Faa Yeung Nin Wa (2000)

Deze film kon nadat ik deze zo'n 10 jaar geleden voor de eerste keer gezien had van mij rekenen op de hoogste waardering (5,0*). Nu na herziening gaat daar toch een volle 1,0* van af. De reden is dat het verhaal van het wel en wee van die twee hoofdrolspelers mij eigenlijk niet langer meer kan boeien en daar komt ook nog bij dat ik dat kapsel van die Mevrouw Chan afschuwelijk vind. Deze film moet het van mij dan ook helemaal hebben van het schitterende camerawerk van Christoffer Doyle. De in prachtig kleurengebruik gedompelde fotografie en eveneens de heerlijke weemoedige soundtrack draagt extra bij tot de melancholieke sfeer die de hele film aanwezig is. Mijn waardering voor deze film blijft daarom hoog ondanks dat ik mij niet kan inleven met de hoofdpersonen.

4,0* na herziening

Charmante romantische film over mensen, die worstelen met hun diepste gevoelens.

Ingetogen en sober geacteerd door de twee hoofdpersonen. Sfeervol en kleurrijk in beeld gebracht met prima camerawerk én door de opvallende garderobe van Maggie Cheung.

Mooie soundtrack, met name de songs van Nat 'King' Cole passen perfect bij de sfeer.

Met de verplaatsing van het einde naar een ander land zal regisseur Wong wel een bedoeling gehad hebben, maar die is mij (helaas?) ontgaan.

Gisteren herzien en ik blijf een beetje hetzelfde probleem hebben als Donkerwoud twee berichten voor mij aanhaalde. Ik vind eigenlijk alles aan de film goed: de geweldige sfeer met zijn krappe gangetjes, rokerige ruimtes en Nat king Cole op de soundtrack. Het perfecte optreden van Tony Leung en Maggie Cheung, die veel achterhouden, maar toch weten over te brengen wat er binnenin hun afspeelt. De manier waarop Wong Kar-Wai kleine momenten in hun kern weet te vangen. Het is perfect en gewoon erg mooi uitgevoerd.

Maar net als Donkerwoud wordt ik er niet door geraakt en ik heb geen verklaring waarom niet. Waar andere films van deze bijzondere regisseur mij weten mee te slepen van begin tot einde en me ook ontroeren, zeker Chunking Express en Happy Together, blijf ik hier als een emotieloze toeschouwer achter en gaat voor mij zelfs op een gegeven moment de rek er wat uit. Waar dat precies aan ligt weet ik niet. Een afstandelijke film is het niet en ik kan me ook wel inleven in de personages. Gelukkig is de film zo mooi om naar te kijken en te luisteren dat het verre van een straf is om hem te ondergaan.

Ik verhoog naar 3,5*.

Smeulend liefdesdrama, elegant, ritmisch en delicaat. De voyeuristische camera past bij het tijdsbeeld en de situatie waarin ze zich bevinden. Twee fijngevoelige, fragiele hoofdrollen die hun wederzijdse hunkering op stemmige en ongemakkelijke wijze weergeven in een film met de geur van een melancholische herinnering aan vervlogen tijden en kansen.

Aankleding en decors zijn majestueus en de muzikale intermezzo's met slowmo's vormen misschien wel de mooiste momenten. Het mist een bepaald magie om helemaal tot volle bloei te komen en wanneer Wong Kar-Wai het verzegelen van een geheim iets geraffineerder in de film had verwerkt, waren de gesmoorde woorden in het slot nog mooier geweest.

Visueel gezien is dit weer een prachtige film van Wong Kar Wai. De man heeft een oog voor decor. Steeds weer verbaas ik mij over de kleurenpaletten die niet zozeer door camerafilters, maar gewoon door mooi inrichten worden neergezet. Dat is bij In the Mood for Love zeer sterk van toepassing. Qua camerawerk en kleurgebruik een veel meer ingetogen werk dan Chungking Express en Happy Together. Het sluit ook goed aan bij het thema van de film. Twee personages die aan de ene kant liefde voor elkaar voelen, maar daar nooit aan zouden toegeven omdat zij beiden door hun partners zijn bedrogen. De ingetogenheid, die sommigen hier als kilheid beschrijven, is volkomen begrijpelijk gezien de voorgeschiedenis en is eigenlijk waar de hele film om draait. Het wordt ook weerspiegeld in de titel. In the Mood for Love weergeeft al een mate van ingetogenheid. Beide personages zijn duidelijk 'in the mood', maar in feite is hun relatie gebouwd op niet ingaan op deze gevoelens.

Ik vond het prachtig om juist in die kleine details te zien hoe zij worstelden om die afstand te bewaren. Bijvoorbeeld dat shot van onder het bed vandaan, waarbij de voeten wel erg dicht bij elkaar staan . Ook mooi hoe het subtiele camerawerk een extra dimensie geeft aan de film en de dromerige sfeer waar alle WKW films van doordrenkt zijn versterkt. Zoals altijd maakt hij sterk gebruik van spiegels, schaduwen en andere voorwerpen om zich achter te verbergen.

Toch had ik ook wat moeite om echt volledig mee te leven met de personages. De film blijft denk ik niet zo hangen als 2046 en Chungking Express, die door hun expliciete uiting van passie enorm aan mij zijn blijven kleven. Ondanks dit kleine minpunt toch een hele mooie filmervaring.

Een moeilijke film om te beoordelen, ook omdat ik iets meer van het 'wraak aspect' verwachtte wat in het plot staat. Dus ik ging vanaf het begin al met een andere verwachting de film in.

Maar wat ik aanschouwde is zeker wel een klein meesterwerk te noemen, met name op cinematografisch gebied en de passende soundtrack die goed correspondeert met de beelden. Dit zorgde allemaal voor een bepaalde harmonie.

Qua verhaal vond ik het dan weer wel minder, enerzijds omdat er meer van verwachtte zoals ik al zei en anderzijds omdat het niet echt goed uitgebouwd wordt. Met name later in de film met de tijdsprongen en andere locaties.

Gelukkig speelden zowel Tony Leung en Maggie Cheung een mooie ingetogen rol waarbij de emoties duidelijk voelbaar waren.

Overigens op Blu Ray gezien, wat zeker de moeite waard is met zo een visueel prachtige film.

3,5 Sterren.

Prachtig.

Had een kwartiertje nodig om in de film te komen, maar daarna volop genieten. Visueel heel erg mooi, op een erg intimistische manier. Schoonheid in detail. Decors en kleuren zijn keer op keer spot on, en de camera doet echt geweldige dingen. Gaaf hoe Kar Wai zelden overzichtsshots geeft, nooit de hele scene laat zien. Of er staan personages of delen van personages uit het beeld, of er wordt gefilmd van achter bepaalde objecten. Zorgt voor een heel aparte sfeer. Genoeg hoogtepunten verder: de camera die vaak flirt met de spiegel, de tracking shots op Maggie Cheung, het weglaten van bepaalde frames. Pas de tweede Kar Wai die ik zie, en toch dacht ik af en toe tijdens de film al: 'dit is nu echt een Kar Wai-shot'. Dan ben je als regisseur goed bezig.

Zoals gezegd had ik even moeite met in het verhaal te komen, maar al snel ontvouwt zich een intiem drama. Eenzaamheid was zelden zo goed in beeld gebracht, en ook het liefdesdrama bouwt gestaag op zonder ooit vervelend te worden. Dit is voor een groot deel op conto van de acteurs te schrijven: zowel Maggie Cheung (wat een gratie!) als Tony Leung leveren een uitstekende prestatie af onder een loodzware taak: grote emoties overbrengen, zonder die te mogen laten zien. Met verve geslaagd.

Visueel zeer aantrekkelijk, intiem sfeertje, goeie soundtrack, passend einde. Vier dik verdiende sterren en op naar 2046.

4*

Blijft mooi.

Maar de leeftijd van deze film begint zich een beetje te wreken. Visueel nog steeds erg knap, maar qua kleurgebruik en scherpte niet Kar Wai's beste. Je hoeft er enkel 2046 of The Grandmaster naast te leggen. Ook de muziek blijft dubbel. Umebayashi's werk is geniaal, dat Spaanstalige nummertje wat ondermaats.

Leung en Cheung stellen gelukkig niet teleur, beiden spelen de rol van hun leven. De romance blijft ook erg boeiend, leuk uitgangspunt, met veel liefde gespeelden zonder twijfel één van de mooiste filmkoppels die ik ken.

Kar Wai blijft zichzelf verbeteren, waardoor deze film toch een beetje minder uit de verf komt dan eerst. Het blijft een sterke film, maar weet niet of hij nog zomaar eens 10 jaar overleeft zonder puntenverlies.

4.5* en een uitgebreide review

Goed romantiek/drama film...

Goed verhaal...

Goed acteerwerk...

Bekende acteur Tony Chiu Wai Leung...

goed kwaliteit breedbeeld (geen HD aanwezig)...

Goed achtergrond geluid

(Dolby Digital)...

Filmmaken op het scherpst van de schede: ingetogen acteerwerk, bezwerende hallucinante cinematografie en soundtrack, mooi ontworpen kostuums en settings die de tijdsgeest weerspiegelen. Vorm en inhoud leveren een warme film op over de vernederende gevolgen van overspel in een tijdsperiode waarin vrouwelijke seksualiteit nog onderdrukt moest worden. Mooi hoe Tony Leung en Maggie Cheung allebei iconische figuren van de jaren zestig neerzetten. Zij in die zinnenprikkelend mooie kimono's; hij in die strakke maatpakken, steeds getoond terwijl hij kringelende rookwolken in de camera blaast.

Alles straalt seks en verlangen uit, maar de absolute kracht ervan is dat het nooit uitgesproken en getoond wordt; het is een onderhuids verlangen waarvan de kijker nooit zal weten of het wel of niet geconsumeerd wordt. De afwezigheid van naakt en verwijzingen naar het werkelijke liefdesspel zorgen juist voor een krachtig beeld van verlangen als iets wat plaats heeft in een verfijnd spel van flirten, aantrekken en afstoten, genegenheid tonen en empathie delen. Seks en seksualiteit zonder de banaliteit die er zo vaak van gemaakt wordt.

Bij deze derde herziening ben ik iets minder te spreken over de wat geforceerde verwijzingen naar internationale politiek, maar het is een kleine smet op één van de meest zinnelijke films van de afgelopen twintig jaar. Ga hem zeker nog eens een vierde of vijfde keer opzetten!

Fraaie film waarin vreemdgaan, lust, jaloezie en liefde wel heel subtiel worden getoond. Alhoewel, iedereen om de twee protagonisten heen lijkt er wel een vrij losse sexuele moraal op na te houden- de baas van Mrs Chan wisselt lekker af tussen zijn vrouw en maitresse, de beste vriend van Mr Chow gaat met zn laatste geld naar de hoeren, en hun eigen wederhelften hebben een relatie met elkaar- maar zij zijn anders dan de rest, zo wordt steeds maar gezegd, waardoor ze het zichzelf een stuk moeilijker maken dan nodig, en zichzelf wellicht het geluk ontzeggen.

Hoofdrolspelers Leung en Cheung zijn stijlvol, wat eigenlijk wel gezegd kan worden over de hele film. Het ziet er schitterend uit, met onconventioneel camerawerk waarbij de kijker vaak maar half wordt ge[informeerd over wat er gaande is. De muziek is ook geweldig- weliswaar repetitief maar ook na de 6e keer Maggie Cheung door beeld te zien wiegen op de tonen van Yumeji's Theme zat ik aan het scherm gekluisterd. En ook wel grappig dat Quizas quizas quizas...Het was goed te horen dat het geen Spaanstalige zanger was, dat bleek dus Nat King Cole te zijn. Een Amerikaan die in het Spaans zingt in een Hong Kong film, ach waarom ook niet- het paste op een of andere manier prima bij de beelden.

Prachtige film. Van de muziek tot het kleurgebruik en van de beeldvoering tot de sfeervolle plaatjes. Maar mijn hemel wat deed het me weinig. In the Mood for Love verzuipt zowat in zijn eigen poëtische bedoelingen. Terwijl iedereen in hun leven geobsedeerd lijkt door seks, blijven onze protagonisten klinisch en afstandelijk. Naar zowel elkaar als naar ons. Ik kwam daardoor geen moment in het verhaal, al kan dat ook aan de leegte van de plot liggen. Ingetogenheid is mooi, maar het moet wel ergens toe leiden. En het mag best een keertje knetteren.

Moderne hervertelling van Brief Encounter, maar dan zonder emotie.

Qua aankleding valt er niet zo veel aan te merken op deze film. Mooi kleurgebruik en sfeervolle en doordachte shots. De soundtrack is best aardig, al worden dezelfde deuntjes te vaak herhaald, hetgeen gaandeweg wel gaat vervelen. Het plot is niet heel erg bijzonder en wordt ontzettend afstandelijk gebracht. Daardoor ontstaat er geen binding met de twee hoofdpersonen. De overige personages maken geen van allen enige indruk, aardige bijrollen zitten er niet in. Het wordt daarom steeds minder boeiend en het kost moeite om de aandacht erbij te houden. Alles bij elkaar genomen kan ik er niet veel mee, daarvoor is het veel te afstandelijk.

Faa Yeung Nin Wa

De cinematografie, de production design, het camerawerk, de regie etc. Faa Yeung Nin Wa loopt door dit alles over van sfeer. Op sommige momenten voelde de film aan als een droom, met acteurs Leung en Cheung die de sfeer perfect aanvoelen, en met hun ingehouden acteerspel toch heel veel emotie weten over te brengen.

Het probleem van de film is dat het verhaal soms wat fragmentarisch aanvoelt, en ik had moeite om helemaal op te gaan in de relatie van de twee hoofdrolspelers. Het laatste gedeelte, met de personages die elkaar iedere keer net mislopen, voelde ook wat gemaakt en vergezocht. Voor de rest is het gewoon genieten geblazen van een sfeervolle en stijlvolle film.

Hoe vaak wordt verlangen niet gestuurd en beantwoord door de lokroep van het (over)spel? Zijn vrouw is weg, haar man is weg – er is geen enkele reden waarom Chow (Tony Leung) en Su (Maggie Cheung) niet aan hun blikkenspel zouden toegeven. Toch kiest Wong Kar-Wai (2046, My Blueberry Nights) daar geen moment voor. Het gevolg? Een goudeerlijk en doorleefd melancholisch filmessay over de randjes van de liefde.

Beide personages hebben ervoor gekozen om de rest van hun leven gehuwd door te brengen. Bij afwezigheid van hun partners begint het verstilde reflecteren: ben ik wel tevreden met het leven dat ik leid? Is de vrijheid van ooit niet verloren gegaan? Wong zelf geeft het antwoord, door zijn acteurs op straat meermaals voor de tralies van omheiningen te framen. Ook de setting an sich is een personage in de film. De nauwe gangen, de trappetjes, de kleine ruimtes waarin Chow en Su hun dag doorbrengen… de isolatie is tastbaar, maar zorgt er tegelijk voor dat de gevangen protagonisten wel tot elkaar moéten komen.

In de eerste akte passeren de twee elkaar op de smalle trap van hun appartementencomplex. Chow manoeuvreert zich, Su kijkt hem even aan – het moment is weer weg, maar de blik achterom zegt alles. Wie onderdrukt, drukt uit, voor een authentiek gevoel zijn geen woorden nodig.

In the Mood for Love loopt over van de stijlelementen. De scènes waarin de geluidsband de regie overneemt zullen zo onderhand beroemder zijn dan de film zelf, maar het is juist daar dat er wat klasse verloren gaat. De op zichzelf prachtige score van Shigeru Umebayashi (House of Flying Daggers) wordt zo vaak herhaald dat het effect op den duur verloren gaat. Het Quizas was beter helemaal achterwege gehouden.

Ook een scriptkeuze aan het einde van de film stelt teleur. In de laatste scène bezoekt Chow een groep ruïnes; de nog rechtstaande muren ademen een ver verleden, gelijk er sinds de ontmoetingen met Su inmiddels vele jaren verstreken zijn. Het verleden leeft en Chow leeft in het verleden. In een ultieme uiting van verkropte emotie legt hij zijn gezicht tegen de muur. Zoals eens zal het nooit meer zijn. De dingen gebeuren ongemerkt, zei Su hem. Tijd kun je niet aanraken.

De scène zegt alles, vertelt haar eigen verhaal – waarom dan de tekst-epiloog naderhand? Prachtpoëzie bevestigt hier enkel wat het beeld al weet, is. Wong vertekent zijn eigen einde met woorden die treffen, maar oh zo dubbel aanvoelen.

web

Maggie Cheung draagt tientallen cheongsams - traditionele Chinese japonnen - met allerlei patronen. Gracieus schrijdt ze door de straten van Hongkong. Typisch Chinees zijn mahjong en noedels, maar dan hangt daar opeens zo'n klok van Siemens. Ook westers is Nat King Cole met zijn versie van Quizás, quizás, quizás.

De suggestieve sfeer wordt bepaald door de trage beelden bij het strijkersthema, een bewerking van de muziek die Shigeru Umebayashi schreef voor Yumeji (1991). Veel gebeurtenissen worden getoond doorheen een deur- of raamopening, waardoor de toeschouwer een bespieder op afstand wordt. Licht, kleuren en regen dragen bij aan de stemming.

Een net-niet-relatie of een romance die platonisch blijft is vaak interessanter, omdat de spanning dan nooit ontladen wordt. Het verlangen naar is spannender dan de daad. De hoofdpersonages Chow en Chan voelen zich bekeken door hun roddelzieke buren, maar het is niet enkel de sociale controle die hen tegenhoudt. Het is vooral hun eigen geweten. Ze willen zich niet verlagen tot het niveau van hun respectievelijke echtgenoten. Het gezicht van deze wederhelften komt nooit in beeld, enkel hun achterhoofd en hun stem zijn waar te nemen. Vertellen door weg te laten is een subtiele techniek. Een mooie vondst is het rollenspel waarin de echtgenoot nagespeeld wordt door Tony Leung.

De verplaatsing naar Angkor Wat is verrassend maar begrijpelijk. Zo'n geheim wil je niet in je eigen buurt prijsgeven. Het Cambodiaanse monument is een waardige vertrouweling. Enkel een boeddhistische monnik is getuige, maar dat zal wel geen grote roddelaar zijn. Hoewel traagheid en mysterie centraal staan, moet je toch op het puntje van je stoel zitten om geen detail te missen.

Een mooie maar verwarrende film. De film presenteert zich als een puzzel omdat vaak de mensen die spreken niet in beeld zijn – hetgeen een filmische metafoor lijkt voor het feit dat de kijker als het ware door een sleutelgat een relatie bespiedt die geheim moet blijven – welke puzzel en geheimzinnigheid later Lynch-achtige proporties krijgt doordat bv. scenes twee keer worden gedaan en de hoofdpersonen de rol van andere mensen gaan spelen.

De film is bloedmooi gefilmd vol prachtige kleuren – hetgeen welhaast een Chinees dingetje lijkt omdat bv. Ying Xiong een vergelijkbare esthetiek kent – en naarmate de film vordert lijken de kleuren steeds hallucinanter te worden. Het hallucinante ziet echter niet zozeer op het rationele, zoals bij Lynch, maar op de gevoelens of de stemming: net als de hoofdpersonen wordt de kijker in een hallucinante waas van lust en erotiek gezogen, ondersteund door zwoele, Spaanstalige muziek van Nat King Cole.

Tegelijk suggereert de film dat het niet tot seks komt: de film is een ode aan de erotische spanning, de onderdrukte lust, de intimiteit van het geheim. Tegenover de twee hoofdpersonen staan hun partners die wel vreemd gaan en de vriend van Chow die voor elk probleem het bordeel als oplossing heeft en over zijn bordeelbezoek heel eerlijk is. Van de geheimzinnigheid van Chow moet hij niets hebben. Maar Chow repliceert dat hij niet geheimzinnig is: hij lijkt op welhaast platoonse wijze simpelweg meer bevrediging te halen uit de diepere passie van echte aantrekkingskracht tussen twee (verlaten) zielen.

De film is aldus goed, heel mooi en zonder meer bijzonder. De bewuste geheimzinnigheid van de film – die immers ook z’n thema is – maakt de film echter ook weinig toegankelijk. Voor mij is de film een geheim dat ik nog niet helemaal heb begrepen. Ik weet niet of ik de film daarvoor extra hoog of extra laag moet waarderen. Ik zet daarom in eerste instantie in op vier sterren.

Na ruim 4 jaar herzien, en de film bevalt me een stuk beter. Toentertijd vond ik de film af en toe verwarrend. Deels zou meespelen dat Aziatische acteurs soms veel op elkaar lijken, ook qua naam lastig uiteen te houden, en dat speelde toen wel op. Dat was nu een stuk minder, of beter: volledig afwezig. Ik kende de film immers en ik ben inmiddels wel meer films uit die contreien gewend.

Mooie film, vooral visueel. Soms lekker dromerig, soms voel je de vocht en hitte van Hongkong door je scherm en zijn die jurken prachtig fleurrijk. En daartussen stiekem best een mooi liefdesverhaal dat soms iets warmer had mogen zijn - een topscore zit er echt niet in- om echt impact te maken. Maar als geheel een mooie sfeerschets die aan het eind nog weet te ontroeren. 4,0*.

Degelijke film, maar niet zo fel overtuigd al menig anderen hier. Iets te weinig betrokken of meegezogen geweest met het liefdesverhaal en de passie of de geremdheid die steeds zweefde tussen het koppel. Net die déclic is noodzakelijk om deze film een topscore te geven.

De aanpak is bijzonder. Minder bijzonder, maar wel doeltreffend was het warme zwoele kleurgebruik van het decor, met vele roodtinten. De film si ook deels suggestief en leunt op wat zich lijkt af te spelen zonder dat het expliciet in beeld komt. Deze sfeer of spanning biedt de film wel wat extra's, al was het voor mij bij momenten minder toegankelijk.

Hoe liefde uit liefde geboren wordt.

Of, nauwkeuriger: hoe een nieuwe verliefdheid uit een versleten relatie ontluikt.

Of, nog nauwkeuriger: hoe de verknochtheid aan het idee van liefde een hernieuwde liefde onmogelijk maakt.

Zij – mogen wij haar engel noemen? Engel kan zich niet loswrikken uit haar verleden. Weigert zich te laten afdanken tot zolang haar verloedering niet wordt uitgesproken. Ze hangt en houdt niet vast aan haar relatie als maatschappelijk middel, als zogezegd ‘instituut’. Nee, haar fanatisme stoelt niet op angst, maar op principes, op idealen, op geloof. Hoe zou zij Liefde – haar afgod! – kunnen afzweren om Hem in andere gedaante terug binnen te halen? Wordt zij ontrouw, hoe kan zij dan ooit haar trouw terugwinnen? Welke eed nog te zweren na de ultieme eed zelf met de voeten te hebben getreden?

Hij. Hij ziet de patstelling, haar patstelling. De onmogelijkheid, haar onmogelijkheid. Dus moet hij verder. Weg. Iets dierbaars doorknippen, een verlangen verbranden. Iets waarvan hij hoopte dat het zijn toekomst was naar de verleden tijd verwijzen, om opnieuw een heden te kunnen betreden. Toch blijft dat verleden in het heden doorschemeren. Pantoffels drukken uit dat zij echt gebeurd is. Zij was. Zij was! De plek van hun samenzijn, de feitelijke ruimtelijkheid, maakt bovendien aanschouwelijk wat ze nooit hebben durven zien: dat ze voor elkaar bestemd waren, daar, op dat moment. Dus ontroert het hen, allebei, wanneer ze elkaar – anders dan een paar jaar terug – op een haar na missen en niet op een haar na raken. Aanraken, bijna. Bijna.

Close-ups in een steeg: zij en hij samen, zij en hij alleen. Hoe broos is zoiets weergaloos als een diep wederzijds hunkeren. Hoe toevallig, misschien? Laat het echter een les zijn om wat al dan niet vanuit het toeval ontstaat met hart en ziel te grijpen, te beleven alsof het leven er van af hangt, te koesteren. Weet je, het komt misschien maar één keer…

Een andere steeg, met traliewerk: hun contextueel gevangenschap, geketend aan wie zij waren in de armen van een ander die alweer in andermans armen ligt. Moeten zij die ander vertolken, of vooral zichzelf zijn? En op wie worden zij verliefd: op diegene die de ander vertolkt, op hun idee van de geïdealiseerde ander, of op de ware ander – die misschien niet eens zichzelf durft te zijn?

Verscheurend genoeg is het om het aan de muren van Angkor Wat te gaan vertellen. Als niet de mens zijn geschiedenis voltooid verleden en verbeurd kan verklaren, dan wel de goden. Zij bewaren het geheim van wie zij was. Engel. Haar handen, haar wiegende heupen, haar lonken, haar lokken. Zo rein als maar zijn kan. En tegelijk: wulps. Wong meets Wagner – ook diens maagdelijke deernen gedijen immers in wellust. Alleszins, het is erotiek zonder een spatje bloot. Wie heeft naakt nodig als Christopher Doyle de camera voert?

Enfin – deze gedachten, naast andere. Zoals mijn vorige dromerijen, anno 2015 – voel je de warmte, de zinnelijkheid? Altijd weekt ‘In the mood for love’ wel iets los. En is dat per slot van rekening niet de definitie van straffe cinema?

Na meer dan tien jaar weer eens herzien. Het blijft een erg mooie emotievolle film. Wel soms lastig te volgen, want na een cut kan je ineens een aantal dagen in de tijd opgesprongen zijn. Veel subtiliteiten ook, dialogen waarvan je denkt dat ze echt zijn, maar die een inbeelding van de hoofdpersonen blijken te zijn van hoe hun echtgenoten een affaire met elkaar begonnen of die slechts een repetitie blijken te zijn van hoe de hoofdpersonen hun echtgenoten willen confronteren. Het zet je soms even op het verkeerde been en het werkt daarom zo ontzettend goed.

Sterk acteerwerk in ieder geval, waarin de hoofdpersonen zo duidelijk laten zien op elkaar verliefd te zijn, terwijl ze door zich aan de maatschappelijke normen te willen houden er niets mee kunnen doen. Het wordt niet eens met zoveel woorden gezegd, het is alles behalve sentimenteel, maar desondanks zit de film vol met emoties en dat is knap en ligt deels aan het acteerwerk.

Ook erg fraai gefilmd. Hoe de opdwarrelende sigarettenrook gefilmd wordt, geeft soms al zo'n veelzeggende sfeer. Of zo'n shot waarin de hoofdpersone via een spiegel gefilmd wordt, waarna de camera op zo'n manier inzoomt en toch een zekere mate van vrijheid behoudt waardoor ik vergeet dat er eigenlijk via een spiegel gefilmd wordt. Het mooiste voorbeeld van één van de vele indirecte shots. Verder ook een fraai kleurgebruik.

Over de soundtrack is mijn mening wat veranderd. Dat het walsthema vaak herhaald wordt, stoort me nu veel minder. Over de Spaanse liedjes ben ik juist wat minder positief, want tussen nu en de vorige kijkbeurt heb ik Spaans geleerd, waardoor me nu ineens opvalt dat Nat King Cole met een ontzettend zwaar accent zingt.

Samengevat, een prachtige subtiele en ontroerende film, die meer waard is dan de 4* die ik eerder uitdeelde. 4,5* dus.

Prachtig ingetogen sereen liefdesverhaal van twee bedrogen echtgenoten, die elkaar tegenkomen omdat ze buren blijken te zijn. Die toenadering en troost, ondanks de grote sociale controle. bij elkaar vinden. Deze film geeft duidelijk weer wat melancholie inhoudt. De pijn, hunkering en angst voor hun omgeving, de heersende conventies, en later de spijt en het verdriet spat er vanaf, maar niet expliciet doch onderhuids. Speelt zich af in de vroege jaren 60 in Hong Kong. Prachtige muziek en fabelachtig goed geschoten. Krijgt van mij een 9. Had hem al eens eerder gezien jaren geleden, maar greep me nu nog meer aan. Wil ik zeker nog meerdere malen bekijken.

Warm ingericht romantisch drama met een fijne focus om de desbetreffende Aziatische cultuur in beeld te brengen. Regisseur Kar-Wai Wong heeft oog voor de mooie plaatjes in Hongkong en maakt daar optimaal gebruik van. Dat weet het eerste kwartier goed te werken, daarna kakt In the Mood for Love eigenlijk een beetje in. Het belichte koppel wist me simpelweg niet te overtuigen en de romantiek kon ik ook niet voelen. Het suddert allemaal een beetje voort tot we bij een redelijk originele invalshoek in de finale aankomen, maar die kwam eigenlijk te laat. Ondanks een duur van slechts 98 minuten gaf deze film af en toe het gevoel dat er gewoon geen einde aan kwam.