menu

Faa Yeung Nin Wa (2000)

Alternatieve titels: In the Mood for Love | Hua Yang Nian Hua | 花樣年華

mijn stem
3,71 (850)
850 stemmen

Hongkong / China
Drama / Romantiek
97 minuten

geregisseerd door Kar-wai Wong
met Tony Chiu-Wai Leung, Maggie Cheung en Ping Lam Siu

In het Hongkong van 1962 worden meneer Chow en mevrouw Chan buren. De eerste toenaderingspogingen tussen hen komen tot stand als ze beseffen dat hun echtgenoten waarschijnlijk een affaire met elkaar hebben. Ze beramen een wraakcomplot en beginnen een relatie met elkaar, die een grote onzekerheid is. Maar kan hun relatie bestaande uit behoefte en verlangen stand houden?

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=dWVDZ98AFhI

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van Donkerwoud
4,5
Bij toeval is deze weer op mijn pad gekomen en bij de derde kijkbeurt begon me pas op te vallen hoe verfijnd en gelaagd het in elkaar zit. Ik heb zeker respect voor de perfectie die er met deze film bereikt wordt. Zeker een aanrader om hem vaker te gaan zien als het je in eerste instantie niet helemaal wist te beroeren maar als je het stillistisch wel kon waarderen.

avatar van Hansjepansje
4,0
Prachtig.

Had een kwartiertje nodig om in de film te komen, maar daarna volop genieten. Visueel heel erg mooi, op een erg intimistische manier. Schoonheid in detail. Decors en kleuren zijn keer op keer spot on, en de camera doet echt geweldige dingen. Gaaf hoe Kar Wai zelden overzichtsshots geeft, nooit de hele scene laat zien. Of er staan personages of delen van personages uit het beeld, of er wordt gefilmd van achter bepaalde objecten. Zorgt voor een heel aparte sfeer. Genoeg hoogtepunten verder: de camera die vaak flirt met de spiegel, de tracking shots op Maggie Cheung, het weglaten van bepaalde frames. Pas de tweede Kar Wai die ik zie, en toch dacht ik af en toe tijdens de film al: 'dit is nu echt een Kar Wai-shot'. Dan ben je als regisseur goed bezig.

Zoals gezegd had ik even moeite met in het verhaal te komen, maar al snel ontvouwt zich een intiem drama. Eenzaamheid was zelden zo goed in beeld gebracht, en ook het liefdesdrama bouwt gestaag op zonder ooit vervelend te worden. Dit is voor een groot deel op conto van de acteurs te schrijven: zowel Maggie Cheung (wat een gratie!) als Tony Leung leveren een uitstekende prestatie af onder een loodzware taak: grote emoties overbrengen, zonder die te mogen laten zien. Met verve geslaagd.

Visueel zeer aantrekkelijk, intiem sfeertje, goeie soundtrack, passend einde. Vier dik verdiende sterren en op naar 2046.

4*

avatar van Mochizuki Rokuro
5,0
Hè hè, eindelijk eens herzien... We zouden eigenlijk naar The Grandmaster, maar mijn vriendin oppperde dat we beter gewoon deze konden herkijken, in plaats van iets te zien dat ook mooi is maar bloedeloos (dat praat ik nog even na uit de reacties en recensies) hier spat toch van alles van het doek/scherm.

Was pas de tweede keer in 10 jaar dat ik m helemaal achter elkaar zag. Was eigenlijk nog veel beter dan-ie in mijn herinnering was. De lijn van opbouw en verval zit er mooier en vloeiender in dan ik mij herinnerde - echt ontroerend. Alleen dat einde moet ik nog steeds een keer doorgronden en -voelen. Deze prent is mij toch liever dan 2046 geloof ik.

Als ik aan deze film denk heb ik maar van één ding spijt en dat is dat ik tijdens het IFFR niet met Tony Leung en Maggie Cheung op de foto ben gegaan. Ze stonden naast me op nog geen meter afstand bij de Nederlandse premiere in Pathé!! Wereldsterren, wat beweegt Maggie in deze film toch wonderschoon (in die wonderschone jurken) en waar is ze toch gebleven??? Ze schijnt in Beijing te wonen lees ik in de Filmkrant - nog maar te zien geweest in 2 films in de tien jaar sinds 2046.

2,5
Is deze film op zich zelf te kijken?


4,0
Prachtige poëtische film, met wonderschone muziek, die als een handschoen bij deze film past. Geweldige prestatie van Tony Leung en Maggie Cheung die dat hele scale aan emoties met een minium aan middelen moeten laten zien. Prachtige sets, die regen en de gratie en schoonheid van Maggie Cheung en die adembenemende jurken. Alles was mooi om te zien. En je zit zo te hopen dat ze elkaar vinden. En je weet dat het niet gebeurt. Want zo is het leven.

avatar van jipt
3,0
Ik kon hier weinig mee. De vibe was lekker, de beelden imponerend, de muziek mooi en de sfeer melancholisch. Maar het liet me allemaal nogal koud. Vond de personages erg saai en oninteressant en het verhaal sleurde me ook niet mee. Jammer want de film kent ook een hoop pluspunten. 3*

avatar van doncorleone
4,5
Ik ben fan van Kar Wai Wong, of tenminste een deel van zijn werk. 2046 is visueel (en qua sfeertje) één van de mooiste films die ik ken. My blueberry nights evenaart die film niet, maar is evengoed prachtig.
In the mood for love had ik al wat langer op de plank liggen, maar ik wachtte op het juiste moment, om er eens lekker voor te gaan zitten (op de e.o.a. manier kijk ik bij dergelijke films nogal naar detail).

Wederom prachtig! Zoveel mooie foto's! De composities, en het spelen met vage voorgronden, doorkijkjes, spiegels, reflecties, lichtval, kleurcontrast of juist harmonie van voorgrond t.o.v. achtergrond zijn zeer herkenbaar voor dKar Wai Wong in samenwerking met Christopher Doyle. Grappig om de link met 2046 nog even langs te zien komen trouwens.
Maar niet alleen dat (natuurlijk is er meer voor nodig om met veel plezier naar een film te kunnen kijken). De gehele sfeer, de styling, ook de ingetogenheid en waardigheid (maar droefheid) van de stijlvolle karakters, en de muziek...

De hoogtepunten waren voor mij de muzikale intermezzo's met de strijkers. De beelden bij de trap waar de noodles worden gehaald zijn hypnotiserend mooi.

avatar van Onderhond
4,5
Blijft mooi.

Maar de leeftijd van deze film begint zich een beetje te wreken. Visueel nog steeds erg knap, maar qua kleurgebruik en scherpte niet Kar Wai's beste. Je hoeft er enkel 2046 of The Grandmaster naast te leggen. Ook de muziek blijft dubbel. Umebayashi's werk is geniaal, dat Spaanstalige nummertje wat ondermaats.

Leung en Cheung stellen gelukkig niet teleur, beiden spelen de rol van hun leven. De romance blijft ook erg boeiend, leuk uitgangspunt, met veel liefde gespeelden zonder twijfel één van de mooiste filmkoppels die ik ken.

Kar Wai blijft zichzelf verbeteren, waardoor deze film toch een beetje minder uit de verf komt dan eerst. Het blijft een sterke film, maar weet niet of hij nog zomaar eens 10 jaar overleeft zonder puntenverlies.

4.5* en een uitgebreide review

avatar van dreambrotherjb
4,0
Ik vond deze op een oude boeken-/platen-/filmsverkoop voor 50 cent (50 cent!). Veel van de dvd's daar maakten deel uit van de sectie "afgevoerd" van de lokale bibliotheek. Met andere woorden, te weinig uitgeleend, te weinig interesse. En traditioneel zitten daar erg goede films tussen.
Ik was 'In the mood for love' al vaak tegengekomen op IMDB en andere filmsites, hij stond dus op mijn to watch-lijst en voor 50 cent kan je zoiets gewoon niet laten liggen.

Hier en daar wel wat krassen op de dvd, dus heb ik hem vooraf eens even in de pc getest. Ik klikte op drie willekeurige tijdstippen doorheen de film verspreid, en telkens hoorde ik het thema van Umebayashi (ik kende het thema trouwens al vanop Klara's The Original Soundtrack, wat een verzameling is me dat zeg!).
'Wat een ongelooflijk toeval!', dacht ik toen nog. Later zou blijken dat de kans eigenlijk 'vrij groot' was dat ik bij een scene met het thema zou uitkomen, aangezien het zeker een keer of 8 doorheen de film terugkeert. Toch had ik (tenzij heel misschien bij de voorlaatste of laatste maal) geen enkele keer het 'voor de zoveelste keer'-gevoel bij het thema. Het werd mooi synchroon gebruikt in korte afgelijnde observatie-scènes. De schaarse soundtrack past trouwens perfect bij het geheel.

'Fa Yeung Nin Wa' is een erg mooi gefilmde, stijlvolle prent. De sfeer, de kleren, de kapsels, het behang, het is allemaal zorgvuldig op elkaar afgestemd. Voor een afgelijnd verhaal moet je hem niet kijken, maar dat is ook niet altijd nodig, wordt hier des te meer bewezen. De film heeft iets van een observatie, maar wel een hele pure.

Het was mijn eerste Wong Kar-Wai film, en ik zag een behoorlijk eigen stijl, zonder ergens experimenteel te worden. Ik hou wel van regisseurs die hun stempel op een film weten te drukken, zonder dat ze echt 'apart' pogen te zijn, maar waarbij je toch een duidelijke hand van de regisseur kunt opmerken. De volgende die ik zal zien wordt waarschijnlijk 2046, al zal het volgens de meeste filmsites qua waardering moeilijk zijn deze Fa Yeung Nin Wa te overtreffen.

Bij Aziatische films is het op vlak van acteerstijl soms 'een beetje aanpassen'. Je moet weten dat je niet het Westerse acteren moet verwachten (waarmee ik geen verschil in niveau bedoel). Maar bij deze film viel dat goed mee. Vanaf de eerste film waar ik Tony Leung in zag (Hero), vond ik hem al een aimabel acteur, en dat bevestigt hij hier des te meer. Het is zo'n acteur waar ik graag alle (bereikbare) films van wil gezien hebben (en zo heb ik er niet veel).

avatar van dreambrotherjb
4,0
Wat een verschrikkelijke intro-tekst hierboven trouwens.

avatar van Ajax&Filmfreak
2,0
Ik vond deze film vooral onduidelijk en langdradig, wel mooie muziek.

avatar van mjk87
3,0
Film die best mooi is, in beeldvoering, muziek en vooral kleuren. Ook heerlijk hoe subtiel en licht vertraagd de bewegingen zijn. En daar scoort de film vrijwel alle punten op. Want hoewel het verhaal en de sfeerschets best mooi overkomen, wist het me nergens te raken. Gek, want het spel, zonder veel woorden maar met mooi ingetogen spel en veelzeggende blikken is best sterk, maar toch gleed het allemaal te veel langs me heen en duurden die kleine 90 minuten voor mijn gevoel erg lang. 3,0*.

avatar van JJ_D
3,5
Hun ontmoeting was gênant. Zij was verlegen. Schuw gaf ze hem een kans. Maar hij was te bang. Ze draaide zich om en ging weg.

Inmiddels herzien. Of: inmiddels opnieuw begluurd. Gegluurd. Want o, wat wordt de toeschouwer hier een voyeur. Gordijnen, spiegels, hoeken, spleten, kieren: ze verschaffen toegang tot de spelonken van het menselijke verlangen. Een relatie die is, die niet mag zijn, die niet kan zijn. En toch voltrekt ze zich. Vanuit een andere relatie die niet mag zijn, en als een dolk door hun beider harten priemt. Die dolk die pijn veroorzaakt, maar ook verbindt. Ja, hun wonde wordt hun heling, hun kwetsuur hun bron van vreugde.

Maar toch, zolang hun kijken lonken blijft, zolang hun aanrakingen een smet zijn op het verbond dat vooral zij zo plichtsbewust in ere wil houden, kan ze niet onluiken - de Liefde. De stemming is er, de omstandigheden dienen zich aan, maar zij, dit duo, zij verliezen zich in de mistige structuur van een ten dode opgeschreven huwelijk. En, om wat voor reden dan ook, oefenen ze hun eigen ondergang in, met tranen en tuiten. Hoe kan het anders dan dat zoiets verkeerd afloopt?

Mensen op de tast, in het duister, naast elkaar, naar elkaar. Wong Kar-Wai vertelt dat verhaal prachtig. En niet alleen dat verhaal, want ook de mythe van de onverklaarbare schoonheid van de vrouw stopt hij in zijn beeldenstroom. Gordijnen, spiegels, hoeken, spleten, kieren: ze verbergen de onbegrijpelijke pracht van een gekwetste Eva, de puurheid zelve. En ze verbergen ook gemaakte keuzes, verkeerde keuzes, beslissingen die in '2046' worden betreurd.

Doch, maar, en, hoezo, nochtans, eigenlijk? Waarom, waarom blijven ze niet, blijven ze niet bij elkaar, blijven ze integendeel wel elkaar ontmoeten voor traliewerk - een raam? - dat nergens uitzicht op geeft, in de gietende gutsende regen? Er is geen perspectief. Wel troost, van het transcendente soort. Troost zoals alleen muziek (Shigeru Umebayashi, potvolkoffie!) en spiritualiteit (Angkor Wat) die kunnen bieden.

En. En en en. Christopher Doyle. Kortom beelden. Beelden van bellen, handen, handtassen, dassen, ringen, gezichten, tranen. Beelden van gordijnen, spiegels, hoeken, spleten, kieren: de spelonken waarin, zonder dat we dat tijdig beseffen, ons leven wordt beslecht. Ons noodlottig lot.

Maar zolang er troost is...zolang er 'In the mood for love' is, waarop we tijdens al te koele zomernachten kunnen terugvallen...tot zolang is het exempel van noodlottig onvermogen tot bezegeling van liefde een troost.

Oké, ik hou op.

Tot...later?

Hij herinnert zich de voorbije jaren als keek hij door een stoffig raam. Het verleden is iets wat hij kan zien, maar niet aanraken. En al wat hij ziet, is vaag en wazig.

avatar van Decec
3,0
Goed romantiek/drama film...
Goed verhaal...
Goed acteerwerk...
Bekende acteur Tony Chiu Wai Leung...
goed kwaliteit breedbeeld (geen HD aanwezig)...
Goed achtergrond geluid
(Dolby Digital)...

avatar van Donkerwoud
4,5
Filmmaken op het scherpst van de schede: ingetogen acteerwerk, bezwerende hallucinante cinematografie en soundtrack, mooi ontworpen kostuums en settings die de tijdsgeest weerspiegelen. Vorm en inhoud leveren een warme film op over de vernederende gevolgen van overspel in een tijdsperiode waarin vrouwelijke seksualiteit nog onderdrukt moest worden. Mooi hoe Tony Leung en Maggie Cheung allebei iconische figuren van de jaren zestig neerzetten. Zij in die zinnenprikkelend mooie kimono's; hij in die strakke maatpakken, steeds getoond terwijl hij kringelende rookwolken in de camera blaast.

Alles straalt seks en verlangen uit, maar de absolute kracht ervan is dat het nooit uitgesproken en getoond wordt; het is een onderhuids verlangen waarvan de kijker nooit zal weten of het wel of niet geconsumeerd wordt. De afwezigheid van naakt en verwijzingen naar het werkelijke liefdesspel zorgen juist voor een krachtig beeld van verlangen als iets wat plaats heeft in een verfijnd spel van flirten, aantrekken en afstoten, genegenheid tonen en empathie delen. Seks en seksualiteit zonder de banaliteit die er zo vaak van gemaakt wordt.

Bij deze derde herziening ben ik iets minder te spreken over de wat geforceerde verwijzingen naar internationale politiek, maar het is een kleine smet op één van de meest zinnelijke films van de afgelopen twintig jaar. Ga hem zeker nog eens een vierde of vijfde keer opzetten!

Een vraagje over de productie van de film.

Ik was altijd onder de indruk dat Christopher Doyle verantwoordelijk was voor de cinematografie van deze film (en enkele andere films van de regisseur). Maar ik kom er door dit retrospectief van Mark Lee Ping-Bing in het MoMa achter dat hij samen met Doyle de cinematografie heeft verzorgd (IMDb noemt zelfs nog een derde persoon).

Kent Jones schrijft in een artikel op de Filmcomment website: 'Doyle is one of two cinematographers listed on the credits of In the Mood for Love, and it’s debatable how much of his work survived the final cut'. En hij schrijft verder over het camerawerk in ItMfL: 'A good portion of Happy Together takes place indoors, too, but Doyle’s camera finds so many small wonders that it feels as vast as a rain forest. In In the Mood for Love, the camera is pinned down, obliged to repeat the same povs again and again on repeated activities and behaviors, like musical refrains'. Maar ik ben dan nog steeds benieuwd wiens keuze deze verstilde camera is geweest (als zoiets al te achterhalen is, Wong werkt vaak met improvisaties op allerlei onderdelen van de productie, dus ook de cinematografie stel ik me zo voor).

Over de kleur van ItMfL schrijft Jones: 'the palette may be more restrained than in the previous movies (heavy on grays, whites and beiges, with great swathes of red), but every object glows as ecstatically as ever.' Ook hier rijst bij mij de vraag hoe zo'n keuze tot stand komt in samenspraak tussen regisseur en de twee cinematografen.

Weet iemand hoe deze samenwerking praktisch is gegaan, wie deed wat, wie besliste over wat? Kan iemand de stilistische invloeden van beide cinematografen aanwijzen? Wellicht heeft iemand iets hierover gelezen in een interview met de betrokkenen?

Hier legt Doyle iets uit over zijn opvatting van het belang van ruimte en camerabeweging, licht en kleur (met een klein voorbeeld van een tracking shot uit ItMfL): BBC Cutlure Show w/ Christopher Doyle - YouTube

Misschien vind ik hier antwoorden?

avatar van Flavio
4,0
Fraaie film waarin vreemdgaan, lust, jaloezie en liefde wel heel subtiel worden getoond. Alhoewel, iedereen om de twee protagonisten heen lijkt er wel een vrij losse sexuele moraal op na te houden- de baas van Mrs Chan wisselt lekker af tussen zijn vrouw en maitresse, de beste vriend van Mr Chow gaat met zn laatste geld naar de hoeren, en hun eigen wederhelften hebben een relatie met elkaar- maar zij zijn anders dan de rest, zo wordt steeds maar gezegd, waardoor ze het zichzelf een stuk moeilijker maken dan nodig, en zichzelf wellicht het geluk ontzeggen.

Hoofdrolspelers Leung en Cheung zijn stijlvol, wat eigenlijk wel gezegd kan worden over de hele film. Het ziet er schitterend uit, met onconventioneel camerawerk waarbij de kijker vaak maar half wordt ge[informeerd over wat er gaande is. De muziek is ook geweldig- weliswaar repetitief maar ook na de 6e keer Maggie Cheung door beeld te zien wiegen op de tonen van Yumeji's Theme zat ik aan het scherm gekluisterd. En ook wel grappig dat Quizas quizas quizas...Het was goed te horen dat het geen Spaanstalige zanger was, dat bleek dus Nat King Cole te zijn. Een Amerikaan die in het Spaans zingt in een Hong Kong film, ach waarom ook niet- het paste op een of andere manier prima bij de beelden.

avatar van Rosicky
2,5
Prachtige film. Van de muziek tot het kleurgebruik en van de beeldvoering tot de sfeervolle plaatjes. Maar mijn hemel wat deed het me weinig. In the Mood for Love verzuipt zowat in zijn eigen poëtische bedoelingen. Terwijl iedereen in hun leven geobsedeerd lijkt door seks, blijven onze protagonisten klinisch en afstandelijk. Naar zowel elkaar als naar ons. Ik kwam daardoor geen moment in het verhaal, al kan dat ook aan de leegte van de plot liggen. Ingetogenheid is mooi, maar het moet wel ergens toe leiden. En het mag best een keertje knetteren.

Moderne hervertelling van Brief Encounter, maar dan zonder emotie.

1,5
TMP
Qua aankleding valt er niet zo veel aan te merken op deze film. Mooi kleurgebruik en sfeervolle en doordachte shots. De soundtrack is best aardig, al worden dezelfde deuntjes te vaak herhaald, hetgeen gaandeweg wel gaat vervelen. Het plot is niet heel erg bijzonder en wordt ontzettend afstandelijk gebracht. Daardoor ontstaat er geen binding met de twee hoofdpersonen. De overige personages maken geen van allen enige indruk, aardige bijrollen zitten er niet in. Het wordt daarom steeds minder boeiend en het kost moeite om de aandacht erbij te houden. Alles bij elkaar genomen kan ik er niet veel mee, daarvoor is het veel te afstandelijk.

avatar van Onceuponanytime
3,5
De trailer vat het gehele verhaal samen. Kleurrijke stijlvolle decors en kledij, perfecte muziek, de romantische chemie tussen Chow en Chan en de mooi slanke benen van Chan... Het verhaal houdt hiermee stand, ondanks het traag verloop...

avatar van IH88
3,5
geplaatst:
Faa Yeung Nin Wa

De cinematografie, de production design, het camerawerk, de regie etc. Faa Yeung Nin Wa loopt door dit alles over van sfeer. Op sommige momenten voelde de film aan als een droom, met acteurs Leung en Cheung die de sfeer perfect aanvoelen, en met hun ingehouden acteerspel toch heel veel emotie weten over te brengen.

Het probleem van de film is dat het verhaal soms wat fragmentarisch aanvoelt, en ik had moeite om helemaal op te gaan in de relatie van de twee hoofdrolspelers. Het laatste gedeelte, met de personages die elkaar iedere keer net mislopen, voelde ook wat gemaakt en vergezocht. Voor de rest is het gewoon genieten geblazen van een sfeervolle en stijlvolle film.

avatar van tbouwh
3,5
geplaatst:
Hoe vaak wordt verlangen niet gestuurd en beantwoord door de lokroep van het (over)spel? Zijn vrouw is weg, haar man is weg – er is geen enkele reden waarom Chow (Tony Leung) en Su (Maggie Cheung) niet aan hun blikkenspel zouden toegeven. Toch kiest Wong Kar-Wai (2046, My Blueberry Nights) daar geen moment voor. Het gevolg? Een goudeerlijk en doorleefd melancholisch filmessay over de randjes van de liefde.

Beide personages hebben ervoor gekozen om de rest van hun leven gehuwd door te brengen. Bij afwezigheid van hun partners begint het verstilde reflecteren: ben ik wel tevreden met het leven dat ik leid? Is de vrijheid van ooit niet verloren gegaan? Wong zelf geeft het antwoord, door zijn acteurs op straat meermaals voor de tralies van omheiningen te framen. Ook de setting an sich is een personage in de film. De nauwe gangen, de trappetjes, de kleine ruimtes waarin Chow en Su hun dag doorbrengen… de isolatie is tastbaar, maar zorgt er tegelijk voor dat de gevangen protagonisten wel tot elkaar moéten komen.

In de eerste akte passeren de twee elkaar op de smalle trap van hun appartementencomplex. Chow manoeuvreert zich, Su kijkt hem even aan – het moment is weer weg, maar de blik achterom zegt alles. Wie onderdrukt, drukt uit, voor een authentiek gevoel zijn geen woorden nodig.

In the Mood for Love loopt over van de stijlelementen. De scènes waarin de geluidsband de regie overneemt zullen zo onderhand beroemder zijn dan de film zelf, maar het is juist daar dat er wat klasse verloren gaat. De op zichzelf prachtige score van Shigeru Umebayashi (House of Flying Daggers) wordt zo vaak herhaald dat het effect op den duur verloren gaat. Het Quizas was beter helemaal achterwege gehouden.

Ook een scriptkeuze aan het einde van de film stelt teleur. In de laatste scène bezoekt Chow een groep ruïnes; de nog rechtstaande muren ademen een ver verleden, gelijk er sinds de ontmoetingen met Su inmiddels vele jaren verstreken zijn. Het verleden leeft en Chow leeft in het verleden. In een ultieme uiting van verkropte emotie legt hij zijn gezicht tegen de muur. Zoals eens zal het nooit meer zijn. De dingen gebeuren ongemerkt, zei Su hem. Tijd kun je niet aanraken.

De scène zegt alles, vertelt haar eigen verhaal – waarom dan de tekst-epiloog naderhand? Prachtpoëzie bevestigt hier enkel wat het beeld al weet, is. Wong vertekent zijn eigen einde met woorden die treffen, maar oh zo dubbel aanvoelen.

He remembers those vanished years. As though looking through a dusty window pane, the past is something he could see, but not touch. And everything he sees is blurred and indistinct.


web

avatar van TornadoEF5
3,0
Film aangevraagd in de bibliotheek, morgen kan ik er al achter. Ik ben echt benieuwd.

avatar van TornadoEF5
3,0
Toch een beetje teleurgesteld.

Film is te poëtisch voor mij, en bepaalde aspecten in de filmstijl van Kar-Wai Wong liggen me niet. Zo zijn zijn takes en scènes te kort voor mij, wat me eigenlijk soms gewoon uit mijn ritme haalt. Het filmen achter objecten, deuren en het weglaten van ruimte en personen uit het verhaal zorgt wel voor sfeer of aardige composities, maar maakt het allemaal wel een beetje verwarrender en een soort van mengelmoes dat het geheel ook afstandelijker maakt. In andere films waar het minder uitgebreid wordt gebruikt werkte het wel voor mij (Like Me heeft zo bvb. een paar scènes), maar hier is het te veelvuldig gebruikt en in combinatie met de vele korte scènes maakt dat het lastig. Het verhaal maakt blijkbaar ook grote tijdssprongen, en is niet eenvoudig om te volgen omdat er ook weinig verteld wordt. Dat is iets waar ik in het algemeen geen fan van ben. Al is het gelukkig niet zo erg hier als in andere films die ik recent gezien heb.

De stijl en de filmscore zijn uiteraard wel heel mooi. Hetzelfde dat voor afstand creert, zorgt ook wel voor visuele stimulatie. De filmscore zorgt voor ritmiek en is hier zeer goed. Van deze score hou ik. Ik zou hem alleen nog iets nadrukkelijker aanwezig willen in de film. Nu was het in het eerste gedeelte voor mij iets te afwezig uiteraard ook omdat het niet zou passen in het verhaal (het spel om de liefde is hier nog niet begonnen), en ook omdat het eerste halfuur iets drukker is (meer scènes op het werk, en bij mevrouw Suen). Maar naar het einde toe, is er meer ruimte voor de film om zijn visuele en auditieve pracht te tonen. Jammer dat ik dus absoluut geen fan ben van een poëtische storytelling, waarbij te veel weggelaten wordt, en de scènes niet vloeiend in elkaar overlopen maar te abrupt overgaan, nadat ze al zeer kort zijn. In de scènes waar dat niet gebeurt, heb ik het idee dat die scènes veel mooier zijn, en dus heb ik het idee dat veel potentieel verloren is gegaan daar, wat het absoluut jammer maakt. Wellicht kijk ik hem wel ooit nog eens opnieuw; misschien dat ik hem dan wel beter vind... Ik had het idee dat ik pas echt volledig in de film raakte tijdens de laatste twintig minuten, wanneer de twee elkaar uiteindelijk niet meer zien, en elkaar voortdurend missen / ontlopen door (toevallige) omstandigheden.

Voorlopig een 3*

avatar van TornadoEF5
3,0
tbouwh schreef:
In the Mood for Love loopt over van de stijlelementen. De scènes waarin de geluidsband de regie overneemt zullen zo onderhand beroemder zijn dan de film zelf, maar het is juist daar dat er wat klasse verloren gaat. De op zichzelf prachtige score van Shigeru Umebayashi (House of Flying Daggers) wordt zo vaak herhaald dat het effect op den duur verloren gaat. Het Quizas was beter helemaal achterwege gehouden.


Zeg jij hier nu droog weg het tegenovergestelde van wat ik zeg? Allez, dat zijn juist de mooiste momenten van de film, en ook niet toevallig een paar van de weinige scènes waar de takes wat langer zijn.

avatar van tbouwh
3,5
De beelden zijn prachtig, de camera is sierlijk, maar dit is nu eenmaal een voorbeeld waarin de repetitie van muzikale thema's voor mij op Den duur flink averechts gaat werken. Zeker bij de score gaat het niet om kwaliteit maar om het gegeven van herhaling.

Gast
geplaatst: vandaag om 00:34 uur

geplaatst: vandaag om 00:34 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.