Faa Yeung Nin Wa (2000)

Wat voor daad?

''vreemdgaan''

Okay maar wat bedoel je met 'etnische daad' dan precies?

Ik bedoelde, ethisch verantwoord. Is het goed of fout, enzovoort. Sorry

Ah zo... Denk trouwens niet dat het een (on)ethische daad is. Liefde heeft doorgaans niet zo veel met ethiek te maken, het is geen kwestie waar je over na denkt het is gevoel (je bent verliefd met dat gevoel is niks onethisch aan de hand). De vraag is meer is het persoonlijk (en in dit geval ook maatschappelijk) acceptabel.

Maar ondertussen zijn ze naar mijn inzien toch persoonlijk heel erg aan het worstelen of dit wel of niet de goede daad is. Het gaat niet zozeer om de liefde, dat is al vrij snel duidelijk. Wat de film juist zo goed maakt is of ze deze liefde wel of niet gaan beantwoorden (de daad).

Maar ik verzeil me in gevaarlijke zeeën, want verder dan het begrip ben ik op ethisch gebied vrij onbekend.

Ethiek gaat over goed en slecht. Het verlangen naar elkaar is geen 'slecht' iets. Dat overkomt iedereen van tijd tot tijd, of je nu een stabiele relatie hebt of juist niet. De vraag is wat je er mee doet op zo'n moment. De personen worstelen vooral met wat acceptabel is en wat niet, dit wordt ook heel veel door hun omgeving bepaald. Maar voor mij is het juist wel erg duidelijk dat het om de liefde gaat in deze film.

Het beantwoorden van deze affaire, kan toch wel als goed of slecht, heel oppervlakkig, worden omschreven, daarom zag ik het als iets ethisch. Dat jij de film duidelijk over liefde vind gaan, en ik over iets anders bevestigd alleen maar dat deze film diep gaat en naar mijn inzien ook geslaagd is.

Wat een mooie film zeg, prachtig. Van de schitterende zijden jurken van Ms Cheung tot de passende muziek tot de beide hoofdrolspelers. Af en toe had ik de sensatie van een voyeur en het verdriet wat wordt tot melancholie is mooi verbeeldt. Tja, super en gauw op zoek naar ander werk van deze vakmensen.

5! Een prachtfilm! In alle opzichten. De muziek is zo mooi...

Af en toe moet ik weer is even een aziatische film zien. Gisteren was het tijd voor Fa Yeung Nin Wa. Vond dat de film zeer sterk begon. Erg aparte maar interessante manier van filmen. 2 goed spelende hoofdrolspelers en mooie muziek.

Toch had ik het gevoel dat de film een beetje bleef steken. Ik had gehoopt op een ontzettend spannende ontknoping. Misschien een ontmoetingen tussen de echtgenotes? Een flinke ruzie? Een moord? In ieder geval iets!

Toch kwam het niet veel verder dan wat toneelspel en confrontaties tussen meneer Chow en mevrouw Chan. Leuk voor een paar minuutjes, maar 97 minuten was mij net wat te saai.

Daarom toch niet de topper waar ik op gehoopt had en slechts drie sterren!

2e Kar-Wai.

Ook dit is weer een hele sfeervolle en intieme film. In the Mood for Love beviel me zelfs net wat beter dan My Blueberry Nights. Ik heb de gehele speelduur aandachtig gekeken, terwijl er voor mijn gevoel eigenlijk weinig gebeurde. De twee geliefden beginnen geen relatie en bijna heel de film bestaat uit toevallige, of geplande, ontmoetingen.

Maar hoewel er dus niet bijzonder veel gebeurt is de film wel bijzonder sfeervol. De liefde tussen de twee hoofdpersonen komt ontzettend mooi tot leven en brengt je een intiem en warm gevoel. Dit heeft de film mede te danken aan de visuele pracht die Kar-Wai ons voorschotelt in combinatie met passende en zeer mooie muziek. Bijna elk shot is afzonderlijk al een prijsje waard, vooral die prachtige slow-motions in combinatie met muziek werken betoverend.

De film had niet zo geslaagd geweest als er geen chemie was tussen de hoofdpersonen, daar draait het hier juist om. Maar de chemie spat van het scherm af, hoewel op een subtiele manier. Zeer goed en ingetogen spel van Tony Leung en Maggie Cheung.

Heel ontspannend en intiem, 4*.

Begon heel aardig met mooie muziek, een leuk opbloeiende liefde en een aantal dromerige shots. Erg sfeervol allemaal. Langzaam maar zeker brokkelde de film af. Hun liefde werd oninteressant en dan blijft er vrij weinig over. Het steeds terugkerende motiefje was erg mooi en was dan ook vrijwel het enige wat mij op de been hield. Met name het einde was afgegraffeld en raakte voor mij kant noch wal. Wel een erg mooi laatste shot, maar daar is het helaas ook mee gezegd. Heb het laatste half uur steeds naar de tijd gekeken en dat is zeker geen goed teken. Daar waar ik aan het begin nog zeker op de 3,5* zat is dat uiteindelijk dus een vol punt lager geworden. Erg jammer, want potentie was er zeker.

Herzien, eigenlijk als aanloop voor de herziening van 2046, die ik destijds eerder dan deze heb gezien zonder te weten dat het eigenlijk een vervolg is.

Deze keer was de film wat fijner om te zien omdat ik nu wel de instellingen heb gevonden om het hele beeld gevuld te krijgen, maar voor de rest verandert er weinig aan mijn oordeel. De beelden zijn mooi, al worden ze overtroffen door My Blueberry Nights. Verder mooie muziek waarbij ik me dit keer minder heb gestoord aan het feit dat hetzelfde muziekje wel erg vaak terugkeert.

Maar vooral is dit een erg mooi en menselijk drama. Dat sommigen Aziatische cinema zielloos noemen snap ik niet, zeker niet bij het zien van deze film. Juist die ingetogenheid maakt het dat het voor mij oprechter overkomt, hoewel de ingetogenheid nergens de emoties in de weg zit. Dit is precies wat me zo trekt in Aziatische drama's.

Mijn waardering blijft in ieder geval onveranderd: 4*.

Hmm, ingetogenheid kan wat mij betreft ook op een andere manier vertoond worden. Ik vind het persoonlijk eerder kil en onpersoonlijk overkomen. Zoals ik eerder al zei geloof ik niet in relaties tussen mensen die niet met elkaar praten en elkaar niet eens aanraken? Waar zit dan de passie en wat vind je eigenlijk leuk aan elkaar als die 2 dingen niet eens aan bod komen?

De film is misschien nogal afstandelijk, maar tegelijkertijd ook erg intiem. Kil zou ik het absoluut niet noemen. En tja, niet in dergelijke relaties 'geloven'.. Ik denk dat je uit de stilistische kant van de film (beetje à la Alain Resnais) wel kunt afleiden dat het misschien niet de bedoeling was de realiteit zo accuraat mogelijk te benaderen.

yeyo, ik vind dat je dat zeer accuraat hebt verwoord.!

De film is inderdaad te intiem om te kunnen beschuldigen van afstandelijkheid. Hij is meer ingetogen en sterk gestileerd. Maar daarin zit ook zijn kracht. De passie zoek je hier tussen de regels door, achter en voorbij woorden die niet hardop worden uitgesproken, zoals bij de beste poëzie.

Grappig trouwens, in Kar-Wai's even goeie 'Fallen angels' knalt de passie juist expliciet van het scherm af. Kwestie allemaal van benaderingen stijl, niet waar?

Prachtige verpakking, teleurstellende inhoud.

Had de potentie een topper te zijn, maar het verhaal steekt me tegen. Na een half uurtje begint het verhaal te zwabberen. Er wordt nergens naar toegewerkt, de 2 hoofdpersonages komen afstandelijk over, en na verloop van tijd schijnt de film in rondjes te draaien. Het kabbelt verder naar een plots einde (Cambodja??), en dat was het dan.

De elegante Maggie Cheung vond ik aardig acteren. Niet top, maar wel goed. Tony Leung stelde me wat teleur. Hij kwam nogal loom over. Ook de chemie tussen de twee was teleurstellend. Als je de titel kent en de poster ziet, verwacht je toch wat meer intensiteit. Ik had vooral de indruk dat ze elkaar 'wel vriendelijk' vonden in plaats van dat ze 'hunkerden' naar mekaars liefde.

Dan kom ik bij hetgeen dat de film rechthoudt, namelijk de verpakking. De film is een sfeerbom. De shots zijn dromerig, maar mooi. De muziek was erg sfeervol, tot ze het al 10x hadden afgespeeld. De 11e keer was er te veel aan. Het zijn net de mooie dingen die niet uitgemolken horen te worden.

Normaal gezien zou ik dit een 1,5 geven, maar het moet gezegd dat de film ijzersterk gemaakt is.

Nipte 2,5

Deze film kon nadat ik deze zo'n 10 jaar geleden voor de eerste keer gezien had van mij rekenen op de hoogste waardering (5,0*). Nu na herziening gaat daar toch een volle 1,0* van af. De reden is dat het verhaal van het wel en wee van die twee hoofdrolspelers mij eigenlijk niet langer meer kan boeien en daar komt ook nog bij dat ik dat kapsel van die Mevrouw Chan afschuwelijk vind. Deze film moet het van mij dan ook helemaal hebben van het schitterende camerawerk van Christoffer Doyle. De in prachtig kleurengebruik gedompelde fotografie en eveneens de heerlijke weemoedige soundtrack draagt extra bij tot de melancholieke sfeer die de hele film aanwezig is. Mijn waardering voor deze film blijft daarom hoog ondanks dat ik mij niet kan inleven met de hoofdpersonen.

4,0* na herziening

In feite sluit ik mij aan bij de voorgaande schrijver, maar dan vanuit de andere kant benaderd: prachtige mensen, okee, prachtige beelden, zeker, maar het verhaal blijft saai saai saai. Misschien is het de bedoeling dat de ingetogenheid van de passie van de hoofdrolspelers een omgekeerd evenredige passie van de kijker voor deze film oproept: "Die mensen zèggen het dan misschien wel niet, maar van binnen staan ze gewoon in vuur en vlam, zie je dat dan niet aan al die prachtige kleuren?" Nee, dat zie ik niet. Ik zie misschien wel dat ik dat zou moeten zien, maar het blijft voor mij allemaal op afstand, een stijloefening.

Ik twijfel een beetje tussen een bovengemiddeld cijfer of een hoog cijfer. Laat het duidelijk zijn dat ik Kar Wai Wong prijs om zijn geniale gebruik van filmische middelen (zoals muziek, cinematografie, decors, etc) om de innerlijke wereld van de karakters mee vorm te geven. Niet alleen wordt er een ingetogen en warm beeld geschetst van twee mensen die nader tot elkaar groeien in hun eigen verdriet; ook wordt het naar een hoger niveau getild als sfeerbeeld van een periode waarin liefde en passie niet altijd tot uiting konden worden gebracht. Daarbij kan het ook niet onvermeld blijven dat het geheel ingetogen en respectvol blijft, omdat de film zich nooit verlaagt tot de banaliteit van seksuele handelingen. Het gaat hier echt om de mensen en niet om de seks die ze met elkaar hebben (of willen hebben). Maggie Cheung en Tony Leung zijn ook perfect als het koppel dat zich de hele tijd probeert te verzetten tegen datgene wat zij voor elkaar voelen, zelfs wanneer ze op een gegeven moment gelegitimeerd zijn om er wel aan toe te geven. En toch wist het ook mij niet zo diep te raken, zeker wanneer de gebeurtenissen zich opeens af gaan spelen op andere locaties en de twee karakters echt uit elkaar zijn gegroeid.

Aan mijn twijfel is al te zien dat ik niet echt argumenten heb om mee aan te geven waarom deze film dan niet goed zou zijn; het gaat hier dus echt om een gevoelskwestie. Misschien dat ik hem simpelweg nog eens moet zien om te kunnen begrijpen waarom deze film zo positief wordt beoordeeld.

Charmante romantische film over mensen, die worstelen met hun diepste gevoelens.

Ingetogen en sober geacteerd door de twee hoofdpersonen. Sfeervol en kleurrijk in beeld gebracht met prima camerawerk én door de opvallende garderobe van Maggie Cheung.

Mooie soundtrack, met name de songs van Nat 'King' Cole passen perfect bij de sfeer.

Met de verplaatsing van het einde naar een ander land zal regisseur Wong wel een bedoeling gehad hebben, maar die is mij (helaas?) ontgaan.

Gisteren herzien en ik blijf een beetje hetzelfde probleem hebben als Donkerwoud twee berichten voor mij aanhaalde. Ik vind eigenlijk alles aan de film goed: de geweldige sfeer met zijn krappe gangetjes, rokerige ruimtes en Nat king Cole op de soundtrack. Het perfecte optreden van Tony Leung en Maggie Cheung, die veel achterhouden, maar toch weten over te brengen wat er binnenin hun afspeelt. De manier waarop Wong Kar-Wai kleine momenten in hun kern weet te vangen. Het is perfect en gewoon erg mooi uitgevoerd.

Maar net als Donkerwoud wordt ik er niet door geraakt en ik heb geen verklaring waarom niet. Waar andere films van deze bijzondere regisseur mij weten mee te slepen van begin tot einde en me ook ontroeren, zeker Chunking Express en Happy Together, blijf ik hier als een emotieloze toeschouwer achter en gaat voor mij zelfs op een gegeven moment de rek er wat uit. Waar dat precies aan ligt weet ik niet. Een afstandelijke film is het niet en ik kan me ook wel inleven in de personages. Gelukkig is de film zo mooi om naar te kijken en te luisteren dat het verre van een straf is om hem te ondergaan.

Ik verhoog naar 3,5*.

Deze herfst komt de criterion bluray uit .

Ik blijf het grappig vinden dat er nog steeds mensen zijn die een 'verhaal' verwachten bij het kijken van een Wong Kar Wai film... Maar goed, blijft bloedmooi bij herziening. Samen met Happy Together niet alleen mijn favoriete wkw films maar gewoonweg mijn favoriete films allertijden.

Smeulend liefdesdrama, elegant, ritmisch en delicaat. De voyeuristische camera past bij het tijdsbeeld en de situatie waarin ze zich bevinden. Twee fijngevoelige, fragiele hoofdrollen die hun wederzijdse hunkering op stemmige en ongemakkelijke wijze weergeven in een film met de geur van een melancholische herinnering aan vervlogen tijden en kansen.

Aankleding en decors zijn majestueus en de muzikale intermezzo's met slowmo's vormen misschien wel de mooiste momenten. Het mist een bepaald magie om helemaal tot volle bloei te komen en wanneer Wong Kar-Wai het verzegelen van een geheim iets geraffineerder in de film had verwerkt, waren de gesmoorde woorden in het slot nog mooier geweest.

Bij herziening werd ik dan toch betoverd door het schitterende camerawerk, geraffineerde en die hypnotische soundtrack. Wong Kar-Wai is een meester in het weglaten en toch dat laten zien wat de essentie ervan raakt. Aziatische subtiliteit avant la lettre.

Visueel gezien is dit weer een prachtige film van Wong Kar Wai. De man heeft een oog voor decor. Steeds weer verbaas ik mij over de kleurenpaletten die niet zozeer door camerafilters, maar gewoon door mooi inrichten worden neergezet. Dat is bij In the Mood for Love zeer sterk van toepassing. Qua camerawerk en kleurgebruik een veel meer ingetogen werk dan Chungking Express en Happy Together. Het sluit ook goed aan bij het thema van de film. Twee personages die aan de ene kant liefde voor elkaar voelen, maar daar nooit aan zouden toegeven omdat zij beiden door hun partners zijn bedrogen. De ingetogenheid, die sommigen hier als kilheid beschrijven, is volkomen begrijpelijk gezien de voorgeschiedenis en is eigenlijk waar de hele film om draait. Het wordt ook weerspiegeld in de titel. In the Mood for Love weergeeft al een mate van ingetogenheid. Beide personages zijn duidelijk 'in the mood', maar in feite is hun relatie gebouwd op niet ingaan op deze gevoelens.

Ik vond het prachtig om juist in die kleine details te zien hoe zij worstelden om die afstand te bewaren. Bijvoorbeeld dat shot van onder het bed vandaan, waarbij de voeten wel erg dicht bij elkaar staan . Ook mooi hoe het subtiele camerawerk een extra dimensie geeft aan de film en de dromerige sfeer waar alle WKW films van doordrenkt zijn versterkt. Zoals altijd maakt hij sterk gebruik van spiegels, schaduwen en andere voorwerpen om zich achter te verbergen.

Toch had ik ook wat moeite om echt volledig mee te leven met de personages. De film blijft denk ik niet zo hangen als 2046 en Chungking Express, die door hun expliciete uiting van passie enorm aan mij zijn blijven kleven. Ondanks dit kleine minpunt toch een hele mooie filmervaring.

Een moeilijke film om te beoordelen, ook omdat ik iets meer van het 'wraak aspect' verwachtte wat in het plot staat. Dus ik ging vanaf het begin al met een andere verwachting de film in.

Maar wat ik aanschouwde is zeker wel een klein meesterwerk te noemen, met name op cinematografisch gebied en de passende soundtrack die goed correspondeert met de beelden. Dit zorgde allemaal voor een bepaalde harmonie.

Qua verhaal vond ik het dan weer wel minder, enerzijds omdat er meer van verwachtte zoals ik al zei en anderzijds omdat het niet echt goed uitgebouwd wordt. Met name later in de film met de tijdsprongen en andere locaties.

Gelukkig speelden zowel Tony Leung en Maggie Cheung een mooie ingetogen rol waarbij de emoties duidelijk voelbaar waren.

Overigens op Blu Ray gezien, wat zeker de moeite waard is met zo een visueel prachtige film.

3,5 Sterren.