Faa Yeung Nin Wa (2000)

Ok, ik wist niet dat 2046 het vervolg was op Fa Yeung Nin Wa. Dan had ik ze beter andersom kunnen kijken. Er wordt me wel een hoop duidelijk door deze openbaring

Zijn het echt directe opvolgers dan? Vind het personage dat Leung speelt in deze film toch echt rustig en geen rokkenjager zoals in 2046.

Heb trouwens ook eerst 2046 gezien en pas net deze. Vond ze allebei goed op hun eigen manier. Toch denk ik dat ik 2046 iets beter vond, meer binding met de karakters en toch net iets krachtiger ofzo. Allebei wel topfilms. Morgen maar eens de bonus dvd's bekijken.

2046 is een quasi-vervolg, de film werkt als opvolger maar net zo goed als stand-alone film.

Maar 2046 is wel begrijpbaarder als je deze eerst gezien hebt. Dat is mijn ervaring alleszins.

Vandaag nog eens bekenen, dit pareltje. Op alle punten scoort deze beeldprent het maximum van de punten: een uitermate sterke cast, ontwikkeling van het verhaal, muziek waarvan je kippenvel krijgt en een prachtige cameravoering.

Wong is een regisseur naar m'n hart. Bij de herziening viel me op hoe evenwichtig alles in beeld gebracht wordt en de vele verticale lijnen doorgaans de film. Zoiets impliceert een bepaalde rust. Een rust die nodig is voor het gestage tempo interessant te houden.

Ook met motieven is Wong een meester.

Ik wil deze film altijd meer dan 5* geven, helaas lukt dat niet.

Sublieme beeldvorming.

Derde film van Kar Wai Wong voor mij, na Chungking Express en Fallen Angels. Beiden misten de sublieme uitwerking die deze film wel heeft.

Allereerst de prachtige cinematografie. Doyle wist in Chungking Express en Fallen Angels al indruk te maken met zijn originele cameravoering en geweldige, sfeervolle shots. Hier doet hij dat ook, maar op een minder opzichtige wijze. Hierdoor kreeg ik eindelijk het gevoel dat de vorm het verhaal ondersteunt, in plaats van andersom.

Datzelfde verhaal heeft overigens wel een ietwat ondergeschikte rol in het geheel. Althans, ik had het gevoel dat de film meer door de sfeer voortgestuwd werd dan door het verhaal. Ik moet dan ook toegeven, het verhaal is af en toe wat verwarrend. Storend is dit echter niet.

Wat het geheel echt een gouden randje geeft is toch wel de muziek. Zelden kon ik tijdens het kijken van een film zo bewust genieten van de muziek. Dat prachtige motiefje (de strijkers die de ondersteunende piano melodie overstemmen) en het geweldige 'Quizas, Quizas, Quizas' van Nat King Cole.

En morgen, vol verwachting, 2046 bekijken.

Gôh, datdeze in de Top-250 staat! Niet dat ik de film zo slecht vind, of zo, maar verwacht had ik het niet.

Subtiele film, dit. Ik had een klein stukkie gemist omdat ik werd gebeld door Riddick (MM-user), maar ik heb het wel meegekregen, allemaal. Misschien had ik me er iets meer op moeten instellen, want een film als deze had ik niet verwacht, eigenlijk. Bovendien deed de DVD raar en dan heb je al nergens meer zin in, Maar de film was mooi, om echt een goed oordeel te vormen wil ik hem nog weleens zien. Ik heb denk ik nog nooit iets dergelijks gezien, hier zou je een pracht van een toneelstuk van kunnen maken! Meestal heb ik er een hekel aan als mensen zo preuts zijn in een film, maar hier vond ik het wel mooi en zou ik het ook niet preuts willen noemen.

Ik geef een vier, met de wens deze film nogmaals te aanschouwen.

Mooie film, hoewel ik hem lastig vond om te volgen. Ik vroeg me steeds af of je de overspelende partners nou wel of niet in beeld kreeg en wie wie nou was, erg verwarrend. Ik zal hem nog een keer kijken om hem even volledig te begrijpen. Heel erg mooi gefilmd, dat wel, vooral de kleine stukjes (ik weet de term niet) waarin het leek alsof er minder beelden per seconde waren geschoten. Mooie subtiele muziek ook. Dingen die mij onduidelijk waren: waarom wordt er twee keer dezelfde scène gefilmd (met een paar kleine verschillen in de dialoog) als de ene vrouw aan haar man vraagt of hij overspel pleegt? Volgens mij was er nog een scène die twee keer voorkwam en nogal wat verwarring schepte bij mij. Alvast

4 sterren.

Er waren volgens mij zelfs 3 scenes die 2 x overgedaan werden. De eerste keer betrof het volgens mij een vraag van Leung waarop Cheung resoluut antwoordde om tijdens de 2de keer al wat meer vertwijfeling in haar antwoord te leggen. Er werd aan haar vastberadenheid getornd. De tweede keer oefende Cheung met Leung op zijn kamer hoe ze haar man moest confronteren met zijn overspel. Waarna Leung na de eerste keer opmerkte dat haar man er zo wel genadig vanaf kwam. Hierna besloten ze om het nog een keertje te oefenen. Waarop Cheung duidelijk moeite had met het bedwingen van haar emoties. De 3de keer betrof het de afscheidscene die ook in scene werd gezet, waarna beiden elkaar weer omarmden. Die laatste is in principe niet helemaal dubbel maar misschien zorgde die voor verwarring bij jou.

Na het talloos afspelen van de geweldige trailer heb ik de film vanavond dan eindelijk eens een keer herzien en ik kan er niet bij dat ik de vorige keer de 1ste 30 minuten te traag vond. Beeldschoon gefilmd met telkens prachtige opkomende muziek tijdens alledaagse handelingen. Veel gezelligheid en warmte straalt de film uit, temidden van een wat tragisch liefdesverhaal. Hoogtepunt was de scene waarin Cheung thuiskomt van een bioscoopbezoek en opgewacht wordt door haar buurman die blijkbaar iemand anders thuis verwachtte of stiekem toch niet.....

Verder viel mij ook het prachtige samenspel tussen Leung en Cheung op. Wat een prachtig geklede vrouw toch ook. Zo sierlijk, elegant, energiek en ondertussen overlopend van onbeantwoordde passie en een bepaalde trots die haar in de weg zit. Schitterende kleurenpracht en camerawerk in de vorm van een over de grond kruipende camera, slow motion beelden, lege gangen en volle eettentjes. Vette verhoging. 4,5*

Prachtige sfeervolle film. Mooi verhaal en goed acteerwerk. De muziek en de songs van Nat "King" Cole passen uitstekend bij deze film. Qua verhaal doet mij deze film sterk denken aan de klassieker "Brief Encounter" van David Lean.

"In the mood for love" is zonder meer Wong Kar Wai's beste film, dit in tegenstelling met zijn laatste film "My Blueberry Nights", die ik ver onder zijn niveau vond.

Gisteren herzien en wonderbaarlijk genoeg vielen alle puzzelstukjes die ik bij de eerste keer had op hun plek. Schitterende film. Ik verhoog hem naar

4,5 sterren.

Waar 2046 een kleine teleurstelling was (3,5* nipt), slaat deze je gewoon bijna KO.

Qua verhaal eigenlijk niets bijzonders, maar de uitwerking is uitzonderlijk met natuurlijk als grootste pluspunt de sfeer. Kleine minpuntjes zijn dat sommige scènes te snel begonnen wat zorgde voor een mindervloeiende transitie tussen de scènes . Ze hadden best een intro van enkele seconden kunnen gebruiken. Ook zou het camerawerk zoals bij Tony Takitani, hier maar in een enkele scène tegengekomen, hier niet misstaan. Vooralsnog is het een beetje te braaf.

4,5*

Bijzondere film, zonder twijfel, maar ik kon er momenteel niet zo veel mee. De film heeft ontegenzeggelijk een eigen stijl, maar ik vond het bij vlagen wat verwarrend werken. Met name die bizarre tijdsprongen. Je ziet een beeld van een kamer. In het volgende shot zien we weer dezelfde kamer op ongeveer dezelfde manier gefilmd, maar dan blijken er dagen, weken of zelfs maanden voorbij te zijn. Dit bracht me op een gegeven moment zo in de war dat toen er in de film een jaar voorbij was er naar mijn gevoel al een stuk of honderd voorbij waren, omdat bij mij de indruk gewekt werd dat elke cut een tijdsprong was. Mijn fout natuurlijk, maar de film had van mij wat minder willekeurig mogen springen in de tijd.

Dat hoeft in principe allemaal geen ramp te zijn, maar op het begin vond ik het vooral storend omdat ik niet het kleinste idee had van of de twee hoofdpersonen elkaar in een specifieke scène al lang en goed kende of niet. De film is aan de oppervlakte rustig, maar deze tijdsprongen wekken de indruk dat de film haast heeft om... Tja, ik weet niet waarom.

Wong Kar-Wai laat ook heel erg veel weg en veel aan de invulling van de kijker over. Prima op zich, maar vooral in de eerste helft krijgen we wel erg weinig informatie en is het vooral gokken naar wat er allemaal gebeurt (is). Het kwam op mij over alsof er geprobeert wordt om de emoties niet uit de personages of een verhaal voort te laten komen, maar uit de beelden zelf: het camerawerk en de montage. Leuk geprobeert, maar menselijke emoties komen voor het grootste deel nog uit mensen voort, althans naar mijn gevoel. De film hield mij op afstand en op het einde keek ik nog steeds naar twee vreemdelingen. Starbrightboy omschreef op een eerdere pagina al dat het voor hem meer een film was voor het hoofd dan voor het hart. Dat is ook mijn gevoel hier. Ik voelde zelden iets.

Dat is vooral jammer omdat dit duidelijk gemaakt is door een goede regisseur en de acteurs doen het prima. Sommige individuele scènes vond ik erg sterk hier en daar zelfs ontroerend. Maar als geheel pakte de film me niet. Misschien is het allemaal ook iets te bedacht, ondanks dat er geen script gebruikt werd.

Het is eigenlijk vooral een film die ik nog eens wil zien. Wat meer gewend aan de gehele stijl en aanpak zou de film een tweede keer beter kunnen werken. De DVD bewaar ik dus nog wel eventjes.

2,5*

Wong is min of meer de hype op het moment, vooral zijn eigenzinnige stijl wordt vaak geroemd. Tja, die verleiding kan je toch niet laten om je voor het eerst te wagen aan hem. Ik werd voor het eerst een maand geleden bekend met zijn werk en sindsdien behooort hij tot mijn favorieten cineasten.

Als inleiding wil ik de camerawerk even aanhalen. Zeer apart (maar extreem voortreffelijke) camerawerk. Veelvuldig gebruik van close-ups van objecten als ramen, muren, sigaretten is superbe. zowel decors als cinematografie is verbluffend voorgebracht. Wat minder voor mij subliem uitpakt is plotseling gedumpt worden in de volgende scene, in het begin heb je af en toe wel eens last van.

De sfeer is buitengewoon charmant en zeer aangenaam. Bij groot deel zal het lichtje al snel branden, waar Coppola haar inspiratie vandaan heeft opgepikt voor 'Lost In Translation'. Het verhaal wordt universum verteld, een 'verboden liefde', een droombeeld in een droom dat bijna onmogelijk is, een reis in een wereld vol met eenzaamheid en treurigheid, een onophoudelijke afstandelijkheid, in een tijd, plaatst, wereld, positie, waar het enige hoop niets anders is dan dromen. Dat is wat we te zien krijgen, dat is wat ons mee sleept in een situatie waar wij evenveel als de personages afstandelijk zijn. Een film om niet te vergeten.

4,5*

Juist niet, na In The Mood For Love is hij langzaamaan een arthouse persona non grata aan het worden. Voor de Wong hype moet je 10-15 jaar terug in de tijd denk ik.

Echt waar? ik dacht dat pas na In The mood For Love zijn populariteit aan het toenemen was. Vooral door zijn continue aanwezigheid bij Cannes.

In The Mood For Love is z'n echte piek, daarna is het eigenlijk snel achteruit gegaan met z'n populariteit (2046 niet binnen de lijntjes, Blueberry Nights in Amerika ...).

Volgens mij werd hij vooral bekend met Chungking Express en Fallen Angels, waarbij ook Doyle meelifte.

Niet bij mij maar "in the mood" is toch wel zijn paradepaardje voor mij, met een schitterende Maggie Cheung, jammer dat hij niet kon /wilde wachten tot Doyle vrij was voor My Blueberry Nights, khondji is geen Doyle

Doyle eindigde zelf zijn professionele carrière met Wong na 2046.

Twee naar liefde smachtende getrouwde buren. "Filmkunst", las ik ergens, maar voor mij zijn al die sentimenten, gemoedstoestanden, onbeantwoorde begeertes wat teveel van het goede. Ik zat voortdurend te knikkebollen. Ik kan me voorstellen dat veel mensen dit prachtig vinden, ik heb een andere smaak.

Erg trage film, had voortdurend de neiging de hoofdpersonen toe te roepen: ga weg bij je man/vrouw en duik met elkaar de koffer in, in ieder geval DOE IETS! Aan mij was deze film, helaas, niet besteed.

wel een aardige mooie film alleen in het begin kon ik me er niet echt in vinden, vond sommige dingen ook wel aardig verwarrend en traag, maar zaten wel erg mooie scene's in, en het verhaal sprak me ook wel aan, geef het een 3.0* , misschien dat ik het ooit nog is opnieuw probeer

Wat een prachtige film. Hij is traag, zonder dat hij vermoeiend of saai wordt, en schitterende muziek op het goede moment. Heel mooi!!

Viel mij wat tegen. Zeker mooie shots af en toe, maar de rest sprak mij allemaal wat minder aan.

Het cultuurverschil is daar op misschien van invloed, het was een beetje een ver van mijn bed show. Al is dit ook niet altijd zo, ik vond spring, summer, fall, winter and spring een prachtige film en zo zijn er meer Aziatische films die ik wel goed kan waarderen. Ik vond het ook enigszins storend dat alles wat te serieus en ernstig was. De verhouding tussen de 2 kwam ook als redelijk saai op mij over.

Al met al was ik soms redelijk geboeid, al verloor ik soms mijn aandacht even. De acteerprestaties waren niet slecht en de beelden erg mooi. Ik maak er een krappe 3 van. Heb 2046 ook nog liggen, ben benieuwd of die mij meer kan bekoren.

Bij vlagen magisch met een schitterende strijksoundtrack!

Bij vlagen erg mooie film over twee mensen, die min of meer noodgedwongen op elkaar aangewezen zijn. Qua stijl en vorm zit de film erg mooi in elkaar. Leung en Cheung zetten allebei erg goede ingetogen rollen neer. Erg fijn om naar te kijken. Wat eigenlijk op mij de meeste indruk maakte is het wondermooie viooldeuntje dat om de zoveel tijd voorbijkomt. Die scènes waarbij dat gebeurt, zijn haast als schilderijen zo mooi om naar te kijken en de muziek geeft de scènes iets magisch mee. Ook de paar scènes, die herhaald werden omdat Leung en Cheung bepaalde zaken moeten oefenen, waren erg mooi om te zien. Dan is het jammer dat wanneer de film op een gegeven moment een aantal tijdsprongen maakt ik de draad een beetje kwijtraakte en ook de magie enigszins verdwenen is. De eindscène mag er dan wel weer zijn, maar kan echter niet voorkomen dat ik het laatste kwartier een stukje minder vind.

Toch makkelijk 4,0* maar er had nog meer in gezeten, misschien komt dat bij herziening er wel uit.

Zowat de perfect gemaakte film. Wat Kar Wai Wong hier uit zijn mouw schudt is meesterlijk. Het camerawerk is van topniveau en de viool-soundtrack was heerlijk om naar te luisteren en heerlijk om samen te volgen met het beeld en de aparte sfeer die in deze film zit. Ik heb wel een zwak voor regisseurs die er voor kiezen bij dialogen niet persé de personages te laten zien maar soms gewoon een kamer, gang, straat etc. Hier kon ik dat ook weer ten zeerste appreciëren. Ook de scènes die in spiegels gefilmd werden waren leuk, het had zelfs iets mysterieus.

Over de acteerprestaties kan je kort zijn: Maggie Cheung en vooral Tony Leung leveren schitterend werk af, beter kan bijna niet. Op bijrollen is nauwelijks iets op aan te merken. Waar het probleem dan wel ligt is het verhaal. Het verhaal wordt aan een traag tempo verteld en weet niet zo altijd te boeien. Het einde in Cambodja vond ik ook minder passen. Daardoor toch een ster aftrek voor dit visueel prachtwerk.

****

Ietwat tegenvallende film. Toch ook wel veel positieve punten. De scenes die '2 keer' worden gedaan zijn erg mooi, de muziek is het vermelde waard en de sfeer is top.

Toch miste ik wat en raakte het me allemaal net niet. Misschien dat dit bij herziening anders is.

3.5*

Afstandelijk gefilmd, Aziaten waarvan de gezichten lastig te onderscheiden zijn en echt veel gebeurt er nu ook weer niet. Logisch dat het ook mij niet wist te raken. Voor een keer wel oke om te kijken, maar dan vooral voor de mooie beelden.

Na Chunking Express mijn tweede Wong Kar Wai, ik had de film al een tijdje liggen, maar iets weerhield me ervan om hem te gaan zien. Ik weet niet waarom want het is een hele mooie film.

In het begin weet je niet echt waar de regisseur nu heen wil met het verhaal, het resultaat is een erg fragmatisch begin, waarin je kleine stukjes krijgt te zien uit het leven van de twee personages waar het allemaal omdraait. Het is uiteindelijk een liefdes verhaal wat verteld wordt. Dit word doormiddel van kleine nuances gedaan zoals noodles kopen en kleine gesprekjes die over alledaagse dingen gaan. Je voelt gewoon een bepaalde spanning tussen de twee. Erg mooi gedaan. Ze komen nader tot elkaar als ze beseffen dat hun echtgenoten vreemd gaan met elkaar. De spanning tussen beide wordt hierdoor nog groter en voelbaarder. De manier waarop dit alles in beeld is gebracht is schitterend gedaan.

De hoofdrolspelers worden constant in een omlijsting opgenomen (ramen, tralies, spiegels ed.), dit geeft hun gevangenschap in hun dagelijkse sleur weer. Als ze bij elkaar zijn wordt er ook wat vrijer geschoten als teken dat ze zich op hun gemak voelen. het einde is best treurig als ze niet samen kunnen zijn, maar toch weer opzoek gaan naar elkaar, maar nog steeds door iets worden tegengehouden . Dit alles wordt ook nog eens prachtig ondersteund door een klassiek muziekstuk en een liedje van Nat King Cole (Quizas, Quizas, Quizas), wat perfect het gevoel van de film weerspiegeld.

Tony Leung en Maggie Cheung laten een perfect staaltje acteerwerk zien, en maken de connectie tussen de twee voelbaar, Ook de rest van de cast doet het erg goed. Ook ademt de film gewoon sfeer uit. Mooie belichting, goede camera positionering, de sigarettenrook, de traagheid van het alles, het dromerige van de beelden. Mooi.

Met Fa Yeung Nin Wa weet Wong Kar Wai mij opnieuw te overtuigen, en levert hij net als met Chunking Express weer een prachtig onconventioneel liefdes verhaal af, die ik te lang links heb laten liggen. Hierdoor ben ik ook heel benieuwd geworden naar 2046, die ook al een tijdje stof ligt te vergaren.

4*