Meningen

Een kruising tussen The Hunt for Red October en Chernobyl met een Russische duikboot in volle Koude Oorlog. Het mist de charme van The Hunt for Red October en de spanning van Das Boot. De film kabbelt op het gemak verder, er zit weinig animo in. Pas na een tijd komt er wat spanning, maar dan zijn we al lang aan het aftellen naar het einde van de film. Een Amerikaanse film met Amerikaanse acteurs waarvan de ene al beter zijn best doet dan de ander om een Russisch accent te brengen. Op zich geen ramp, Sean Connery in Red October was best overtuigend met zijn Schots accent.

K-19 is een doorsnee rampenfilm geworden waarbij meerdere malen wordt benadrukt over de waargebeurde feiten. Geen wonder dat de film wat tussen de andere duikbootfilms te weinig opvalt. Slecht is het niet, maar goed wordt het ook nooit.

De enige (en hopelijk laatste) K3 film die ik ooit gezien heb. Verschrikkelijk...! Ik ben al geen liefhebber voor dit kinderlijk gedoe. Soit, het werkt wel en ik ben tenslotte het doelpubliek niet. De film is dus geen familiefilm maar een echte kinderfilm. En dan nog.

De K3-films zijn als de Elvisfilms in mijn ogen en dienen enkel om de muzikale carrière te ondersteunen. Qua acteerwerk is dit veel te druk en vol kitch. Bovendien is het niet moeilijk om K3 de rol te laten spelen van ... K3.

Nog een product van Studio 100 dat vooral z'n publiek heeft gevonden dankzij de nodige promotie. In tegenstelling tot de K3-leden (K1, K2 en K3) zijn dit wel acteurs en is dit gelukkig iets beter aan te zien. Maar het is moeilijk om van een korte serie een volwaardige film te maken. Het blijft een gerokken aflevering die dient om de Plopcollectie nog eens te promoten. Leuk voor de kindjes, maar geen familiefilm.Minder ergelijk dan andere Studio 100-films, maar in elk geval mijn ding niet.

Met de film terug te zien valt het pas op dat dit niet echt een toegankelijke film is, in tegenstelling tot de oudere films van Kurosawa. Na een tijdje kwam ik er wel in en is het best wel een boeiend verhaal. De scènes op het slagveld voelen aan als een mooie achtergrond. Gelukkig met enkele mooie shots, zodat het niet helemaal verdwijnt. Maar het verhaal zelf speelt zich vooral binnen af met de dubbelganger en de vraag hoe lang ze deze blufpoker kunnen volhouden voor de buitenwereld. Er wordt nogal kwistig omgegaan met de kleuren en dat is over het algemeen nogal hard en gedateerd. Je moet er maar voor zijn natuurlijk.

Niet de beste Kurosawa, geef mij maar zijn oudere titels. Maar het is best nog wel een goeie film geworden.

Eindelijk deze Ghibli gevonden. Toch nog getwijfeld, omdat het me eerder deed denken aan 'My Neighbors the Yamadas' dan aan die andere film van Isao Takahata: 'Hotaru no Haka'. Onterecht, want waar Gibli al scoort met mooie beelden, leuke figuren en een deftig verhaal, gaat het hier nog verder door ook creatief te spelen met de beelden. Op het eerste oog simpel getekend in een soort waterverf, om er echt een sprookje van te maken. Iets wat je (op een geheel andere manier) nog wel bij de oude Disneyfilms ziet. Belangrijk is vooral dat - ik ken het originele sprookje niet - dat de sfeer en verhaal ook geheel sprookjesachtig blijft. Gewoonlijk wil men dat ietwat pimpen.

Een sterke film, al zakt het hier en daar ietsje weg en mis ik dat ultieme vuurwerk op het einde. Maar verder wel één van de betere Ghibli. Nu ik er al zoveel gezien heb, ben ik blij toch nog even verrast te worden.

Een leuke avonturenfilm die helaas wel af en toe wat langdradig is. Ook de humor en de morele wijzende vinger zijn net op het randje. Al is het avontuurgehalte gelukkig goed genoeg om de film recht te houden. Acteerprestatie is wisselend, maar vooral de beelden/decor zijn mooi om zien. Zeker niet Kurosawa's beste film.

Leuk concept bij deze film. Ik denk dat er wel wat tijd en creativiteit ingestoken is. Het is nooit ergens geniaal of memorabel, maar het blijft wel fascinerend. Ik ging de film in, louter met het idee dat dit een komische zombiefilm zou zijn. Dat helpt de verrassing natuurlijk. Je ziet wel dat de film low budget is, dat is tegelijk de kracht en de zwakte van de film. Het zweeft op de dunnen grens van kitch en een onderschatte parel.

Meer wil ik er eigenlijk niet over kwijt, omdat het toch maar teveel zou spoileren. In elk geval wel blij verrast met deze film.

Een film die de nodige pit mist om echt goed te worden. De 2 hoofdactrices doen het niet slecht, maar echte diepgang krijgen we nooit. En ik heb ook al meer filmkoppels gezien met meer charisma. De film voelt net iets te lang aan, al hoort de trage aanpak er wel bij. Ik heb er best van genoten, maar op het einde zat ik toch wat op mijn honger.

Kappa, een wezen uit de Japanse folklore, familie van de mononoke die ook te zien is in het veel bekendere Princes Mononoke van Studio Ghibli. En blijkbaar wordt één van de Ninja Turtles aanzien als een Kappa in Teenage Mutant Ninja Turtles III als ze naar Japan reizen. Om maar te zeggen dat Kappa voor de doorsnee westerse kijker niet echt bekend is, maar het in Japan een stuk folklore is. Ik moet eerlijk bekennen dat het mij ook niets zei voor deze film en wat opzoekwerk op het internet.

De animatie komt niet van Studio Ghibli. Al had het daar wel mooi bijgepast. Qua animatie is het misschien niet altijd even speciaal, maar het verhaal en de vertelwijze doet me denken aan bvb Ponyo. Het verhaal zelf is nog meer te linken aan dat van E.T. Al gaat Summer days with Coo nog verder en wordt het af en toe iets donkerder. Helaas duurt de film soms wel te lang voor wat het te bieden had en dat gaat toch wel wat te koste van de sfeer.

De film is niet altijd zo opvallend getekend en overdonderd ook niet, maar het verhaal is boeiend genoeg en houdt je vast tot het einde. Een vergeten pareltje, vooral omdat het niet Studio Ghibli achter zich had. In Japan had het gelukkig en terecht wel succes. Dus hopelijk vindt het hier ook nog zijn publiek.

Een zeer geloofwaardige film over een schip dat gekaapt wordt door Somalische piraten. Als ik de randinfo lees, zou een deel van de crew ooit zelf betrokken geweest zijn bij zo'n kaping. Ik kan me voorstellen dat dit veel accurater is dan de film Captain Phillips. Al wil ik daar verder nog niet veel over zeggen, heb de film nog niet gezien.

Kapringen is een typisch kwalitatief Deens product. De film blinkt dan misschien niet uit in spanning of avontuur, maar neemt je wel mee in het verhaal. Het is meer dan wat telefoontjes naar het schip en terug. Geen melige achtergrondverhaaltjes van de figuren, maar feiten. Misschien minder gekruid, maar naar het einde toe waren er toch enkele gebeurtenissen die mij klamme handjes bezorgden. Het effect van geloofwaardigheid en onbewust meesleuren in het verhaal. Prachtig gemaakt!

Tijd om deze film te herzien omdat Karate Kid III nog eens klaar staat. Dit deel is eigenlijk nogal teleurstellend. Veel Kid en weinig Karate. Ook de Oosterse sfeer is weinig kleurrijk in beeld gebracht. Het lijkt wel een aflevering van The A-Team met een boze man die een dorpje bedreigt... De hele tijd is het een herhaling van 'je moet vechten voor de eer' gevolgd door een 'maar ik wil niet vechten'. De rest valt nogal mee, maar dit deel gaat meer richting romantische familiefilm.

Voor velen een flop, voor mij is dit net de terugkeer naar het eerste deel. Terwijl deel 2 maar een slap gedoe was met weinig karate, gaat dit terug naar de originele film. Niet dat het een topper is natuurlijk, maar je krijgt al wel leuke gevechten te zien met de bekende figuren. Dit is opnieuw een tienerfilm met de goed guy en de bad guy. Part II is slechter dan dit.

Tijd om deze nog eens op te zetten. Een film die het niet moet hebben van visuele creativiteit, maar wel doet wat niet zo evident lijkt deze dagen. Een goed onderhouden verhaal voor jong en oud met een fantastisch charisma tussen de hoofdspelers. Een goeie balans in avontuur en humor en op de eerste plaats een sterk verhaal. Pat Morita kreeg een Oscarnominatie, wat niet evident is voor dit genre. Er blijft zoveel hangen van deze film, van de training van Daniel, het vangen van de vliegen en het knippen van de bonsaiboompjes.

De film doet wat je er van kan verwachten, maar het doet dat dan ook heel goed. Geen wonder dat hier een reeks sequels, remake, serie en animatie achter volgden. Het is een tienerfilm, waardoor mensen die het nu pas zien er zich minder in kunnen vinden. Ik kan er in elk geval nog heel hard van genieten. Een film die in het geheugen gegrift zit.

De oude film kon wel een update gebruiken, alleen is dat niet echt geslaagd met deze film. Het verhaal is er nog wel en de setting is wat moderner. Maar er is minder sfeer. Er was meer Oosterse sfeer in de originele film en die speelt zich af in de VS. Bovendien zijn beide personages te jong. Chan is nog te jong om de charismatische grijsaard te spelen en Jaden Smith is ook veel te jong. Ook al is de oude Karate Kid al gedateerd en niet zo speciaal, toch had hij z'n klassieke momenten als 'wax on, wax of', het vangen van de vlieg met de stokjes, de bonzaiboompjes en de kraanvogel. In deze film is het eigenlijk nogal raar om Chan enkele snotneuzen te zien aftroeven. In de oude film was het een oude man die tegen 17-jarigen vocht. Veel indrukwekkender. En misschien nog een detail is dat het toch raar is om kungfu te gebruiken in een Karate Kid film.

Een vrij strakke documentaire dat door de combinatie van muziek en het onderwerp anorexia voldoende stof in huis heeft om een film te vullen. Maar het geraakt niet boven het gemiddelde omdat het als film te braaf is, nergens verrassend en visueel ook niet echt speciaal. Bovendien moet je al ietwat houden van The Carpenters om hier wat aan te vinden. Interessant genoeg om te zien, maar op het randje toch.

Van zo'n film word je toch niet gelukkig. De neerslachtigheid van het hoofdpersonage stroomt doorheen de film. Een film vol symboliek met een zeer traag tempo. Maar tegelijk krijg je wel ongelofelijk mooie beelden. Ik kon niet geloven dat de film al uit 1988 kwam! Mooie passende muziek die de tristesse nog wat versterkt. En nog mooiere filmshots waarin je ziet dat Béla Tarr een meester is in zijn vak en bij elk fragment maar al te goed weet wat en hoe hij alles in beeld wil brengen en controle heeft over licht en donker, zwart en wit, achtergrondgeluiden, decor, fotografie, etc... Een film die zwaar was om door te komen, misschien betert het op een later moment wel. Maar de beelden zijn wel de moeite.

Ghibli blijft toch geweldig. Op vlak van fantasy en feel-goodfilms (zonder melig te worden) is dit toch een studio die telkens opnieuw weet te verbazen met adembenemende animatiefilms. Naar gelang de animators is het vooral fantasy, sprookje, drama of avontuur maar meestal is het een combinatie van die zaken. Deze film gebaseerd op het boek The Borrowers sluit wat aan bij bvb een Ponyo. Niet meteen mijn favoriete tak van de familie, al is het daarom zeker niet minder goed. Het verhaal is een waarachtig sprookje maar Ghibli beheerst dit genre best wel goed. De makers nemen rustig de tijd om alles te 'vertellen' en vergeten ook het verhaal niet. Niet onbelangrijk omdat daarop veel animatiefilms sneuvelen. Leuk idee, maar als geheel werkt het niet. En dat heb je hier net wel. Het verhaal rond Arrietty is misschien wel voor een jong publiek bedoeld, maar het is wel aangenaam om te zien met oog voor detail en sfeer. Er zijn wel betere Ghiblifilms waar de creativiteit nog meer naar voren komt. Maar het blijft vakmanschap en ik kijk al uit naar de volgende!

De film is blijkbaar met een klein budget gedraaid. Toch komt alles goed over, ook omdat het thema nu nog steeds actueel is. Alleen geeft het geen zuiver beeld, maar eerder zwart/wit. 33% VB's zijn niet alleen marginalen in een sociale woning!

Toch goed overgebracht in z'n geheel. 3 sterren.

Opnieuw een wraakfilm na Harry Brown, al is dit uiteraard van een totaal ander kaliber. Ik hou wel van dit soort films. Na Tokyo Gore Police had ik zin in meer van dit. Machine Girl is een vermakelijke film die geeft wat het verwacht, al haalt het toch niet helemaal het niveau van Tokyo Gore Police, dat creatiever was. Maar verder heeft dit wel alle nodige elementen. Mooie meiden, leuke humor en over de top actie. Prachtig gewoon en doet smaken naar meer.

Ook al was John Wick niet de grootste revelatie in de filmgeschiedenis, zette het toch maar een nieuwe reeks films in gang. En op zich is dat niet slecht. Wat luchtige dingen waar we al sinds de jaren '80 van genieten in wat we 'expendables'-films kunnen noemen. Toen waren dat de spierballen met de droge oneliners, nu zijn dat de gespecialiseerde solitaire killers die leven volgens de regels tot je ze kwaad maakt.

Het recente Gunpowder Milkshake (2021) met Karen Gillan als de killer van dienst is alvast een pak beter. Zowel qua originaliteit als aankleding. In Kate doet Mary Elizabeth Winstead het zeker niet slecht. Maar daar is het ook mee gezegd. De vele neon-lichtjes zijn wel mooi, maar ze kunnen niet alles verdoezelen. En Woody Harrelson loopt er ook maar bij in afwachting tot hij zijn loonbriefje krijgt.

Leuke Netflix-film, maar zeker geen topper.

Grote ster van de film is Hugh Jackman die hiermee bewijst dat hij een gevarieerd acteur is. Een jaar na X-Men en hetzelfde jaar als Swordfish. Dat is dan ook een troef die de film wat omhoog helpt en deze romantische komedie aangenaam maakt. Het verhaal is niet veel soeps, maar uiteindelijk valt de film nog vrij goed mee. Jackman speelt trouwens met gemak Meg Ryan naar huis die hier vrij apatisch acteert. Gewoon een tussendoortje deze film.

Ik ken de serie niet, dus deze film is mijn eerste kennismaking. Cowboy Bebop draait rond de premiejager met z'n team en is een geanimeerde actiefilm geworden. Niet echt een grootse topper, maar gewoon een leuke actiefilm. Denkelijk gaat dit verder op de serie en is het zoals wel meer van dit soort films vooral een gevolg van het succes van zo'n serie met vooral aandacht voor de fans en niet echt een creatieve film voor het grote publiek. Gewoon genieten dus, misschien moet ik de serie wel eens proberen.

Geen idee wat ik van deze film moest verwachten. Ik had het niet gevolgd op tv, maar m'n broer heeft een mooie collectie Vlaamse films en series. Qua sfeer komt het over als een reeks zoals Stille Waters. Prachtige film is dit geworden met mooi acteerwerk van het talent Jan De Cleir (en z'n kinderen). Af en toe zakt het even weg, maar het beschikt nu eenmaal niet over een budget van de doorsnee Hollywoodfilm. In elk geval een pareltje geworden en zeer aangenaam voor de liefhebbers. Vooral voor die van Vlaamse films natuurlijk.

Het blijft een mooie animatie die blijkbaar niet bij iedereen in de smaak valt door het ecologische thema. Maar wat een mooi debuut (semi-debuut) van Studio Ghibli! Een film vol avontuur met prachtige shots. De figuren zijn niet altijd even goed uitgewerkt. De kracht in de latere Ghibli-films zijn meestal ook de personages waar veel meer diepgang in zit. Dat is hier wel minder.

Het is een mooie animatie, de lat van Ghibli lag al bij de start zeer hoog. Maar je merkt wel dat ze veel bijgeleerd hebben. Het heeft wel wat bombastisch met momenten, de fijngevoeligheid komt pas later.

Buiten zijn debuutfilm scoorde elke Miyazaki bij mij 4 tot 5 sterren. De lat lag dus hoog en ik had toch wel wat schrik of dit geen film teveel zou worden. Dat dit anno 2014 nog even fantasierijk zou zijn als zijn vorige films. The Wind Rises (om het even met de Engelse titel te benoemen) was een mooi verhaal. Geen oorlogsfilm of avontuur. Maar wel over een man die vol passie en toewijding leeft. Net zoals een vliegtuig omhoog wordt geduwd door de wind, wordt hij gestimuleerd door zijn geliefde Nahoko. Zijn liefde voor haar kent de zelfde lijn als die met vliegtuigen. Een fase van ontdekken, van opbouwen, maar evengoed van afscheid en weten dat aan die mooie droom een einde komt. Miyazaki gebruikt op het eerste zicht niet de fantasie van die je in oudere films tegenkomt, maar anderzijds kan hij wel een droomwereld perfect weergeven op een schijnbaar simpele maar toch diepzinnige manier.

Een mooi (voorlopig????) einde aan het indrukwekkende palmares van Miyazaki. Een zeer aan te raden pareltje.

Romantische komedie... Een genre dat mannen evenveel aanspreekt als SF voor vrouwen. Gelukkig kom je af en toe een uitzondering tegen (zowel bij de vrouwen als de romantische komedies). Deze film is zo'n uitzondering. Jenna Elfman is heel aangenaam om naar te kijken en één van de weinige komische actrices die ook echt leuk is zonder enige vorm van drukdoenerij.

Geweldige cast, leuke humor en een gezellige combinatie van een humor en romantiek. Meer moet dat soms niet zijn.

Jackie Chan noemde dit ooit zijn eigen favoriete film. Hij zal hier denkelijk het meeste plezier aan gehad hebben als regisseur. En de kans om wat Hollywoodliefde te smokkelen in zijn eigen films. Maar of het voor de kijkers ook de beste Jackie Chan film is, is nog wel de vraag.

Voor mij een wat vergeten film. Als je zijn stemrollen even meerekent, is dit voor mij zijn 62e film. Heel toevallig de dvd tegen gekomen. En ook na de film moet ik zeggen dat hij al beter films heeft gemaakt. Het verhaal is niet zo heel bijzonder. Ik verloor af en toe zelfs de aandacht. De gevechten zijn gelukkig wel goed, al duurt het even voor ze aan bod komen. Maar hier en daar is het best wel de moeite. En vooral de finale is opnieuw een schot in de roos. Die choreografie blijft toch wel zijn sterkste punt. Al zie ik hem als komische acteur ook wel graag aan het werk.

Larry Clark schotelt je een wereld voor van tieners met vooral een (soms wat ontwrichte) seksuele ontluiking van jongeren. Dat je daarbij dingen niet echt hoeft te verdoezelen is misschien wel waar. Net als bij Kids laat Clark zien wat het is. Ironisch genoeg is dat net wat mij afschrikt in deze films, iets wat ik ook met de neerslachtige films heb van de gebroeders Dardenne. Typische voorbeelden van films die misschien wel goed zijn, maar mij als kijker eerder een slecht gevoel geven. En dat zoek ik toch niet in een film.

Ken Park is iets minder dan Kids. Wat minder samenhangend en de slotscène kan ik niet goed plaatsen. Bovendien lijkt het hier ook wel of alle problemen die de tieners hebben puur seksueel zijn. Dat was bij Kids (die van dag tot dag leven en naast onbeschermde seks ook met drugs experimenteren) beter uitgewerkt. En ondanks dat ik zeker niet afkeurend ben van wat naakt in een film, had ik hier wat meer suggestie gewenst. Dat zou de sfeer alleen maar ten goede komen.

De film is gemaakt met een budget van amper $65.000 en dat kan je er soms wel aan zien. Qua humor is deze film z'n tijd vooruit. In Engeland had je Monthy Python, maar dit is de eerste Amerikaanse versie ervan en de voorloper van Airplane, Hot Shots en Naked Gun. Sommige grappen zijn helemaal gedateerd, maar er zijn gelukkig nog grappen die de moeite zijn. En als je denkt dat je sketches al eens hebt gezien is dat over het algemeen in latere films.

Goeie leerschool geweest dus voor Zucker/Abrahams die nog wat hun weg moeten zoeken, maar regelmatig al op het juiste spoor zitten.

Eén van de mindere spaghettiwesterns. We hebben het al eens gezien, de lone rider die het tegen een bende opneemt. Voor mij niet gelaten dat er nog meer van zo'n films komen, want daar hou ik wel van. Maar ondertussen ligt de lat wel hoog en dan komt zo'n Keoma er toch maar bekoeld van af. Jammer, want hij leek wel af te wijken van wat we gewoon waren. Langer haar, indianenbloed en naast schieten ook af en toe zin om eens goed te knokken. De film heeft z'n momenten, maar het gebrek aan kwaliteit, matige regie en acteerwerk en erbarmelijke muziek halen de film naar beneden. Gelukkig zijn er nog mooie landschappen, aangename schietpartijen en geef ik westerns graag het nodige krediet. Maar meer dan gemiddeld is het niet.