Faa Yeung Nin Wa (2000)

Tsja, dat blijft denk ik een kwestie van smaak. Aziatische arthouse films liggen mij gewoon niet zo. Ik krijg de kriebels van die onderkoelde emoties en het trage tempo. Ik val daar letterlijk bij in slaap. Niettemin heb ik mij voorgenomen in ieder geval de grote namen op deze site te bekijken, zodat ik erover mee kan praten. En vandaag was In the Mood for Love aan de beurt.

Gewoon doorgaan op je zoektocht. Misschien kom je nog wel iets moois tegen.

Deze film niet dan?

Want bij boeken is de stijl niet belangrijk en bestaat sfeer niet?

Snap jij geen smileys?

Dat bedoel ik niet. Maar film is een audio-visueel medium uiteindelijk. Plot is niet essentieel.

Ik had deze al lang liggen, maar het kwam er nooit van. Altijd het gevoel gehad dat dit zware kost zou zijn. Uiteindelijk toch gezien en wat dat zware betreft valt het heel goed mee. Dit is een film die het moet hebben van sfeer en beeldvorm en daar vrij goed in slaagt. Niet alleen qua shots, maar ook enkele momenten dat je in een roes wordt meegesleept met vloeiende beelden en bijhorende prachtige muziek. Dit is één van de weinige films waar de romance ook echt romantiek bevat.

Even opmerken dat ik altijd dacht dat dit onderdeel was van informele trilogie met Days of Being Wild en 2046, maar dat die eerstgenoemde zoveel minder bekeken is hier op MM. Ik heb de volgorde ook helemaal niet gerespecteerd. 2046 had ik al wel gezien. De films zijn wel apart te bekijken, 't was enkel een gedachtengang.

Even terug over de film zelf wil ik nog even zeggen dat dit wel een film is die sommige mensen niet zal liggen. Het is ook geen hapklare film, maar als je de tijd neemt om echt te willen genieten van de film kan dit een sfeervolle rit worden met prachtige beelde, wondermooie muziek en overtuigende romantiek.

Oh, dan raad ik je de film "Vive L'Amour" van harte af!

Ik denk dat je dan al binnen 30 minuten in dromenland ligt!

Maargoed, on-topic enzo...

Iets dergelijks kan je zeggen over boeken (het is een talig-medium, de plot is niet essentieel). In beide 'media' is het gewoon een combinatie van elementen, lijkt me, waarbij het kunstgehalte misschien met name ontstaat door het samenspel tussen vorm (o.a. cinematografie en montage respectievelijk schrijfstijl) en inhoud (o.a. plot en personages).

Heeft er niemand problemen gehad om de film te volgen ? De namen Chow en Chan vond ik al op elkaar gelijken, het uiterlijk van de personages zowaar nog meer.

Ja, inderdaad. Allemaal hetzelfde soort ogen!

Je zou toch verwachten dat alle drie de films uit een trilogie zouden bekenen worden. Zeker als 2 films daarvan zo populair zijn op MM.

Vandaag herzien, en dan zonder ondertiteling, om te kunnen genieten van die hele bijzondere fotografie, het kleurgebruik, de mode, de meubels... Iedere shot is een kunstwerkje op zich.

Helemaal mooi.

Een fraai verstild, onderhuids liefdesverhaal ondersteund door een prachtige score. Geen grootse gebaren, maar kleine momenten van contact typeren de romance die nooit tot volle wasdom komt. De typerende en ronduit charmante jurkjes van mevrouw Chan plaatsen het geheel in de jaren '60, maar het thema van een zo nabije, en toch zo onbereikbare liefde en verlangen is universeel en van alle tijden.

3,5*.

In The Mood For Love was zo'n film waar ik een beetje bang voor was, en derhalve al tijden voor me uit schoof. Bang omdat ik de film graag wilde zien, maar vooral bang voor een teleurstelling. 2046 vond ik namelijk niet meer dan aardig, maar het moet gezegd dat het ook alweer een tijdje terug is dat ik die heb gezien.

Sommige films vallen ook weinig toe te lichten, die 'vermaken', of juist niet, maar daar heb je geen meters tekst voor nodig om je mening te kunnen verkondigen. In The Mood For Love heeft eigenlijk elke letter omschrijving hard nodig om te kunnen uitleggen wat het zo'n mooie film maakt. Je kan er bijna niet om heen dat Kar-Wai Wong een zalige sfeer neerzet, van de kleding, de grauwe straatjes, de nachtelijke wandelingen huiswaarts tot dialogen en vooral de muziek. Het Spaanse stukje muziek vond ik net wat minder, de klassieke stukken waren (vooral in combinatie met de slowmotions) ronduit fantastisch. Ook het heerlijke vloeiende, wat gezapige tempo is perfect voor de sfeer.

Audiovisueel nadert deze film de perfectie. Schitterende levendige shots, Wong kiest er vaak voor ergens halverwege het shot doormidden te breken door een object, muur, stijlmiddelen die vaak zelden opvallen, maar hier zorgt het telkens voor prachtige overzichtsshots, en maakte de ogenschijnlijk afwezige omgeving onderdeel van de scene. Prachtig ook die shots in de spiegels, half langs een glas, gekadeerd door slechts een houten kadering van een trap, of door een lamellen heen. Letterlijk elk shot is een belevenis. Helemaal als er scenes voorbij komen op de trappen met enkele feiloze jumpcuts, of de slowmotions op straat, noem maar op. Bijna niet te onthouden wat er allemaal zo mooi is. Kleurrijk, levendig, perfecte camerabeweging en kadering, korte versnellingen door de editing, gevolgd door momenten van rust met enkel het gezicht in beeld, en ga zo maar door. Zoals al genoemd is ook de soundtrack nagenoeg perfect.

Thematisch is het een simpel gegeven, daar hoef je niets wereldschokkends te verwachten, maar qua uitwerking is het wel feiloos. Sprekende gezichtsopslagen, erg herkenbaar, het levert een veelvoud aan prachtige scenes op, zo dat het lijkt alsof de twee helemaal alleen op de wereld zijn, terwijl ze toch in een taxi of een restaurant zitten. Een van de weinige films die zulke isolatie ook daadwerkelijk overtuigend in beeld weet te brengen. En dat einde is natuurlijk waanzinnig.

Toen ik begon te schrijven wilde ik 4.5* geven, maar als je dit zou lezen zou dat echt nergens op slaan. We mogen weer eens de volle score uitdelen.

5*

Herziening doet wonderen.

De film is namelijk prachtig, hoewel het waarschijnlijk nog één of twee kijkbeurten zal duren voordat de film geheel tot zijn recht komt.

4*

Persoonlijk een van de beste romantische film die ik heb gezien. In the Mood for Love laat een paar aspecten enorm sterk zien wat de film zo geweldig maakt. Allereerst wordt er gebruik gemaakt van bijpassende spelende muziek die echt een effect heeft op de beelden en het sfeertje dat, vooral in het begin (de bloeiende liefde) versterkt. Daarnaast ziet de film er ongelofelijk mooi en stijlvol uit, niet alleen de cast maar vooral het decor is zo kleurrijk en perfect bijpassend bij de film. Ik kijk wel meerdere keren met bewondering naar de Aziatische cultuur maar deze film weet het onopvallend beeldschoon te weergeven, dat maakt het juist zo sterk. Met een combinatie van mysterieuze, ook weer stijlvolle slow motion scènes er door heen en een schattig mooi verhaal en goede acteer prestaties, maak je mij een gelukkig mens. Wat vooral zo leuk is, is dat romantiek totaal niet mijn genre is maar In the Mood for Love weet een stap naast de standaard-procedures te zetten zodat het ook kijkbaar is voor niet liefhebbers van deze vlam. Een mooie kijkervaring.

4 sterren, en was de hotelkamer 2046 een aanwijzing voor Wong's ''2046''? Nog niet gezien maar wel benieuwd of dit toeval is.

Er is een officicieuze informele trilogie. Deel 1: Days of Being Wild, Deel 2: In The Mood for Love, Deel 3: 2046. Dus dat is geen toeval nee.

Oké bedankt! Vond het bij deze film niet nodig om achtergrond informatie te vinden maar blijkbaar had ik dat wel kunnen lezen als ik dat wel had gedaan. Zal volgende keer zelf opzoeken.

Nouja daar is een forum voor toch

Hmmm, ben toch niet geheel positief over de film. Audio/visueel is het allemaal wel prachtig, de film is erg vakkundig gemaakt en dat spat er ook gewoon van af. Mooie (terugkerende) muziek en creatieve werk met de camera. Een erg fijne setting waar ik me ook wel thuis zou kunnen voelen op deze manier.

Toch kon ik niet heel veel met de emoties. Ondanks dat hun saaie, eenzame en repetetivie leven goed is neergezet miste ik echt het gevoel tussen de hoofdrolspelers. Hun liefde kwam niet geheel overtuigend over eigenlijk, komt ook een beetje door het matte neerzetten van hun relatie. Heb ze volgens mij niet een keer zien zoenen bijvoorbeeld. Het ontbreken van fysieke contact vind ik eigenlijk toch wel een groot gemist(op 1 keer een handje vasthouden in de taxi na dan), maar hun mentale band vind ik ook niet heel erg overtuigend. Het zijn nou niet bepaald de meest aantrekkelijke conversaties die de 2 hebben.

Jammer, ik had eigenlijk toch wat meer van deze film gehoopt.

2,5*

Het is natuurlijk wel een verboden relatie waar het hier om gaat. Ik vind het juist erg mooi gedaan dat de camera als een soort spion door de film sluipt. De spanning in hun relatie is misschien nog wel intiemer dan het tonen van daadwerkelijk fysiek contact.

Misschien wel, al blijven het volwassen mensen die wel erg paranoia zijn voor hun buren hehe. Al ben ik niet zo bekend met de jaren 60 in Japan.

Hong Kong

En niemand mag het weten natuurlijk... Zelfs nu anno 2011 is het hebben van een affaire nog steeds veelal een taboe laat staan 40 jaar terug in Azië. Aziaten zijn sowieso al heel wat bescheidener met het tonen van emoties in het openbaar.

Ik zeg ook gewoon uit routine Japan, terwijl ik weet dat dit geen Japanse film is. Ze lijken ook allemaal zo op elkar he

Maar toen ze intiem en alleen met elkaar waren vond ik ook niet echt dat er een klik zat tussen hun tweetjes. Kwam allemaal wat klinisch over, emotieloos.

Hmm, ik vind Maggie toch wel erg sensueel hoor. Klinisch is absoluut niet het eerste waar ik aan denk bij deze film.

Wellicht hebben ze alsnog een onbewust klemmend gevoel als ze alleen zijn en intiem kunnen/willen doen. Het is natuurlijk een enorme etnische daad.