Faa Yeung Nin Wa (2000)

Zeer mooi. Blijft vast een tijdje in m'n gedachten zitten, deze film.

Prachtig pijnlijk in beeld gebracht af en toe dat langs elkaar heenlopen op de trap naar de mie-verkoper

Zo zaten er wel meer fijne momenten in. Had af en toe wel een beetje moeite met het liefdesverhaal. Niet geheel duidelijk op sommige momenten, maar goed, het is ook niet echt een film die het van z'n verhaal moet hebben.

De soundtrack behoort met Hable con Ella wel tot de beste die ik de laatste tijd gehoord heb. Die strijkers.....en dan ook nog Nat King Cole...snif.

Ik vond vooral het eerste uur bijzonder indrukwekkend. De sfeer, muziek en acteerprestaties waren echt om van te smullen. Helaas begint Kar-Wai het drama naar het einde toe wat te overdrijven, al vond ik het einde dan weer wel erg aangrijpend.

Absoluut 4 sterren waard.

Wow, wat een geweldige film.
Het camerawerk. De muziek (vooral het (alt?-)viool themaatje). Het acteren. De slow-motion zo af en toe. De regen. De kleuren. Dat je de respectievelijke echtgenoten nooit in beeld ziet.
Wat een film.
Het verhaaltje maakte me helemaal duizelig in het begin. Per scène was er zo'n beetje een tijdsprong. Ik heb wel zes keer de band teruggedraaid omdat ik het even niet snapte. Maar dat stoorde me niet. Het was een zeer lineaire vertelling.
De scènes waarin zij en hij hun echtgenoten naspelen en je dat aanvankelijk niet doorhebt... meesterlijk! Meesterlijk! Had ik al gezegd meesterlijk?
Helaas vond ik het aan het einde toe wat inzakken en het einde (waarom nou dat Cambodja?) vond ik ook wat teleurstellend. Ik ben van mening dat geliefden elkaar gewoon altijd moeten krijgen aan het einde. Maar ja, echt goeie films houden zich daar natuurlijk niet aan. Da's veel dramatischer. Maar goed, hier vond ik dat dus niet zo dramatisch. Daarom niet alle sterretjes.
Maar toch 4*.
Ik ben heeeel benieuwd naar Kar Wais andere films zoals bijv. Happy Together en Chungking Express.
Het lijkt wel alsof al het goeie tegenwoordig uit Azië komt. Daar schaar ik Lost in Translation uiteraard ook bij .

Soms kijk ik een film met bijna ingehouden adem en een week, onbestemd gevoel in mijn maag. Gewoon omdat ik het zo mooi vind wat er zich voor mijn ogen ontvouwt. Nu, In The Mood For Love is zo'n film.

De film wist bij mij op een aantal punten flink indruk te maken. De film is geweldig qua fotografie en sfeer. De beelden zijn fantastisch en met veel zorg en orginaliteit uitgekaderd. Wat niet essentieel is wordt veelal aan de fantasie van de kijker overgelaten. Maar ook veel intieme momenten zie je slechts gedeeltelijk of via spiegels, alsof de camera heimelijk aanwezig is en we dit eigenlijk niet zouden mogen zien.

De subtiele bewegingen, oogopslagen, het constant op de hoeden zijn voor wat andere zien en denken. Het geeft de onmogelijke, onbereikbare relatie tussen Mw Chan en Mr Chow een haast onwerkelijke schoonheid en diepheid.

Daarnaast is het ook nog eens een prachtig tijdsbeeld uit een vervlogen tijdperk. De jurkjes, kapsels, handtasjes, sigarettenrook en natuurlijk de muziek het is perfect tot in ieder detail. Met veel liefde wordt de jaren '60 weer tot leven gewekt en misschien ook wel mooier gemaakt dan het werkelijk was. Ook de sfeer van azië lijkt door het beeldscherm de woonkamer in te sluipen, de geluiden, de geuren uit verre landen ze worden bijna tastbaar. Een schitterende hommage.

De punten van kritiek die ik hier lees hebben vooral betrekking op het einde en dat de film wat te afstandelijk zou zijn. Maar iedereen die een onmogelijke, onbereikbare liefde heeft ervaren weet toch dat het soms makkelijker lijkt om een retourtje Jupiter te maken dan om het leven te delen met de man of vrouw waar je hart naar uitgaat? Vond In The Mood For Love hier heel treffend in, mij wist het zeker te raken.

En het einde, De wake-up call geweldig. Wat daarna volgt is wederom weer van een onverstelbare schoonheid en weet opnieuw een diep menselijk gevoel in beeld en geluid te vangen.

Zelden zo'n mooie film gezien. Warm, intiem, heimlijk, sensueel en mystrieus. Ik wilde eigenlijk wachten met het uitdelen van die 5* maar dat zou niet terecht zijn. Deze film zal me waarschijnlijk toch nooit meer loslaten en gaat dus ook mijn Top 10 binnen komen bij deze.

Prachtige film. Het kleurgebruik, de sfeer, de muziek die zo oneindig weemoedig is, hier werkt het allemaal wel. Vooral de verstilde slowmotionbeelden zijn pure poezie.

Ook het verhaal is mooi, het schetst de afstand tussen mensen, de waarachtigheid van gevoelens en het belang van het moment.

Minpuntje is het wat rommelige laatste deel, met veel wisselingen in plaats en tijd, uitgedrukt in tussenkopjes. Dat paste voor mij niet zo goed in de atmosfeer. De eindscene is wel weer erg sterk.

Ruime 4*.

Een prachtige film. Visueel is deze prent onvoorstelbaar goed. De plaatjes kloppen en worden vaak vergezeld door wondermooie muziek. Niet alleen het hoofdmuziekje dat vaak terugkomt, maar ook het Spaanse nummer kon ik smaken.

Het verhaal wordt perfect uit de doeken gedaan, en het lijkt op het eerste zicht te simpel. Maar dat is het niet, er gaat zoveel meer achter schuil. Een onmogelijke liefde die door het ontzettend goede camerawerk perfect wordt weergegeven. De acteerprestaties zijn natuurlijk ook goed, de emoties zijn vaak op de gezichten af te lezen. Hun partners kregen we nooit echt te zien, maar dat deerde niet. Dit verhoogde het intieme, het sensuele alleen maar, veel werd overgelaten aan suggestie. De onbereikbaarheid spat echt van de film af.

Tot zover de hele goede punten. Er is namelijk één klein minpuntje. Naar het einde toe gebeuren er te grote tijds/plaatssprongen en zo werd ik wat uit de film gehaald. De betoverende scenes waren er niet meer, of misschien beter gezegd: ik had dat gevoel niet meer.

Niettegenstaande was ik geweldig onder de indruk van deze film. Ga hem zeker nog eens een kijkbeurt gunnen, waardoor de maximumscore niet veraf lijkt.

4.5*

Weer genoten. Prachtige muziek, prachtige beelden, magische sfeer. Ook nog een aparte ervaring aangezien ik 2046 eerst heb gezien, nu vallen heel veel puzzelstukjes op hun plaats.

4 dikke sterren.

Gôh, datdeze in de Top-250 staat! Niet dat ik de film zo slecht vind, of zo, maar verwacht had ik het niet.

Subtiele film, dit. Ik had een klein stukkie gemist omdat ik werd gebeld door Riddick (MM-user), maar ik heb het wel meegekregen, allemaal. Misschien had ik me er iets meer op moeten instellen, want een film als deze had ik niet verwacht, eigenlijk. Bovendien deed de DVD raar en dan heb je al nergens meer zin in, Maar de film was mooi, om echt een goed oordeel te vormen wil ik hem nog weleens zien. Ik heb denk ik nog nooit iets dergelijks gezien, hier zou je een pracht van een toneelstuk van kunnen maken! Meestal heb ik er een hekel aan als mensen zo preuts zijn in een film, maar hier vond ik het wel mooi en zou ik het ook niet preuts willen noemen.

Ik geef een vier, met de wens deze film nogmaals te aanschouwen.

Er waren volgens mij zelfs 3 scenes die 2 x overgedaan werden. De eerste keer betrof het volgens mij een vraag van Leung waarop Cheung resoluut antwoordde om tijdens de 2de keer al wat meer vertwijfeling in haar antwoord te leggen. Er werd aan haar vastberadenheid getornd. De tweede keer oefende Cheung met Leung op zijn kamer hoe ze haar man moest confronteren met zijn overspel. Waarna Leung na de eerste keer opmerkte dat haar man er zo wel genadig vanaf kwam. Hierna besloten ze om het nog een keertje te oefenen. Waarop Cheung duidelijk moeite had met het bedwingen van haar emoties. De 3de keer betrof het de afscheidscene die ook in scene werd gezet, waarna beiden elkaar weer omarmden. Die laatste is in principe niet helemaal dubbel maar misschien zorgde die voor verwarring bij jou.

Na het talloos afspelen van de geweldige trailer heb ik de film vanavond dan eindelijk eens een keer herzien en ik kan er niet bij dat ik de vorige keer de 1ste 30 minuten te traag vond. Beeldschoon gefilmd met telkens prachtige opkomende muziek tijdens alledaagse handelingen. Veel gezelligheid en warmte straalt de film uit, temidden van een wat tragisch liefdesverhaal. Hoogtepunt was de scene waarin Cheung thuiskomt van een bioscoopbezoek en opgewacht wordt door haar buurman die blijkbaar iemand anders thuis verwachtte of stiekem toch niet.....

Verder viel mij ook het prachtige samenspel tussen Leung en Cheung op. Wat een prachtig geklede vrouw toch ook. Zo sierlijk, elegant, energiek en ondertussen overlopend van onbeantwoordde passie en een bepaalde trots die haar in de weg zit. Schitterende kleurenpracht en camerawerk in de vorm van een over de grond kruipende camera, slow motion beelden, lege gangen en volle eettentjes. Vette verhoging. 4,5*

Wong is min of meer de hype op het moment, vooral zijn eigenzinnige stijl wordt vaak geroemd. Tja, die verleiding kan je toch niet laten om je voor het eerst te wagen aan hem. Ik werd voor het eerst een maand geleden bekend met zijn werk en sindsdien behooort hij tot mijn favorieten cineasten.

Als inleiding wil ik de camerawerk even aanhalen. Zeer apart (maar extreem voortreffelijke) camerawerk. Veelvuldig gebruik van close-ups van objecten als ramen, muren, sigaretten is superbe. zowel decors als cinematografie is verbluffend voorgebracht. Wat minder voor mij subliem uitpakt is plotseling gedumpt worden in de volgende scene, in het begin heb je af en toe wel eens last van.

De sfeer is buitengewoon charmant en zeer aangenaam. Bij groot deel zal het lichtje al snel branden, waar Coppola haar inspiratie vandaan heeft opgepikt voor 'Lost In Translation'. Het verhaal wordt universum verteld, een 'verboden liefde', een droombeeld in een droom dat bijna onmogelijk is, een reis in een wereld vol met eenzaamheid en treurigheid, een onophoudelijke afstandelijkheid, in een tijd, plaatst, wereld, positie, waar het enige hoop niets anders is dan dromen. Dat is wat we te zien krijgen, dat is wat ons mee sleept in een situatie waar wij evenveel als de personages afstandelijk zijn. Een film om niet te vergeten.

4,5*

Bij vlagen magisch met een schitterende strijksoundtrack!

Bij vlagen erg mooie film over twee mensen, die min of meer noodgedwongen op elkaar aangewezen zijn. Qua stijl en vorm zit de film erg mooi in elkaar. Leung en Cheung zetten allebei erg goede ingetogen rollen neer. Erg fijn om naar te kijken. Wat eigenlijk op mij de meeste indruk maakte is het wondermooie viooldeuntje dat om de zoveel tijd voorbijkomt. Die scènes waarbij dat gebeurt, zijn haast als schilderijen zo mooi om naar te kijken en de muziek geeft de scènes iets magisch mee. Ook de paar scènes, die herhaald werden omdat Leung en Cheung bepaalde zaken moeten oefenen, waren erg mooi om te zien. Dan is het jammer dat wanneer de film op een gegeven moment een aantal tijdsprongen maakt ik de draad een beetje kwijtraakte en ook de magie enigszins verdwenen is. De eindscène mag er dan wel weer zijn, maar kan echter niet voorkomen dat ik het laatste kwartier een stukje minder vind.

Toch makkelijk 4,0* maar er had nog meer in gezeten, misschien komt dat bij herziening er wel uit.

Zowat de perfect gemaakte film. Wat Kar Wai Wong hier uit zijn mouw schudt is meesterlijk. Het camerawerk is van topniveau en de viool-soundtrack was heerlijk om naar te luisteren en heerlijk om samen te volgen met het beeld en de aparte sfeer die in deze film zit. Ik heb wel een zwak voor regisseurs die er voor kiezen bij dialogen niet persé de personages te laten zien maar soms gewoon een kamer, gang, straat etc. Hier kon ik dat ook weer ten zeerste appreciëren. Ook de scènes die in spiegels gefilmd werden waren leuk, het had zelfs iets mysterieus.

Over de acteerprestaties kan je kort zijn: Maggie Cheung en vooral Tony Leung leveren schitterend werk af, beter kan bijna niet. Op bijrollen is nauwelijks iets op aan te merken. Waar het probleem dan wel ligt is het verhaal. Het verhaal wordt aan een traag tempo verteld en weet niet zo altijd te boeien. Het einde in Cambodja vond ik ook minder passen. Daardoor toch een ster aftrek voor dit visueel prachtwerk.

****

Ietwat tegenvallende film. Toch ook wel veel positieve punten. De scenes die '2 keer' worden gedaan zijn erg mooi, de muziek is het vermelde waard en de sfeer is top.

Toch miste ik wat en raakte het me allemaal net niet. Misschien dat dit bij herziening anders is.

3.5*

Afstandelijk gefilmd, Aziaten waarvan de gezichten lastig te onderscheiden zijn en echt veel gebeurt er nu ook weer niet. Logisch dat het ook mij niet wist te raken. Voor een keer wel oke om te kijken, maar dan vooral voor de mooie beelden.

Na Chunking Express mijn tweede Wong Kar Wai, ik had de film al een tijdje liggen, maar iets weerhield me ervan om hem te gaan zien. Ik weet niet waarom want het is een hele mooie film.

In het begin weet je niet echt waar de regisseur nu heen wil met het verhaal, het resultaat is een erg fragmatisch begin, waarin je kleine stukjes krijgt te zien uit het leven van de twee personages waar het allemaal omdraait. Het is uiteindelijk een liefdes verhaal wat verteld wordt. Dit word doormiddel van kleine nuances gedaan zoals noodles kopen en kleine gesprekjes die over alledaagse dingen gaan. Je voelt gewoon een bepaalde spanning tussen de twee. Erg mooi gedaan. Ze komen nader tot elkaar als ze beseffen dat hun echtgenoten vreemd gaan met elkaar. De spanning tussen beide wordt hierdoor nog groter en voelbaarder. De manier waarop dit alles in beeld is gebracht is schitterend gedaan.

De hoofdrolspelers worden constant in een omlijsting opgenomen (ramen, tralies, spiegels ed.), dit geeft hun gevangenschap in hun dagelijkse sleur weer. Als ze bij elkaar zijn wordt er ook wat vrijer geschoten als teken dat ze zich op hun gemak voelen. het einde is best treurig als ze niet samen kunnen zijn, maar toch weer opzoek gaan naar elkaar, maar nog steeds door iets worden tegengehouden . Dit alles wordt ook nog eens prachtig ondersteund door een klassiek muziekstuk en een liedje van Nat King Cole (Quizas, Quizas, Quizas), wat perfect het gevoel van de film weerspiegeld.

Tony Leung en Maggie Cheung laten een perfect staaltje acteerwerk zien, en maken de connectie tussen de twee voelbaar, Ook de rest van de cast doet het erg goed. Ook ademt de film gewoon sfeer uit. Mooie belichting, goede camera positionering, de sigarettenrook, de traagheid van het alles, het dromerige van de beelden. Mooi.

Met Fa Yeung Nin Wa weet Wong Kar Wai mij opnieuw te overtuigen, en levert hij net als met Chunking Express weer een prachtig onconventioneel liefdes verhaal af, die ik te lang links heb laten liggen. Hierdoor ben ik ook heel benieuwd geworden naar 2046, die ook al een tijdje stof ligt te vergaren.

4*

Waanzinnig mooi in beeld gebracht met perfecte muziek. Goed geacteerd en ondanks het moeilijk te volgen verhaal heb ik dit meesterwerk ademloos uitgekeken.

'k Heb hem gezien in een 6 jaar oude opname op VHS van Nederland 2, die er nog opmerkelijk goed uitzag.

Hmmm...

Ok, het is een héél intiem filmpje met een ergerlijk traag tempo, maar da's vrij normaal voor Oosterse films.

Je voelt duidelijk de aantrekkingskracht tussen de hoofdpersonages, da's goed.

Hij is bijna volledig binnenskamers opgenomen, gelukkig zijn er op't einde enkele prachtige buitenscènes.

Je zit constant te hopen dat de hoofdrolspelers elkaar in de armen zullen vliegen, maar helaas, het verhaal volgt meer wat er in't échte leven zou gebeuren...

De kamer die Chow huurt om in alle rust te kunnen schrijven en ze elkaar ontmoeten heeft het nummer "2046", da's niet toevallig een hint naar zijn volgende film...? Misschien krijgen we daarin te zien wat er zich na die taxirit afspeelt...?

Hopelijk is die meer zoals ze op Jim-TV soms zeggen: Hell yeah, finally some action.

6,5/10

Een onderhoudend, mooi liefdesdrama,

voor cinefielen zeker de moeite om één keer te zien.

Erg mooi. Een film met een langzaam tempo, maar regisseur Wong pakt het goed aan allemaal. Een mooi staaltje muziek (prachig, die strijkers) en visueel imponerende beelden die ervoor zorgen dat dit langzame tempo geen probleem is.

Een filmpje die het ook vooral moet hebben van de eigen invulling van de kijker. Veel momenten waar de camera in slow-motion langs de twee hoofdpersonages gaat en we ze eigenlijk alleen maar zien zitten... en denken. Het was voor mij meeslepend genoeg om me in te leven in de personages en in deze stille momenten mijn eigen invulling aan het verhaal en hun gedachten te geven.

Beide hoofdrolspelers leveren uitstekend werk af. De scénes dat ze beide langs elkaar heen lopen in dat steegje met die trap, wanneer Cheung steeds noedels koopt zijn prachtig. Die regen, de muziek, de slow-motion, de dromerige beelden. Heel mooi gedaan. Een minpunt vond ik die Spaanse muziek, die we vooral naar het einde toe horen. Dat paste er totaal niet in wat mij betreft.

Ik vond vooral het eerste (dikke) uur heel erg mooi. Het laatste half uur ook, alleen werd het op een gegeven moment wat onduidelijk met dat geschuif van plaats en tijd. Maar ik ga de film zeker nog een keer zien, dus ik ga er vanuit dat het dan allemaal beter op z'n plaats valt.

Vrij overgewaardeerde film.

Wai en Cheung spelen erg ingetogen, doch overtuigend. Hun samenspel vormt duidelijk de steunpilaar, waarop alles rust. Heel natuurlijke en weinig geforceerde gesprekken, af en toe wat subtiele humor en veel onderhuidse spanning.

Het oogt allemaal zo lekker luchtig en vlot, maar het zit ook slim ineen. Ik hield wel van de 'alternatieve' wendingen aan bepaalde situaties, of hoe je meermaals op het verkeerde been wordt gezet door de 'oefenscènes' Daarnaast ook leuk hoe Meneer Chan en Mevrouw Chow nooit in beeld worden gebracht.

Maar hoe langer alles duurde, hoe minder indrukwekkend het aanvoelde. Die laatste paar sprongen in tijd en ruimte mochten wat mij betreft achterwege worden gelaten. Moest er nu per se drie jaar bijgeteld worden? En ook datzelfde viooldeuntje begon wat tegen te steken. De muziek is wel mooi, maar om dat dan uit te buiten door het tig keer af te spelen..

Leuk om eens gezien te hebben, maar dat is het dan ook.

3,00 (3,25)

Zeer matig, maar iets beter dan zijn opvolger 2046.

Die film heb ik jaren geleden gezien en dat was echt een oefening in geduld. Vreselijk koud, klinisch en gespeend van enige dialoog. Gelukkig is de sfeer van In the Mood for Love beter te pruimen. Wong gebruikt veel warmere kleuren en een aangename score. Nat King Cole - Quizas, Quizas, Quizas - en het strijkorkest weten een heerlijk jaren '60 gevoel op te wekken. Nu heb ik geen referentiekader, maar het viel me op hoe Westers het Hong Kong van de jaren '60 al moet zijn geweest.

Maar goed, een leuk sfeertje is nog geen goede film. Hoewel de karakters iets menselijker zijn dan gewoonlijk in Aziatische arthouse cinema, blijft het toch een saaie bedoening. Na het eerste half uur had ik het eigenlijk al gezien en was het wachten op de aftiteling. De spanning tussen So en Chow kan onmogelijk de hele film dragen, laat staan met die rare tijd sprongen aan het einde. Daar had ik toch iets meer verhaal verwacht.

En van een paar cinematografisch mooie beelden wordt ik ook niet warm of koud. Als ik plaatjes wil zien koop ik wel een prentenboek. Wat dit in een film top-250 doet is mij een raadsel. 2**

Ik had deze al lang liggen, maar het kwam er nooit van. Altijd het gevoel gehad dat dit zware kost zou zijn. Uiteindelijk toch gezien en wat dat zware betreft valt het heel goed mee. Dit is een film die het moet hebben van sfeer en beeldvorm en daar vrij goed in slaagt. Niet alleen qua shots, maar ook enkele momenten dat je in een roes wordt meegesleept met vloeiende beelden en bijhorende prachtige muziek. Dit is één van de weinige films waar de romance ook echt romantiek bevat.

Even opmerken dat ik altijd dacht dat dit onderdeel was van informele trilogie met Days of Being Wild en 2046, maar dat die eerstgenoemde zoveel minder bekeken is hier op MM. Ik heb de volgorde ook helemaal niet gerespecteerd. 2046 had ik al wel gezien. De films zijn wel apart te bekijken, 't was enkel een gedachtengang.

Even terug over de film zelf wil ik nog even zeggen dat dit wel een film is die sommige mensen niet zal liggen. Het is ook geen hapklare film, maar als je de tijd neemt om echt te willen genieten van de film kan dit een sfeervolle rit worden met prachtige beelde, wondermooie muziek en overtuigende romantiek.

Een fraai verstild, onderhuids liefdesverhaal ondersteund door een prachtige score. Geen grootse gebaren, maar kleine momenten van contact typeren de romance die nooit tot volle wasdom komt. De typerende en ronduit charmante jurkjes van mevrouw Chan plaatsen het geheel in de jaren '60, maar het thema van een zo nabije, en toch zo onbereikbare liefde en verlangen is universeel en van alle tijden.

3,5*.

In The Mood For Love was zo'n film waar ik een beetje bang voor was, en derhalve al tijden voor me uit schoof. Bang omdat ik de film graag wilde zien, maar vooral bang voor een teleurstelling. 2046 vond ik namelijk niet meer dan aardig, maar het moet gezegd dat het ook alweer een tijdje terug is dat ik die heb gezien.

Sommige films vallen ook weinig toe te lichten, die 'vermaken', of juist niet, maar daar heb je geen meters tekst voor nodig om je mening te kunnen verkondigen. In The Mood For Love heeft eigenlijk elke letter omschrijving hard nodig om te kunnen uitleggen wat het zo'n mooie film maakt. Je kan er bijna niet om heen dat Kar-Wai Wong een zalige sfeer neerzet, van de kleding, de grauwe straatjes, de nachtelijke wandelingen huiswaarts tot dialogen en vooral de muziek. Het Spaanse stukje muziek vond ik net wat minder, de klassieke stukken waren (vooral in combinatie met de slowmotions) ronduit fantastisch. Ook het heerlijke vloeiende, wat gezapige tempo is perfect voor de sfeer.

Audiovisueel nadert deze film de perfectie. Schitterende levendige shots, Wong kiest er vaak voor ergens halverwege het shot doormidden te breken door een object, muur, stijlmiddelen die vaak zelden opvallen, maar hier zorgt het telkens voor prachtige overzichtsshots, en maakte de ogenschijnlijk afwezige omgeving onderdeel van de scene. Prachtig ook die shots in de spiegels, half langs een glas, gekadeerd door slechts een houten kadering van een trap, of door een lamellen heen. Letterlijk elk shot is een belevenis. Helemaal als er scenes voorbij komen op de trappen met enkele feiloze jumpcuts, of de slowmotions op straat, noem maar op. Bijna niet te onthouden wat er allemaal zo mooi is. Kleurrijk, levendig, perfecte camerabeweging en kadering, korte versnellingen door de editing, gevolgd door momenten van rust met enkel het gezicht in beeld, en ga zo maar door. Zoals al genoemd is ook de soundtrack nagenoeg perfect.

Thematisch is het een simpel gegeven, daar hoef je niets wereldschokkends te verwachten, maar qua uitwerking is het wel feiloos. Sprekende gezichtsopslagen, erg herkenbaar, het levert een veelvoud aan prachtige scenes op, zo dat het lijkt alsof de twee helemaal alleen op de wereld zijn, terwijl ze toch in een taxi of een restaurant zitten. Een van de weinige films die zulke isolatie ook daadwerkelijk overtuigend in beeld weet te brengen. En dat einde is natuurlijk waanzinnig.

Toen ik begon te schrijven wilde ik 4.5* geven, maar als je dit zou lezen zou dat echt nergens op slaan. We mogen weer eens de volle score uitdelen.

5*

Herziening doet wonderen.

De film is namelijk prachtig, hoewel het waarschijnlijk nog één of twee kijkbeurten zal duren voordat de film geheel tot zijn recht komt.

4*

Persoonlijk een van de beste romantische film die ik heb gezien. In the Mood for Love laat een paar aspecten enorm sterk zien wat de film zo geweldig maakt. Allereerst wordt er gebruik gemaakt van bijpassende spelende muziek die echt een effect heeft op de beelden en het sfeertje dat, vooral in het begin (de bloeiende liefde) versterkt. Daarnaast ziet de film er ongelofelijk mooi en stijlvol uit, niet alleen de cast maar vooral het decor is zo kleurrijk en perfect bijpassend bij de film. Ik kijk wel meerdere keren met bewondering naar de Aziatische cultuur maar deze film weet het onopvallend beeldschoon te weergeven, dat maakt het juist zo sterk. Met een combinatie van mysterieuze, ook weer stijlvolle slow motion scènes er door heen en een schattig mooi verhaal en goede acteer prestaties, maak je mij een gelukkig mens. Wat vooral zo leuk is, is dat romantiek totaal niet mijn genre is maar In the Mood for Love weet een stap naast de standaard-procedures te zetten zodat het ook kijkbaar is voor niet liefhebbers van deze vlam. Een mooie kijkervaring.

4 sterren, en was de hotelkamer 2046 een aanwijzing voor Wong's ''2046''? Nog niet gezien maar wel benieuwd of dit toeval is.

Hmmm, ben toch niet geheel positief over de film. Audio/visueel is het allemaal wel prachtig, de film is erg vakkundig gemaakt en dat spat er ook gewoon van af. Mooie (terugkerende) muziek en creatieve werk met de camera. Een erg fijne setting waar ik me ook wel thuis zou kunnen voelen op deze manier.

Toch kon ik niet heel veel met de emoties. Ondanks dat hun saaie, eenzame en repetetivie leven goed is neergezet miste ik echt het gevoel tussen de hoofdrolspelers. Hun liefde kwam niet geheel overtuigend over eigenlijk, komt ook een beetje door het matte neerzetten van hun relatie. Heb ze volgens mij niet een keer zien zoenen bijvoorbeeld. Het ontbreken van fysieke contact vind ik eigenlijk toch wel een groot gemist(op 1 keer een handje vasthouden in de taxi na dan), maar hun mentale band vind ik ook niet heel erg overtuigend. Het zijn nou niet bepaald de meest aantrekkelijke conversaties die de 2 hebben.

Jammer, ik had eigenlijk toch wat meer van deze film gehoopt.

2,5*

Wat een mooie film zeg, prachtig. Van de schitterende zijden jurken van Ms Cheung tot de passende muziek tot de beide hoofdrolspelers. Af en toe had ik de sensatie van een voyeur en het verdriet wat wordt tot melancholie is mooi verbeeldt. Tja, super en gauw op zoek naar ander werk van deze vakmensen.

5! Een prachtfilm! In alle opzichten. De muziek is zo mooi...

Begon heel aardig met mooie muziek, een leuk opbloeiende liefde en een aantal dromerige shots. Erg sfeervol allemaal. Langzaam maar zeker brokkelde de film af. Hun liefde werd oninteressant en dan blijft er vrij weinig over. Het steeds terugkerende motiefje was erg mooi en was dan ook vrijwel het enige wat mij op de been hield. Met name het einde was afgegraffeld en raakte voor mij kant noch wal. Wel een erg mooi laatste shot, maar daar is het helaas ook mee gezegd. Heb het laatste half uur steeds naar de tijd gekeken en dat is zeker geen goed teken. Daar waar ik aan het begin nog zeker op de 3,5* zat is dat uiteindelijk dus een vol punt lager geworden. Erg jammer, want potentie was er zeker.

Prachtige verpakking, teleurstellende inhoud.

Had de potentie een topper te zijn, maar het verhaal steekt me tegen. Na een half uurtje begint het verhaal te zwabberen. Er wordt nergens naar toegewerkt, de 2 hoofdpersonages komen afstandelijk over, en na verloop van tijd schijnt de film in rondjes te draaien. Het kabbelt verder naar een plots einde (Cambodja??), en dat was het dan.

De elegante Maggie Cheung vond ik aardig acteren. Niet top, maar wel goed. Tony Leung stelde me wat teleur. Hij kwam nogal loom over. Ook de chemie tussen de twee was teleurstellend. Als je de titel kent en de poster ziet, verwacht je toch wat meer intensiteit. Ik had vooral de indruk dat ze elkaar 'wel vriendelijk' vonden in plaats van dat ze 'hunkerden' naar mekaars liefde.

Dan kom ik bij hetgeen dat de film rechthoudt, namelijk de verpakking. De film is een sfeerbom. De shots zijn dromerig, maar mooi. De muziek was erg sfeervol, tot ze het al 10x hadden afgespeeld. De 11e keer was er te veel aan. Het zijn net de mooie dingen die niet uitgemolken horen te worden.

Normaal gezien zou ik dit een 1,5 geven, maar het moet gezegd dat de film ijzersterk gemaakt is.

Nipte 2,5