Meningen

De komedie-versie van The Expendables met een hoop komisch talent in een film die de blauwdruk zou worden voor gelijkaardige films als Rat Race of The Cannonball Run. Het concept is best wel leuk met een enkele mensen die een race beginnen om als eerste aan een hoop geld te geraken. Alle middelen zijn toegestaan, sabotages alom, bizarre figuren en toestanden onderweg, ... De race is de kapstok om een reeks komische momenten aan elkaar te rijgen.

Jammer genoeg is de humor niet altijd zo pittig. Het mocht met meer charme, of absurd zoals in Airplane, ... De stijl van humor is die van ondertussen gedateerde Hollywood-komieken uit vooral jaren '40 en '50. Hier en daar is het nog wel amusant, maar zie je toch wel dat de film de tijd niet echt heeft overleeft. Het idee zou nog wel werken om er met een nieuwe generatie iets mee te doen.

In de lijn met het bekendere kerstverhaal rond Scrooge. Het is dan ook gebaseerd op een kortverhaal dat haar inspiratie haalde bij dat originele verhaal A Christmas Carol van Dickens. De productie moet wel impact gehad hebben. James Stewart kwam net terug van de oorlog als geprezen hoge militair, al een tijd uit de filmwereld. En ook regisseur Frank Capra hield zich in de oorlogsjaren bezig met documentaires ipv Hollywood films.

Commercieel werd het een flop, gelukkig wel geprezen op de Academy Awards. En doordat de rechten in de jaren '70 niet verlengd werden, kwam dit in publiek domein terecht, pikten veel mensen de film op en werd het alsnog een kerstklassieker.

Stewart is geknipt in de rol als 'good man' die zich inzet voor de stad tegenover een Scrooge-achtige figuur die enkel aan het kapitaal denkt. De combinatie van Stewart met Capra zorgt voor een warme feelgoodfilm en 1 van de beste kerstfilms.

Een komisch drama met meer potentie dan er wordt uit gehaald. Het verhaal is niet slecht met onderliggend een tiener met psychische problemen. De film vermijdt wat om alle clichés boven te halen van een psychiatrisch opvangcentrum. En tegelijk toont het op een luchtige manier depressie. Het mocht qua film toch wel wat pittiger met wat meer zwarte humor. Hier en daar zie je dat wel onder de oppervlakte.

Keir Gilchrist is op zich geen slechte casting, maar prijzen gaat hij hier niet mee winnen. De bijrollen kleden het gelukkig wat aan, maar ook daar nergens memorabel. De film is wel meer dan enkel tienerkomedie en na de film bleef ik toch met een goed gevoel achter.

Toch wel een aparte film met een minimalistische stijl maar tegelijk ook heel experimenteel. Om dan over te gaan naar een filosofische kijk op het leven. Don Hertzfeldt is vooral een maker van kortfilms en je merkt dan ook dat zelfs deze korte duur van amper een uur te lang is voor wat hij wil brengen.

Het idee is wel goed om enkel de essentie in beeld te brengen met een verteller zonder enige emotie. Dat brengt de boodschap sterker naar voor. Visueel verrast het af en toe wel, maar hoop je toch op meer. Anders had dit beter gewerkt als kortfilm lijkt me.

Edit: animatie/komedie is wel een slechte beschrijving. Animatie/experimenteel zou beter zijn.

Hoe misleidend een affiche kan zijn. Ik kende The Italian Job vooral van de remake met Mark Wahlberg en Edward Norton uit 2003. Deze originele versie heeft wel de nodige charme, maar de grote cast is niet in vorm moet ik zeggen. Bovendien rammelt het verhaal nogal, iets wat eerlijk gezegd later beter werd gedaan in de remake. De grote troef in deze film zijn de achtervolgingen met de mini's die wat aan Herbie doen denken. Vooral humor natuurlijk, heel anders dan een film als Gone in 60 seconds. Gelukkig werken de 60's sfeer en het gebruik van de mini's wel. Verder is dit niet zo'n sterke film.

Nog even terug op de affiche komen die best wel misleidend is. Blijkbaar werd deze vooral in de VS gebruikt en was Caine hier verre van tevreden over omdat het geen juist beeld van de film geeft. Geen idee trouwens of dit wel degelijk de originele affiche zou zijn.

Een dogme film die realistisch overkomt. We zijn getuige van enkele eenzaten in een klein dorpje, die elkaar terugvinden. De Italiaanse les is enkel de reden om elkaar te onmoeten, maar elk heeft zijn of haar eigen verhaal. De film steekt wel nergens echt uit en ook het script is niet bepaald verrassend. De enige troef is het gezellige acteren en de aangename sfeer die de film uitstraalt. Een film waar je van kan genieten, maar die niet bepaald zal bijblijven. Al is 'aangenaam' soms wel een voldoende bij een film.

Ik ben een liefhebber van de historische romans en hun verfilmingen. Dit is een genre waar Hollywood wel goed in is. Grootse spektakelfilms met mooie kostuums en prachtige kleur (I love Technicolor). De makers hebben het script mooi bijgewerkt. In tegenstelling tot het verhaal van Robin Hood is Ivanhoe niet echt het machotype in het boek maar dat wordt goed opgelost. Het acteerwerk is zoals het hoort vrij theatraal, maar dat hoort bij het genre en past er goed bij. Wel zal ik altijd de speelse Robin Hood altijd verkiezen boven de drogere Ivanhoe. En in tegenstelling tot de film uit de jaren '30 met Robin Hood (The Adventures Of Robin Hood) zijn de gevechten niet altijd even mooi uitgewerkt. Desalnietemin een aangename film voor liefhebbers van de historische avonturenfilms.

Dit zou een heel toegankelijke Tarkovsky zijn, maar ook nu blijkt dat de filmmaker mij niet ligt. Nochtans mooie beelden in deze oorlogsprent. Het zet wel wat sfeer, maar net als de andere films kan het mij niet zo echt boeien en blijft het geheel vrij afstandelijk.