanning zit er wel in. Het effect van 'kiekeboe', monster in de kast en angst voor het donker helpen zeker. Regelmatig een schrikeffect en voldoende spanning om ook hiervan een aangename film te maken.

De makers deden de juiste keuze door de franchise een andere weg te laten inslaan. Franchises als Evil Dead of Dead Snow zijn voorbeelden waar een beetje humor bij de horror best wel werkt. Helaas slaagt Rec 3 daar niet altijd in. De spanning is weg, dus is die humor wel belangrijk als je nog iets wil bieden. En die humor is niet snedig genoeg. Jammer, want soms zijn de grappen wel goed gevonden, maar blijf je dan weer een tijd op je honger zitten. Wel atypisch Hollywood, en tegelijkertijd veel te braaf.

Steven Spielberg pikte het verhaal op om er een film van te maken en zette er oa scriptschrijver Brad Bird (animator bij Disney en later regisseur van oa Incredibles en Ratatouille) en regisseur Matthew Robbins (waar hij mee samenwerkte in oa Jaws en Close encounters of the third kind) op om een heerlijke film van te maken. Het lijkt wel een Disneyfilm, maar komt uit Amblin Entertainment dat Spielberg in 81 had opgericht en ondertussen films had gelanceerd als Poltergeist, E.T., Gremlins, The Color Purple, The Goonies en Back to the Future. Muziek van James Horner. Actrice Jessica Tandy zou niet lang erna een Oscar winnen voor Driving Miss Daisy. Om maar aan te geven dat de film misschien niet uitpakt met grote namen, maar er toch wel wat talent achter zit.

En dat zie je ook wel. De 2 hoofdpersonages, gespeeld door het echte koppel Jessica Tandy en Hume Cronyn, schittert in de eenvoud. Ze zijn geweldig samen en geven de film de nodige charme. Het is een verhaal in de trend van de SF-familiefilms uit die tijd, in combinatie met het gekende concept van de kleine burger tegen het kapitalisme. Het blijft klein, wat voor dit genre niet altijd zo goed is. Maar het blijft een klein pareltje waar ik nog altijd van kan genieten.

Hoe misleid een mens kan worden. Met de naam Cloverfield in de titel en zogezegd onderdeel van de Cloverfield-franchise (what's in a name) denk je natuurlijk dat het ook iets te maken heeft met de eerste Cloverfield. Buiten een geforceerd einde is de link ver te zoeken. Meer nog, als die link er niet was, werd het mysterie nog groter en de vraagtekens in positieve zin groter.

Het idee is wel leuk, maar ook niet zo bijster origineel. De spanning van enkele mensen samen. Het geeft wat stof tot nadenken en de personages passen wel wat bij elkaar. Maar echt sfeer maken doet het nooit. Het is soms ook de hele tijd zoekende welke richting het uit moet. Less is more en tijd om iets op te bouwen is er niet. Veel scènes hadden gerust weg gemogen en andere wat meer tijd gekregen.

Los te zien van de Cloverfield en het haalt nooit het niveau van wat dan de voorganger moet zijn.

Een genre dat nooit echt werkt, af en toe leuk wegkijkt maar meestal gewoon vervelend is. Heath Ledger en Julia Stiles maken nog veel goed, maar verder is het toch een puberale film die enkel voor het doelpubliek werkt en verder wat naast de boot valt. Af en toe een leuke scène, maar daar blijft het dan ook bij.

Een grote teleurstelling, al had ik wel zoiets verwacht als ik hier de score en recensies zag. Het oog krijgt anders wel wat. Een film over een soort kruising tussen 300, Apocalypto en Ten Commandments.

Het verhaal hangt elkaar met clichés en plotholen. Mooi gevonden van die sabeltandtijger, maar dan komt hij slechts één keer terug. En dan lijkt het plot zich wat in bochten te wringen om het verhaal of wat er voor door moet gaan, te doen kloppen.

De film is uiteindelijk niet echt slecht, maar laat je gewoon op je honger zitten en het ontbreekt aan enige spanning om echt in de film mee op te gaan. Alsof er iemand een leuk idee had, maar van script schrijven geen kaas heeft gegeten...

Het grote nadeel van de film is dat Cruella Devil alle aandacht naar zich toe wil zuigen en daar ook in slaagt. Terwijl in de originele animatiefilm het evenwicht tussen Cruella en de hondjes veel beter verdeeld was. Cruella is bovendien een hyperkinetische, typisch voor de latere Disneyfilms, tegenstander met oerdomme hulpjes. Weg met de charme, dat denkelijk toch de intentie is bij een film met hondjes. Niet echt mijn ding, geef mij maar de animatieversie.

Net als bij de meeste Disneytekenfilms wordt hier ook een vervolg van gemaakt. En net als bij de meeste films lukt dat niet. Een B-team dat hiermee kan experimenteren en ervaring opdoen, een verhaal dat weinig origineel is, omdat men gewoon deel 1 zo veel mogelijk wil benaderen (kwestie van herkenbaarheid). Misschien wel leuk voor de kinderen, terwijl deel 1 nog een familiefilm was. Overslaan, er is beter te zien.

Oerdomme film die nog slechter is dan z'n voorganger. Soms raak je zelfs bijna geïrriteerd door het slechte acteerwerk en het magere script. En ik snap niet wat er gezellig is aan CGI-hondjes. De animatieversies hadden tenminste nog warme kleuren. Hopelijk stopt de reeks hiermee.

Verrassende film. Op zich geen meesterwerk, maar bevat toch de nodige spannende elementen. Noem het een veredelde B-film. De categorie van de betere horrorfilms...

Een film die de stijl gebruikt van Magnolia en Crash met toevallige gebeurtenissen die uiteindelijk samen vallen. Deze 11:14 is op dat vlak iets minder gedurfd, maar wel flitsend en jong genoeg om in het rijtje te mogen staan. De film duurt ook niet te lang en bevat voldoende 'actie' en humor. Het blijft bij 4* omdat ik toch iets meer durf had verwacht, zowel op vlak van script als regie.

Deze film is vooral sterk door het acteerwerk. Niet voor niets is dit een filmversie van een tv-productie. Het toneelmatige heeft z'n voor- en nadelen. Ik blijf het knap vinden dat de film toch zo kan boeien door gewoon 12 man te laten converseren in 1 kamer. Nadeel is wel dat alles dan ook afhangt van de dialogen. Gelukkig zijn het sterke acteurs, al lijkt de film toch soms wat gedateerd. Ondertussen is de film al enkele keren opnieuw opgenomen met telkens een andere cast en ik denk dat een nieuwe versie ook wel zou boeien. De kracht van de film ligt immers in het verhaal en het concept dat kan uitgewerkt worden met karakteracteurs. Fonda is wel de aanzetter van het verhaal, maar een echte hoofdrol is er niet.

Dat het verhaal doet nadenken is ook al veel gezegd hier. Blijft misschien cliché en wat belerend, maar uiteindelijke legt het wel de vinger op de wonde wat zaken als 'schuldig', 'oordelen', 'motiveren', 'luisteren', etc betreft.

Conclusie is dat de film zeker genoeg boeit met groots acteerwerk en een boeiend verhaal, maar dat het toch dringend een update kan gebruiken.

Asterix en de 12 werken, onder de regie van de tekenaars zelf. Niet op basis van één van hun stripverhalen maar met een eigen script. Later weliswaar omgezet naar een strip. Op zich wel goed, met de originele schrijvers en tekenaars is het ook een goed script. Ze kennen ook hun eigen personages zodat het geen genant evenwicht wordt tussen nostalgie en lekker hip doen voor de jonge kijkers.

Het blijft een Belgische animatie uit de jaren '70 met de middelen en de kennis die toen voor handen lagen. Maar door zo dicht bij de strips te blijven qua stijl en invulling, is het toch een cultklassieker geworden die de tijd heeft doorstaan.

De film die nog maar eens aantoont dat the land of freedom nogal selectief is wat dat deel 'freedom' betreft. Mississippi Burning was in dit onderwerp al stevige film, maar bleef een 'blankenfilm' die weliswaar de slavernij aanklaagde, maar in 12 Years a Slave staat de slaaf veel meer centraal. Chiwetel Ejiofor kan de film perfect dragen en ook al is Michael Fassbender niet slecht, het is Ejiofor's personage dat gelukkig centraal staat.

De film laat zien hoe de slaven niet enkel moesten werken zonder betaald te worden, maar door hun eigenaars als soort dieren werden beschouwd. Wie niet werkte kreeg slaag, wie tegensprak kreeg slaag, als er iets niet naar de zin van de meester was kregen ze slaag, ... Solomon houdt zich in het begin nogal gedeisd. Vooral omdat hij nog enkel denkt aan terugkeren naar zijn familie. Gaandeweg breekt hij en is vrijheid een lichtpuntje dat steeds verder lijkt te zijn. Het is triestig om te zien hoe niet alleen de blanken dit allemaal normaal vinden, maar zowel de wet als hun religie achter zich hebben staan.

De film toont een passende achtergrond met de harde wereld van de slaven. Sommige scènes als de martelingen en het latere weerzien kruipen nog harder in de kleren. Even slikken, zeker als je bedenkt dat dit allemaal echt gebeurd is. En slavernij mag dan sinds 1865 in de VS afgeschaft zijn, nog tot op vandaag is er in dat land (en ook elders) nog altijd ongelijkheid.

Niet de eerste film over actievoeren, maar hier wordt het toch veel persoonlijker. De actiegroep is dit keer geen groep jongeren die opkomen voor hun idealen, maar zieke mensen die opkomen voor hun gezondheid. Bij de actiegroep vinden ze gelijkgestemde zielen die wel begrip tonen in een wereld die de zieken niet alleen nalaat om te helpen, maar ook nog eens met de vinger wijst en veroordeelt. Je voelt de emoties dan ook bij de debatten en de acties. Niet per se vanwege een haat, maar eerder frustratie en machteloosheid. Zoekend naar de juiste insteek over de acties om uiteindelijk samen hetzelfde te kunnen bereiken.

De film slaagt er in om het thema niet alleen aan te kaarten, maar ook echt op de voorgrond te zetten en te informeren. Zonder dat het schooltelevisie wordt. Naast de ziekte zijn het ook mensen met hun eigen problemen, maar daarnaast kijken naar elkaar om steun te zoeken. Het komt soms hard binnen en je merkt dat de makers goed weten waar ze mee bezig zijn.

Een typische toernooifilm dat niet meer is dan enkele rondes met battles. Denk aan Death race, Bloodsport, The Tournament, ... Aan de cast kan je meestal al deels zien wie er verder gaat naar de volgende ronde. Als filmmaker val je dan op door boeiende gevechten. In 13 proberen ze het te doen met meer sfeer en er een ietwat alternatievere film van te maken. En dat lukt niet echt.

De film pakt uit met Jason Statham maar die heeft weinig actie voor dit genre. Toch wel een stuk valse reclame. 13 heeft z'n momenten, maar is nergens verrassend. Eentje om snel te vergeten.

Een mix tussen Argo en Assault on Precinct 13 en dan met een Michael Bay sausje erover. De verfilming van een boek naar de feiten uit 2014. Bay zat qua script dus wat vast aan de feiten. Met momenten is het wat cliché en zoals dat met Bay gaat, enorm Amerika Amerika. Maar jammer genoeg vond het ook echt wel plaats. Bay slaagt er wel in om een wat eenvoudig plot toch meer dan 2 uur warm te houden met de nodige actie en spanning. Ook de cast valt goed mee en dan vooral Krasinski. Het resultaat is een aangename oorlogsactiefilm die ondanks de lange lengte voldoende blijft boeien.

De film heet dan wel 13hrs, met een titel als Night Wolf en een synopsis dat begint met 'het is volle maan' moet je niet ver zoeken waar de film over gaat natuurlijk. Een genre dat meestal te leiden heeft onder slechte effecten en te weinig budget. Maar het valt nog mee omdat er veel suggestie is. Nogal atypisch gezelschap in een groot huis. De figuren krijgen voldoende achterliggende conflicten, zonder dat het al te veel afleidt van het echte verhaal.

En dat verhaal valt nog best goed mee met de nodige spanning en kleine verrassingen. Maar het gaat nooit voluit en als het visueel nodig is, schiet het echt wel te kort. Te weinig verrassend om echt goed te zijn, maar ook niet al te clichématig om in de vergeethoek te belanden. Leuke bijrol van Potter-acteur Tom Felton.

Het leek goed te worden. Ik had het origineel al gezien met Jason Statham dat een doorsnee thriller werd. Mijn hoop ging dan ook naar dit origineel. De aanpak in zwart/wit maakt het geheel wat harder en tijdlozer. Zou je denk dan. Als ze staan te bellen met typische nokia's gaat de sfeer helemaal weg. En veel pit zit er ook niet in. Statham acteerde dan veel beter. Wat meer zegt over deze acteurs dan over Statham. Het geheel is wel wat minder zoet dan z'n remake, maar kan het ook niet echt waarmaken. Het leek wel een film die in de jaren '70 provocerend zou geweest zijn, maar nu komt het nogal flauw over.

Een documentaire die bij mij iets beter scoort door de inhoud. Als documentaire is het typisch Amerikaans, maar toch goed gemaakt. Op iets meer dan anderhalf uur krijgen we een uitgebreid beeld van het racisme in Amerika, duidelijk gelinkt aan de slaven, segregatie, war on drugs, gevangenisbeleid en activisme. Het lijkt me alvast objectief te zijn met duidelijke beelden en feiten, misschien had een weerwoord een meerwaarde kunnen zijn. Maar de docu is op de eerste plaats een weergave van feiten en een aanklacht op racisme in Amerika. Hopelijk kan hieruit een discussie vloeien. Al zal dat niet voor direct zijn volgens mij.

Vanuit Europa gezien is het racisme - dat helaas ook ingebakken is onze samenleving - van een ander kaliber. Geen slaven, maar kolonies bvb en een ander gevangenisbeleid. Maar elementen als de war on drugs (hier worden rijke cocaïnegebruikers ook met rust gelaten terwijl harder wordt opgetreden tegen softdrugsgebruikers) kan je ook hier toepassen.

Geen slechte docu, vooral goed vanwege het onderwerp en het duidelijk overzicht. Knap gemaakt en absoluut interessant.

De boeken van Crichton vallen best wel mee. Jurassic Park, Timeline, The rising sun, The great train robbery, ... maar ze worden pas groot in de juiste handen. Congo en Disclosure waren al voorbeelden hoe het niet moet. The 13th warrior begon met een goed idee. Het gedicht rond Beowulf in een Magnificent Seven kleedje gegoten. Alleen wordt het nergens echt origineel, is de film vrij lelijk geschoten en is het acteerwerk vrij houterig. Gaandeweg komt er wel wat actie in, en de tegenstanders van die noormannen blijven gelukkig lang genoeg uit beeld om wat spanning op te bouwen. Maar echt goed wordt de film helaas nooit. Dit wordt er een die niet lang zal nablijven. En die me ook niet zal aanzetten om het boek van Crichton eens te lezen.

Een verfilming van Stephen King is altijd een beetje te bekijken met een sceptisch oog. Hoe goed z'n boeken zijn, zo slecht zijn soms de afgeleide films. Er zijn gelukkig uitzonderingen, waaronder deze 1408. Qua sfeerschepping mag deze best wel tellen. Prachtig hoe de spanning wordt opgebouwd en je net als het hoofdpersonage in de gebeurtenissen wordt opgeslorpt.

De film begint heel goed, maar ontspoort gedeeltelijk alsof het niet goed weet waar naar toe. Dat heeft z'n voordelen, omdat je dan alle kanten op kan gaan, maar anderzijds springt het dan van de hak op de tak en wordt het wat onoverzichtelijk. Dat gedoe met z'n dochter bvb had er niet echt bij gemoeten.

Prachtige scènes zijn die van de man aan de overkant van de straat dat een spiegelbeeld blijkt te zijn, de poging om te onstnappen via het raam en het plotse uitbreken van de kamer door die mannen in het postkantoor waardoor hij terug in de kamer ligt. Genoeg elementen om er een betere horrorfilm van te maken dus. Een aanrader imo.

Leuke actiefilm, maar ik had wel het gevoel om te kijken naar een openluchtversie van Assault on precinct 13.