Meningen

F is een slasherfilm die ik persoonlijk het best kan vergelijken met The Strangers (2008) maar dan minder goed. De film begint niet slecht en kan vrij goed overtuigen. Gaandeweg wordt er een sfeertje opgebouwd die je doet meeslepen in de film. Op zich al leuk omdat er in dit genre van films al zoveel gepasseerd zijn. Maar dan weet de scriptschrijver geen blijf meer met z'n verhaal en loopt het verder rond als een kip zonder kop. De moorden zijn ook wat te braaf en het einde is dan wel open. Voor mij is het einde gewoon afgeknipt. Het resultaat is een aangenaam tussendoortje, maar een gemiste kans om hier echt iets goed van te maken.

Ik ken niets van F1, maar het levert toch weer mooi een boeiende film op! We krijgen wat clichés te zien met een oude ervaren piloot in de clinch met een jonge dynamische kerel. Qua verhaal is het niet zo heel uitgebreid, maar de aankleding maakt wel veel goed. Mooi gefilmd en de cast doet het met de eenvoudige dialogen nog best goed. De racen zijn ook spannend en brengen vaart en spanning in de film. Daarmee doet het alvast een pak beter dan de Top Gun nostalgie sequel. Brad Pitt is ook goed gecast met een mix tussen een wat arrogante oude sporter en een man met de nodige humor en het hart uiteindelijk op de juiste plaats. F1 heeft me toch met momenten op het puntje van mijn biscoopstoel gebracht.

De franchise ging van enkele straatracefilms naar heistfilms en stuntfilms. En het wordt druk in deze F9 die vol met verwijzingen en cameo's zitten die zo vluchtig zijn dat ze er eigenlijk niet meer toe doen. Dat de stunts er los over gaan is voor mij geen probleem, het levert soms leuke scènes op. Maar er is een verschil tussen een indrukwekkend stunt die goed gevonden is, en een grootse stunt die indruk wil maken met enkel meer, meer, meer! Een film als dit moet het ook hebben van enkele drama-momenten of de nodige humor. En dat miste ik wel. Daardoor is het een wat zielloze film en komen de personages (die er toch met veel zijn) niet uit de verf.

Het gedoe van een auto naar de ruimte was nogal flauw en maakte weinig indruk. Het geneuzel tussen Roman en Tej is niet leuk meer. Wel even een leuk momentje was Ramsey die niet echt kan rijden en het idee van de magneten. Mr. Nobody betekent niets in deze film, Cipher is nog een schaduw van wat ze was en waarom Helen Mirren mee deed is mij een raadsel.

De film is een rommeltje en dat is jammer, want vanaf deel 5 was het een heerlijke over de top franchise. Het mag wat meer zijn, maar te veel is niet goed. Bij het eindigen van de reeks iets minder volproppen, wat meer focussen terug op een paar echte hoofdpersonages en het mag gerust met het nodige stuntwerk maar meer stuntwerk en minder computerwerk.

Ik had deze al lang liggen, maar het kwam er nooit van. Altijd het gevoel gehad dat dit zware kost zou zijn. Uiteindelijk toch gezien en wat dat zware betreft valt het heel goed mee. Dit is een film die het moet hebben van sfeer en beeldvorm en daar vrij goed in slaagt. Niet alleen qua shots, maar ook enkele momenten dat je in een roes wordt meegesleept met vloeiende beelden en bijhorende prachtige muziek. Dit is één van de weinige films waar de romance ook echt romantiek bevat.

Even opmerken dat ik altijd dacht dat dit onderdeel was van informele trilogie met Days of Being Wild en 2046, maar dat die eerstgenoemde zoveel minder bekeken is hier op MM. Ik heb de volgorde ook helemaal niet gerespecteerd. 2046 had ik al wel gezien. De films zijn wel apart te bekijken, 't was enkel een gedachtengang.

Even terug over de film zelf wil ik nog even zeggen dat dit wel een film is die sommige mensen niet zal liggen. Het is ook geen hapklare film, maar als je de tijd neemt om echt te willen genieten van de film kan dit een sfeervolle rit worden met prachtige beelde, wondermooie muziek en overtuigende romantiek.

Tijd voor een herziening. Vorig jaar bracht ik een bezoek aan Parijs waar ik het café uit de film heb kunnen bezoeken. En uiteraard nog veel andere herkenbare plekjes die je als toerist dan tegen komt. Maar het deed me de film wel opnieuw opzoeken.

De film straalt een dromerige wereld uit van de onzekere Amélie die in haar jeugd weinig sociaal contact gehad heeft. Ze geniet van de kleine dingen, en leeft in een klein wereldje. Letterlijk en figuurlijk eigenlijk. De film is vooral speels, niet zo zeer gemikt op romantiek. Maar wel met kleurrijke figuren, de fantasie die regelmatig op hol slaat en dat in een de gekende zomerse kleuren van regisseur Jeunet. Ook minder vreemd dan zijn gewoonlijke films maar wat speelser. Het tempo zit best wel goed met een lichtvoetig verhaal dat dwarrelt voorbij opvallende karakters die elk hun eigen verhaal hebben.

Het is moeilijk om in de personages zelf te kruipen en ik mis soms de echte romantiek. Maar tegelijk zit je wel mee in de film en geniet je echt van het leven van Amélie. Ik wou gerust in het café zitten met een kopje koffie om het hele schouwspel live te komen aanschouwen. Heerlijk!

Toch wel een goeie blockbuster uit de tijd dat Nicolas Cage nog leuke films uitkoos om in te acteren. Met Bad Lieutenant maakt hij opnieuw de juiste keuze, maar daarvoor heeft hij toch in een reeks rommel gespeeld. Face/Off is geen slechte film met een duo dat best wel werkt. Een actiefilm zoals we dat van Woo gewoon zijn met de nodige actie en adrenaline. En dat is voor dit genre al zeker niet slecht.

Faces of death, zoals wel meer hier gezien op jonge leeftijd. Gehuurd in de videotheek. En uiteindelijk was er dan nog niets aan. Als je de film nu terug zou zien merk je dat dit eigenlijk niets is, gewoon een hoop slechte filmpjes achter elkaar met enkel de bedoeling om te provoceren, meer niet. Het grootste deel is dan nog zelf in elkaar gestoken wat de film helemaal zielig maakt.

Een beetje veelbelovend deze film opgezet. Warhol staat bekend als een charismatische figuur die mee de jaren '60 bepaald heeft. Zowel qua levensvisie, kunstzinnig aspect en z'n contact met media en mediafiguren. De film volgt het leven van Edie, maar zweeft tussen 2 visies. Die waarbij Edie het hoofdpersonage is met haar reilen en zeilen, of (en dat zal de bedoeling geweest zijn) als centraal figuur die getuige is van The Factory van Andy Warhol. Edie wordt echter te veel benadrukt zodat alle aandacht naar haar gaat en Warhol verdwijnt in de achtergrond. Guy Pearce zet een mooie perfomance neer, maar je mist het charisma in de film.

Ik had maar één moment dat Warhol interessant werd met tegenfiguur Bob Dylan. Niet vanwege de uitvoering (hier zijn al beter filmversies van gemaakt) maar wel de nadruk op het verschil tussen de visies van Dylan en Warhol. Fantastisch eigenlijk hoe je heel de tijd ligt te zweven in het wereldje van Warhol en zijn factory en de komst van Dylan in de film hier gewoon komaf mee maakt. Hij nadert met scherpe pinnen de broze luchtbel van The Factory die op punt staat van te springen. In mijn ogen het hoogtepunt van de film.

Bizar dat de figuur van Dylan het meest bij blijft hangen, alhoewel hij historisch gezien slecht wordt gespeeld. Het totaalbeeld van de film geeft gelukkig wel een schets van de periode weer en de figuren die er in meespeelde. Al had ik dit eerder met Warhol centraal willen zien dan met Edie. Maar dan zou dit niet Factory Girl heten natuurlijk.

Ik hou wel van deze ietwat foute tienerhorrorfilm. Leuke frisse scènes met bijhorende soundtrack. Rodriguez houdt het tempo erin en geeft wat het genre nodig heeft. Gevarieerd aanbod aan personages met een goeie dosis fantasie. Beetje in de lijn van Disturbing Behavior.

Een documentaire die zeker moest gemaakt worden, maar ongetwijfeld in Amerika een grotere impact zal gehad hebben dan in Europa. Europa had al meer een visie op Bush en komt deze documentaire iets minder als een verrassing. Dat deze film in de VS werd getoond vlak voor de verkiezingen in de VS en dat het lang duurde voor er een distributeur gevonden werd, toont al aan dat dit in eigen land een geladen documentaire is. Als film is het vrij interessant, er worden veel authentieke beelden gebruikt. Moore zal ongetwijfeld door montage de visie wat hebben gekleurd, maar anderzijds laat het in z'n geheel wel de waarheid zien. Je moet er tenslotte altijd een beetje over gaan omdat mensen je toch niet voor 100% geloven.

De film zal beter zijn als binnen enkel jaren over hetzelfde onderwerp een documentaire wordt gemaakt als de emoties wat gaan liggen zijn en de harde feiten de bovenhand krijgen. Voor de Amerikanen was deze film naar mij gevoel wel een must, maar dat maakt de film voor buitenstaanders iets minder goed.

Ik wou deze film vooral zien vanwege Marion Cotillard. En dat was ook meteen het enige goeie aan deze film. Een nogal saaie thriller over spanningen tussen collega's en relaties. Er wordt wel heel veel tijd genomen om personages voor te stellen en het duurt even voor het pas goed loopt. De scènes tussen Nicole en Jean-Claude vielen op zich nog mee. Later gaat het zeer voorspelbaar. Een toch wel teleurstellende film.

The Fall Guy is een ode aan de stuntcrew achter de schermen met regelmatig een knipoog naar Hollywood. Gelukkig met het nodige stuntwerk, maar er is ook genoeg spanning, actie en humor om meer te zijn dan een parodie op het genre. Ryan Gosling past wel in deze film en het klikt met Emily Blunt. Het resultaat is een aangename actiekomedie die beter is geworden dan je zou denken. Voor acteerwerk zullen hier geen prijzen worden uitgedeeld, maar voor stunts en entertainment hopelijk wel. Misschien dat er eindelijk een Academy Award voor best stuntwerk komt, gewoon door een film te maken over stunts waarin je zegt dat er nog geen Award voor bestaat.

Als ik de film wou zien stond er bij als genre: SF/horror. Compleet mis dus en net als hier op MM een avontuur/fantasy film. Het duurt even voor je weet waar de film naar toe wil. Het meisje straalt niet veel persoonlijkheid uit, maar gaandeweg de film komt het toch gelukkig wat beter uit en klikt het eindelijk tussen Roy en Alexandrie.

De film is te vergelijken met Baron von Munchausen waar de verteller slachtoffer wordt van z'n eigen verhalen en de grens stilaan dunner wordt. Visueel zijn de verhaalgedeeltes ook prachtig om te zien. Rustige fantasy die meer en meer de aandacht trekt.

Helaas missen de hoofdpersonages wat persoonlijkheid. Nochtans is daar ruimte voor en had de regisseur daar meer in mogen steken. Daardoor wordt je pas echt geboeid vanaf de fantasybeelden en niet vanaf het begin. Tegen het einde aan hebben de hoofdrollen meer uitstraling, zodat de film toch naar een climax loopt.

Michael Douglas speelt de rol van zijn carrière als een man bij wie de druppel teveel is gevallen. Hij is al langer een vat vol spanning en op een warme zomerdag is een frustratie het duwtje dat hem doet zeggen dat het allemaal genoeg is geweest. Niet ineens, maar stap voor stap tot hij aan het 'point of no return' zit, zoals hij dat zelf zegt.

Tegenover hem zien we een introverte Robert Duvall die zijn eigen frustraties altijd heeft onderdrukt. Hij zet zijn eigen leven en verdriet opzij en geeft zelfs zijn job op voor de grillen van zijn vrouw. Ietwat een tegenhanger van het personage van Michael Douglas, maar zeker niet zomaar een spiegelbeeld.

Het interessante aan de film, is dat de kleine feiten waar Foster kwaad om wordt, ergens wel te begrijpen zijn. Dat maakt van Foster een personage dat weliswaar ontspoort, maar niet om irrationele redenen. Al is het bij hem wel een opeenvolging van allemaal frustraties en reageert hij extra overdreven.

De eerste keer dat ik de film ooit zag, was ook op een broeierige zomerdag in 2012. Dat zorgde er voor dat ik nog meer in de film zat. Maar ook nu blijft Falling Down een boeiende film van een man bij wie een frustratie teveel zorgt voor een kortsluiting in zijn hoofd en de uiteindelijke val niet meer te stoppen is.

Een melige Amerikaanse romantische kerstkomedie. Vol clichés en een voorspelbaar verhaal. Maar goed! Dergelijke films balanceren gevaarlijk tussen warm genieten en foute kitch. Ik had de film vooral opgezet vanwege Lindsay Lohan. Helaas met de jaren wat ontspoort, maar gelukkig al even terug in orde. In haar gloriejaren was ze een onderschatte komische actrice en deze film is net het genre waar ze zo sterk in was.

Falling for Christmas is niet haar beste film, maar ik ben wel blij om Lohan terug aan het werk te zien. Ze is best goed en de rest van de cast vult haar wel aan. Het resultaat is een romcom met kerstsfeer die met veel weg geraakt. Dit is zeker geen klassieker of creatieve topfilm. Maar de romantiek, humor en gezelligheid werkt wel. En dat is voldoende in dit genre. Love it!

Een film met meer potentie, maar helaas blijft het wat steken en wil de film nooit echt ontplooien. We krijgen de debuutfilm van Florence Pugh naast Maisie Williams die op dat moment al enkele jaren bekend was met Game of Thrones en enkele films had gespeeld. Hun relatie in de film doet wat denken aan films als Heavenly Creatures en Lost & Delirious. Al werkt het nooit zo goed uit. Eens de focus meer op Williams ligt en minder op Pugh zakt het wat ineen. Al blijft de film wel haar mysterieuze sfeer behouden. Jammer, want de film kan volgens mij veel beter. Wel sfeervol met de scènes waarin de bomen tussendoor in beeld komen. Het geeft de film een warm kleurenpalet.

In veel van dit soort films en series draait het vooral rond romantiek en maakt iemand een geweldige choreografie waar uiteindelijk een fantastisch finalenummer mee gemaakt wordt. Deze film toont een hoop ambitieuze jongeren die echt tiener zijn. Weer eens iets anders dan in Grease, wat meer een lang act is. De film is de hele tijd flitsend met een mooi hoog tempo die de drukte van New York en de snelheid van volwassenheid vertolkt. Het valt zelfs niet op dat de film meer dan twee uur duurt. Het mooie aan de film is dat ik geloof dat die jongeren echt dansen en muziek maken, wat niet altijd kan gezegd worden in veel muziekfilms. Niet voor niets dat bvb een film als Step up 2 (dat gewoon recht op dans mikt) beter is dan het romantische Step Up.

Ik hoor hier ook dat Alan Parker weinig ruimte maakt voor diepgang, maar hoeft hier ook niet. Sommige 'problemen' uit de reeks zijn ook dingen waar jongeren mee worstelen. En zeker in een grootstad als New York met verschillende klasses, verschillende dromen en intenties. Je hoeft het niet te dramatiseren, die dingen horen bij het leven. De ene werkt al wat harder dan de andere. Je hebt er die weten wat ze doen en anderen zoeken nog. Je hebt durvers en denkers. Je hebt er die er alles voor over hebben en anderen wiens frank wat te laat valt.

Knappe, bijpassende muziek trouwens. Terecht dat Irene Cara hier een Oscar voor won. Ik begrijp goed dat weinig van deze acteurs later nog grootse dingen hebben gedaan. Het waren op de eerste plaats kunstenaars (muziek, dans, theater, ...) en dan pas filmacteur. Dat maakt de film net zo goed.

Ik hou wel wat van deze stijl. Wat in de tekenstijl soms lijkt te ontbreken aan detail, komt sterk naar voor in het vertellen van het verhaal. Een sprookje met dromerige animatie. Het verhaal zelf dateert al uit de jaren '50 naar een Italiaans kinderboek. Maar door de verfilming tot de essentie te brengen, krijg je ook bij de animatie uit 2019 een tijdloze weergave. Kleurrijk en eenvoudig, maar evengoed warm en sfeervol. Mooie kindvriendelijke film.

Lumet is verre van de beste regisseur en ook hier maakt hij van een leuke invalshoek en goeie acteurs een vrij saaie en mainstream film waar meer in zit. Zeker omdat de film een richting in wil slaan om vooral de familiebanden en de personages te benadrukken ipv de overvallen op zich, verwacht je veel meer inhoud. En die is ver te zoeken. Resultaat is een film die niet slecht is, maar gewoon enorm saai is om zien. Hier had meer in gezeten...

Een verhaal in de sfeer van Scrooge met een blik op hoe het leven had kunnen zijn als... Deze opvatting valt nog best mee en Nicolas Cage raakt best wel weg in het genre. Alleen is het verder vrij standaard. Dit ligt wat in de kerstsfeer en dat soort films ligt me niet echt. Kerst in een film is als een liter extra siroop op je pannenkoek doen. De film is nog op het randje, maar zal zeker geen topper worden.

Luc Besson maakt een Coen-film. Zo kwam het toch tenminste over. Dat zorgt voor een aparte film die niet goed weet wat doen. Robert DeNiro zou de grote naam moeten zijn hier, maar doet niets meer dan als oude gangster weinig pittige dialogen uitbrengen. Michelle Pfeiffer is ook niet echt opvallend en tenslotte in het decor heb je nog Tommy Lee Jones. Wel goed zijn de kinderen moet ik zeggen. Daar zie je wel de pit van Besson en de fragmenten op school zijn dan ook de betere dingen. Helaas draait daar het hoofdverhaal niet rond. Dat komt pas goed naar het einde. Al is de sterke finale vooral te wijten aan het zwakke voorgaande verhaal.

Ik had eerst de vergelijking gemaakt met We're the Millers, al is dat echt wel een komedie. Eigenaardig genoeg zou je van deze Besson-film meer verwachten, maar het kan z'n verwachtingen niet inlossen. Dankzij de kids en de finale toch nog de moeite om te zien.

Niet slecht, DeNiro en Snipes acteren best wel goed. En het verhaal is niet super, maar wel goed. Leuke soundtrack trouwens die de film wat ondersteunt.

Noem een dier en er is vast wel horrorfilm van gemaakt. Een genre dat een soort haat-liefde opwekt. Films die ik toch wel een keertje wil zien, ook al is hij uiteindelijk enorm slecht gemaakt met een low budget. Fangs valt daar ook in met vooral suggestieve beelden, een laag budget en een voorspelbaar verhaal. Ik zal het nooit leren zeker? Toch een keer gezien en ietwat genoten, ook al trekt de film eigenlijk op niets. Het blijft een apart genre in mijn ogen.

Als ik de recensies en prijzen zie vraag ik me af of ik wel dezelfde film gezien heb. De film is een saaie rit geworden. De film wordt geprezen om zijn realisme en geloofwaardig acteertalent. Maar dan heb ik liever wat meer fantasy, romantiek, cinema. Fanny och Alexander is meer een soapserie dan een boeiend kostuumdrama. Ook het mooie aan deze film begrijp ik niet. Het kwam nogal kitcherig over. Weinig creativiteit, weinig kruiden. Alsof het een zoutloos gerecht is volgens het boekje. Heel knap gemaakt, maar amper op smaak gebracht. De film was mijn eerste Ingmar Bergman, en meteen een teleurstelling. Jammer.

Een film met een dubbel gevoel. Visueel is dit wel mooi om volgen. Een videoclip avant la lettre. Prachtige beelden op klassieke muziek met bijhorende animatie. Anderzijds merk je wel de gebreken die het gevolg zijn van de eigenlijk opzet. Origineel wou men gewoon opnieuw Mickey Mouse populair maken met een frisse animatie. Te lang en te mooi voor een korte tekenfilm, maar te kort voor een langspeelfilm. Dan maar aangevuld met de geanimeerde klassieke muziek. De stukken zijn wisselend goed, maar grootste probleem is dat het geen geheel vormt. Goed voor even, maar al snel toch wat vervelend. Kort dit in, of breng de stukken apart uit en het is gewoon geniaal. Sommige beelden blijven hangen, maar dan toch niet in z'n geheel jammer genoeg.

Toch getwijfeld om deze te zien na het middelmatige origineel. Fantasia 2000 recycleert enkel het stuk van De Leerlingtovenaar met nieuwe muzikale stukken. En dat zijn uiteraard de troeven van deze film. Je moet wel van de muziek houden, maar de animatie is over het algemeen heel goed gedaan. Dit zijn de Disney videoclips van klassieke muziek. Maar de film is net als het origineel geen geheel, de leerlingtovenaar is leuk als kortfilm maar heeft hier niets te zoeken en zeer irritant zijn de stukken tussendoor. Hierdoor degradeert alles tot een Diseyworld attractie. De kwaliteit van de leuke momenten is wel beter dan bij het origineel, dus iets hogere score.

Moest er geen link geweest zijn met de Harry Potter franchise, had deze al lang neergesabeld geweest. Geen avonturenfilm, wel wat fantasie, vooral dankzij de fantastic beasts. De humor werkt gelukkig ook wel af en toe met het onverwachte deel van de cast dat hier schittert. Dan Fogler zorgt - geheel tegen mijn verwachtingen in - voor de frisse noot. Het negatieve is wel de hoofdcast met een zeer saaie Eddie Redmayne en een vooral irritante Ezra Miller die waarschijnlijk voor de volgende DC-flop zal zorgen binnenkort door The Flash te verpesten. Het plot is een flauw afkooksel van de X-Men waar deze keer iedereen die de gave heeft om te toveren geviseerd wordt. En tussendoor gaan ze wat beestjes zoeken. Hier en daar nog net leuk genoeg, maar toch een zware teleurstelling.

Ik hoopte dat een herziening deze film zou opwaarderen, maar het blijft slecht uitgewerkte Marvel-verfilming. Het concept kan wel leuk zijn, kijk maar naar The Incredibles. Daar werkt het wel als je er een sterk verhaal achter hangt. We hebben deze dingen al eens gezien, deze film hangt vol van de clichés. Het begint al met een slechte casting. Ioan Gruffudd is een saai figuur. we kennen de workaholic wetenschapper/teamleider nu al wel. Geen enkele verrassing. Bovendien is zijn elasticiteit niet meteen een boeiend talent. Jessica Alba is wel leuk om zien, maar legt eveneens weinig in haar rol. En wat ben je met een schoonheid als haar talent onzichtbaarheid is. Chris Evans zorgt voor de fun in deze film. Samen met Michael Chiklis zijn hun scènes nog het boeiendste in deze film. Deze Human Tourch is alvast veel leuker dan Captain America. Michael Chiklis is het enige karakter dat wat uitwerking krijgt. Dr. Doom is een onozel figuur en een echte copy van Green Goblin uit Spiderman.

Fantastic Four had leuk kunnen zijn, maar het werkt nergens. Wat meer pit in het script, een andere cast en meer aandacht voor details bij de uitwerking van de personages had een hele andere film kunnen bezorgen. Misschien dat hier ooit een remake van kan werken met de juiste mensen achter het stuur.

De film heeft al minder genante flauwe humor tegenover z'n voorganger, maar het is nog steeds armoe troef in deze superheldenfilm. We hebben het allemaal al eens gezien en is uiteindelijk vooral saai geworden. De effecten zijn wel beter, maar veel spectaculairs wordt er ook niet mee gedaan. En ook al hoort het wat bij de Fantastic 4, hoeft dat ruimtegedoe voor mij niet. 3e keer goeie keer?

De laatste jaren moest je bij heldenfilms het nodige pen en papier meenemen en je huiswerk gedaan hebben om alle linken en verwijzingen te begrijpen. Zo'n leuke knipoog voor de fans mag van mij zeker, maar begin eerst met een goed verhaal en wat karakterverdieping. Marvel heeft zich herpakt met het heerlijke Thunderbolts en Ironhearts. En het is nog wat zoeken welke richting de beste is, maar er is toch al beterschap.

The Fantastic Four: First Steps is ook zo'n stap vooruit. Al zijn het ook maar 'first steps' zoals de titel meegeeft. We hebben het viertal al een paar keer gezien en nu is het aan de MCU. De cast was alvast veelbelovend. First Steps maakt alvast niet de fout om het hele origin verhaal nog eens opnieuw te doen. Bij de nieuwe Superman hebben ze dat gelukkig ook al door. Langs de andere kant, gaan ze er iets te snel vanuit dat de kijker de personages goed kent en wordt er eigenlijk ook weinig aandacht aan hun karakters gegeven. Het blijft wat oppervlakkig. Dat komt nog eens samen met een zwak verhaal waar niet veel aandacht is voor opbouw van sfeer en spanning. Visueel is het dan weer wel de moeite en de toon is stabiel. Het zal vooral de nieuwe frisse start en de marketing zijn waardoor deze film beter werd omarmd dan Thunderbolts.

First Steps zijn wel goeie stappen richting een nieuwe adem bij MCU. Ik hoop wel dat ze niet te snel gaan en verdrinken in tweedimensionale karakters en dat er ook nog ruimte is voor een goed verhaal. Maar Fantastic Four is wel een goeie toevoeging aan de verzameling helden.