Meningen

Ik ben minder verkocht voor deze film dan de gemiddelde kijker hier. Acteur Paul Muni valt wat tegen, hij deed het toch veel beter in die andere film uit 1932: Scarface. I Am a Fugitive from a Chain Gang is een vrij herkenbare film met toch wat het prototype van de gevangenisfilm met de gevangene als een soort held en de nodige kritiek op het rechtssysteem in Amerika. Het verhaal is op zich vrij vlot en vervelend wordt het nooit. Maar ondertussen is de film wel wat ingehaald door de vele gevangenisfilms die er na zijn gekomen. Regisseur Mervyn LeRoy werd later de producer van Wizard of Oz. En de producer van I Am a Fugitive from a Chain Gang zelf, Hal B. Wallis, won later nog een Oscar als producer van Casablanca.

Een boeiende wraakfilm rond kindersmokkel. Al lijkt het soms eerder een veredelde aflevering van een tv-programma. Erica Wessels als Jodie doet nogal aan overacting en doet de film niet goed. Maar verder is het wel een interessant verhaal met de nodige vaart.

Een apocalyptische film naar het gelijknamige boek van Richard Mateson. Het boek uit de 50's is nog meer zwaarmoedig, terwijl de film uiteraard met het Hollywood sausje zorgt voor wat meer spektakel. Will Smith trekt de film als een eenzame overlever in New York. De spanning wordt goed opgebouwd en je merkt dat zijn personage niet alleen lijkt te vechten met een lang onbekende tegenstander, maar ook tegen de eenzaamheid.

Veel special effects zijn ondertussen wat verouderd. De troef is vooral de spanning in het eerste deel van de film. De terugblikken zijn wat minder nodig en vooral Hollywood. I am Legend blijft een goeie blockbuster met de onvermijdelijke clichés, maar wel voldoende entertainment.

Het verhaal over het leven van de zwarte Amerikaan. Baldwin was een tijdsgenoot van bekende voortrekkers van gelijkheid tussen blank en zwart: Medgar Evers, Malcolm X en Martin Luther King. Woordvoerders van onderdrukte Amerikanen die vanwege hun donkere huidskleur niet als mensen werden gezien, niet dezelfde rechten hadden, niet dezelfde kansen kregen. Evers, X en King deden die strijd elk op hun eigen manier, al konden ze elkaar ergens wel vinden. Als ik de documentaire volg was James Baldwin die niet gebonden was aan één bepaalde groepering, getuige was van alle grote evenementen, de boodschap zeer goed begreep van die belangrijke tijdsgenoten, en lang genoeg leefde om er een bredere analyse van te maken. Wat resulteerde in het script Remember This House, wat uiteindelijk 30 jaar na zijn dood deze documentaire werd met een bijkomende versie in boekvorm.

De documentaire is zeer sterk gedaan. Een boodschap geschreven door iemand die alles zelf meemaakt, die getuige was op de eerste rij en gemaakt door mensen die hem maar al te goed begrepen. Want het racisme is nog lang niet weg. De ongelijkheid is er nog altijd. De documentaire heeft iets tijdloos.

Ik hoop dat ik van mezelf mag zeggen dat ik genoeg empathie heb om me in te leven in de zwarte Amerikaan, dat ik begrip toon, dat ik een grote afgunst heb aan racisme en zelf een voorstrever ben van gelijke rechten, gelijke kansen. Maar het is nog iets anders om echt te ervaren wat zij meemaken, wat ze voelen. Door terug te gaan naar de jaren '60 waarin verschillende grote namen (niet alleen Malcolm X of Martin Luther King maar ook bekende figuren als Harry Belafonte of Sidney Poitier) het maatschappelijk debat open trokken. Gehoord worden is nog iets anders natuurlijk.

In elk geval een zeer mooie documentaire waar de inhoud goed naar voorkomt en het niet alleen een verzameling beelden is. Ik had toch ook de indruk dat het een emotionele docu was, zo kwam het in elk geval over.

Een zeer lichte tieneractiefilm dat zich al te serieus neemt. Weinig humor en flauwe actiescènes. Het ontbreekt de figuren aan charisma. Blijkbaar is hier nog een boek van, dat men er al aan dacht om het te verfilmen verbaast me. Zo speciaal is het toch niet. Het enige wat de film nog interessant maakte was de komst van number six, die voor enig leven in de brouwerij zorgt. Het verwondert me dat Michael Bay deze film maakte. Terwijl hij vooral grootse popcornfilms maakte met het moto 'more is more' is dit een flauw gerecht geworden. Een uitschuivertje.

Het parodiegedeelte is wel leuk met momenten, maar de rest is gewoon slecht. De erotische momenten zijn zelfs niet erotisch, dus blijft enkel die schaarse parodiescènes over. En dat is ook weer niet de moeite om deze film te zien.

Lee Morgan is misschien niet de bekendste bluesmuzikant, maar hij is toch wel op enkele jazzklassiekers te horen zoals Moanin' (Art Blakey), Blue train (John Coltrane) en zijn eigen The Sidewinder. Amper 33 jaar geworden en een duidelijke stempel achtergelaten.

De documentaire is wat opgezet als de klassieke mix tussen archiefbeelden en interviews. Maar het slaagt er wel in om een interessant verhaal te vertellen dat de kijker aan de lippen doet hangen. Alsof iemand je iets wil vertellen van Lee Morgan en dan (gelukkig) in de plaats van je een link te sturen naar zijn wikipedia pagina, er passioneel over begint te vertellen. Zelfs als je de man niet zou kennen, blijf je geboeid luisteren. En voor zover je dat als kijker kan beoordelen, komen we de echte Lee Morgan wat kennen. Ook al komt die door gebrek aan veel archiefbeelden niet zoveel zelf aan bod. Zijn muziek gelukkig wel en veel getuigen vanop de eerste rij.

Qua verhaal doet dit denken aan Dial M for Murder, de Hitchcock opvolger van I Confess. Een thriller met een boeiend plot. Maar Dial M for Muder werd beter verfilmd. Als een theaterstuk met acteurs die het genre meester waren. Zodat de focus anders ligt en het verhaal beter uit de verf komt. Bij I Confess heb je een Montgomery Clift die in het theatrale minder sterk is dan zijn gewoonlijke method acting. Met Anne Baxter als tegenspeelster ontbreekt de film aan de echte chemie helaas.

De film heeft gelukkig nog een boeiend verhaal en cast en crew zijn ook niet slecht natuurlijk. Maar als je ziet wat Hitchcock en de acteurs meer kunnen, blijft het een gemiste kans. Best wel genieten dus, maar je voelt dat het niveau hoger kan.

Een fantasiefilm over een tiener die duidelijk met problemen worstelt, wat lang niet helemaal duidelijk is wat juist. Een boeiend personage, als is de rol ook niet zo bijzonder memorabel. De film ligt in de lijn van Where The Wild Things Are, A Monster Calls en zelfs Pan's Labyrinth.

Madison Wolfe moet de film trekken, waar ze moeizaam maar toch in slaagt. Het ontbreekt haar aan een sterke tegenspeler, zodat enkel zij met haar monsters de film moeten dragen. Maar je voelt dat er iets is met haar personage en dat houdt je als kijker wel benieuwd. De fantasie is ook leuk gedaan zodat het een kleine intieme fantasiedrama geworden is.

Een typische tienerhorrorfilm uit die tijd en dat gevoel wordt nog versterkt door de cast die nadien niet veel meer opvallends gedaan hebben in de filmwereld. Opvallend is wel een kleine rol voor Johnny Galecki die 10 jaar later echt succes had als Leonard in The Big Bang Theory. De acteurs zijn geen topacteurs, maar het past wel bij dit genre. Samen met de muziek uit de tijd, waaronder onze eigen Belgische Hooverphonic!

De film ligt in de lijn van de gekende slasherfilms die gewoonlijk niet op zo'n bekendere namen kunnen rekenen. Voor de liefhebbers dus, al is het misschien eerder wat nostalgie ondertussen.

Een ode aan The Jazz Singer met Al Jolson. Hier is het de kleine Owl Jolson die graag jazz zingt, maar door z'n vader het huis wordt uitgezet omdat die geen hoogwaardige klassieke muziek maakt. Een vroege Merrie Melodies en met genoeg verhaal zonder het toen typerende trage tempo of belegen grappen.

Een mooie familiefilm met een hart. Het relaas tussen een muis en een vos die in de hemel terechtkomen en samen de trip maken. Waarin familie en waarden boven komen. Maar vooral toegankelijke humor en een verhaal voor het hele gezin. Echt opvallen doet het nooit, maar het schittert in de eenvoud.

Ik moest bij deze film denken aan een mix tussen Verlengd Weekend (2005) en Kill Me Three Times (2014). The Trip is een gezellige zwarte komedie die nooit echt scherp gaat, maar gelukkig ook niet te braaf is en zich gaandeweg in de film, gewoon laat gaan. Noomi Rapace en Aksel Hennie komen niet helemaal uit de verf, maar ze zijn best wel leuk om bezig te zien. De film heeft genoeg humor, bloed en twisten om er tot het einde van te kunnen genieten.

Blijft een goeie remake. In mijn ogen bleef het originele Last house on the left ('72) meer hangen dan het origineel van I spit on your grave ('78). Beiden zijn een gedurfde aanpak. Het gaat tenslotte over een verkrachting en als je voluit dit thema wil aankaarten moet je op z'n minst de gruwel al kunnen tonen. Als je vindt dat de beelden er over zijn, moet je maar bedenken dat het voor echte slachtoffers nog veel harder aankomt. Dan kan je als filmmaker twee kanten uit. Ofwel ga je voor het effect dat zo'n verkrachting met zich meeneemt en de psychologische gevolgen voor het slachtoffer. Ofwel ga je voor wat in het hoofd van velen zal spelen: wraak nemen op de daders.

Voor een Amerikaanse film is het vrij hard. Dit doet me wat denken aan de Franse horror die je in de 21e eeuw kan zien. De film neemt haar tijd op van het toch ietwat simpele verhaal er alles uit te halen. Je wordt weinig verrast, zeker als je het origineel kent, maar wordt wel overdonderd door de beelden.

Geen echte topfilm, daarvoor zijn de acteurs niet sterk genoeg en is het niet meer dan een goed gemaakte film, maar de maker gaat wel voluit. En dat bij een Amerikaanse remake van een horrorfilm. Er zijn zo al veel pogingen gedaan die mislukt zijn. Deze is zeker de moeite.

Dit vervolg gaat nog verder dan z'n voorganger, maar mist de impact van de wraak die deel 1 had. Ik zal eerst beginnen met het goeie nieuws. Regisseur Monroe neemt weer de draad op en leert uit z'n vorige film. Visueel is het dan ook niet slecht en de gore scènes zijn echt wel hard. Qua stijl is dit in de buurt van Martyrs (zonder de gekende sfeer) en Hostel. Maar het is nergens origineel en als je door de luchtbel van het gore kijkt, schiet er niet veel over. Tijd voor wat spanning is er al zeker niet. Jemma Dallender doet het goed en dankzij de regie van Monroe wordt het toch nog de moeite. Maar het blijft een teleurstelling na het vorige deel en het origineel uit de jaren '70.

Deze film is toch anders dan de twee vorige films. Ook al is Jennifer in deel 1 het slachtoffer geweest, gaat ze hier nog een stap verder. Verschil is vooral dat de daders minder bekend zijn dan in de vorige delen. Daar had je net dat effect dat je ook als kijker vergelding wilt. Het kwade heeft een gezicht gekregen. Wat hier gebeurd kan je ook wel volgen, die mannen deden iets verkeerd, maar het blijft vechten tegen 'het kwaad' in het algemeen en niet persoonlijk.

De film is vooral een rommeltje en neemt je als kijker nooit echt vast. De figuur van Jennifer is ook anders. In deel 1 had je een onschuldige jonge vrouw die aangerand wordt en het vervolg voelt dan ook aan als pure gerechtigheid. Als je begrijpt wat ik bedoel.

Leuk om een keer te zien, maar minder dan zijn voorgangers.

In de reeks biopics verdiend sowieso Whitney Houston ook haar eigen film. Met de nodige fictie, maar ook haar songs en levensverhaal natuurlijk. De film volgt nogal braaf het stramien van een biopic. Slecht is het niet, maar veel verrassingen kom je ook niet tegen. Zeker niet als je hiermee Whitney Houston wil leren kennen. Fans zullen hier zeker van genieten, tenzij je je te hard focust op de echte Houston. Maar dat is bij elke biopic wel wat. Er zijn betere docu's over haar, maar deze film valt al bij al nog mee.

Qua onderwerp is dit best wel een 5* waard. We kennen veel emoties in film als liefde, wraak, verdriet, geluk. Deze film draait rond machteloosheid. Een sterk gevoel dat best wel tot uiting komt hier. De bureaucratie van een beleid dat denkt efficiënt te werken. En zonder te schieten op enige vorm van beleid, gaat dit hoofdzakelijk over bureaucratie. Over het volgen van regeltjes (weliswaar door een beleid uitgestippeld of goedgekeurd) dat primeert boven de inhoud en de gevolgen van die regels. Vastgeroest in een systeem dat die efficiëntie hoger inschat dan de kwaliteit van het resultaat.

De film toont die machteloosheid perfect zonder in een karikatuur te vervallen. Denk aan de beroemde strip met Asterix, waarin hij dagen aan een stuk in een gebouw rond rent en telkens door bureaucraten tegenwind krijgt door foute formulieren, foute info, te laat komen of nog meer. I, Daniel Blake is meer natuurlijker. De film slaagt er in om niet zozeer een aanklacht te zijn tegen dat systeem, maar onrechtstreeks een aanklacht te, door gewoon die bizarre situaties in beeld te brengen.

5* dus voor het onderwerp dat eens aan het woord mag komen via de figuur van Daniel Blake. De film zelf is ook wel genieten, maar kent vooral een sterke start. Eens verder loopt het wat verloren en hoop ik ook meer te zien dan die bizarre bureaucratische gebeurtenissen. De film wordt al wat voller door nog extra figuren bij Daniel Blake te betrekken die op hun beurt wat meemaken. Tegelijk is dit realistische aanpak net de troef van de film. Al blijft de film vooral hangen door het onderwerp en iets minder door de film zelf.

Filmpje dat beter meeviel dan verwacht. Ik dacht eerst dat hij zou tegenvallen met al die computeranimaties. De computer in de film gebruiken kan mooie effecten hebben, maar als je er mee overdrijft is het mooie er ook af. Kijk maar naar special effecten in de nieuwe Star Wars-films of sommige stunts in de laatste Bond-film. Maar uiteindelijk heb ik toch genoten van deze film. Ik heb heel de film genoten, alhoewel het niet echt een hoogstandje is. Maar een film die me een ontstpannende avond kan bezorgen, is zeker niet slecht. 2,5 sterren.

Black Swan door de Coen Brothers. Het lijkt in elk geval zo. Nog nooit zat ik zo geboeid te kijken naar kunstschaatsen. Ik kende de geschiedenis niet van Tonya Harding. Dus voor mij was het een aangename verrassing.

De film settelt zich in de jaren '70 tot de jaren '90 met passende geweldige muziek. Maar het zijn vooral de personages die het zo goed maken. Die moeder, de echtgenoot Jeff, de vriend Shawn en natuurlijk Tonya zelf. Kleurrijke figuren die haast niet werkelijk kunnen zijn, toch niet over de top gaan en als je op het einde enkele beelden van de echte figuren ziet, krijg je bevestiging van deze karikaturale figuren.

De grote troef is Margot Robbie die de rol van haar leven speelt en terecht al een Oscarnominatie kreeg. En het verhaal dat niet alleen te mooi om waar te zijn is (feiten zijn echt gebeurd, maar de ware toedracht laat de filmmaker aan de kijker over), het wordt ook spannend gebracht. Dus als je de echte geschiedenis niet kent, blijf je op het puntje van je stoel zitten.

Een verrassend goede film en meteen al boven aan het lijstje voor dit jaar.

Duidelijke documentaire over de band dat de impact op de muziekgeschiedenis mooi weergeeft. En met getuigenissen van alle originele leden zodat het geen eenzijdig verhaal wordt. Niet al te lang ook niet en dus nergens langdradig. Misschien weinig creatief gemaakt, maar als document voor de muziekliefhebber is dit zeker een aanrader.

Ik zag de film zelf 15 jaar geleden voor het eerst en vond die toen ook al goed. Nu bij herziening valt de film nog beter mee, omdat ik wat meer van Dylan te weten kom. Voor zover je wat te weten komt van de man, want hij blijft een mysterie. En door de tal van verhalen, covers, analyses en zijn terughoudendheid in de media, wordt dat mysterie nog eens extra gevoed. Todd Haynes gaat dan ook voor die mysterie ipv de gewoonlijke biopic met een rise en fall verhaal. We zien 6 versies van Dylan uit verschillende periodes, die gaandeweg toch met elkaar verweven zijn. Om zo het beeld dat we hebben van de zanger te projecteren in 1 film. De 6 personages spelen niet echt Dylan in de film, en toch weer wel. Het lijken personages in zijn hoofd te zijn.

Visueel een pareltje waarbij de stijl mee verandert met de Dylan versie die we te zien krijgen. Het zijn ook niet 6 opeenvolgende hoofdstukken geworden. En de acteurs doen het allemaal goed. Enkel Gere is wat minder. Maar Blanchett is geniaal en speelt met een duizend gemak bvb Bale naar huis. Het was ook de laatste film met Ledger die uitkwam tijdens zijn leven. Haynes maakte een zeer creatieve biopic en legt de lat nu wel hoog voor een komende Dylan biopic.

Geen eenvoudige film, je moet denkelijk wel wat van Kaufman houden om hier echt van te kunnen genieten. Jessie Buckley is in elk geval een interessante actrice, ze draagt het grootste deel van de film. Nog niet zo heel lang met film bezig, maar daar gaan we meer van horen. Het plot... wel daar moet je van houden natuurlijk. Niet helemaal mijn ding. Zit wat in de lijn van de andere films die Charlie Kaufman geschreven heeft. En de zogezegde klassiekers Adaptation en Eternal Sunshine of the Spotless Mind liggen me niet.

I'm thinking of ending things is over het algemeen wel een mooie film, dat moet ik Kaufman wel aangeven. Heerlijke cinematografie, enkel de langdradige praatscènes in de auto voelen zijn te lang naar mijn gevoel. Hoogtepunt is wel als de personages aankomen bij het ouderlijk huis. Dan wordt het toch wel interessant.

Een film dat door het verhaal - typische Kaufman - voor mij een ietwat wrang gevoel achter laat. Maar tegelijk heb ik wel genoten van enkele scènes die best boeiend waren en is het een mooie film. Eerder interessant met prachtige fragmenten dan in z'n geheel een goeie film. Al kan ik goed begrijpen dat deze film de nodige erkenning zal krijgen.

Ice Age, een film die toch herziening nodig had het zeer slechte 2e deel (0.5*) en het ietwat gemiddelde 3e deel (2.5*). Een groot verschil toch met wat ik in herinnering had van deze film.

Wat eerst opvalt is de slecht getekende animatie. Vooral bij de mensen, maar door het simpele digitale computerwerk is het totaalbeeld nogal karakterloos. De film moet het vooral hebben van een ontspannend verhaaltje met een lach en een traan en de nodige humor op de juiste momenten. De ene keer werkt dat wel, de andere keer is het vrij infantiel. Scrat is wel een keer leuk, maar anderzijds sterk overroepen als je de vele reacties hier leest.

De film zal vooral bij jongeren werken en het is te begrijpen dat hier enkele sequels op gevolgd zijn. Blue Sky Studios maakt hier z'n debuut in de animatiewereld (qua langspeelfilms). Met deze film hebben ze zich blijkbaar nog wat stand kunnen houden tegenover de andere animaties rond die periode (oa Dreamworks met Shrek,Disney met Lilo & Stitch en Ghibli met Spirited Away). Maar heeft dat succes en zeker de kwaliteit niet meer kunnen evenaren.

Ice Age is dus een leuke animatie geworden, een speelse roadmovie. Maar meer ook niet en zeker niet één van de betere animatiefilms.

Dit staat mijlen ver van de eerste film. De sequels zijn (zoals wel meer bij animatiefranchise) veel meer op kinderen gemikt dan op het gehele gezin. Scrat is niet meer origineel en er zijn veel te veel figuren om nog enig sympathie mee te hebben. Sid was nooit echt grappig, het is jammer wat ze nu met Manny nog doen en Diego is slechts bladvulling. Dergelijke sequels doen het imago van de originele Ice Age ook niet echt goed.

Na het oerslechte 2e deel had ik me nog net gewaagd aan deel 3, maar was de zin er niet meteen om nog verder te gaan met de reeks. Deel 2 blijft het slechtste en deze 4e episode is eigenlijk meer van deel 3. Standaard bandwerk die net als z'n voorgangers mikt op kinderen met korte grappen en steeds dezelfde humor. Af en toe zit er wel iets leuks bij, maar echt boeiend is het ook weer niet. En de grappen rond Scrat zijn nu echt wel op.

Na het vrij goede 1e deel volgde een verschrikkelijk slecht vervolg. Daarom heb ik lang getwijfeld om dit 3e deel te zien. Toch maar aan gewaagd en de film valt best nog mee. Origineel kan je hem niet noemen en de kwaliteit van deel 1 is in geen van de vervolgen terug te zien, ook hier dus niet. Af en toe wat leuke moppen, maar verder worden zaken als Scrat tot vervelens toe uitgemolken. De film moet het ook hebben van wat humor en wordt een gewone animatiefilm zonder meer. De tol die sequels betalen zeker? Net leuk om te zien en gelukkig beter dan deel 2. Maar een topper zal het zeker niet worden.

Veel minder dan de vorige. Diego loopt er bij voor piet snot en bij de 2 andere figuren is ook niet meer inhoud toegevoegd tegenover de vorige. De animatie is zichtbaar ook van een minder budget. Het verhaal valt wel mee voor een animatievervolg. Dat is al slechter gebleken. Leuk voor de liefhebbers en voor fans van Ice Age. De film heeft uiteraard z'n leuke momenten, maar het komt juist aan de knieën van nummer 1.

The Ice Storm is een voorloper van films als American Beauty. De sfeer van de jaren '70 is er en ook de gehele sfeer is er één van zwarte humor en mensen die op zoek zijn naar wat meerwaarde in hun leven. Van jong tot oud met elk hun eigen vraagstukken. Het vergelijk met American Beauty 2 jaar later is al meermaals gemaakt. De accenten liggen anders en dat zal dan ook een ander publiek beter vinden. Waar American Beauty met momenten pittiger is en visueel meer gekleurd, is Ice Storm veel geloofwaardiger en naar het einde toe ook veel emotioneler.

The Ice Storm kent een geweldige cast met verschillende onderschatte acteurs. Ang Lee heeft een prachtig ensemble bijeen in z'n film waarbij elkeen schittert in zijn of haar eigen rol zonder de overhand te willen overnemen. Ironisch genoeg zorgt die passende casting er wel voor dat geen van hen er bovenuit schiet en ze dus ook bij de prijzen niet echt aanwezig waren. Sigourney Weaver (BAFTA en nominatie Golden Globe) is de enige uitzondering. Ik ben al blij dat de film zelf op z'n minst een prijs won op Cannes. Bij de Academy Awards hadden ze deze film blijkbaar totaal niet gezien...

De film is een wat verborgen pareltje met mooie setting, rustige onopvallende maar passende sfeer en bijhorende soundtrack. Een zeer boeiende en emotionele film die misschien wat mist in creativiteit, maar dat goedmaakt in vakmanschap.

Niet zo memorabel, maar een wel een klassieke strijd tussen Bugs Bunny en Daffy Duck. Met humor die je 20 jaar eerder ook al zag in de Tom & Jerry filmpjes. Maar de grappen komen snel en het is bijna 7 minuten even genieten.