Meningen

Zoals wel meer sequels in een animatiereeks, wordt er meer op een (nog) jonger publiek gemikt. Wat verder van de familiefilm, zeker bij Amerikaanse animatiefilms. Ook hier is de creativiteit wat zoek en is de humor eerder op kinderen afgestemd. Die zullen er ongetwijfeld van genieten. Maar voor de filmliefhebber is hier de glans wel af.

Meer van hetzelfde. Deel 4 van een franchise die vooral geld moet opbrengen. Liefhebbers zullen hier misschien wel van genieten, maar verder het is vrij pover. Niet per se slecht, maar wel bandwerk zonder boeiende momenten. Op naar deel 5 zeker?

Je moet er als Japanner maar op komen om je verhaal te laten draaien rond een Italiaanse piloot met een varkenskop in een verhaaltje dat doordrenkt is met de sfeer van Casablanca. Na de avontuurlijke animatiefilms van Nausicaä en Laputa en de prachtige sfeervolle Kiki's Delivery Service en Totoro, komt Miyazaki weer met iets anders naar buiten. Geen klein meisje dit keer dat de hoofdrol draagt, maar een mysterieuze piloot.

Het duurt even voor de film z'n weg vindt, maar dan wordt je zo meegesleept. Vooral vanaf de scène dat Porco aan Fio over vroeger verteld bij het schemerlicht op het eiland, was ik gekluisterd aan m'n scherm. Het lukt Miyazaki toch maar telkens weer om sfeer te scheppen, iets wat je bij de meeste Disneyfilms (die het vooral van humor en liedjes moeten hebben) veel minder.

Persoonlijk vind ik het niet z'n beste film. Daarvoor is het verschil met m'n favorieten Laputa en vooral Totoro toch te groot. Maar met 4* is dit sowieso een geweldige film. Nog één film van de maker te gaan (debuutfilm Rupan Sansei: Kariosutoro no Shiro) maar alle films kregen toch 4* of hoger.

Kursk heeft alles om een goeie film te zijn met een indrukwekkende cast en crew. En toch komt het over als een slome film waar de rem op zit en weinig mensen zin in lijken te hebben. De film voelt te lang aan en kan geen spanning op bouwen. Terwijl gelijkaardige onderwerpen als Titanic of Chernobyl evengoed een einde hebben dat iedereen kent zoals bij de Kursk, lukt het die film en serie wel om de spanning op te bouwen. De acteurs maken nog wat goed, maar kunnen de film niet echt redden.

Dit is het type verhaal van thrillerromans en crimiseries. Weinig verrassing op zich, maar altijd leuk om te zien hoe alles nu in elkaar vloeit. Maar dat wil zeker niet zeggen dat de film standaard is. De film is puur vakmanschap. Regisseur Mikkel Nørgaard weet de juiste sfeer neer te zetten en het duo Carl Mørck en Assad kunnen de film perfect dragen. Ook al weet je hoe het toch gaat uitdraaien, zat ik hier op het puntje van mijn stoel.

De film is onderdeel van een trilogie (voorlopig toch) met dit jaar het derde deel. (de boeken tellen 6 delen momenteel) Ik had eerder het tweede deel gezien met het bekende duo: Fasandræberne. Je kan de films perfect apart zien, maar het is leuk om de link met de personages te zien. Ben benieuwd naar het derde deel. Zeker als het niveau kan behouden blijven.

Dogtooth laat zien hoe ver je kan gaan door je kinderen af te schermen van de buitenwereld en wat de gevolgen zijn als je opgroeit in een dergelijke cocon. Een pracht gegeven dat ideaal is voor een film en zowel hilarische als confronterende scènes oplevert. Maar het meest interessante deel hiervan is net weg gelaten. De confrontatie met die buitenwereld en vooral hoe het instinct van de mens met drijvende gevoelens als nieuwsgierigheid, avontuur en sex, de overhand nemen op afgebakende lijntjes. Het verzelfstandigen als het ware. Daardoor voelt de film aan als een lekker menu op een restaurant waarbij de ober je bord tijdens het eten wegneemt zonder dat je echt heb kunnen proeven.

Bij veel liefdesfilms is liefde niet altijd zichtbaar, maar eerder zoete romantiek. Hier komt het wel sterk naar voor. Dat in combinatie met het worstelen naar geaardheid en aanvaarding bij familie en vrienden, maakt Kyss Mig een sterk geloofwaardig drama. Ruth Vega Fernandez en Liv Mjönes vullen elkaar goed aan en schitteren in hun acteerwerk. Al was in eerste instantie enkel Lena Endre een bekende naam voor mij dankzij de Millennium trilogie. Doe er nog een mooie muziek bij en de Zweedse sfeer en je hebt een zeer mooie film. Een echte topfilm wordt het niet, daar is het geheel net iets te standaard voor. Maar dankzij setting en acteerwerk tilt het de film toch nog de hoogte in.